Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық үнсіз кино актрисасы (1892–1985)
Italian silent film actress (1892–1985)
Франческа Бертини (туған Елена Серачини Витиелло; 5 қаңтар 1892 – 13 қазан 1985) – итальяндық үнсіз кино актрисасы. Ол ХХ ғасырдың басындағы ең сәтті үнсіз кино жұлдыздарының бірі болды.
Francesca Bertini (born Elena Seracini Vitiello; 5 January 1892 – 13 October 1985) was an Italian silent film actress. She was one of the most successful silent film stars in the first quarter of the twentieth century.
Ерте өмір
Прато қаласында Елена Серачини Витиелло дүниеге келді, ол актриса болған әйелдің қызы еді, бірақ ол заңды түрде үйленбеген. Бертини 1892 жылы Елена Таддей атымен жетімдер үйіне тіркелді. Оның анасы Аделина ди Венанцио Фратильони 1910 жылы Артуро Витиеллоға үйленді және оның тегін алды.
Born Elena Seracini Vitiello in Prato, she was daughter of a woman who may have been an actress, but she was unmarried. Bertini was registered as Elena Taddei at an orphanage in 1892. Her mother, Adelina di Venanzio Fratiglioni, married Arturo Vitiello in 1910. She took his family name.
Мансап
Бертини он жеті жасында сахнада өнер көрсетуді бастады. Ол жаңадан құрылған итальяндық кино өндірісінде де өнер көрсетті. Сальваторе Ди Джакомоның "Ассунта Спина" атты мелодрамалық туындысында басты рөлді ойнады. 1915 жылға дейін 50-ден астам фильмде түсті. Голливудтағы Fox Film Corporation оған келісімшарт жасауды ұсынды, бірақ ол бас тартты: ол бай швейцариялық банкир Пол Картьеге үйленген еді және онымен бірге Швейцарияға көшіп кетуді қалады. Күйеуі қайтыс болған соң, ол Римге қайтып келді және өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Ол дыбысты фильмдерге де қатысты, бірақ осы уақыт аралығында итальян киносы күрт өзгерді (Telefoni bianchi комедияларының кезеңі) және фашизм мен цензура салдарынан дағдарысқа ұшырады. Екінші дүниежүзілік соғыс оның дамуында тоқырауға алып келді.
Bertini began performing on stages at the age of seventeen she began to perform in the just born Italian movie production. She had a major role in Salvatore Di Giacomo's melodramatic story Assunta Spina. She had made over 50 films by 1915 Fox Film Corporation in Hollywood offered to sign a contract with her, but she refused: she was married to the wealthy Swiss banker Paul Cartier and wanted to move with him to Switzerland. When her husband died, she moved back to Rome, where she would remain until her death. She stepped into sound movies as well, but in the meantime the Italian cinema had changed greatly (the period of Telefoni bianchi comedies) and entered into a period of crisis with fascism and censorship. It experienced a definite hiatus with World War II.
Кейінгі жылдар
1976 жылы Бернардо Бертолуччи оны жақын уақытқа дейін сақтап келген үнсіздігінен шығаруға көндіріп, өзінің "Novecento" фильмінде әпке рөлін қабылдауға иктерді. Ол 1981 жылы сұхбат беруге келісіп, осы сұхбат 1982 жылы үш бөлімді теледокументалды фильмге негіз болды. Ол 93 жасында Римде дүние салды.
In 1976 Bernardo Bertolucci was able to convince her to emerge from her stubborn silence, accepting a role of a nun in his movie Novecento. She allowed herself to be interviewed in 1981 and this was adapted for a three part TV documentary in 1982. She died in Rome at the age of 93.