Никарагуа саяхатшысы Патрисио Ривас өмірі мен саяси қызметі
Patricio Rivas
Патрисио Ривас – никарагуалық саяхатшы, заңгер, 1839-41ж.ж. және 1855-57ж.ж. елді басқарған. Уильям Уокер билігімен байланысты тұлға. Никарагуа тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Никарагуалық саясаткер
Nicaraguan politician
Патрисио Ривас (1810 – 12 шілде 1867) – Никарагуаның бай либерал заңгері және саясаткері, Демократиялық партияның мүшесі. 1839 жылдың 30 маусымынан 27 шілдесіне дейін және 1840 жылдың 21 қыркүйегінен 1841 жылдың 4 наурызына дейін Никарагуаның Жоғарғы директорының міндетін атқарды. Кейіннен 1855 жылдың 30 қазанынан 1857 жылдың 24 маусымына дейін Никарагуаның бірнеше бәсекелес үкіметтерінің бірінің президенті болды. Алайда, ол тек құыршақ президент болды, ал билік Уильям Уокердің қолында болды.
Patricio Rivas (1810 – July 12, 1867) was a wealthy liberal Nicaraguan lawyer and politician, member of the Democratic Party, who served as Acting Supreme Director of Nicaragua from June 30, 1839 to July 27, 1839 and from September 21, 1840 to March 4, 1841. Later he served as a president of one of the several competing governments of Nicaragua from October 30, 1855 to June 24, 1857. However, he was merely a puppet president; rule was held by William Walker.
Жоғарғы директор ретінде
Никарагуа 1838 жылы 30 сәуірде доктор Хосе Нунез басшылығымен тәуелсіздік алғанда, алғашқы үкімет уақытша болды, бірінші кезекте толық тәуелсіздікке, содан кейін конституциялық құрылысқа көшті. Нуньез өте жылдам уақытта отставкаға келіп, билікті Хоакин дель Коссиоға тапсырды, бірақ Эваристо Роша да сол қызметке ие болды және олар екеуі 1839 жылдың 30 маусымына дейін белгілі бір дәрежеде бірлесіп билік жүргізді.
When Nicaragua gained its independence under Dr. José Núñez on 30 April 1838, the first government was a transitional one, first transitioning into full independence and then to a constitutional order. Núñez would resign very quickly in, handing over power to Joaquín del Cossío, but Evaristo Rocha also took that position and they both ruled somewhat jointly until 30 June 1839.
Бірінші және екінші терминдер
1839 жылы 30 маусымда Роша билікті Ривасқа тапсырды, ол сол жылдың 27 шілдесіне дейін екінші өтпелі үкіметтің іс жүзіндегі басшысы болды, содан кейін ол билікті тағы да Коссиоға тапсырды. Коссионың екінші мерзімінде ол өтпелі үкіметті таратып, мемлекетті сайлауға дайындауды бастады. Одан кейін ол билікті Хиларио Ульоаға Жоғарғы Бас директор міндетін атқару үшін тапсырды, бірақ Ульоа көп ұзамай отставкаға келіп, билікті Томас Валладареске берді. Валладарес де тез арада отставкаға кетіп, оның орнына тағы да Ривас келді, ол 1841 жылғы сайлауды қадағалап, оның жеңімпазы Пабло Буитраго и Бенавенте болды.
On 30 June 1839 Rocha handed over power to Rivas, who essentially served as acting leader of the second transitional government until 27 July the same year, when he handed over power to Cossío once again. During Cossío's second term he ended the transitional government and began preparing the state for elections, after which he handed over power to Hilario Ulloa to serve as Acting Supreme Director, but Ulloa quickly resigned and gave power to Tomás Valladares. Valladares also resigned very quickly and was replaced by Rivas once again, who would oversee the 1841 elections which were won by Pablo Buitrago y Benavente.
Президент ретінде
1855 жылы Патрисио Ривас Гранадада легитимист генерал Понсиано Коррал мен демократиялық тараптың іс жүзіндегі басшысы Уильям Уокер арасында жасалған келісім нәтижесінде Уақытша президенттікке тағайындалды. Бұл келісімді міндетін атқарушы президент Хосе Мария Эстрада қабылдамады. Ривас өкіметінің басында Уокердің қолдауына ие болды. Коста-Рика президенті Хуан Рафаэль Мора Поррас үкіметінің Никарагуадағы филибустерлердің болуына қарсы бағытынан кейін Ривас үкіметі 1856 жылдың басында Коста-Рикаға соғыс жариялап, Гуанакастеге басып кірді. Бірақ Хуан Рафаэль Мора басқарған коста-рикалықтар Санта-Роза шайқасында және Ривастың екінші шайқасында филибустерлерді жеңді (оны 1855 жылғы 29 маусымдағы Бірінші шайқаспен шатастырмау керек, онда Энмануэле Монгало Месон де Максимо Эспинозаны өртеп жіберуде батырлық көрсеткен). Жаңа президентті сайлау үшін шақырылған сайлауда Ривас, Максимо Херес және Тринидад Салазардың кандидатуралары ұсынылды. Ешқайсысы да абсолютті көпшілік алған жоқ, Конгресс Хересті таңдайтын секілді болды. Бірақ Уокер жаңа сайлау өткізуді қалады. Филибустердің ықпалынан құтылуға құштар Ривас Гранададан Леонға көшіп барды, онда Уокер 1856 жылдың маусымында келді, бәрі әлі де жақсы қарым-қатынаста болғандай. Алайда, Уокер кеткен соң Ривас үкіметті Чинандегаға көшіріп, сайлау шақыру туралы жарлығын кері қайтарды. Уокер Гранадада Ривастың қызметтен алынғанын және оның орнына Фермин Феррердің уәкілетті үкіметі келгенін жариялады. Ривас Уокерді Никарагуада сатқын деп жариялады және елдің батыс аймағындағы үкіметтің басында қалды, онда Гватемала мен Сальвадор әскерлері көп ұзамай келді, Гранада мен Масая қалаларына шабуыл жасады. Коста-Рика әскері филибустерлерді Сан-Хуан өзенінің бассейнінен ығыстырды. Уокер 1857 жылдың 1 мамырында капитуляциялады. Содан кейін, 24 маусымда Максимо Херес пен Томас Мартинес Герреродан құралған үштік билікке келді, бұл Патрисио Ривастың құлпытас үкіметіне нүкте қойды. Ривас халық арасында «Патас Арибас» деген лақап атымен танымал болды.
In 1855, Patricio Rivas was appointed Provisional President as a result of an agreement signed in Granada between the Legitimist General Ponciano Corral and the filibuster William Walker, de facto head of the democratic side. This agreement was rejected by the legitimist José María Estrada who was the acting president. Rivas had the support of Walker at the beginning of his government. Due to the patriotic attitude of the government of the Costa Rican President Juan Rafael Mora Porras against the presence of the filibusters in Nicaragua, the government of Rivas declared war on Costa Rica in early 1856, invading Guanacaste. However, the Costa Ricans commanded by Juan Rafael Mora, defeated the filibusters in the battle of Santa Rosa and the Second Battle of Rivas (not to be confused with the First Battle of June 29, 1855, and in which Enmanuele Mongalo had a heroic role to burn the Mesón de Máximo Espinoza). The candidacies of Rivas, Máximo Jerez, and Trinidad Salazar were presented at convened elections to elect a new president. None obtained an absolute majority and it seemed that Congress was going to choose Jerez. However, Walker wanted to be called new elections. Rivas, eager to get rid of the tutelage of the filibuster, moved from Granada to León, where Walker arrived in June 1856, still in apparent cordiality. But, when Walker left, Rivas moved the government to Chinandega and repealed his decree calling for elections. Walker then announced in Granada the deposition of Rivas and his replacement by the proxy government of Fermín Ferrer. Rivas declared Walker a traitor in Nicaragua, and remained at the head of the government in the western region of the country, where the armies of Guatemala and El Salvador arrived shortly after, attacking the cities of Granada and Masaya. For its part, the Costa Rican army expelled the filibusters from the San Juan river basin. Walker capitulated on May 1, 1857. Shortly thereafter, on June 24, a triumvirate took office, composed of Máximo Jerez and Tomás Martínez Guerrero, which ended the turbulent government of Patricio Rivas. Rivas was popularly known with the nickname of "Patas Arribas".