Қанды пышақ: Американ армиясының скауты және Сіу басшысы

Кіріспе

Американдық армияның барлаушысы (шамамен 1840–1876)

Қанды пышақ (Сиу: Tȟamila Wewe; Арикара: NeesiRAhpát; шамамен 1840 – 25 маусым 1876) – американдық үнді, АҚШ 7-ші кавалерия полкіне барлаушы және жетекші болып қызмет еткен. Ол подполковник Джордж Армстронг Кастердің ең жақын барлаушысы болды және «АҚШ армиясына қызмет еткен ең танымал үнді барлаушысы» деп аталған.

Қазылық қызметінің алғашқы жылдары

Американдық тері компаниясында жұмыс істегеннен кейін, Қанды пышақ 1865 жылы бригада генерал Альфред Саллимен бірге Сиу экспедициясында барлаушы болып қатысты. Қанды пышақ Гальванизацияланған янкилер тобына көмектесті, олар Конфедерация армиясының тұтқындары болып, Форт Бертольдтағы әскери тұтқын лагерінде отырудың орнына Америка батысында Одаққа қызмет етті. Ол сондай-ақ Сиулар бақылауындағы аймақтағы басқа әскери бөлімдермен байланыс орнатуға көмектесетін хабаршы ретінде жұмыс істеді. 1865 жылдың соңында Қанды пышақ С ротасының капитаны Адамс Бассеттпен кездесті, ол оған Галлдың жақында Форт Бертольдқа келгенін, Галлдың бейбіт емес екенін және Миссури өзені бойында ақ адамдарды өлтіргенін айтты. Бассетт лейтенантты бір взводпен және Қанды пышақпен Галлды тұтқындауға немесе ол берілмесе, өлтіруге жіберді. Қанды пышақ сарбаздарды Галл тұрған бекіністен оңтүстікке қарай Хункпапа ауылына бастап барды. Олар келген кезде Галлды тұтқындауға тырысты, бірақ Галл қашуға тырысқанда, оны штыкпен соққылап, жерге құлатты және екі рет штыкпен жаралады. Әңгімеге сүйенсек, Қанды пышақ Галлдың басына оқ атуға дайындалған, бірақ командир Галлдың өліп қалғанын айтып, оқ атуды бұрып жіберді. Қанды пышақ офицермен ашуланып дауласты, бірақ ешқандай нәтижеге қол жеткізбеді. Ол Галлдың тірі қалғанын қалдырып кетті, ол Сиу соғысының басшысы болды. 1866 жылы президент Эндрю Джонсон Үнді скауттарын тіркеу туралы заңға қол қойып, үнді скауттарының жасағын құруға рұқсат берді. Қанды пышақ 1868 жылдың мамырында Форт Стивенсон қаласында капрал болып тіркелді, бірақ оның ертегі қызметі мәселесіз болған жоқ. Қанды пышақтың алкогольге құмарлығы болды, бұл оның 1868 жылдың қыркүйегінде өзінің орнынан қашуына себеп болуы мүмкін. 1872 жылы, Йеллоустоун экспедициясына қатысқан жылы, ол ланцевый капрал болды. Қанды пышақ баласының өліміне Галл кінәлі деп есептеді. Экспедициядағы арикаралардың көпшілігі шабуылдан кек алмақ болды, және олар Сиу тобының белгілерін тапқанда, Қара төбелерде соғыс әндерін айта бастады және аттары мен өздерін соғыс бояуымен әшекейледі. Кастер тайпалық дауларды шешуге қызығушылық танытпады және барлаушыларға оқ атылмаса, Сиуларға шабуыл жасамауға бұйрық берді. Ол "Ремингтон" мылтығымен аюды екі рет атты, жамбасына тиді, ал Қанды пышақ пен Уильям Ладлоу оны өлтіруге көмектесті. Аю қарт, сынған тістері бар, жарақаттармен жабылған және ауыр салмаққа ие болды. 2002 жылғы "The Custer Companion" кітабында аюды өлтіру соққысын Қанды пышақ жамбас тамырын кесіп жасады делінген. Көптеген үнді скауттары әскерлерге берілгендей айына 13 доллар табады, ал Кастер Қанды пышаққа квартирмейстермен жұмыс орнын ұйымдастырды, онда ол айына 75 доллар (қазіргі бағамен) табады. Қанды пышақ Реноға соғыста қаза тапқан үш арикаралық скауттың бірі болды; қалғандары Кішкентай Батыл (Отбасының жолы немесе Кішкентай солдат деп те аталады) және Бобтейл Буль. АҚШ армиясы ауыр жеңіліске ұшырады. Қанды пышақтың басын Сиулар шауып тастаған. Қанды пышақтың әпкесі айтқандай, оның қыздары оның денесін майданнан тауып алады, бірақ оның өз ағасының денесі екенін білмейді, оның басын кесіп, Хункпапа ауылына алып кетеді. Басты көргенде, ол оның бауырының басы екенін білгенде, Қанды пышақтың әпкесі қорқып қалды. Дэвид Хамфрис Миллердің айтуынша, ол соғысқа қатысқан көптеген адамдармен және куәгерлермен сөйлескен. Алайда басқа жазбаларда Галлдың не оның әпкелерінің басшының кім екенін білгенде қандай реакция жасағаны туралы ештеңе айтылмаған.

After working for the American Fur Company, Bloody Knife accompanied Brigadier General Alfred Sully in 1865 as a scout on his Sioux expedition. Bloody Knife proved useful to the group of Galvanized Yankees, prisoner soldiers from the Confederate States Army who served the Union in the American West instead of serving time in a prisoner of war camp at Fort Berthold. He also worked as a messenger, helping the troops to communicate with other military units in the area, which was still mainly controlled by the Sioux. In late 1865, Bloody Knife met with Captain Adams Bassett of Company C, Fourth U. S. Volunteer Infantry, whom he told that Gall had recently arrived near Fort Berthold, that Gall was not peaceful and had killed white men along the Missouri River. Bassett sent a lieutenant with a platoon and Bloody Knife to capture Gall or kill him if he would not surrender. Bloody Knife led the soldiers to the Hunkpapa village, south of the fort where Gall was staying. The men attempted to arrest Gall upon arrival, but when Gall tried to escape he was bayoneted and forced to the ground, and was twice stabbed with bayonets. The story goes that Bloody Knife took aim to administer a killing shot to Gall's head, but the officer in command knocked the shot wide, claiming Gall was already dead. Bloody Knife argued furiously with the officer to no avail. He departed, leaving Gall alive to become a Sioux war chief.]] In 1866, President Andrew Johnson authorized the formation of a force of Indian scouts when he signed the Indian Scout Enlistment Act. Bloody Knife enlisted as a corporal at Fort Stevenson in May 1868, but his early service was not without issue. Bloody Knife had a problem with alcohol that may have led to him deserting his post in September 1868. By 1872, the year of his involvement in the Yellowstone Expedition, he became a lance corporal. Bloody Knife blamed the death of his son on Gall. Many of the Arikara on the expedition wanted to avenge the attack and when they found signs of a band of Sioux in the Black Hills, they began to sing war songs and adorned their horses and themselves with war paint. Custer was not interested in solving tribal feuds and ordered the scouts not to attack any Sioux unless fired upon first. shot the bear twice with his Remington rifle, hitting it in the thigh, and Bloody Knife and William Ludlow helped with the kill. The bear was an old male with broken teeth, covered in scars, and weighed and 2002 biography The Custer Companion states that the coup de grâce was a cut to the jugular vein by Bloody Knife. While most Indian scouts earned $13 a month, the same amount of pay as the troops received, Custer arranged a job for Bloody Knife with the quartermaster as a guide, where he earned $75 ($ at today's prices) per month. Bloody Knife was one of three Arikara scouts assigned to Reno to die during the battle; the others were Little Brave (also known as Bear's Trail or Little Soldier) and Bobtail Bull. The US Army suffered a huge defeat. Bloody Knife was decapitated by the Sioux. According to Bloody Knife's sister, her daughters had found his body on the battlefield, and unaware that it was the body of their uncle, cut off his head and took it to the Hunkpapa village where it was displayed on a pole. When she saw the head and recognized it as that of her brother, Bloody Knife's sister was horrified. According to David Humphreys Miller, an interviewer who talked with many of the participants and witnesses from the battle, she cried out: "Gall has killed him at last!" However, other accounts do not mention Gall nor the sisters' reactions at their discovery of the head's identity.

Мұра

Қанды пышақ 1866 жылы арикара тайпасынан Жас сұлу әйел немесе Сұлу деп аталатын әйелге үйленді. Оның кем дегенде үш баласы болды – бір қызы және екі ұлы. Қызы 1870 жылдың 28 желтоқсанында аурудан қайтыс болып, Форт-Бюфордта жерленді.