Кіріспе
Жұлдыздардың шар тәрізді шоғырларға қарағанда нашар байланысқан үлкен тобы. Ашық шоғыр – бір алып молекулалық бұлттан пайда болған және шамамен бірдей жастағы ондағаннан бірнеше мыңға дейінгі жұлдыздардан тұратын жұлдыз шоғырының бір түрі. Галактикалық Сүт жолында 1100-ден астам ашық шоғырлар табылды, ал одан да көп шоғырлар бар деп саналады. [[ЭСО]] кредиті.]] Таз шоқжұлдызындағы Плеядалар ашық шоғыры ежелден-ақ жұлдыздар тобы ретінде танымал, ал Гиадалар (Таздың бір бөлігі) ең көне ашық шоғырлардың бірі. Ертедегі астрономдар басқа ашық шоғырларды жарықтың анық емес дақтары ретінде байқаған. Римдік астроном Птолемей өзінің "Альмагестінде" Прасепе шоғыры, Персейдегі екі шоғыр, Кома жұлдыз шоғыры және Птолемей шоғыры туралы айтады, ал парсы астрономы Әл-Суфи Омикрон Велорум шоғыры туралы жазған. Түнгі аспанды телескоп арқылы бақылап, байқауларын жазған алғашқы адам 1609 жылы итальян ғалымы Галилео Галилей болды. Ол телескопты Птолемей сипаттаған тұманды дақтарға бұрғанда, олардың бір ғана жұлдыз емес, көптеген жұлдыздардың жиынтығы екенін анықтады. Прасепе үшін ол 40-тан астам жұлдыз тапты. Бұрын Плеядаларда 6-7 жұлдыз ғана байқалған болса, ол 50-ге жуық жұлдызды тапты. Ашық шоғырлар өте сирек, бірнеше жұлдызы бар шоғырлардан бастап, мыңдаған жұлдыздардан тұратын үлкен жиынтықтарға дейін болады. Олар әдетте шоғыр мүшелерінің сирек "коронасымен" қоршалған, тығыз ядродан тұрады. Ядроның диаметрі шамамен 3-4 жарық жылы, ал корона шоғыр орталығынан 20 жарық жылға дейін созылады. Шоғырдың ортасындағы жұлдыздардың тығыздығы шамамен бір текше жарық жылына 1,5 жұлдызды құрайды; Күнге жақын жұлдыздардың тығыздығы бір текше жарық жылына шамамен 0,003 жұлдызды құрайды. Кейбір ашық шоғырларда шоғырдың қалған бөліктерінен әлдеқайда жас көрінетін ыстық көк жұлдыздар бар. Бұл көк жұлдыздар шар тәрізді шоғырларда да кездеседі, және шар тәрізді шоғырлардың өте тығыз ядроларында жұлдыздардың соқтығысуынан пайда болады деп есептеледі, нәтижесінде әлдеқайда ыстық, массивті жұлдыз пайда болады. Алайда, ашық шоғырлардағы жұлдыздардың тығыздығы шар тәрізді шоғырларға қарағанда әлдеқайда төмен, сондықтан жұлдыздардың соқтығысуы байқалған көк жұлдыздардың санын түсіндіре алмайды. Керісінше, олардың көпшілігі басқа жұлдыздармен динамикалық өзара әрекеттесу нәтижесінде екі жұлдыздан біреуінің пайда болуынан туындайды деп саналады. Ашық шоғырдағы жұлдыздардың барлығы шамамен бірдей қашықтықта орналасқандықтан және бірдей шикізаттан шамамен бір уақытта пайда болғандықтан, шоғыр мүшелері арасындағы көрінетін жарықтықтың айырмашылығы тек олардың массасына байланысты. RR Lyrae айнымалы жұлдыздары ашық шоғырлармен байланыстыруға тым ескі, олар шар тәрізді шоғырларда кездеседі.
An open cluster is a type of star cluster made of tens to a few thousand stars that were formed from the same giant molecular cloud and have roughly the same age. More than 1,100 open clusters have been discovered within the Milky Way galaxy, and many more are thought to exist. Credit ESO.]] The prominent open cluster the Pleiades, in the constellation Taurus, has been recognized as a group of stars since antiquity, while the Hyades (which also form part of Taurus) is one of the oldest open clusters. Other open clusters were noted by early astronomers as unresolved fuzzy patches of light. In his Almagest, the Roman astronomer Ptolemy mentions the Praesepe cluster, the Double Cluster in Perseus, the Coma Star Cluster and the Ptolemy Cluster, while the Persian astronomer Al Sufi wrote of the Omicron Velorum cluster.]] The first person to use a telescope to observe the night sky and record his observations was the Italian scientist Galileo Galilei in 1609. When he turned the telescope toward some of the nebulous patches recorded by Ptolemy, he found they were not a single star, but groupings of many stars. For Praesepe, he found more than 40 stars. Where previously observers had noted only 6–7 stars in the Pleiades, he found almost 50.]] Open clusters range from very sparse clusters with only a few members to large agglomerations containing thousands of stars. They usually consist of quite a distinct dense core, surrounded by a more diffuse 'corona' of cluster members. The core is typically about 3–4 light years across, with the corona extending to about 20 light years from the cluster center. Typical star densities in the center of a cluster are about 1.5 stars per cubic light year; the stellar density near the Sun is about 0.003 stars per cubic light year. Some open clusters contain hot blue stars which seem to be much younger than the rest of the cluster. These blue stragglers are also observed in globular clusters, and in the very dense cores of globulars they are believed to arise when stars collide, forming a much hotter, more massive star. However, the stellar density in open clusters is much lower than that in globular clusters, and stellar collisions cannot explain the numbers of blue stragglers observed. Instead, it is thought that most of them probably originate when dynamical interactions with other stars cause a binary system to coalesce into one star. Because the stars in an open cluster are all at roughly the same distance from Earth, and were born at roughly the same time from the same raw material, the differences in apparent brightness among cluster members are due only to their mass. RR Lyrae variables are too old to be associated with open clusters, and are instead found in globular clusters.
Планеталар
Ашық жұлдыздар шоғырындағы жұлдыздар, ашық шоғырдан тыс жұлдыздардағыдай, экзопланеталарды қабылдауы мүмкін. Мысалы, NGC 6811 ашық жұлдыздар шоғырында екі белгілі планеталық жүйе – Кеплер 66 және Кеплер 67 орналасқан. Бұған қоса, Бал астық шоғырында бірнеше ыстық Юпитер планеталарының бар екені мәлім.