Сақиналы галактика NGC 6822 және ғарыш аумағының өлшемдері
NGC 6822
Галактика NGC 6822 Сагиттария шоқжұлдызында ашылды. Хаббл 15 айнымалы жұлдызды (11 Цефеид) анықтады, жұлдыздар таралуын зерттеді, H II аймақтарын сипаттады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сақина шоқжұлдызындағы галактика
Galaxy in the constellation Sagittarius
Байқау тарихы
NGC 6822 галактикасы 1884 жылы Э. Э. Барнард алты дюймдік рефракторлық телескоп арқылы ашқан. Эдвин Хаббл «N. G. C. 6822, Алыс жұлдыздық жүйе» деген мақаласында осы галактиканың 15 өзгермелі жұлдызын (соның ішінде 11-і Цефеидтер) анықтады. Ол сондай-ақ галактикадағы жұлдыздардың таралуын 19,4 шамаға дейін зерттеді. Хаббл Bubble Nebula және Ring Nebula-ны қамтитын бес ең жарық «диффузиялық тұмандықтар» (гигантты H II аймақтары) үшін спектрлік сипаттамаларды, жарықтылықтарын және өлшемдерін берді. Ол сонымен қатар бүкіл галактиканың абсолютті шамасын есептеп шығарды. Хабблдің 11 Цефеидтік өзгермелі жұлдызды анықтауы астрономиядағы маңызды кезең болды. Цефеид кезең-жарықтылық қатынасын пайдаланып, Хаббл оның қашықтығын анықтады. Бұл Магеллан бұлттарынан тыс қашықтығы анықталған алғашқы жүйе болды. (Хаббл бұл процесті Андромеда галактикасы және Үшбұрыш галактикасымен жалғастырды). Бұл галактикаға дейінгі арақашықтық Харлоу Шаплидің ғаламның көлемі үшін берген 300 000 жарық жылы бағасынан әлдеқайда артық болды. Мақалада Хаббл 1920 жылы Хебер Кертис пен Шапли арасындағы ғаламның масштабы және «спиральді тұмандықтардың» табиғаты туралы «Ұлы пікірталасқа» нүкте қойды. Көп ұзамай барлық спиральді тұмандықтардың шын мәнінде біздің Галактикамыздан тысқары спиральді галактикалар екені анықталды. 1966 жылы Сьюзан Кайзердің Хабблдің суреттерін талдауы 2002 жылға дейін осы галактиканың ең толыққанды зерттелуі болып қала берді. 1977 жылы Пол В. Ходж Барнардтағы белгілі H II аймақтарының тізімін 16-ға дейін кеңейтті. Бүгінде Барнард галактикасында осындай 150-ден астам аймақ тізімделген.
NGC 6822 was discovered by E. E. Barnard in 1884 using a six inch refractor telescope. Edwin Hubble, in the paper N. G. C. 6822, A Remote Stellar System, identified 15 variable stars (11 of which were Cepheids) of this galaxy. He also surveyed the galaxy's stars distribution down to magnitude 19.4. He provided spectral characteristics, luminosities and dimensions for the five brightest "diffuse nebulae" (giant H II regions) that included the Bubble Nebula and the Ring Nebula. He also computed the absolute magnitude of the entire galaxy. Hubble's detection of eleven Cepheid variable stars was a milestone in astronomy. Utilizing the Cepheid Period Luminosity relationship, Hubble determined a distance of This was the first system beyond the Magellanic Clouds to have its distance determined. (Hubble continued this process with the Andromeda Galaxy and the Triangulum Galaxy). This distance to the galaxy was way beyond Harlow Shapley's value of 300,000 light years for the size of the universe. In the paper, Hubble concluded the "Great Debate" of 1920 between Heber Curtis and Shapley over the scale of the universe and the nature of the "spiral nebula". It soon became evident that all spiral nebulae were in fact spiral galaxies far outside our own Milky Way. An analysis of Hubble's plates by Susan Kayser in 1966 remained the most complete study of this galaxy until 2002. In 1977, Paul W. Hodge extended the list of known H II regions in Barnard to 16. Today, there are over 150 of these regions catalogued in Barnard's Galaxy.