Кіріспе
Солтүстік Америкадағы француз форттары Форт Майами, бастапқыда Форт Сент-Филипп немесе Форт-де-Миами деп аталған, француздар салған екі қамалдық бекініс болды. Бұл бекіністер Сент-Джозеф және Сент-Мэрис өзендерінің қосылған жерінде орналасқан, қазіргі Форт-Уэйн орналасқан Индиана штатының солтүстік-шығысында Мауми өзенін құрайды. Форттар мен олардың осы құйылыстағы маңызды орны, аймақты бақылауға қабілетті әскери және экономикалық тұрғыдан Жаңа Францияны (кейін Олтүстік-Батыс аймағын) ұстап тұруға мүмкіндік берді. Ол тері саудасы сияқты табысты сауда нарықтарының қақпасы болғандықтан, стратегиялық маңызы зор болды. Сондықтан ол француз және үнді соғыстары, Понтиак соғысы және Солтүстік-Батыс үнді соғысы сияқты бірқатар қақтығыстарда маңызды рөл атқарды, ал Ла-Бальм жеңілісі және Хармар науқаны сияқты шайқастар жақын маңда болды. Бірінші құрылыс 1706 жылы Жан Батист Биссо, Сиер де Винсенн салған шағын сауда бекеті болды, ал бірінші бекіністі форт 1722 жылы, ал екіншісі 1750 жылы аяқталды. Аймақтағы еуропалықтармен алғашқы байланыс 1690 жылдары француздың Майамидің бауыр соғыстарының соңғы кезеңіне қарай шығысқа қарай көшіп кетуінен кейін болды. Француз саяхатшылары Маумиден Уабашқа дейінгі бақылаудағы жолды "Төлқұжатты батпақ" деп сипаттады. 1702 жылы Винсенн сауда жолындағы маңыздылығының артуына байланысты Жаңа Франция атынан өсіп келе жатқан Майами қаласына баруын бастады. Эри көлінің оңтүстік-батысында орналасқан және ірокездер соғысы кезінде ұзақ уақыт қол сұқпағаннан кейін жабайы табиғатпен толып кеткен, құйылыстың шығыс шекарасындағы бұл аймақ Ұлы Қара батпақ деп аталды. Антуан де ла Моте Кадиллак оны "көк астындағы ең жақсы жер, балық аулау мен аң аулау өте көп" деп сипаттады. Каролинадағы ағылшыздар Майамимен одақтасуға тырысып, оларды он жыл бұрын Кекионгада сауда бекетін құрған француздарға қарсы қоюға ұмтылды. Қысымға тап болған француз колониялық үкіметі мен Винсенн Майамилерді Мауми өзенінің бастауынан қазіргі Саут-Бенд, Индианаға жақын Сент-Джозеф өзенінің ортасына көшіру жоспарын жасады. Алайда, Майамидің жақсы көретін адамы болған Винсенн көп ұзамай қайтыс болды, бұл бастапқыда мүмкін болған жоспардың барлық мүмкіндіктерін жойды. Сондықтан губернатор Филипп де Риго Водрейль капитан Дюбиссонға Жаңа Францияның сауда жолдарын қорғау үшін мықты форт салуға рұқсат берді, ол 1722 жылы аяқталды. Де Водрель Теңіз кеңесіне жолдаған баяндамасында былай деді: "Дюбиссон салған Форт Майами жоғарғы аймақтағы ең жақсы форт. Бұл мықты бекініс және жабайылардан қауіпсіз. Осы маңызды лауазымға миссионер тағайындалуы керек. Кеңес келесі жылы сұраған төрт иезуитті жіберсе, 1724 жылы біреуін жіберуге болады." Бұл сұралған діни қызметкердің жіберілгені екіталай. Форттың танылған құны екі есе болды: оның порттағы және құйылыстағы орналасуы, бір кезде Кішкентай Торғай "мақтаныш қақпасы" деп сипаттағандай, сауда жолына табиғи қақпа ретінде қызмет етуге мүмкіндік берді, осылайша табысты тері саудасының бекінісі болды, ал оның одақтас Кекионга ауылындағы орналасуы жау тайпалардан қорғаныс ұсынды. Француздар бұл бекетті әскерилендіріп, 20-30 сарбазбен қоршады. Бұл кезең 1747 жылға дейін жалғасты, ол кезде бас генерал Николастың басшылығымен ағылшын одақтас хурондық жауынгерлер оны жеткіліксіз қорғалған деп тапты - командир, прапорщик Дувилл және көптеген сарбаздар Форт-Детройтте болды. Форт тоналып, өртеніп кетті. Форттың тоналып жаулап алынғаны туралы хабар алғаннан кейін капитан Дюбиссон Майами басшылары Холодный Фут, Порк Эпик және алпыс сарбазбен бірге Форт-Детройттен Кекионгаға қайтып келді. Топ форттың ішінара қирағанын көріп, Дюбиссон Детройтке қайтқанға дейін капитан Чарльз Дереймондты басқаруға қалдырды. 1749 жылы шамамен ата де Боннекамп жалаңаш және жабайы жағдайды сипаттады: "Мұндағы француздар жиырма екі адам; олардың барлығы қызба. Сегіз үй болды, немесе дәлірек айтқанда, сегіз жалаңаш лашықтар, оларды ақша табуға деген құштарлық ғана шыдайды." Жергілікті тұрғындармен күмәнді достық, сонымен қатар сайттың шалғайлығы саудагерлер мен әскерилерден басқа қоныстанушылардың кез келген түрін болдырмады. Француздардың жақын досы Холодный Фут бас әміршісі ескі форттың пайдаланылмаған ғимараттарында тұратын, ол Майами қонысының орталығы болып табылатын Холодный Фут ауылы деп аталды. Сол жылы қысқа дейін губернатор ДеРеймонд былай деп жазды: "Менің халқым [француз саудагерлері] мені Детройтке қалдырып жатыр. Ешкімнің де мұнда қалып, мойнын кесіп алғысы келмейді... Ағылшыздарға барып келген тайпалардың барлығы сыйлықтармен толы оралып келеді. Мен қауіпке қарсы тұруға әлсізмін. Жиырма адамның орнына маған бес жүз адам керек. Мұндағы тайпалар француздардың барлығын өлтіру үшін бірігіп жатыр. Бұл туралы Холодный Фут, үлкен Майами басшысы маған айтты, мен оны адал адам деп есептеймін. Егер ағылшыздар осы елде қалып қойса, біз жоғалып қоямыз. Біз оларға шабуыл жасап, қууымыз керек." Одан аз уақыт өткен соң, 1752 жылы екі сарбаз форттан тыс ұсталды және жақын маңдағы ағылшын бекеті Пикавилланиден келген "Ла Демуазельдің" жабайылары бас сұқпалады. 1760 жылдың қараша айында француз және үнді соғысының аяқталуымен француз гарнизоны Форт Майамиді Ұлыбритания Корольдігінің прапорщигі Холмске ресми түрде тапсырды. Гарнизонның қалған бөлігі қырғынға ұшырады, тек бес адам тірі қалды. Осы сәттен бастап фортта келесі үш онжылдық бойы белсенді гарнизон болмады, ал оның халқы ағылшын және француз саудагерлерінің, көшпенді шекаралықтардың және қарсыласатын жергілікті тұрғындардың әртүрлі қоспасы деп сипатталды. 1765 жылы шамамен атақты саудагер Джордж Кроган Уабаш өзенімен Кекионгаға дейін барды, ол маңызды есеп берді: "Твайтви ауылы [ағылшыздар Майамиді "твайтви" деп атады] Сент-Джозеф өзенінің екі жағында орналасқан. Бұл өзен Мауми өзеніне құятын жерде, осы жерден шамамен ширек миль қашықтықта жүз метрге жуық ені бар, шығыс жағында біраз қираған қамалдық бекініс тұр. Үнді қаласы шамамен қырық немесе елу шатырдан, сонымен қатар тоғыз немесе он француз үйінен тұрады, бұл Детройттен қашқан топ, соңғы үнді соғысы кезінде олар оған қатысты және жазадан қорқып осы бекетке келді, содан бері олар ағылшыздарға қарсы үндістерді қоздырып келді. Мұнда тұратын барлық француз жалтақ және жалқау адамдар. Қиындық тудыруды ұнатады және мұнда қалуға болмайды. Аймақ жағымды, топырағы бай және сумен жақсы қамтамасыз етілген." 1772 жылы сэр Уильям Джонсон британ үкіметіне Форт Майамиді қайта басып алу туралы идеяны ұсынды, оның маңыздылығын ескере отырып.
Fort Miami, originally called Fort St. Philippe or Fort des Miamis, were a pair of French built palisade forts established at Kekionga, the principal village of the Miami. These forts were situated where the St. Joseph River and St. Marys River merge to form the Maumee River in Northeastern Indiana, where present day Fort Wayne is located. The forts and their key location on this confluence allowed for a significant hold on New France (and later the Old Northwest) by whomever was able to control the area, both militarily for its strategic location and economically as it served as a gateway and hotbed for lucrative trade markets such as fur. It therefore played a pivotal role in a number of conflicts including the French and Indian Wars, Pontiac's War, and the Northwest Indian War, while other battles occurred nearby including La Balme's Defeat and the Harmar campaign. The first construct was a small trading post built by Jean Baptiste Bissot, Sieur de Vincennes around 1706, while the first fortified fort was finished in 1722, and the second in 1750. Some of the earliest known European contact in the area occurred in the 1690s by the French following eastward migration of the Miami towards the later portion of the Beaver Wars. The French explorers described the Miami controlled portage connecting the Maumee to the Wabash as the "Toll road swamp". In 1702, Vincennes was known to have begun visiting the growing Miami town on behalf of New France due to its increasing significance on the trade route. This region on the eastern border of the confluence, known as the Great Black Swamp, was situated south through southwest of Lake Erie and had grown abundant with wildlife following a long untouched period during Iroquois warfare. Antoine de la Mothe Cadillac described it as "the finest land under heaven fishing and hunting are most abundant there". The English of the Carolinas pursued attempts to gain an alliance with the Miamis and pit them against the French who had founded the trading post at Kekionga a decade prior. Facing pressure, the colonial French government and Vincennes devised a plan to relocate the Miamis from the headwaters of the Maumee to the center of the St. Joseph River near present day South Bend, Indiana. However, Vincennes, whom was popular with the Miami, would soon die destroying any possibility of what had originally been a plausible plan. so Governor Philippe de Rigaud Vaudreuil authorized Captain Dubuisson to build a strong fort to protect the trade routes of New France, which would be completed in 1722. In a report to the Council of the Marine, de Vaudreuil stated:
The log fort Fort Miami which he Dubuisson had build is the finest in the upper country. It is a strong fort and safe from the savages. This post which is of considerable worth ought to have a missionary. One could be sent there in 1724 if next year the council will send the four Jesuits which I ask. It is unlikely that this requested priest was ever sent. The recognized value of the fort was two fold; Its location on the portage and confluence, which Little Turtle once described as the "glorious gate", allowed it to serve as a natural gateway to the trade route, thus allowing for a stronghold on the lucrative fur trade, while its embedment within the ally village of Kekionga offered protection from hostile tribes. The French soon militarized the post and garrisoned it with 20 to 30 soldiers. This period led until 1747, when English allied Huron warriors under Chief Nicholas found it undermanned—the commandant, Ensign Douville, and most of the soldiers were away at Fort Detroit. The fort was sacked and burned to the ground. Upon receiving the news that the fort had been sacked, Captain Dubuisson, along with Miami chiefs Cold Foot, Porc Epic, and a force of sixty men, made haste back to Kekionga from Fort Detroit. The group returned to find the fort partially destroyed, and Dubuisson would leave Captain Charles DeRaymond in charge before returning to Detroit. Around this time in 1749, Father de Bonnecamps described the bare and brutish conditions:The French there number twenty two; all of them had the fever there were eight houses, or to speak more correctly, eight miserable huts which only the desire of making money render endurable. It is possible that the uncertain friendship with the natives, plus the remoteness of the site dissuaded any other type of settlers aside from tradesmen and military. Chief Cold Foot, a close friend of the French, resided in the unused buildings of the old fort, which would become the center of a Miami settlement known as Cold Foot Village. That same year prior to the winter, Governor DeRaymond wrote that:My people [the French traders] are leaving me for Detroit. Nobody wants to stay here and have his throat cut. All of the tribes who go to the English at Pickawillany come back loaded with gifts. I am too weak to meet the danger. Instead of twenty men, I need five hundred The tribes here are leaguing together to kill all the French This I am told by Cold Foot, a great Miami chief, whom I think an honest man If the English stay in this country, we are lost. We must attack and drive them out. Shortly thereafter in 1752, two soldiers were caught outside the fort and scalped by "La Demoiselle’s savages" from the nearby breakaway English post Pickawillany. In November 1760, at the close of the French and Indian War, the French garrison formally surrendered Fort Miami to Ensign Holmes of the Kingdom of Great Britain. The rest of the garrison was then massacred, with only five members left to survive. From this point forward, no active garrison would exist at the fort for the next three decades and its population would be described as a varied mix of English and French traders, rebellious frontiersmen and defiant natives. Around this time in 1765, famous trader George Croghan rode the Wabash all the way up to Kekionga providing a critical account:The Twightwee village [the English called the Miamis "twightwees"] is situated on both sides of a river called St. Joseph. This river where it falls into the Miami [Maumee] river about a quarter of a mile from this place is one hundred yards wide, on the east side of which stands a stockade fort, somewhat ruinous. The Indian village consists of about forty or fifty cabins, besides nine or ten French houses, a runaway colony from Detroit during the late Indian war; they were concerned in it, and being afraid of punishment came to this post, where ever since they have spirited up the Indians against the English. All the French residing here a lazy indolent people. Fond of breeding mischief and should by no means be suffered to remain here The country is pleasant, the soil rich and well watered. In 1772, Sir William Johnson, suggested to the British government the idea of reoccupying Fort Miami for importance it held.
Ла Балмның жеңілуі
1780 жылы қала британдықтармен қайта нығайтылып, форт қайтадан табысты сауда орталығына айналды. Бірақ, революциялық соғысқа көмектесу үшін Америка Құрама Штаттарына келген француз атқышы офицері Августин де Ла Балм бастаған күштер оны тағы да тонады. Олар дүкендерге шабуыл жасап, екі апта бойы орналасып, Ла Балм Майами өңірлеріне, Ил өзені бойымен аттанбас бұрын, Кекионгада 20 сарбаздан тұратын отряд қалдырды. Кекионгадағы шағын отряд оралғаннан кейін Майами басшысы Кішкентай Торна және оның ер адамдары тарапынан қатал шабуылға ұшырады. Ла Балм және оның бөлімшесінің қалған бөлігі кейіннен «Ла Балмнің танымал жеңілісі» деп белгіленген жерде таң қалдырарлықтай жағдайда қырғынға ұшырады. Француз сарбаздарының бірнешеуі тірідей бас терісін сылып тастау алдында тәуекел етіп, бағыныш тілеген, ал басқалары тірідей өртеліп өлтірілді. Көмекке келген күштер Ла Балм отрядының мүшелерінің бастары тікенектерге ілінгенін көрген соң кері қайтты. Бұл жеңіліс болған орын, Ил өзенінің жағасында орналасқан, бүгінде Индиана штатының Колумбия қаласының жанындағы Оңтүстік Джонсон жолының батысындағы Шығыс Де-Ла-Балм жолында көрсетілген. Бұл орын Кішкентай Торнаның соңғы үйінен шамамен 0,3 шақырым қашықтықта, Ил өзеніндегі Пост Фортынан бір қадам жерде және осы Уитли округіндегі Кішкентай Торнаның Майами ауылынан өзен бойымен 2,7 шақырым жерде орналасқан.
Хардиннің жеңілісі
Кекионгадағы коалиция британдық одақтастарына адал болды, тіпті революциялық соғыстың соңында бұл аймақ АҚШ-қа берілгеніне қарамастан. Сондықтан ол американдық әскерлердің нысанасына айналды, Солтүстік-Батыс Үнді соғысының бір бөлігі ретінде бірнеше маңызды үнді жеңістері мен қақтығыстарына әкелді. 1790 жылы, Ла Балм жеңілісінен дәл 10 жыл өткен соң, және Ла Балм бұрынғысынан Иль өзені жолымен келгендей, полковник Джон Хардин және оның АҚШ әскерлері Солтүстік-Батыс Конфедерациясынан бірнеше жерде, бекіністер мен ауылдың көрінетін жерлерінде, Хармар науқаны аясында ауыр шығынға ұшырады, бұл Хардиннің жеңілісі деп белгілі болды. Оның салдары өте қауіпті болды. Қазіргі Хармар көшесі орналасқан жерге жақын, әскерлердің үлкен бөлігі Мауми өзенін кешіп өте жатқанда шабуылға ұшырады: бір куәгер өлі адамдардың денелері арқылы Мауми өзенін кесіп өте алатынын айтты. Солтүстік-Батыс Үнді соғысының аяқталуы Солтүстік-Батыс Үнді соғысы 1794 жылы Құлаған ағаштар шайқасымен аяқталды, онда генерал Энтони Уэйн қазіргі Огайо штатының Мауми қаласының жанында американдық жеңіске жетті. Жеңістен кейін Уэйн және оның әскерлері екі күн бойы Форт-Дефианстан Кекионгаға қарай жорық жасады, онда ол капитан Жан-Франсуа Хамтрамкқа Форт-Уэйн құрылысын тапсырды; бұл бекініс елді мекенге атау берді және кейін қазіргі Форт-Уэйн қаласы, Индиана штаты болып өсті.
The Northwest Indian War ended in 1794 with the Battle of Fallen Timbers, where General Anthony Wayne finally achieved an American victory near present day Maumee, Ohio. Following the victory, Wayne and his troops marched for two days from Fort Defiance to Kekionga where he commissioned Captain Jean François Hamtramck to build Fort Wayne; the fort which gave the name to the settlement and would later become the modern city of Fort Wayne, Indiana.