Кіріспе

Лондон полициясының комиссары 1903-1918 жылдар аралығында, сэр Эдвард Ричард Генри, 1-ші баронет (26 шілде 1850 – 19 ақпан 1931) 1903-1918 жылдар аралығында Лондон метрополитен полициясының басшысы болды. Оның осы лауазымдағы кезінде полиция күшіне қызметтік итттерді енгізу мәселесі алғаш рет талқыланды, бірақ ол бүгінде қылмыскерлерді анықтау үшін саусақ іздерін қолдану әдісін жақтағаны үшін есімдері сақталған.

Ерте өмір

Генри Лондонның Шэдвелл қаласында ирландтық ата-аналардан дүниеге келді; оның әкесі дәрігер болған. Ол Гертфордширдегі Уэр қаласындағы Санкт-Эдмунд колледжінде оқыды және он алты жасында Лондонның Ллойдс компаниясына кеңсе кезеншісі болып орналасты. Сонымен қатар ол Лондон университетінің колледжінде кешкі сабақтарға қатысып, 1873 жылдың 9 шілдесінде өткен Үнді мемлекеттік қызметіне қабылдау емтиханына дайындалды. Оның нәтижесінде ол "(Ең Көрнекті) Мемлекеттік хатшы (Үндістан ісі бойынша мемлекеттік хатшы) тарапынан Бенгалиядағы Форт-Уильям президенттігіндегі мемлекеттік қызметке мүше етіп тағайындалды" және сол жылдың 28 шілдесінде Лондонның Кенсингтон шіркеуіндегі Сент-Мэри Эбботс шіркеуінде Мэри Листерге үйленді. Мэридің әкесі Том Листер Стэмфорд графының иеліктерінің басқарушысы болған. 1873 жылдың қыркүйегінде Эдвард Генри Үндістанға жол тартты. Ол Бомбейге жетіп, Үндістанды кезіп, 1873 жылдың 22 қазанында Аллахабадқа келді, онда Бенгал салық қызметіндегі көмекші магистрат-жинаушы лауазымын атқаруға кірісті. Ол урду және хинди тілдерін еркін меңгерді. 1888 жылы ол магистрат-жинаушы болып жоғарылатылды. 1890 жылы Бенгалияның лейтенант-губернаторының көмекшісі және хатшысы, сондай-ақ Бенгал кіріс кеңесінің бірлескен хатшысы болды. 1890 жылдың 24 қарашасында жесір қалған ол Луиза Лангриш Мурға үйленіп, қайтадан тұрмысқа шықты.

Полиция бас инспекторы

1891 жылғы 2 сәуірде Генри Бенгалия полициясының бас инспекторы болып тағайындалды. Ол Франсис Гальтонмен қылмыскерлерді анықтау үшін саусақ іздерін пайдалану туралы хат алмасып жүрді, Альфонс Бертильонның антропометриялық әдісінің орнына немесе оған қосымша, Генри осы әдісті Бенгалия полициясына енгізді. Саусақ және алақан іздерін алу Бенгалиядағы шенеуніктер арасында қырық жыл бойы идентификациялау құралы ретінде қолданылып келді, оны сэр Уильям Гершель енгізген, бірақ полиция оны пайдаланбады және жеке ізді жылдам анықтауға мүмкіндік беретін қарапайым сұрыптау жүйесі болмады (іздердің түрлерін жіктеу әлі де қолданылып келді). 1896 жылдың шілдесінен 1897 жылдың ақпанына дейін Генри Азизул Хаке мен Хемчандра Боздың көмегімен саусақ іздерін жіктеу жүйесін жасады, бұл жүйе саусақ іздерінің тізімдерін салыстырмалы түрде оңай ұйымдастыруға және іздеуге мүмкіндік берді. Хак, Генридің саусақ іздері үлгілеріне негізделген 1024 бөлімге сұрыптау идеясын толықтыру үшін математикалық формуланы жасауға жауапты болды. Бірнеше жыл өткен соң, Хак пен Боз Генридің ұсынысы бойынша британ үкіметінен саусақ іздерін жіктеуді дамытуға қосқан үлесі үшін марапатталды. 1897 жылы Үндістан үкіметі Генридің «Саусақ іздерінің жіктелуі және қолданылуы» атты монографиясын жариялады. Генридің жіктеу жүйесі басқа полиция күштерінде жылдам тарады, ал 1897 жылдың шілдесінде Үндістанның генерал-губернаторы, Эльгиннің 9-шы графы Виктор Брюс, саусақ іздерін алуды Британдық Радждың ресми саясаты деп жариялады. Бұл жіктеу жүйесі саусақ іздерінің карточкаларын реттеп сақтау және оларды жылдам іздеу үшін жасалған. Ол он іздің карточкалары қолмен ізделгенде және цифрлық түрде емес, каталогталғанда қолданылды. Әрбір он іздің карточкасына 1/1-ден 32/32-ге дейінгі белгілер тағайындалған. 1899 жылы Үндістанның дәлелдеу заңы сотта саусақ іздері сарапшыларын пайдалануды мойындады. 1900 жылы Генри Оңтүстік Африкаға Претория және Йоханнесбургте азаматтық полицияны ұйымдастыру үшін жіберілді. Сол жылы Лондонда демалыста болғанда Генри Ішкі істер министрлігінің Белпер комитеті алдында Бертильонаж және саусақ іздерін пайдаланудың артықшылықтары туралы қылмыскерлерді анықтау мәселесі бойынша сөз сөйледі.

Қылмыстық істер жөніндегі комиссардың көмекшісі

1901 жылы Генри Ұлыбританияға қайтарылып, Скотланд-Ярдағы Қылмыстық істер жөніндегі комиссардың орынбасары лауазымын атқаруға тағайындалды, ол Қылмыстық тергеу департаментіне (CID) жетекшілік етті. 1901 жылдың 1 шілдесінде Генри Ұлыбританиядағы алғашқы Метрополитен полициясының саусақ іздері бюросын құрды. Оның бастапқы мақсаты қылмыскерлерді анықтауға көмектесу емес, полиция, соттар және түрмелерден бұрынғы сотталғандарын қылмыскерлердің жасыруына жол бермеу болды. Алайда, 1902 жылы ол ұры Гарри Джексонды соттау үшін пайдаланылды және көп ұзамай CID-де кеңінен қолданыла бастады. 1905 жылы Альфред пен Альберт Страттонды кісі өлтіруде айыптау үшін саусақ іздерінің дәлелдері пайдаланылғанда бұл тәжірибе бекітілді. Генри басқа да жаңалықтарды енгізді. Ол Скотланд-Ярдағы тіркемеден басқа жерде қолданылған алғашқы машинография машиналарын сатып алды, бұл кеңсе қызметкерлерінің қолмен көшіру жұмысын жеңілдетті. 1902 жылы ол Паддингтон Грин полиция бөлімінен үйіне жеке телеграф желісін тартып, 1904 жылы оны телефонмен алмастырды.

Комиссия мүшесі қызметіне тағайындау

Сэр Эдвард Брэдфорд 1903 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін Генри Комиссар болып тағайындалды, бұл Ішкі істер министрлігінің бұрыннан жоспарлаған нәрсесі еді. Генри, әдетте, ең ұлы комиссарлардың бірі саналады. Ол Метрополитен полициясын қазіргі заманға жеткізіп, тапқа бөлінген Виктория дәуірінен шығаруға жауапты болды. Дегенмен, Комиссар ретінде ол өзінен бұрынғылар сияқты, өзінің қызметкерлерімен байланысын жоғалта бастады. Ол технологиялық жаңалықтарды жалғастырып, барлық бөлімшелік станцияларға телефондар орнатты және полиция қораптарын пайдалану стандартын енгізді, оны Брэдфорд тәжірибе ретінде ұсынған, бірақ оны кеңейтпеген еді. Сонымен қатар, ол жақын арада күшін 1600 адамға арттырып, жаңа констебльдерге арналған алғашқы тиімді оқыту жүйесін құрды.

Адам өлтіруге әрекеті

1912 жылы 27 қарашада Кенсингтондағы үйінде Генри, лицензия алудан бас тартылған ашулы такси жүргізушісі Альфред (кейде "Альберт" деп те аталған) Боуестің қастандық әрекетіне ұшырады. Боуз сэр Эдвард есікті ашқанда револьверден үш оқ атты: екеуі өтпеді, ал үшіншісі сэр Эдвардтың қарын қуысын тесіп өтті, бірақ өмірлік мүшелеріне зиян келтірмеді. Сэр Эдвардтың шафёры шабуылдаушыны ұстап алды. Боузға адам өлтіруге талпыну айыбымен өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасы берілді. Сэр Эдвард сотқа келді және адамгершілік дәстүрге сәйкес, шабуылдаушысына жұмсақтық сұрады, Боуз өзін жетілдіруге және жесір анасының жағдайын жақсарту үшін ақша табуға тырысқандығын айтты. Боуз 15 жылға қамауға жіберілді, бірақ сэр Эдвард оның тағдырына қызығушылық танытып, 1922 жылы Боуз түрмеден босағаннан кейін Канадаға жаңа өмір бастау үшін жол ақысын төледі. Сэр Эдвард бұл оқиғадан толыққанды айықпады, ал оқ жарақатының ауырсынуы өмірінің соңына дейін қайталап тұрды.

Соңғы жылдар

Генри 1914 жылы зейнетке шығуға ниеттенген, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, оның тағайындалған ізбасары генерал сэр Невил Макредидің Әскери министрлікке қажет болғандықтан, қызметте қалуға көндірілді. Ол соғыс бойы шенінен түспеді. Оның комиссар ретіндегі қызметі 1918 жылғы полиция ереуілінен кейін аяқталды. Полиция қызметкерлерінің жалақысы соғыс кезеңіндегі инфляциямен бірге өспеді, сондай-ақ олардың қызмет шарты мен зейнетақы жүйесі де нашар болды. 1918 жылдың 30 тамызында Генри демалыста болғанда, Лондон қалалық полициясы мен Метрополитен полициясының 11 000 офицері ереуілге шықты. Үкімет қорқып, олардың талаптарының көп бөлігіне келісім берді. Өзінің қызметкерлерінен де, полициядағы кәсіби одақтарды қолдаған үкіметтен де көңілі қалған Генри (ол мұндай жағдайға қарсы болды) 31 тамызда дереу отставкаға кетті. Ол саяси қателіктердің құрбаны ретінде қарастырылды.

Кейінгі өмірі

1920 жылы ол отбасымен бірге Беркширдегі Аскот маңындағы Сисбериге зейнетке шықты. Ол саусақ іздерін зерттеу саласындағы жаңалықтарға қатысып, Афинеум клубы мен балаларға қатыгездік көрсетуді болдырмау жөніндегі ұлттық қоғам комитетінің мүшесі болды, сондай-ақ Беркширдегі бейбіт судья қызметін атқарды. Оның жалғыз ұлы Эдвард Джон Грей Генри (оның екі қызы да болған) 1930 жылы 22 жасында қайтыс болды, ал Генри өзі келесі жылы 80 жасында жүрек талмасынан үйінде көз жұмды. Оның қабірі көп жыл бойы күтімсіз қалды. 1992 жылдың сәуір айында Метрополитен полициясының саусақ іздері сарапшысы Морис Гарви және оның әйелі Дженис Оңтүстік Аскоттағы All Souls шіркеуіне жақын зиратта оны тапты. Гарви Генридің өмірі мен заманы туралы Саусақ іздері қоғамында баяндама жасағаннан кейін, қоғам қабірді қаржыландыруға және қалпына келтіруге келісті, бұл жоба 1994 жылы аяқталды. Гарвидің ұсынысы бойынша 2000 жылы Беркшир округі кеңесі сэр Эдвардтың зейнеткерлік үйі «Сисбериге» жасыл тақтайша орнатты, ал 2001 жылы Англия мұрасы оның бұрынғы лондондық үйіне, Кенсингтон, W.8, 19 Шеффилд Террасасына көк тақтайша орнатты, соңғысы Метрополитен полициясының саусақ іздері бюросының құрылғанына 100 жыл толуына арналған.

Құрметтер

1898 жылы ол «Үндістан жұлдызының» (CSI) серігі аталды. 1905 жылы Генри Корольдік Виктория орденінің командирі (CVO) болып тағайындалды, ал келесі жылы Корольдік Виктория орденінің қанатты командирі (KCVO) шенін алды. 1910 жылы ол Бат орденінің қанатты командирі (KCB) атанды. 1911 жылы Дели Дурбарында король мен королеваға қатысқаннан кейін ол Корольдік Виктория орденінің Ұлы кресті (GCVO) болды. Ол сонымен қатар Данияның Даннеброг орденінің Ұлы кресті, Францияның «Құрмет легионының» командирі, Португалияның Вила-Висоза орденінің және Югославияның Святой Савва орденінің мүшесі, сондай-ақ корольдің жеке атқышы болды. Генри 1909 жылғы туған күніне орай Корольдің полиция медалімен (KPM) марапатталды. 1918 жылдың 25 қарашасында Генри баронет атанды, бірақ Эдвард Джонның қайтысы осы баронеттік шен Эдвардтың өлімімен тоқтатылғанын білдірді.