Кіріспе

Англиядағы христиандық діни топ 1846-1956 жылдар аралығында Адам Ұлының қауымы немесе Агапемониттер 1846-1956 жылдар аралығында Англияда өмір сүрген христиандық діни топ немесе секта болды. Бұл атау "сүйіспеншілік мекені" дегенді білдіретін курсивті = yes-тен алынған. Агапемон қауымын Сомерсет штатының Спакстонында преподобный Генри Принс құрды. Секта сонымен қатар Лондонның Үстіңгі Клэптонында шіркеу салдырды және қысқа уақыт ішінде Суффолктегі Сток-бай-Клэрде, Брайтон мен Уэймутта базалары болды. Қоғамның идеялары әртүрлі неміс діни мистикасының теорияларына негізделген және оның негізгі мақсаты - неке жағдайын руханиландыру болды. Англия шіркеуі Принсті радикалды ілімдері үшін карьерасының басында қызметінен алып тастаған болатын. Агапемониттер Иса Мәсіхтің оразасыз қайта оралуын болжады. Газеттерде айтылғандай, Принстің орнын басқан Джон Хью Смит Пигот өзін Иса Мәсіхтің қайта тууы деп жариялады. Агапемон қауымы негізінен бай тұрмысқа шықпаған әйелдерден құралған. Принс пен Смит Пигот екеуі де көптеген рухани келіндерді алды. Кейінгі зерттеулер бұл "күйеулер" тек рухани емес екенін және кейбіреулері некеден тыс бала туғанын көрсетті. 1860 жылы Принс Луиза Нотидж атынан Нотидждер отбасымен сотқа түсті және топ көпшілік назарынан жоғалып кетті. Соңғы мүшесі қайтыс болғаннан кейін, 1956 жылы ол жабылып қалды.

Генри Джеймс Принс

Генри Джеймс Принс 1811 жылы 21 ақпанда шомылдыру рәсімінен өтті. Ол Линкомб пен Видкомб, Батттан шыққан Томас және Мэри Энн Принстің ұлы болды. Ол Гай ауруханасында медицинаны оқыды, 1832 жылы біліктілігін алды және туған қаласы Баттағы жалпы ауруханаға дәрігер болып тағайындалды. Денсаулығының нашарлауынан кейін ол өз мамандығынан бас тартты. 1837 жылы Принс Лампетердегі Сент-Дэвид колледжінің студенті болды (қазіргі Уэльс Тринити Сент-Дэвид университетінің Лампетер кампусы), онда ол Лампетер бауырлары деп аталатын дінге құлшыныс танытқан адамдар тобын жинады. Колледждің директордың орынбасары Бат және Уэллс епископымен байланысқа түсті, ол 1840 жылы Принсті Сомерсеттегі Шарлинчтің пасторы етіп тағайындады, онда ректор Сэмюэл Старкидің ауруы мен болмауы кезінде жалғыз жауапкершілікке ие болды. Ауру кезінде Старки өзінің пасторының уағыздарының бірін оқыды және бірден "емделіп" қана қоймай, оның таңғажайып ілімдерін қабылдады. Олар ауылдарда да, көрші қалаларда да көптеген адамдарды дінге айналдырды. Ақырында ректор өзінің тіршілігінен айырылып, Принс қызметінен шығарылды. Бірнеше шәкіртпен бірге олар Шарлинш еркін шіркеуін құрды, ол өте қысқа өмір сүрді. Агнес өзінің кіші әпкесі Луиза Нотттиджге Спакстонға келмеу туралы ескертіп хат жазды. Оларға қосылу үшін Луиза Сомерсетке сапар шегеді. Оның анасы Эмили Принстің қыздарына рухани және қаржылық ықпал етуінен қорқып қалды. Эмили ұлы Эдмундқа, немере інісі Эдвард Нотттиджге және күйеу баласы Фредерик Риплиге Сомерсетке барып, үйленбеген қызы Луизаны құтқаруға нұсқау берді. Үш адам Луизаны 1846 жылдың қарашасында оның еркіне қарсы алып кетуге қол жеткізді және оны Регентс Парктің жанындағы виллада, 12 Вобурн Плейс-те қамауға алды. Луизаның Генри Принстің құдайлық қасиеттеріне қатысты үнемі айтқандарынан кейін, анасы медициналық көмекке жүгінді және Луизаны ақылсыз деп танытты, содан кейін оны Хиллингдондағы Муркрофт үйінің панасына орналастырды. Оның емдеуі мен психиатриялық ауруханада мәжбүрлі түрде қамауға алынуы психиатриялық науқастардың құқықтарын қорғауға қатысты қызығушылық тудырды. Луиза 1848 жылы қаңтарда панаханадан қашып, Лондон арқылы Кавендиш скверіндегі қонақ үйде "Агапемон" фильміндегі преподобный Уильям Коббпен кездесуге жол тартты, бірақ екі күннен кейін Паддингтон темір жол вокзалында ұсталды. Кобб Комиссия мүшелерін Ақымақтық туралы хабардар етті, оның Брайан Проктердің есебі 1848 жылы мамыр айында босатылуына әкелді. Содан кейін Луиза өзінің ағасы, туысы және қайын інісі Фредерик Риплиді Nottidge v. Ripley and Another (1849) ісінде ұрлау және жалған тұтқындау үшін сотқа берді; сот туралы The Times газетінде күнделікті хабарланды. Луиза Ноттидж Спакстонда өмірін Агапемониттер қатарына қосып өткізді. 1860 жылы Луизаның ағасы Ральф Ноттидж Принске Ноттидж пен Принс (1860) ісі бойынша Луизаның оған тиісінше әсер етпеуінің нәтижесінде берген ақшасын қайтарып алу үшін талап қойды. "Нотттидждер" сотқа шығындармен бірге жеңіске жетті. 1856 жылы, "Мұның мекені" құрылғаннан бірнеше жыл өткен соң, Принс пен оның қыз-келіншектерінің бірі Зои Паттерсон бильярд үстелінде көпшіліктің алдында қоғамдық рәсімдік жыныстық қатынасқа түсті. Бұл аңыз оның ең адал достарының кейбірінің сепаратизмге әкелді, олар өздерінің қабылдауы үшін ұсынылған құдайды қорлау мен азғындықтың таңғажайып қоспасы деп санайтын нәрсеге шыдай алмады. Қалғандардың ішіндегі ең беделділері "Мұсаның майланғандары", "Соңғы керней тартқан періште", "Жеті куәгер" және т. б. атаулармен аталды. 1846 жылы жаз айында Принс және оның ізбасарлары көшіп барған. Биіктігі 5 метр қабырғаның артына 20 бөлмелі үй мен оған қосылған шіркеу, сондай-ақ беседка, қоралар мен шағын үйлер салынған. Ғимараттарды Уильям Кобб жобалаған. Бағаналы шіркеу, оның шыңдары мен боялған шынылары 1845 жылы аяқталды; бүгін, қоса салынған үймен бірге, ол ІІ дәрежелі санатталған ғимарат. 1899 жылы Принс 88 жасында қайтыс болды. Оның ізбасарлары Принсті шіркеудің ауласына жерледі, оның табыты тік орналастырылды, сондықтан ол қайта тірілген күні тұрды. ХХ ғасырдың басында Агапемониттер, оның ішінде Джозеф Моррис пен оның қызы Вайолет, Four Forks-те бірнеше үйді (кейбіреулері Өнер және қолөнер стилі) салды. Қоғам жабылғаннан бері шіркеу балалар теледидар бағдарламаларын, соның ішінде Трамптон мен Камбервик Гринді шығару үшін студия ретінде пайдаланылды. Ғимараттар кешені Барфорд Гейблс деп аталып, 1997 жылы нарыққа шығарылды. Шатыр тұрғы...

Жоғарғы Клэптон

1892 және 1895 жылдар аралығында агапемониттер Лондонның Үстіңгі Клэптон қаласында Келісімі сандығының шіркеуін салды. Оны Джозеф Моррис (және оның ұлдары мен қыздары, кейбіреулері сектамен бірге өмір сүрді) готика стилімен жасаған. Қасиетті жері әдеттегідей болса да, шіркеудің сырты мүсіндер мен символизмге толы. Негізгі есіктерде періштелер мен төрт евангелист бейнеленген, адам, бүркіт, бұқа және арыстан бейнеленген. Қоладан құйылған төрт фигура мұнараның түбінен жердің төрт бұрышына қарап тұр. Екі жақтағы ауа райының екі жағы Уильям Блейктің Иерусалимге белгілі бір символикалық қарызын көрсетеді, олар отты күйме мен жебелер қаптамасын бейнелейді (бәлкім, құмарлық), ал басты мұнараның үстінде найза бар. Белгілі балалар кітаптарының суреткері Уолтер Крейннің жобалаған және Дж. Спарроу жасаған витраждар "әйелдердің шынайы жағдайы" туралы суреттей отырып, сектаның дәстүрлі емес табиғатын көрсетеді. 1956 жылдан кейін шіркеуді тастап кетті, оны бір топтар пайдаланды, ал қазір оны Грузин православ шіркеуі Иеміздің тууының кафедралы соборы деп атады.

Джон Хью Смит-Пигот

Принс 1899 жылы қайтыс болғаннан кейін оның орнын преподобный Джон Хью Смит Пиготт басқарды. 1890 жылы Смит Пигот қауымның жиналыстарын қайтадан бастап, 50 жас әйел ізбасарларын жалдап, қартайған ағапомониттер санын толықтырды. Ол Рут Энн Прейсті екінші әйелі етіп алды, оның Глория, Пауэр және Лиф атты үш баласы болды. 1902 жылы оның атағы Үндістанға дейін тарады, сол жерден Мирза Ғұлам Ахмад оған өзінің жалған ілімдері туралы ескертті және 1902 жылы қарашада жазылған хатында Смит Пиготтың құдайлық туралы талаптарынан бас тартуы керек екенін айтып, оған қарсы өлім пайғамбарлығы жасады. Сонымен қатар, Смит Пигот өмір бойы өлмесе, Мырза Ғұламның мессиялық дәулеті бұрмаланатынын айтады. Мырза Ғұлам 1902 жылы Смит Пигот туралы алған пайғамбарлығын да жариялаған. Бұл туралы оның "Тадхира" кітабында жазылған. Осы пайғамбарлыққа қарамастан, Смит Пигот Құдай екендігін, Мырза Ғұлам Ахмад өмір сүрген кезде де, ол қайтыс болғаннан кейін де, жалғастыра берді. 1905 жылдың тамызында "Оукленд Стар" және "Кембриан" газеттерінен Смит Пиготтың өзін Құдаймын деп мәлімдегенін және оның ізбасарлары әлі де оның құдайлығын ашық уағыздап жүргенін көрсететін екі газет үзіндісі келтірілген. Сол сияқты, 1908 жылы Мирза Ғұлам қайтыс болғаннан кейін Смит Пигот 1909 жылы Бат және Уэллс епискобының тыйым салуы кезінде Құдай екендігін тағы да мәлімдеді, бұл туралы 1927 жылдың наурыз айындағы Ноттингем кешкі поштасында жазылған. Сент-Джонс-Вудтағы Смит Пиготтың үйіне Джон Бетджеман өзінің "Метро жері" фильмінде барған. Ол неоготика стилімен салынған. Қазіргі уақытта бұл үйде тележүргізуші Ванесса Фелц тұрады, ал бұрын Чарльз Саатчидің үйі болған. Смит Пиготтың 1927 жылы қайтыс болғаннан кейін сектаның соңғы мүшесі Рут 1956 жылы қайтыс болғанға дейін біртіндеп төмендеді. 1956 жылы оның жерлеу рәсіміне сырттан келгендерге кіруге рұқсат берілген жалғыз жағдай болды. Смит Пиготтың немере қызы Маргарет Кэмпбелл әжесінің (Рут Прис) Смит Пигот туралы көптеген әңгімелер бар екенін, бірақ ол "жақсы адам" екенін ескерткенін еске алды. Кемпбелл Смит Пиготтың немесе оның атымен танылған Сүйіктідің екі әйелінің болғанына қарамастан, қарым-қатынасы жоқ деп мәлімдеді. Ол екі әйелдің де келісімге қуанышты екенін (бірінің жасы үлкен және балалы бола алмайтынын) және сектаның 1830 жылдары діни азаттықтан кейін пайда болған уақытында қаралуы керектігін мәлімдеді. Бұл көптеген бай әйелдерге басқа варианттардан басқа өмір салтын таңдауға мүмкіндік берді гувернанта немесе әйел және олар қайтыс болғанға дейін Сомерсеттегі Агапоменда сән-салтанатпен өмір сүрді. Ол 2016 жылы өлімінен аз уақыт бұрын "Хенли Стандарт" газетіне берген сұхбатында сектада өскенін өте бақытты тәжірибе ретінде еске алды. Кемпбелл сүйікті адам бірде былай деген уағыз айтқан деп дәлелдеді: "Мәсіх енді мұнда емес (аспанға қарай) бірақ мұнда (көкшеге қарай) ", осылайша әрбір мәсіхшінің бойындағы Мәсіхтің негізгі христиан ілімін түсіндіріп, бұны бұқаралық ақпарат құралдары өз мақсаттары үшін бұрмалады. Кейт Барлоу "Арманның мекені" атты мемуарларында бір газеттің сол кездегі "Қыздардың айналым сатысы" туралы аңыз ретінде сипаттаған уәделерін шеберлікпен жоққа шығарады және құлшылықтың көптеген қызықты жақтарын, мысалы, күн сайын сағат 4-те қызмет ететін өзінің қолтаңбалы шайын егжей-тегжейлі баяндайды.

Секта туралы кітаптар

Обри Мененнің "Сүйіспеншіліктің мекені" "бір шолу бойынша қорқынышты түрде дұрыс емес танымал есеп" Принстің басшылығымен Агапемониттердің тарихын романдық түрде баяндаған. 2006 жылы Смит Пиготтың немересі Кейт Барлоу өзінің балалық шағындағы өмірін сектанттағы отбасымен бірге жариялады. Кітапта оның отбасылық фотосуреттері мен бала кезінде сектаның қарт мүшелерімен болған әңгімелері бар.