Мелисса Феррик: Американдық әнші-әндер авторының өмір жолы мен шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық музыкант (1970 жылы туған)

Мелисса Феррик (21 қыркүйек 1970 жылы туған) – американдық әнші-сазгер. Ол Солтүстік-Шығыс университетінде және Беркли музыка колледжінде музыка профессоры болып жұмыс істейді.

Ерте өмір

Феррик Массачусетс штатының Ипсвич қаласында өсті. Оның әкесі Джон мемлекеттік мектепте мұғалім болған, сонымен қатар бос уақытында бірнеше еркін джаз тобын басқарған. Бала кезінде Феррик әкесімен бірге Бостонның Солтүстік жағалауындағы клубтарға жиі баратын, онда топтардың өнер көрсеткенін тамашалаған. Бес жасында классикалық скрипка сабақтарын бастады, кейін фортепианоға көшті. Бастауыш және орта мектепте ол труба мен бас-гитараны үйренді. Барлығы 15 жыл бойы формалды музыкалық білім алды, оның ішінде екі жылын Беркли музыкалық колледжінде оқыды. Ол музыкалық мансабын қуу үшін оқуын тоқтатты.

Мансап

Феррик өзінің мансабын Нью-Йорк қаласының Ист-Виллиджіндегі кофеханаларда ән айтудан және ойнаудан бастады. 1991 жылы олар әнші Морриссидің гастрольдік тобының ашылу актісін соңғы минутта алмастырғанда үлкен жариялылыққа ие болды. Кейіннен олар Atlantic Records компаниясымен келісімшартқа отырып, 1993 жылы Massive Blur және 1995 жылы Willing to Wait атты алғашқы екі альбомын шығарды. 1996 жылы олар өз сөздерімен «алкогольге тәуелділіктің ең төменгі шегіне» жетті. Ішімдіктен айыққаннан кейін, олар What Are Records? инди лейблімен келісімшарт жасады. Феррик бұл лейбл арқылы үш альбом шығарды: Made of Honor, Everything I Need және Freedom, соңғысы Джанет Джексонның The Velvet Rope альбомынан шабыттанды. 1998 жылы шыққан Everything I Need альбомы Гей және лесбияндық американдық музыка сыйлығында (GLAMA) «Жыл альбомы» номинациясына ие болды. 2000 жылы Феррик өздерінің Right On Records лейблін құрды. Бұл лейблде шыққан алғашқы студиялық альбом – Skinnier Faster Live at the B. P. C. In the Eyes of Strangers, 2006 жылдың қазан айында жарық көрген Right On Records лейбліндегі алтыншы альбом болды. Феррик жаздыру шығындарының бір бөлігін өз веб-сайты арқылы әндер сатудан түскен қаражат есебінен қаржыландырды. Олардың он төртінші альбомы Goodbye Youth 2008 жылдың қыркүйек айында шықты. 2010 жылдың көктемінде олар Enough About Me атты каверлер альбомын ұсынды. 2011 жылы ол өзінің Still Right Here альбомын, онда жаңа әндері бар, шығарды. Концерттер кезінде Феррик көбінесе Collings OM3 SB акустикалық гитарасында өзіне сүйемелдеп ойнайды. Олар сонымен қатар луп-педальдармен және түрлі аспаптармен, әсіресе, мыс аспаптармен тәжірибе жасады. Ферриктің концерттік кестесіне әдетте жылына 150-ден астам шоу кіреді. Олар кішкентай және орташа клубтарда, көптеген фестивальдарда, сондай-ақ оркестрдің сүйемелдеуімен үлкен концерт залдарында жеке концерттер береді. 2007 жылы олар Мичиган әйелдер музыка фестивалінде өнер көрсетіп, Ани Дифранконың концертін ашты. Олардың Freedom альбомынан шыққан «Drive» әні «лесбиян гимні» ретінде кеңінен танылды. 2017 жылы Spotify компаниясы Феррик пен Дэвид Лоуэри бастаған топтық сот ісін реттеді, онда компания музыканттарға олардың әндері трансляцияланғаны үшін тиісті роялти төлемегені айтылды. Spotify музыканттарға, әнші-күйшілерге және баспагерлерге өтемақы төлеу үшін 43 миллион АҚШ долларын бөлді. Олардың музыкалық шабыт көздері: Брюс Спрингстин, The Pretenders, Рики Ли Джонс, Пол Саймон, Earth Wind and Fire, Тори Амос, Radiohead, Дэйв Мэтьюс және Джоан Арматрединг.

Ferrick began their career singing and playing in coffeehouses in the East Village, New York City. They received a great deal of publicity in 1991 when they replaced, at the last minute, the opening act for the singer Morrissey on tour. They were subsequently signed to a recording contract with Atlantic Records and released their first two albums, Massive Blur, in 1993 and Willing to Wait, in 1995. In 1996, they—in their words–"bottomed out" on alcohol. After sobering up, they returned to music, signing with the indie label What Are Records?. Ferrick released three albums on the label; Made of Honor, Everything I Need, and Freedom, the latter inspired by Janet Jackson's The Velvet Rope. Their 1998 album Everything I Need was nominated for Album of the Year by the Gay & Lesbian American Music Awards (GLAMA). In 2000, Ferrick founded their own record label, Right On Records. The first studio album released on their own label was Skinnier Faster Live at the B. P. C

In the Eyes of Strangers, released in October 2006, was the sixth album released on Right On Records. Ferrick partially financed the recording costs with song sales via their website. Their fourteenth album, Goodbye Youth, was released September 2008. In Spring 2010, they released an album of cover songs called Enough About Me. In 2011, she released the album Still Right Here featuring original songs. During live performances, Ferrick mostly self accompanies on a Collings OM3 SB acoustic guitar. They have also experimented with loop pedals and a range of accompaniments, including, in particular, brass instruments. Ferrick's rigorous touring schedule generally includes more than 150 shows per year. They play solo gigs in small to medium sized clubs and numerous festivals, as well as larger venues accompanied by a band. In 2007, they performed at the Michigan Womyn's Music Festival, and opened for Ani Difranco. Their song "Drive" from the Freedom album became popularly known as a "lesbian anthem". In 2017, Spotify settled a class action lawsuit initiated by Ferrick and David Lowery who had alleged the company failed to pay proper royalties to musicians whose songs were streamed on the service. Spotify set aside US$43 million to compensate musicians, songwriters and publishers. Their musical inspirations include Bruce Springsteen, The Pretenders, Rickie Lee Jones, Paul Simon, Earth Wind and Fire, Tori Amos, Radiohead, Dave Matthews, and Joan Armatrading.

Жеке өмір

Мелисса Феррик өзін квир және гендерлік нормадан тыс екендігін айтады. Феррик өзіне "олар/ол" жалғауларын қолдануды қалайды.