Кіріспе

Грек православиелік прелаты (1931–2023)

Иоанн Зизиулас (Ιωάννης Ζηζιούλας; 10 қаңтар 1931 – 2 ақпан 2023) – 1986 жылдан 2023 жылы қайтыс болғанға дейін Константинопольдің Экуменикалық Патриархатының Пергам митрополиті қызметін атқарған грек православиелік епископ. Ол 20 және 21 ғасырлардағы ең беделді православиелік христиан дінтанушыларының бірі болды.

Ерте өмір және мансап

Митрополит Иоанн Катафигио қаласында дүниеге келген. 1950 жылы Салоники және Афина университеттерінде оқыды, ал 1955 жылы Боссидің Экуменикалық институтында бір жыл білім алды. 1960-1964 жылдары Зизиулас Шығыс православие теологы Жорж Флоровскийдің (1893-1979; Гарвардтағы Шығыс шіркеу тарихы кафедрасының профессоры және Ресей Православие шіркеуінің мүшесі) жетекшілігімен докторлық зерттеулер жүргізді және Думбартон Оукс Византия зерттеулер орталығында ғылыми жұмыстармен айналысты. 1965 жылы Афина университетінен докторлық диссертациясын қорғады. Зизиулас 1964 жылы Афина университетінде шіркеу тарихының доценті қызметін бастады, ал алты жылдан кейін 1970 жылдан 1973 жылға дейін Эдинбургтегі Жаңа колледжде патристика профессоры болып жұмыс істеді. Ол Глазго университетіне көшіп, онда он төрт жыл бойы жүйелі теология кафедрасын басқарды. Бұдан бөлек, Зизиулас Лондон Король колледжінің жүйелі теология ғылыми-зерттеу институтында арнайы шақырылған профессор болып та қызмет етті. 1986 жылы Пергам митрополиті лауазымына сайланды. Сол жылы Салоники университетінің теология факультетінде догматика профессоры болып толық уақытты академиялық қызметке кірісті. 1993 жылы Афина академиясының мүшесі болып сайланды және 2002 жылы академия төрағасы болды.

Құрметтер

Зизиулас Париж Католиктік институтының, Белград университетінің, Париждегі Санкт-Сергиус институтының, Бабеш-Болай университетінің, Мюнстер университетінің (2010), Мюнхен университетінің (2015), Потидегі Жаңа Грузин университетінің (2019) құрметті докторлық дәрежесіне ие болды. Ол сондай-ақ 2011 жылы Теологиялық зерттеулер жөніндегі Волос академиясының құрметті мүшесі болып сайланды. 2003 жылы Грекия Президенті оған Феникс орденінің аға бригадир генерал шені берді. 2007 жылы Ламбет кресімен марапатталды. 2019 жылы Украина Президенті оны ІІІ дәрежелі Еңбек орденімен марапаттады.

Өлім

Зизиулас 2023 жылдың 2 ақпанында Афинада 92 жасында COVID-19 салдарынан қайтыс болды.

Теология

Митрополит Иоаннның теологиялық еңбегі еклисиология және теологиялық онтологияның екі негізгі тақырыбына бағытталған. Митрополит Иоаннның теологиясы Николай Афанасьев, Владимир Лосский және оның ұстазы Жорж Флоровский сияқты Ресейден эмиграцияға кеткен теологтардың ықпалын көрсетеді. Зизиуласқа Англияның Эссекс қаласындағы Жақын тұрған Иоанн Баптист монастырының негізін қалаушы архимандрит Софроний (Сахаров) аскетикалық теологиясы да зор әсер еткен.

Екклезиология

Зизиулас экклезиологиясы алғаш рет докторлық диссертациясында жасалған, кейіннен ағылшын тілінде «Евхаристия, Епископ, Шіркеу» деген атпен жарияланды. Мұнда митрополит Иоанн Николай Афанасьевтің евхаристиялық экклезиологиясын сын тұрғысынан қарастырып, оны дамытады. Ол Афанасьевтің шіркеу Евхаристия арқылы түсінілуі керек деген негізгі ойын қабылдайды. Дегенмен, Афанасьевтің түсінігін тым қауымдық және епископтыққа жеткіліксіз назар берген деп сынап бағалайды. Соңында, Зизиулас шіркеу құрылымын епископтық тұрғысынан қарастыруды жақтайды, епископты ең алдымен Құдай қызметінің (литургияның) төрағасы және евхаристиялық қауымның жетекшісі ретінде түсінуді ұсынады.

Теологиялық онтология

Зизиулас Ириней мен Максимның еңбектеріне сүйене отырып, тұлға теологиясы бойынша жұмыс істеді. Оның жұмысының басты мақсаты грек философиясын, патристикалық дәуір жазбаларын және қазіргі рационалистік философияны жан-жақты зерттеу нәтижесінде туындаған тұлғалық онтологиясын дамыту болды. Ол толыққанды адамдық тек тұлға ретінде ғана мүмкін болатынын, осылайша олар Құдайдың Үш Бірлік өміріне (koinonia) қатыса алатынын айтады. Дегенмен, тұлғалық онтологияның маңызды құралы – қарым-қатынасқа қатысуды өздігінен бекіту еркіндігі. Ол адам бастапқыда биологиялық гипостаз ретінде өмір сүреді, оның қарым-қатынас түрлері (биологиялық) және осы типтің соңғы нүктесі – өліммен шектелген. Ол экзистенциалистік философтар мен жазушыларды, әсіресе француз абсурдисті Альбер Камюді, биологиялық гипостаздағы жалғыз онтологиялық еркіндік – өзіне-өзі қол жұмсауды таңдау екенін көрсету үшін пайдаланады. Ол крещение (шомылдыру) адамда онтологиялық өзгеріс жасайтынын, оны шіркеулік гипостаз, яғни тұлғаға айналдыратынын мәлімдейді. Бұл "жоғарыдан" тууы жаңа онтологиялық еркіндік сыйлайды, себебі ол биологиялық өмірдің шектерімен шектелмейді. Мұндай шіркеулік болу эсхатологиялық болып табылады, яғни ол парадоксалды түрде "қазір", бірақ "әлі емес". Осы қайта туудың толық аяқталуы – қайта тірілу күні, онда дене енді өлімге бағынбайды.