Ани ДиФранко: Американдық әнші-әндер авторының өмірбаяны мен шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық музыкант (туған 1970)

Анжела Мария "Ани" ДиФранко (/ɑː//n//iː/; туылған 23 қыркүйек, 1970) – американдық-канадтық әнші-күйші. Ол 20-дан астам альбом шығарған. ДиФранконың музыкасы фолк-рок және альтернативтік рок ретінде жіктеледі, бірақ панк, фанк, хип-хоп және джаз музыкасынан да ықпал алған. Ол барлық альбомдарын өзінің Righteous Babe атты жеке лейблі арқылы шығарған. ДиФранко көптеген әлеуметтік және саяси қозғалыстарды қолдау үшін қайырымдылық концерттері өткізеді, қайырымдылық альбомдарына қатысады және митингтерде сөз сөйлейді. Righteous Babe Foundation арқылы ДиФранко аборт құқықтары мен ЛГБТ өкілдігін қолдайтын мәдени және саяси ұйымдарды қолдады. Ол американдық фольклор әншісі және әнші-күйші Пит Сигерді өз ұстаздарының бірі санайды. ДиФранко 2019 жылдың 7 мамырында Viking Books баспасы арқылы "No Walls and the Recurring Dream" атты естеліктер кітабын шығарды. 2024 жылдың 9 ақпанында ДиФранко "Hadestown" мюзиклында Персефона рөлінде Бродвейдегі дебютін жасады, бұл рөлді ол осы аттас концепт-альбомда орындаған болатын.

Ерте өмір және білім

ДиФранко 1970 жылғы 23 қыркүйекте Нью-Йорк штатының Буффало қаласында Элизабет (Росс) және Данте Америко ДиФранконың қызы болып дүниеге келді. Олар Массачусетс технология институтында оқып жүргенде танысқан. Оның әкесі итальян тегінен, ал анасы Монреаль қаласынан шыққан. ДиФранко тоғыз жасында жергілікті барларда «The Beatles» тобының әндерін орындап, гитара сабақтарынан кейін Майкл Мелдрумпен бірге көшеде музыка ойнай бастады. 14 жасқа келгенде ол өзінің әндерін жазуға кірісті. Жастық шағында барларда және кофеханаларда концерттер берді. ДиФранко 16 жасында Буффалодағы Бейнелеу және өнер академиясын бітіріп, Буффало мемлекеттік колледжіне түсті. 15 жасында сот шешімімен тәуелсіздік алып, анасының пәтерінен жеке тұруға көшті.

Мансап

ДиФранко 1989 жылы 19 жасында өзінің жеке рекордтық компаниясы Righteous Babe Records-ты құрды. 1996 жылы бас-гитарист Сара Ли гастрольдік топқа қосылды, оның сахнадағы үйлесімділігі 1997 жылғы Living in Clip альбомында көрсетілген. ДиФранко кейіннен Лидің Righteous Babe лейблында "Make It Beautiful" жеке альбомын шығарды. 1998 жылы Сточанский жеке әнші-күйші мансабын бастау үшін топты тастап кетті. 1998 мен 2002 жылдар аралығында ДиФранконы гастрольде бас-гитарист Джейсон Мерсер, клавишада Джули Вольф және барабанда Дарен Ханнаннан тұратын жаңа топ сүйемелдеді, кейде мүйіз секциясы да қосылды. 1990 жылдар ДиФранко үшін кең танылу кезеңі болды, ол әлемнің түкпір-түкпірінде үлкен концерт алаңдарында өнер көрсетіп, Spin, Ms. және Magnet сияқты халықаралық баспасөздің назарын өзіне тартты, сондай-ақ MTV және VH1 телеарналарында пайда болды. Бахарак/Дэвид әнінің "Wishin' and Hopin'" әзіл-қалжыңға толы кавер нұсқасы My Best Friend's Wedding фильмінің басында ойнатылды. 1998 жылы ол Fox телеарнасының King of the Hill ситкомының бір эпизодында Пеггидің феминист гитара оқытушысы Эмилидің дауысын сомдады. 1999 жылдан бастап Righteous Babe Records басқа да әртістердің альбомдарын шығара бастады, олардың ішінде Сара Ли, Секу Сундиата, Арто Линдсей, Bitch and Animal, That One Guy, Юта Филлипс, Хамелл онда Триал, Эндрю Бёрд, Курт Свингхаммер, Бадди Уэйкфилд, Анаис Митчелл және Нона Хендрикс болды. 2001 жылдың 11 қыркүйегінде ДиФранко Манхэттенде болды және кейіннен осы оқиға туралы "Өзін-өзі дәлелдеу" атты өлең жазды. Өлең "Бұл еркін ел: 11 қыркүйектен кейінгі Америкадағы жеке бостандық" кітабында жарияланды. Өлеңнің атауы сонымен қатар Италияда Minimum Fax баспасында шыққан ДиФранконың алғашқы поэзия кітабының аты болды. Кейіннен ол "Verses" атты өлеңдер жинағына да енді. ДиФранко мансабында көптеген сөздік өнер туындыларын жазып орындады және 2005 жылы HBO телеарнасының Def Poetry сериясында ақын ретінде таныстырылды. 2005 жылы шыққан Knuckle Down (Джо Генримен бірлесіп жасалған) альбомынан бастап ДиФранконың гастрольдік тобы мен жазбаларында бас-гитарист Тодд Сиккафуз және басқа музыканттар, олардың ішінде Эллисон Миллер, Энди Боргер, Херлин Райли және Теренс Хиггинс барабанда, ал Майк Диллон перкуссияда және вибрафонда ойнады. 2007 жылдың 11 қыркүйегінде ол өзінің мансабының алғашқы ретроспективасын шығарды, ол екі дискілік Canon жинағы және сонымен бірге поэзия кітабының ретроспективалық жинағы Verses болды. 2008 жылдың 30 қыркүйегінде ол "Қызыл әріп жылы" альбомын шығарды. 2009 жылы ДиФранко Пит Сигердің 90 жылдық мерейтойына Мэдисон Сквер Гарденде қатысты, онда ол Брюс Кокбернмен дуэтте 1930 жылдардағы еңбек гимнының жаңа нұсқасын "Сіз қай жақтасыз?" орындады, сондай-ақ Крис Кристоферсонмен "There's a Hole in the Bucket" халық әнін орындады. ДиФранко 2012 жылдың 17 қаңтарында ¿Which Side Are You On? альбомын шығарды. Онда Пит Сигер, Иван Невилл, Сирил Невилл, Скерик, Адам Леви, Righteous Babe әртісі Анаис Митчелл, CC Adcock және Галактикалық, Бонерама және Rebirth Brass Band сияқты топтардағы жұмыстарымен танымал Жаңа Орлеандық мүйізшілердің қатысуы болды. 2014 жылы ол өзінің он сегізінші альбомын шығарды, ол "Суға аллергиясы бар" деп аталды. 2017 жылы ол өзінің он тоғызыншы альбомын шығарды, ол "Бинарлық" деп аталды. 2019 жылдың 7 мамырында ДиФранко Viking Books баспасы арқылы "Қабырғалар жоқ және қайталанатын арман" атты естеліктер кітабын шығарды. Ол "өмірге келу оқиғасы" ретінде сипатталды. 2021 жылы ДиФранко Валари Каурдың "See No Stranger" кітабынан шабыттанған "Revolutionary Love" альбомын шығарды. ДиФранко 2023 жылдың қазан айында Джо Байденге Газаны бомбалау кезінде атысты тоқтатуға шақыратын Artists4Ceasefire ашық хатына қол қойды.

DiFranco started her own record company, Righteous Babe Records, in 1989 at age 19. In 1996, bassist Sara Lee joined the touring group, whose live rapport is showcased on the 1997 album Living in Clip. DiFranco would later release Lee's solo album Make It Beautiful on Righteous Babe. In 1998, Stochansky left to pursue a solo career as a singer songwriter. A new touring ensemble consisting of Jason Mercer on bass, Julie Wolf on keyboards, and Daren Hahn on drums, augmented at times by a horn section, accompanied DiFranco on tour between 1998 and 2002. The 1990s were a period of heightened exposure for DiFranco, as she continued playing ever larger venues around the world and attracted international attention of the press, including cover stories in Spin, Ms., and Magnet, among others, as well as appearances on MTV and VH1. Her playfully ironic cover of the Bacharach/David song "Wishin' and Hopin'" appeared under the opening titles of the film My Best Friend's Wedding. She guest starred on a 1998 episode of the Fox sitcom King of the Hill, as the voice of Peggy's feminist guitar teacher, Emily. Beginning in 1999, Righteous Babe Records began releasing albums by other artists including Sara Lee, Sekou Sundiata, Arto Lindsay, Bitch and Animal, That One Guy, Utah Phillips, Hamell on Trial, Andrew Bird, Kurt Swinghammer, Buddy Wakefield, Anaïs Mitchell and Nona Hendryx. On September 11, 2001, DiFranco was in Manhattan and later penned the poem "Self Evident" about the experience. The poem was featured in the book It's a Free Country: Personal Freedom in America After September 11. The poem's title also became the name of DiFranco's first book of poetry released exclusively in Italy by Minimum Fax. It was later also featured in Verses, a book of her poetry published in the U. S. by Seven Stories press. DiFranco has written and performed many spoken word pieces throughout her career and was showcased as a poet on the HBO series Def Poetry in 2005. Since her 2005 release Knuckle Down (co produced by Joe Henry) DiFranco's touring band and recordings have featured bass player Todd Sickafoose and in turns other musicians such as Allison Miller, Andy Borger, Herlin Riley, and Terence Higgins on drums and Mike Dillon on percussion and vibes. On September 11, 2007, she released the first retrospective of her career, a two disc compilation entitled Canon and simultaneously a retrospective collection of poetry book Verses. On September 30, 2008, she released Red Letter Year. In 2009, DiFranco appeared at Pete Seeger's 90th birthday celebration at Madison Square Garden, debuting her revamped version of the 1930s labor anthem "Which Side Are You On?" in a duet with Bruce Cockburn and also duetting with Kris Kristofferson on the folk classic "There's a Hole in the Bucket". DiFranco released an album on January 17, 2012, ¿Which Side Are You On?. It includes collaborations with Pete Seeger, Ivan Neville, Cyril Neville, Skerik, Adam Levy, Righteous Babe recording artist Anaïs Mitchell, CC Adcock, and a host of New Orleans based horn players known for their work in such outfits as Galactic, Bonerama, and Rebirth Brass Band. In 2014, she released her eighteenth album, Allergic to Water. In 2017, she released her nineteenth, Binary. On May 7, 2019, DiFranco released a memoir, No Walls and the Recurring Dream, via Viking Books. It is described as a "coming of age story". In 2021, DiFranco released the album Revolutionary Love which was largely inspired by Valarie Kaur's book See No Stranger. DiFranco signed the October 2023 Artists4Ceasefire open letter to Joe Biden calling for a ceasefire during the Israeli bombardment of Gaza.

Жеке өмір

ДиФранко жиырма жасына келгенде бисексуал екенін ашты және әйелдер мен ер адамдарға деген махаббат пен сексуалдық қатынас туралы әндер жазды. Ол өзінің сексуалдығына байланысты туған дауды "Imperfectly" (1992) альбомындағы "In or Out" әнінде талқылады. Бірақ 2015 жылы GoPride блогына берген сұхбатында ол "енді бұрынғыдай квир емес, бірақ әйелге бағытталған әйел және адам құқықтарын қолдайтын суретші" екенін айтты. 2019 жылы Jezebel журналына берген сұхбатында ол "квир" терминін артық көретінін, себебі "бисексуал" сөзі "әрқашан медициналық сипатта көрінетін, 9-сыныптағы биология сабағында бақаға жасалатын тәжірибедей нәрсе" естілетінін айтты. Содан әрі ол "күлкілісі, мен өте гетеросексуалдымын, бұл мен үшін өкінішті, себебі менің ең жақын байланыстарымның көп бөлігі әйелдермен. Бірақ, маған еркектердің киімдерінің астындағысы көбірек ұнайды" деді. 1998 жылы ол Канададағы унитариандық-универсалистік шіркеуде дыбыс инженері Эндрю Гилкристке үйленді. ДиФранко мен Гилкрист 2003 жылы ажырасты. 1990 жылы ол 18 және 20 жасында жасаған аборттардан шабыттанған "Lost Woman Song" әнін жазды. ДиФранконың әкесі 2004 жылдың жазында қайтыс болды. 2005 жылдың шілдесінде ДиФранко тендінитке шалдығып, тоғыз айға турнеден үзіліс жасады. 2007 жылдың қаңтарында ДиФранко Буффалодағы үйінде алғашқы баласын, қызын дүниеге әкелді. Ол 2009 жылы баланың әкесі, сонымен қатар оның тұрақты продюсері Майк Наполитаноға үйленді. 2012 жылдың 13 қыркүйегінде ДиФранко екінші баласына жүкті екенін мәлімдеді. 2013 жылдың сәуірінде ол екінші ұлын дүниеге әкелді. ДиФранко 2008 жылдан бері Жаңа Орлеан қаласының Байвотер ауданында тұрады. ДиФранко өзін атеист деп сипаттайды. Дінді талқылағанда ДиФранко былай деді: "Мен өзім дінге сенбеймін. Мен атеистпін. Менің ойымша, дін адамдардың өмірінде әртүрлі мақсаттарға қызмет етеді және мен оның құндылығын, мысалы, рәсімдердің, қауымдастықтың, тіпті идеялар мен мораль туралы әңгімелесуге арналған аламаттың құндылығын мойындаймын. Бұл керемет тұжырымдама. Бірақ, әрине, институционалды діндер көптеген мәселелерді тудырады." ДиФранко "жою мәдениетіне" сын айтып, ол "ешқандай нәтиже бермейді" және "адамзат бір-бірінен ажыраса алмайды" деді. ДиФранко 2013 жылы бұрынғы құлдар плантациясы Ноттуэйде ән жазу семинарын өткізуді жоспарлағаны үшін де сынға ұшырады. ДиФранко өзінің естеліктерінде Мичиган әйелдерінің музыка фестивалінің трансгендерлерді қабылдамау саясатына қатысты "екі тарапқа да түсіністікпен қарадым" деп жазды. 2019 жылғы сұхбатында ол бұл мәлімдемені кеңейтіп, цисгендер әйелдерге "қайтадан орын беруді сұрап отырғанын" айтты. Кейін ол "өте нақты топтан тыс адам үшін осы топтың сезімін түсінудің қаншалықты қиын екенін" түсінгенін білдірді, сондай-ақ "[әйелдер кеңістіктері] сәл көбірек [қоса алғанда] болуы керек" деді. ДиФранконың 1998 жылғы "Living in Clip" атты концерттік альбомы бүгінгі күнге дейін алтын статусқа ие болған жалғыз альбом. 2006 жылы The Buffalo News ДиФранконы "Бюффалоның рок музыкасының бірінші ханымы" деп атады. 2003 жылдан бастап ДиФранко Грэмми сыйлығының "Үздік жазба қаптамасы" номинациясына төрт рет қатарынан ұсынылып, 2004 жылы "Evolve" альбомы үшін жеңіске жетті. 2006 жылдың 21 шілдесінде ДиФранко Нью-Йорк штатының Олбани қаласында өткен Ұлттық әйелдер ұйымының (NOW) конференциясы мен Жастар феминистері саммитінде "Батыр әйел" сыйлығын алды. ДиФранко феминистік қозғалысқа үлкен үлес қосып, өзін ерекшелендірген әйелге берілетін бұл сыйлықты алған алғашқы музыканттардың бірі болды. 2009 жылы ДиФранко әлеуметтік өзгерістерге ықпал еткені үшін Вуди Гатри сыйлығын алды.

DiFranco came out as bisexual in her twenties, and has written songs about love and sex with women and men. She addressed the controversy about her sexuality in the song "In or Out" on the album Imperfectly (1992). However, in 2015 she told the blog GoPride. com that she was "not so queer anymore, but definitely a woman centered woman and just a human rights centered artist." In a 2019 interview with Jezebel, she stated that she preferred the term "queer" because "bisexual" "always sounded very medical, like something you do to a frog in 9th grade science or something", and further added that "the irony is I'm pretty fuckin' hetero, which is unfortunate for me because many of my deepest connections are with women. But, naw, I just like what's in boys' pants better." In 1998, she married her sound engineer Andrew Gilchrist in a Unitarian Universalist service in Canada. DiFranco and Gilchrist divorced in 2003. In 1990, she wrote "Lost Woman Song", which was inspired by abortions she had at ages eighteen and twenty. DiFranco's father died in the summer of 2004. In July 2005, DiFranco developed tendinitis and took a nine month hiatus from touring. In January 2007 DiFranco gave birth to her first child, a daughter, at her Buffalo home. She married the child's father, Mike Napolitano, also her regular producer, in 2009. In an interview on September 13, 2012, DiFranco mentioned that she was pregnant with her second child. In April 2013, she gave birth to her second child, a son. DiFranco has resided in the Bywater, New Orleans, neighborhood since 2008. DiFranco has described herself as an atheist. On the subject of religion, DiFranco has stated:

Well, I'm not a religious person myself. I'm an atheist. I think religion serves a lot of different purposes in people's lives, and I can recognize the value of that, you know, the value of ceremony, the value of community, or even just having a forum to get together and talk about ideas, about morals – that's a cool concept. But then, of course, institutional religions are so problematic. DiFranco has spoken critically of cancel culture, saying it is "just gonna get us nowhere" and "The human family can't divorce each other". DiFranco herself has received criticism for planning a 2013 songwriting retreat at Nottoway, a former slave plantation. DiFranco wrote in her memoir that she "[sympathized] with both sides" regarding the controversial trans exclusionary policies of the Michigan Womyn's Music Festival. In a 2019 interview, she elaborated on this statement, discussing her perception that cisgender women were being "asked again to move over and make room for somebody else," and later expressed that she understood the difficulty "for anybody outside of a very specific group to experience it the way that group does," saying that "maybe [women's spaces] should be a little more [inclusive]". Living in Clip, DiFranco's 1998 double live album, is the only one to achieve gold record status to date. DiFranco was praised by The Buffalo News in 2006 as "Buffalo's leading lady of rock music". Starting in 2003, DiFranco was nominated four consecutive times for Best Recording Package at the Grammy Awards, winning in 2004 for Evolve. On July 21, 2006, DiFranco received the Woman of Courage Award at the National Organization for Women (NOW) Conference and Young Feminist Summit in Albany, New York. DiFranco was one of the first musicians to receive the award, given each year to a woman who has set herself apart by her contributions to the feminist movement. In 2009, DiFranco received the Woody Guthrie Award for being a voice of positive social change.

Стиль

ДиФранконың гитарада ойнауы көбінесе ерекше стаккато стилімен, жылдам саусақтармен тартуымен және көптеген баламалы құралымдармен сипатталады. Ол көптеген өлеңдерін ырғақты өзгерістерімен ерекшеленетін сөйлеу стилінде орындайды. Оның лирикасы, көбінесе аллитерация, метафора, сөз ойындары және жұмсақ иронияны қамтиды, сонымен қатар олардың күрделілігі үшін жоғары бағаланған. ДиФранконың музыкасы фолк-рок және альтернативтік рок ретінде жіктеліп келсе де, ол өзінің алғашқы альбомдарынан бастап панк, содан кейін фанк, хип-хоп және джаз элементтерін қоса, түрлі жанрларды аралап өтті. Негізінен акустикалық гитарист болғанымен, ол әртүрлі аспаптар мен стильдерді пайдаланды: 1998 жылғы "Little Plastic Castle" альбомында жезді аспаптар жиі қолданылды; 1997 жылы Хал Дэвид пен Берт Бакараштың "Wishin' and Hopin'" әнін қарапайым баспен орындады; 1997 жылғы концерттік "Living in Clip" және 2004 жылғы "Knuckle Down" альбомдарында скрипкалар қолданылды; ал 1999 жылғы "To the Teeth" және 2006 жылғы "Reprieve" альбомдарында электроника мен синтезаторлар пайдаланылды. ДиФранко былай деді: "Фольклорлық музыка – бұл акустикалық гитара емес, оның мәні осында емес. Мен 'фолк' сөзін панк және рэп музыкасы туралы айтқанда қолданамын. Бұл – көзқарас, өзінің тарихын білу және бірлестік. Бұл – корпорациялық емес музыка, ол түрлі қауымдарға дауыс береді және билікке қарсы күреске көмектеседі."

Музыкалық ынтымақтастық, кавер-версиялар және үлгілер

ДиФранко көптеген суретшілермен ынтымақтастық етті. 1997 жылы ол канадалық әнші-автор Брюс Кокберннің «Charity of Night» альбомында пайда болды. 1998 жылы ол әріптес фолк-орындаушы Дэн Берннің «Fifty Eggs» альбомын продюсерлік етті. Ол 1990-жылдардың ортасында фолк-орындаушы және әлеуметтік белсенді Юта Филлипспен тығыз байланыс орнатты, ескі музыкантпен сахнасын және тыңдаушыларын бөлісіп, 2008 жылы оның қайтысына дейін, нәтижесінде екі бірлескен альбом жарық көрді: «The Past Didn't Go Anywhere» (1996) және «Fellow Workers» (1999, Говард Зинннің алғы сөздерімен). «The Past» Филлипстің әңгімелеу өнеріне негізделген, оның өнерінің бұрын жазбаларда тіркелмеген маңызды бөлігі; альбомда ДиФранко оның сөйлеу дауысына музыкалық қосымша жасайды. Фанк және соул-джаз музыканты Масео Паркер және рэпер Кори Паркер екеуі де ДиФранконың альбомдарында пайда болды, ал олар өз альбомдарында оның қатысуын қамтамасыз етті. Паркер мен ДиФранко 1999 жылы бірге гастрольдік сапарға шықты. Ол Пит Сигердің әртүрлі жинақтарында және оның Хадсон Клируотер қайта жаңғыру фестивалінде болды. 2001 жылы ол бразилиялық суретші Лениненің «Falange Canibal» альбомында өнер көрсетті. 2002 жылы Грег Браунның «The Poet Game» әнінің орындалуы «Going Driftless: An Artist's Tribute to Greg Brown» альбомында жарияланды. Сондай-ақ 2002 жылы ол Джеки Чанмен бірге Ирвинг Гордонның «Unforgettable» әнін «When Pigs Fly: Songs You Never Thought You'd Hear» атты күтпеген ынтымақтастықтар жинағы үшін дуэт ретінде жазды. 2005 жылы ол Дар Уильямстың «My Better Self» альбомында өнер көрсетті, Уильямның Pink Floyd тобының «Comfortably Numb» әнін дуэтте орындады. Ол Синди Лаупермен бірге «Sisters of Avalon» әнін орындады. 2006 жылы ол Хамеллдің «Songs for Parents Who Enjoy Drugs» альбомын продюсерлік етті. 2008 жылы ол Тодд Сиккафуздың «Tiny Resisters» альбомында пайда болды. 2010 жылы ол Маргарет Чомен бірге комедианттың «Cho Dependant» альбомы үшін «Captain Cameltoe» атты тректі шығарды. 2011 жылы ол Роб Вассерманның «Note of Hope» альбомында пайда болды, онда Вуди Гатридің жазбалары музыкалық сүйемелдеумен зерттелді, бірақ ол қатысқан «Voice» трекі 13 жыл бұрын жазылған. Сондай-ақ 2011 жылы ол Грег Дуллимен «Twilight Singers» тобының «Dynamite Steps» альбомында дуэт орындады. ДиФранконың шығармаларын жылдар бойы басқа суретшілер де орындап, үлгі ретінде пайдаланды. Оның «Self Evident» өлеңін Public Enemy негізін қалаушы Чак Д-нің Impossebulls тобы жазды. Алана Дэвис ДиФранконың «32 Flavors» әнімен коммерциялық сәттілікке қол жеткізді. DJ Spooky 2003 жылы AdBusters Magazine журналы үшін жасаған «Live Without Dead Time» альбомында «Coming Up» трекінен үлгілерді пайдаланды. 2010 жылы ДиФранко Анаис Митчеллдің «Hadestown» альбомында Персефона рөлін ойнады. ДиФранкоға Зои Бекбиндер түрмедегі музыкалық жобаға қатысу туралы ұсыныс жасады, бұл түрмедегі және бұрынғы түрмедегі жазушылар мен музыканттардың бірлескен альбомы. ДиФранко жобаны Бекбиндермен бірге продюсерлік етті және «Nowhere but Barstow and Prison» әнін бірлесіп жазып, орындады. «Long Time Gone» альбомы Righteous Babe Records лейблы арқылы 2020 жылы, он жылдық дайындықтан кейін жарық көрді.

DiFranco has collaborated with a wide range of artists. In 1997, she appeared on Canadian songwriter Bruce Cockburn's Charity of Night album. In 1998, she produced fellow folksinger Dan Bern's album Fifty Eggs. She developed a deep association with folksinger and social activist Utah Phillips throughout the mid 1990s, sharing her stage and her audience with the older musician until his death in 2008 and resulting in two collaborative albums: The Past Didn't Go Anywhere (1996) and Fellow Workers (1999, with liner notes by Howard Zinn). The Past is built around Phillips's storytelling, an important part of his art that had not previously been documented on recordings; on the album, DiFranco provides musical settings for his speaking voice. Funk and soul jazz musician Maceo Parker and rapper Corey Parker have both appeared on DiFranco's albums and featured appearances by her on theirs. Parker and DiFranco toured together in 1999. She has appeared on several compilations of the songs of Pete Seeger and frequented his Hudson Clearwater Revival Festival. In 2001, she appeared on Brazilian artist Lenine's album Falange Canibal. In 2002, her rendition of Greg Brown's "The Poet Game" appeared on Going Driftless: An Artist's Tribute to Greg Brown. Also in 2002 she recorded a duet with Jackie Chan of the Irving Gordon song "Unforgettable" for a record of unlikely collaborations, When Pigs Fly: Songs You Never Thought You'd Hear. In 2005, she appeared on Dar Williams' record My Better Self, duetting on William's cover of Pink Floyd's "Comfortably Numb". She performed with Cyndi Lauper on "Sisters of Avalon" a track from Lauper's 2005 The Body Acoustic album. In 2006, she produced Hamell on Trial's album Songs for Parents Who Enjoy Drugs. In 2008, she appeared on Todd Sickafoose's album Tiny Resisters. In 2010, she co produced a track with Margaret Cho called "Captain Cameltoe" for the comedian's Cho Dependant album. In 2011, she appeared on Rob Wasserman's album Note of Hope, an exploration of the writings of Woody Guthrie with musical accompaniment, though the track in which she appeared, "Voice", was actually recorded 13 years earlier. Also in 2011 she duetted with Greg Dulli on the Twilight Singers record Dynamite Steps. Other artists have covered and sampled DiFranco's work throughout the years. Her spoken word poem "Self Evident" was covered by Public Enemy founder Chuck D's group called Impossebulls. Alana Davis had some commercial success with DiFranco's song "32 Flavors". Samples from the track "Coming Up" were used by DJ Spooky in his album Live Without Dead Time, produced for AdBusters Magazine in 2003. In 2010, DiFranco played Persephone on Anaïs Mitchell's album Hadestown. DiFranco was approached by Zoe Boekbinder to work on their Prison Music Project, an album of collaborations between incarcerated and formerly incarcerated writers and musicians on the outside. DiFranco co produced the project with Boekbinder and co wrote and performed "Nowhere but Barstow and Prison." The album Long Time Gone was released on Righteous Babe Records in 2020 after ten years in the making.

Әннің мазмұны

ДиФранконың көптеген материалдары автобиографиялық болғанымен, олар көбінесе күшті саяси сипатқа ие. Оның көптеген әндері заманауи әлеуметтік мәселелерге, мысалы, расизм, сексизм, сексуалдық зорлық, гомофобия, репродуктивтік құқықтар, кедейлік және соғысқа арналған. 2008 жылы ол 2004 жылғы цунамиден Оңтүстік-Шығыс Азияға келтірілген қиратуды қалпына келтіруге көмектесу үшін Aid Still Required жинағына ән сыйлады. Жеке және саяси көзқарастардың үйлесімі ДиФранконың саяси белсенді студенттер, әсіресе солшыл бағытты ұстанатындар арасында ерте танымалдыққа ие болуына ықпал етті. Олардың кейбіреулері 1994 жылдың өзінде ДиФранконың мансабын құжаттау үшін интернетте жанкүйерлер беттерін құрды. ДиФранконың 1990 жылдардың ортасында танымалдығының жылдам өсуіне басты себеп – негізгі бұқаралық ақпарат құралдары емес, жеке байланыс пен ауызша тарату болды. Ол жылдар бойы көп жұмыстар жасады, мысалы, барлық аспаптар мен вокалды өзі орындап, 2004 жылғы Educated Guess альбомын үйіндегі аналогты 8 тректік магнитофонға жазды, сондай-ақ альбомның көркемдік безендірілісі мен қаптамасын жасады. Ол ірі лейблдерден тәуелсіздігі туралы бірнеше рет әндерінде айтты, соның ішінде "The Million You Never Made" (Not a Pretty Girl) әні табысты келісімшартты қабылдамау туралы, "The Next Big Thing" (Not So Soft) әні лейблдің өкілімен болған ойдағы кездесуді, онда әншінің сыртқы келбеті бағаланады, және "Napoleon" (Dilate) әні лейблмен келісімшарт жасаған аты-жөні белгісіз досына сарказммен көңіл айтады. Бизнес 1990 жылы алғашқы кассеталық таспадан бастап табиғи түрде өркендеді. Колледждердегі студент қыздар таспаларды көшіріп, бөліскен кезде байланыстар орнатылды. Колледждерде ойнауға шақырулар келіп түсті және оның танымалдығы ауыздан ауызға және әйелдер тобы мен ұйымдары арқылы өсті. Zango және Goldenrod, әйелдер музыкасына маманданған екі музыка дистрибьюторы, ДиФранконың музыкасын тарата бастады. Олар көбінесе музыканы тәуелсіз музыка дүкендері мен әйелдер кітап дүкендеріне сататын. 1995 жылы Righteous Babe Records ДиФранконың Not a Pretty Girl альбомын шығару үшін Koch International компаниясымен келісімшарт жасады. Осыдан кейін оның пластинкаларын үлкен және кішкентай дискі дүкендерінен табуға болады. ДиФранко кейде Принспен бірге ірі дискі компанияларымен байланысты мәселелерді жария түрде талқылады. Righteous Babe Records оның туған қаласы Баффалода бірнеше адамды жұмысқа орналастырды. 1997 жылы Ms. журналына жазған ашық хатында ол өзінің шығармашылық еркіндігін қамтамасыз етудің жолы деп санайтын нәрсеге басқалар тек қаржылық табыс тұрғысынан қарағанына наразылық білдірді.

Although much of DiFranco's material is autobiographical, it is often also strongly political. Many of her songs are concerned with contemporary social issues such as racism, sexism, sexual abuse, homophobia, reproductive rights, poverty, and war. In 2008, she donated a song to Aid Still Required's CD to assist with the restoration of the devastation done to Southeast Asia from the 2004 tsunami. The combination of personal and political is partially responsible for DiFranco's early popularity among politically active college students, particularly those of the left wing, some of whom set up fan pages on the web to document DiFranco's career as early as 1994. DiFranco's rapid rise in popularity in the mid 1990s was fueled mostly by personal contact and word of mouth rather than mainstream media. over the years, including, for example, providing all instrumentals and vocals and recording the album herself at her home on an analog 8 track reel to reel, and handling much of the artwork and packaging design for her 2004 album Educated Guess. She has referenced this independence from major labels in song more than once, including "The Million You Never Made" (Not a Pretty Girl), which discusses the act of turning down a lucrative contract, "The Next Big Thing" (Not So Soft), which describes an imagined meeting with a label head hunter who evaluates the singer based on her looks, and "Napoleon" (Dilate), which sympathizes sarcastically with an unnamed friend who did sign with a label. The business grew organically starting in 1990 with the first cassette tape. Connections were made when women in colleges started duplicating and sharing tapes. Offers to play at colleges started coming in and her popularity grew largely by word of mouth and through women's groups or organizations. Zango and Goldenrod, two music distributors specializing in women's music, started carrying DiFranco's music. In general they sold music to independent music stores and women's book stores. In 1995, Righteous Babe Records signed with Koch International for DiFranco's release of Not a Pretty Girl. Her records could then be found in large and small record stores alike. DiFranco has occasionally joined with Prince in discussing publicly the problems associated with major record companies. Righteous Babe Records employs a number of people in her hometown of Buffalo. In a 1997 open letter to Ms. magazine she expressed displeasure that what she considers a way to ensure her own artistic freedom was seen by others solely in terms of its financial success.

Белсенділік

Карьерасының басынан бері ДиФранко өзінің дауысын және атын әлеуметтік қозғалыстардың кең спектріне арнады, қайырымдылық концерттері ұйымдастырды, қайырымдылық альбомдарына қатысты, митингілерде сөз сөйледі, концерттерінде және веб-сайтында ұйымдарға ақпараттық стендтер ұсынды. 1999 жылы ол өзінің коммерциялық емес ұйымын құрды; Buffalo News хабарлағандай, "Righteous Babe Foundation арқылы ДиФранко түрлі мәдени және саяси ұйымдарды қолдады, аборт құқығынан бастап гомосексуалдардың танылуына дейін". Бірінші шығанақ соғысы кезінде ДиФранко соғысқа қарсы қозғалысқа қатысты. 1993 жылдың басында ол алғаш рет Пит Сигердің Clearwater фольклорлық фестивалінде өнер көрсетті. 1998 жылы ол "Dead Man Walking" қайырымдылық концерттері сериясында өнер көрсетті, ол Хелен Прежанның "Біздің атымыздан емес" өлім жазасына қарсы ұйымына қаражат жинады. ДиФранконың өлім жазасына қарсы тұруы ұзақ жылдардан бері келеді; ол сонымен қатар Адам құқықтары жөніндегі оңтүстік орталығының тұрақты қолдаушысы болды. 2000 жылғы АҚШ президенттік сайлауы кезінде ол белсенді түрде қолдады және Жасыл партиясының үміткері Ральф Надерге дауыс берді, бірақ ашық хатында егер ол шешімді штаттардың бірінде тұрса, Джордж Буш сайлануына жол бермеу үшін Ал Горға дауыс беретінін айтты. 2004 жылы ДиФранко Мьянмаға барып, мьянмалық қарсылық қозғалысы және елдің демократия үшін күресі туралы білуге тырысты. Саяхаты барысында ол тұтқынға алынған қарсылық көшбасшысы Аун Сан Су Чжимен кездесті. Оның "In The Way" әні кейіннен For the Lady атты CD-де жарияланды, одан түскен барлық табыс Мьянма үшін АҚШ науқанына берілді. 2004 жылғы президенттік праймериз кезінде ол либералды, соғысқа қарсы демократ Деннис Кучиничті қолдады, ол бірнеше концерттерінде онымен бірге сахнада болды. Праймериз аяқталғаннан кейін және Джон Керри демократиялық партияның анық үміткері болғаннан кейін, ДиФранко "Дауыс бер, сонда ғана!" ("Vote Dammit!") атты шешімді штаттар бойынша гастрольдік сапар ұйымдастырды, көрермендерді дауыс беруге шақырып. 2005 жылы ол ядролық энергияның таралуына және әсіресе үндістердің жерінде ядролық қалдықтарды орналастыруға қарсы Конгреске лобби жасады. 2008 жылы ол Кучиничтің президенттікке үміткерлігін қайта қолдады. 2002 жылы Righteous Babe Records жергілікті қоғамдастықтың мүшелерімен бірлесіп, Буффалоның мемлекеттік мектеп жүйесіне қаражат жинау үшін "Буффало балаларына көмек" бағдарламасын құрды. Бағдарламаны бастау үшін ДиФранко "бір күндік еңбекақысын" - сол жылы Шидің сахналық өнер орталығында өткен концертінен түскен гонорарын ABC бағдарламасына берді және өзінің жанкүйерлерінен де солай етуді сұрады. "Буффало балаларына көмек" бағдарламасы кейіннен Буффалоның үлкен қорына біріктірілді, түрлі қайырымдылық қорларға үлес қосты. 2005 жылы, Катрина даулы болғанда, ДиФранконың жаңадан қабылдаған туған қаласы Нью-Орлеан қирады, ол The Righteous Babe Store веб-сайты арқылы әлемдегі жанкүйерлерден "Катрина фортепиано қорына" қайырымдылық жинады, музыканттарға дауылда жоғалған аспаптарды ауыстыруға көмектесті, бұл мақсат үшін 47 500 доллардан астам қаражат жиналды. 2010 жылы Deepwater Horizon мұнай төгілгеннен кейін ол "For Our Coast" қайырымдылық концертінде Марианна Фейтфулл, C. C. Адкок және басқалармен бірге Лафайеттедегі Акадиана өнер театры орталығында Gulf Aid Acadiana үшін ақша жинады, сондай-ақ Жаңа Орлеандағы Mardi Gras World River City-де Лени Кравиц, Мос Деф және басқалармен бірге Gulf Aid шоуын ұйымдастырды, екі шоу да батпақты жерді қорғауға, жағалауды тазалауға және төгілген мұнайдан зардап шеккен балықшылар мен олардың отбасыларына көмектесуге қаражат жинады. ДиФранко сонымен қатар Rebirth Brass Band домбырашысы Деррик Табб құрған The Roots of Music кеңесінің мүшесі болып табылады. Ұйым Нью-Орлеан аймағындағы балаларға тегін маршырушы оркестрдің сабақтарын ұсынады, сонымен қатар академиялық оқыту мен жетекшілік көрсетеді. ДиФранко 2004 жылдың сәуірінде Вашингтонда әйелдер өмірі үшін өткен науқанға шамамен 500 000 адаммен бірге қатысты. Құрметті қонақ ретінде ол Маргарет Чо, Джейнэйн Гарофало, Вупи Голдберг, Глория Штайнэм және басқалармен бірге үш шақырымдық жолдың алдыңғы қатарында жүрді. Кейінірек күні Ани Капитолий алдындағы бас сахнада "Your Next Bold Move" әнін қоса алғанда, бірнеше ән орындады. Скот Фишер, бұрын Righteous Babe лейблінің президенті және ДиФранконың көп жылдар бойы менеджері, Буффалодағы сақтау қозғалысының тұрақты жақтаушысы болды. 1999 жылы ол ДиФранкомен бірге Буффалоның орталығында қирату алдында тұрған шіркеуді сатып алып, оны қалпына келтірудің ұзақ процесін бастады. 2006 жылы ғимарат қайтадан есігін ашты, алдымен "The Church" және кейін "Babeville" ретінде екі концерт алаңы, жазбалар лейблінің кеңсесі және Hallwalls Contemporary Arts Center орналасқан. ДиФранко сондай-ақ Торонтодағы "Расизмге қарсы суретшілер" қайырымдылық ұйымының мүшесі, ол радио жарнамасына қатысты. 2023 жылдың қазанында ДиФранко Газаны Израильдің бомбалауын тоқтатуға шақыратын АҚШ президенті Джо Байденге жолданған ашық хатқа қол қойды.

From the earliest days of her career, DiFranco has lent her voice and her name to a broad range of social movements, performing benefit concerts, appearing on benefit albums, speaking at rallies, and offering info table space to organizations at her concerts and the virtual equivalent on her website, among other methods and actions. In 1999, she created her own not for profit organization; as the Buffalo News has reported, "Through the Righteous Babe Foundation, DiFranco has backed various grassroots cultural and political organizations, supporting causes ranging from abortion rights to gay visibility." During the first Gulf War, DiFranco participated in the anti war movement. In early 1993 she played Pete Seeger's Clearwater Folk Festival for the first time. In 1998, she was a featured performer in the Dead Man Walking benefit concert series raising money for Sister Helen Prejean's "Not in Our Name" anti death penalty organization. DiFranco's commitment to opposing the death penalty is longstanding; she has also been a long time supporter of the Southern Center for Human Rights. During the 2000 U. S. presidential election, she actively supported and voted for Green Party candidate Ralph Nader, though in an open letter she made clear that if she lived in a swing state, she would vote for Al Gore to prevent George W. Bush from being elected. In 2004, DiFranco visited Burma in order to learn about the Burmese resistance movement and the country's fight for democracy. During her travels she met with then detained resistance leader Aung San Suu Kyi. Her song "In The Way" was later featured on For the Lady, a benefit CD that donated all proceeds to the United States Campaign for Burma. During the 2004 presidential primaries, she supported liberal, anti war Democrat Dennis Kucinich, who appeared on stage with her during several of her concerts. After the primary season ended, and John Kerry was the clear Democratic candidate, DiFranco launched a "Vote Dammit!" tour of swing states encouraging audience members to vote. In 2005, she lobbied Congress against the proliferation of nuclear power in general and the placement of nuclear waste dumps on Indian land in particular. In 2008, she again backed Kucinich in his bid for the presidency. In 2002, Righteous Babe Records established the "Aiding Buffalo's Children" program in conjunction with members of the local community to raise funds for Buffalo's public school system. To kick off the program, DiFranco donated "a day's pay"—the performance fee from her concert that year at Shea's Performing Arts Center— to ABC and challenged her fans to do the same. Aiding Buffalo's Children has since been folded into the Community Foundation of Greater Buffalo, contributing to a variety of charitable funds. In 2005, when Hurricane Katrina devastated DiFranco's newly adopted home town of New Orleans, she collected donations from fans around the world through The Righteous Babe Store website for the Katrina Piano Fund, helping musicians replace instruments lost in the hurricane, raising over $47,500 for the cause. In 2010, after the Deepwater Horizon oil spill, she performed at the "For Our Coast" benefit concert joining Marianne Faithfull, C. C. Adcock and others at the Acadiana Center for the Arts Theater in Lafayette, raising money for Gulf Aid Acadiana, and the Gulf Aid show with Lenny Kravitz, Mos Def, and others at Mardi Gras World River City in New Orleans, both shows raising money to help protect the wetlands, clean up the coast and to assist the fishermen and their families affected by the spill. DiFranco also sits on the board for The Roots of Music, founded by Rebirth Brass Band drummer Derrick Tabb. The organization provides free marching band instruction to children in the New Orleans area in addition to academic tutoring and mentoring. DiFranco joined about 500,000 people at the March for Women's Lives in DC in April 2004. As an honored guest she marched in the front row for the three mile route, along with Margaret Cho, Janeane Garofalo, Whoopi Goldberg, Gloria Steinem and others. Later in the day, Ani played a few songs on the main stage in front of the Capitol, including "Your Next Bold Move". Scot Fisher, formerly Righteous Babe label president and DiFranco's manager for many years, has been a longtime advocate of the preservation movement in Buffalo. In 1999, he and DiFranco purchased a decaying church on the verge of demolition in downtown Buffalo and began the lengthy process of restoring it. In 2006, the building opened its doors again, first briefly as "The Church" and then as "Babeville," housing two concert venues, the record label's business office, and Hallwalls Contemporary Arts Center. DiFranco is also a member of the Toronto based charity Artists Against Racism for which she participated in a radio PSA. In October 2023, DiFranco signed an open letter to Joe Biden, President of the United States, of artists calling for a ceasefire of the Israeli bombardment of Gaza.