Кіріспе

Австрия архидукі және әскери қолбасшы

Австрия архидукі Леопольд Вильгельм (5 қаңтар 1614 – 20 қараша 1662), император Фердинанд III-нің кіші інісі, австриялық сарбаз, әкімші және өнерді қолдаушы болды. Ол бірнеше әскери қолбасшылықтарда болды, бірақ айтарлықтай жетістікке жете алмады, содан кейін 1656 жылы Венаға оралғанға дейін Испан Нидерландының губернаторы қызметін атқарды. Фердинанд 1657 жылы қайтыс болғаннан кейін Киелі Рим императоры лауазымына ұсынылғанымен, ол өзінің жүрегіндегі туысы Леопольд I-ге жол берді. Оның басты қызығушылығы өнер болды, ол Дэвид Тениерс кіші, Франс Снайдерс, Питер Снайерс, Даниэль Сегерс, Питер Франшойс, Франс Вуттерс, Ян ван ден Хоке және Питер Тхиж сияқты суретшілерді қолдады. Оның 17 ғасырғы венециялық және голланд суреттерінің жинағы қазір Венадағы Күнтақтағы тарих мұражайында сақталады.

Өмір

5 қаңтар 1614 жылы Винер-Нойштадт қаласында дүниеге келген ол, император Фердинанд II (1578–1637) мен оның бірінші әйелі Бавариялық Мария Аннаның (1574–1616) жеті баласының алтыншысы еді. Оның үлкен ағасы император Фердинанд III (1608–1657) атанды.

Мансап

Кіші ұлы болғандықтан, Леопольд шіркеуде білім алған, бірақ дін қызметкері болып тағайындалмаған. Діни қызметкер болмаса да, ол Киелі Рим империясы ішіндегі түрлі князь-епископтықтарды иеленді, олар оған табыс әкелді: Халберштадт (1628–1648), Пассау (1625–1662), Бреслау (1656–1662), Ольмюц (1637–1662) және Страсбург (1626–1662). Ол сонымен қатар 1627 жылы Халберштадт, 1629 жылы Магдебург және 1635 жылы Бремен епархиясына тағайындалды. Бұл үш епархияның барлығы протестанттық солтүстікте орналасқан, онда католик шіркеуінің инфрақұрылымы бұрыннан жойылған еді; ол ешқашан билік жүргізбеді және үш епархия да 1648 жылы секуляризацияланды. 1641 жылы ол Тевтон орденінің үлкен магистрі болды. Оның өмірінде Испания мен Киелі Рим империясының Габсбург билеушілері 1568–1648 жылдардағы Голландия көтерілісі, 1618–1648 жылдардағы Отыз жылдық соғыс және басқа да қақтығыстарға, соның ішінде Франко-испан соғысына (1635–1659) тап болды. Оның қарсылығына қарамастан, Фердинанд оны 1639 жылы императорлық қолбасшы етіп тағайындады, себебі сенімді қолбасшылар жетіспеді; ол 1642 жылы Екінші Брейтенфельд шайқасындағы апатты жеңілістен кейін, генералдарының кеңесіне қарамастан отставкаға шықты. 1645 жылы Янкау шайқасындағы тағы бір императорлық жеңілістен кейін ол қайта тағайындалды, содан кейін 1647 жылы Испан Нидерландының губернаторы болды. Бұл қызметте ол Кондеге қарсы Ленс шайқасында жеңіліске ұшырады, содан кейін 1648 жылғы Вестфалия бейбіт шартында соғысты аяқтауға көмектесті; Франко-испан соғысы жалғасты, осыдан оны 1656 жылға дейін Брюссельде қалуға мәжбүр етті.

Көркем туындылар жинағы

Брюссельде ол өзінің коллекциясын сақтаушы ретінде Дэвид Тениерс кішіні жұмысқа алды, Франс Снайдерс, Питер Снайерс, Даниэль Сегерс, Питер Франшойс, Франс Вутерс, Ян ван ден Хоке, Питер Тхис, Ян ван де Венн және басқалардың туындыларына зор қаржы жұмсады. Сонымен қатар, ол Бартоломео делла Наве мен Карл I-ге тиесілі болған коллекциялардың сатылуынан бірнеше итальяндық шеберлердің туындыларын сатып алды. Оның ең қымбат туындылары "Theatrum Pictorium" кітабында бейнеленген, ол көбінесе алғашқы "сурет каталогы" деп аталады. 1653 жылы Турнайдағы Сен-Брис шіркеуінде жөндеу жұмыстары кезінде бір шебер Меровингтердің ертедегі королі Хилдерик I-нің қабірін тапқанда, осы жаңалықты латын тілінде жариялаған Леопольд Вильгельм болды. 1656 жылы Венаға оралғаннан кейін оның коллекциясы Хофбург сарайына көшірілді, онда фламанд дін қызметкері және суретші Ян Антон ван дер Барен директор болып тағайындалды. Коллекция оның жүрек туысы Леопольд I-ге мұра қалдырылды және қазір Венадағы Күнстхисторический мұражайының коллекциясының бір бөлігін құрайды. Ол сарай саясатында белсенді рөл атқарды және итальяндық өнерге бірдей қызығушылық танытқан және католиктік контрреформацияның белді қолдаушысы болған өгей анасы Элеонора Мантуялықпен (1598-1655) жақын қарым-қатынаста болды. 1657 жылы Фердинандты Киелі Рим императоры лауазымынан алмастыруға кандидат ретінде қарастырылса да, ол 1658 жылы 18 жасқа толғанда жүрек туысы Леопольд I-нің сайлануын қамтамасыз етті.