Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гливс класының эсминшісі USS Woolsey (DD 437) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінде Woolsey деп аталған екінші кеме. Бұл кеме Комодор Меланктон Брукс Вулси және оның әкесі Комодор Меланктон Тейлор Вулсидің есімдерімен аталған алғашқы кеме. "Вулси" кемесі 1939 жылдың 9 қазанында Мэн штатының Бат қаласындағы "Bath Iron Works" кеме жасаушылығында салынды және 1941 жылдың 12 ақпанында Ирвинг Спенсердің әйелінің демеушілігімен суға түсірілді. Кеме 1941 жылдың 7 мамырында қолданысқа берілді.
Gleaves class destroyer
USS Woolsey (DD 437), a , was the second ship to be named Woolsey in the United States Navy. It is the first to be named for both Commodore Melancthon Brooks Woolsey and his father Commodore Melancthon Taylor Woolsey. Woolsey was laid down on 9 October 1939 at Bath, Maine by the Bath Iron Works and launched on 12 February 1941, sponsored by Mrs. Irving Spencer. The ship was commissioned on 7 May 1941.
Қызмет тарихы
Кариб теңізінде сынақ сапарынан өткеннен кейін, Вулси 1941 жылдың қыркүйек айының екінші аптасының басында Атлант флотына қосылды. Алғашқыда ол президент Франклин Д. Рузвельт құрған, Еуропадағы соғыстың Батыс жарты шарға таралуын болдырмау мақсатындағы Бейтараптық патрулінде қызмет етті. Бір кезде ол жаңадан құрылған "Солтүстік Каролина" линкор тобында да болды. 1941 жыл аяқталғанда және Америка Құрама Штаттары белсенді соғысқа жақындағанда, Вулси Америка Құрама Штаттары мен Исландия арасындағы конвойларды сүйемелдеуге кірісті. Перл-Харборға жасалған шабуыл және Американың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы кезінде, эсминец Исландияда мұндай айналым сапарының бірінші бөлігін аяқтады. Соғыс Вулсидің міндеттеріне өзгеріс енгізді. Оның конвойды сүйемелдеу жұмысы Ұлыбритания және Пуэрто-Рикоға сапарларды қамту үшін кеңейтілді. Бұл міндет 1942 жылдың күзіне дейін, алғашқы шабуыл операциясына қатысқанға дейін оның бар күшін жұмсады.
Following a shakedown cruise in the Caribbean Sea, Woolsey joined the Atlantic Fleet at the beginning of the second week in September in 1941. Initially, she served on the Neutrality Patrol, established by President Franklin D. Roosevelt to keep the war in Europe from spreading to the western hemisphere. For a time, she also served as a unit in the screen of the newly commissioned battleship North Carolina. As the year 1941 waned and the United States approached closer and closer to active belligerency, Woolsey began escorting convoys between the United States and Iceland. The attack on Pearl Harbor and America's entry into World War II found the destroyer in Iceland completing the first leg of one such round trip voyage. War brought a change to Woolseys range of duties. Her convoy escort work was broadened to include voyages to the British Isles and Puerto Rico. That duty occupied her energies until the fall of 1942 when she participated in her first invasion operation.
"Шамыл" операциясы
Операция "Шамыл" кезінде Вишилік Францияның бақылауындағы Солтүстік Африкаға жасалған шабуылда Вулси 13-ші эсминецтер эскадрильясына (DesRon 13) тағайындалды, ол Федала десанттық күшінің Орталық шабуыл тобы үшін суасты қайықтарға қарсы қорғау ретінде қызмет етті. Бұл міндеттеме ұйымы 24 қазанда Вирджиния штатының Хэмптон Роудс қаласынан жолға шығып, төрт күннен кейін 34-ші операциялық топтың (TF 34) құрамына кіретін басқа бөлімшелермен кездесті. Ұзақ және, шүкір, оқиғасыз сапардан кейін кемелер Марокко жағалауына жетті, және үш топтың әрқайсысы өз жолымен бөлініп кетті. Вулси 7 қарашада түнгі сағат 00:00-ге жуық Федалаға Орталық шабуыл күштерімен жетті. Келесі күні таңғы сағат 05:00 мен 06:00 аралығында әскерлер Федалаға қонды және жағалық бекінісін жылдам нығайтты. Қарсылық күші тез тарап кетті, және Вулси операцияның осы кезеңіне белсенді қатыспады, тек сол кезде болмаған қауіпке қарсы суасты қайықтарына қарсы патрульдеуді жүзеге асырды. Бірақ кейіннен суасты қайықтары көліктік кемелерге шабуыл жасады. 11 қарашада U 173 суасты қайығы "Жозеф Хьюз" кемесін батырды. Сол уақыттан 16 қарашаға дейін бірнеше шабуылдар орын алды. 16 қарашада U 173 қайтадан сол аймаққа оралды. Бірақ бұл жолы суасты қайық қашуға үлкермеді. Вулси, әлі де суасты қайықтарына қарсы патрульде, түскі уақытта порттың аузынан суасты қайықтың сонардағы бейнесін анықтады және Суонсон мен Квикпен бірге шабуылға шықты. Үш эсминец U 173 суасты қайығын жойған координациялы тереңдік зарядтарымен шабуыл жасады. Келесі күні Вулси Марокко жағалауын қалдырып, Хэмптон Роудсқа қайтып, 30 қарашада сонда жетті.
For Operation Torch, the invasion of Vichy French controlled North Africa, Woolsey was assigned to Destroyer Squadron 13 (DesRon 13) which served as antisubmarine screen for the Center Attack Group, the Fedhala landing force. That task organization sortied from Hampton Roads, Virginia, on 24 October and, four days later, rendezvoused with the other units which comprised Task Force 34 (TF 34). After a meandering and mercifully uneventful crossing, the ships reached the vicinity of the Moroccan coast, and each of the three task groups went their separate ways. Woolsey arrived off Fedhala with the Center Attack Force just before midnight on 7 November. Between 05:00 and 06:00 the next morning, the troops landed at Fedhala and consolidated their beachhead quickly. Resistance soon dissipated, and Woolsey seems not to have participated actively in this phase of the operation other than to conduct antisubmarine patrols against a menace which, at that juncture, failed to materialize. Later, however, U boats began attacking the transports. On 11 November, U 173 was launched in sank Joseph Hewes. Between then and 16 November, several other attacks occurred. On 16 November, U 173 returned to the area. That time though, the U boat failed to make good her escape. Woolsey, still on antisubmarine patrol, at noon off the harbor mouth caught the submarine's reflection with her sonar and, joined by Swanson and Quick, charged to the attack. The three destroyers made a coordinated depth charge assault that destroyed U 173. The following day, Woolsey departed the Moroccan coast to return to Hampton Roads, where she arrived on 30 November.
Қараушы қызмет
Шығыс жағалауда, негізінен Жаңа Англия жағалауында бірнеше оқу операцияларын өткеннен кейін, эсминец 1943 жылдың қаңтар айының ортасында Атланттық конвойлерді сүйемелдеу қызметін бастады. 14 қаңтарда ол UGF 4 конвойымен Нью-Йорктен жолға шықты. Конвой 25 қаңтарда Касабланкаға жетті, ал портта бір апта өткен соң, Вулси GUF 4 конвойын Нью-Йоркке қайтарды, ол 13 ақпанда келді. Наурыз айының басында ол UGF 6 конвойін Касабланкаға жеткізуге көмектесті, содан кейін Касабланкадан Гибралтарға қысқа сапар жасап, сәуір айының басында GUF 6 конвойымен шығыс жағалауға оралды. Содан кейін ол мамыр айының ортасына дейін шығыс жағалау суларындағы теңізді күздеп, Норфолк пен Нью-Йорк арасындағы жағалау конвойлерін сүйемелдеді. 14 мамырда Вулси өзінің соңғы Атланттық конвойы UGS 8бен Нью-Йорктен теңізге шықты. Ол және оның қорғауындағы конвой 1 маусымда Касабланкаға жетті, ал эсминец онда екі апта болды. 15 маусымда ол Мароккодан кетіп, бұрынғыдай АҚШ-қа қайтудың орнына Гибралтар арқылы Солтүстік Африканың Жерорта теңізі жағалауындағы Алжирге бағыт алды.
After a series of training operations along the eastern seaboard primarily off the New England coast the destroyer began duty escorting transatlantic convoys in mid January 1943. On 14 January, she departed New York with Convoy UGF 4. The convoy reached Casablanca on 25 January, and, after a week in port, Woolsey escorted the return convoy, GUF 4, back to New York, arriving there on 13 February. At the beginning of March, she helped shepherd Convoy UGF 6 to Casablanca, then made a brief round trip voyage from Casablanca to Gibraltar and back before returning to the east coast with GUF 6 early in April. The warship then plied the waters of the eastern seaboard until mid May, conducting antisubmarine patrols and screening coastwise convoys between Norfolk and New York. On 14 May, Woolsey put to sea from New York with her last transatlantic convoy, UGS 8. She and her charges reached Casablanca on 1 June, and the destroyer remained there a fortnight. On 15 June, she departed Morocco, but, instead of returning to the United States as she had done in the past, she headed via Gibraltar to Algiers on the Mediterranean coast of North Africa.
Жерорта теңізіндегі операциялар
Келесі күні Вулси Гибралтарға жеткенде, оның соғыстағы Атлант мұхитындағы кезеңі аяқталып, Жерорта теңізіндегі кезеңі басталды. Ол Сицилияға шабуылға қатысу үшін 8-ші флотқа қызметке келді, ал итальян суларындағы операциялар келесі сегіз айда оның уақыты мен күш-жігерін жұмсады. Сицилияға шабуылда ол Ликата жағалауының үш бөлігіне бөлінген секторлардың біріне отты қолдау кемесі ретінде тағайындалды. Шілде айының ортасында Алжирге жасаған бір реттік қысқа сапардан басқа, Вулси Сицилиядағы әскерлерге оқпен қолдау көрсетті және одақтас кемелерді неміс авиациясының шабуылдарынан қорғауға көмектесті. Ол неміс авиациясының ұшағын түсірмегенмен, жаудың теміржол батареясын ату арқылы жоя алды. Тамыз айының ортасында Сицилияны басып алғаннан кейін, ол Италияның материгіне Салерноға қонуға дайындық бастады. Бұл шабуыл үшін эсминецке Оңтүстік шабуыл күшінің отты қолдау тобы тағайындалды, ол төрт американдық және бір британдық – бес крейсерден және Вулсидің DesRon 13-інің төрт эсминесінен тұрды. Осы қызметте ол Салерно шығанағының оңтүстік секторындағы жағалауға қонуды қолдады. Алайда, 9 қыркүйектегі шабуыл кезінде ол тек бір рет отты қолдауға шақырылды. Бұл оқиға сағат 16:30-нан кейін болды, ол жағалаудағы отты басқару тобы оны Бристолмен бірге жау танкілерін атуға шақырды. Келесі күні Салернодағы міндетін аяқтағаннан кейін Вулси әдеттегі міндеттерге қайта оралды. Ол Неаполь мен Солтүстік Африка порттары арасында Италия кампаниясын кеңейтуге арналған жабдықтау эшелондарын сүйреп әкелді. Алжирдің Оран қаласының сыртында 16 желтоқсанда ол U 73 кездесті. U 73 1940 жылы суға жіберілді. Толық тереңдік зарядтарымен U қайығын су бетіне көтеруге мәжбүр еткеннен кейін, Вулсидің мергендері оның жойылғанын аяқтады. Эсминец U қайығының 23 аман қалғанын құтқарып, тұтқынға алды. 1944 жылдың қаңтар айының соңында эсминец амфибиялық операцияларға қайта оралды, бұл жолы Анциоға қону үшін Өртке қолдау тобының бір бөлігі ретінде. 1944 жылдың 22 қаңтарында жағажайға келген ол әскерлерге оқпен қолдау көрсетті. Алайда, Анциодағы бастапқы кезеңдегі жеңілдік науқанның нақты сипатын көрсетпеді. Жағажайдан ертерек шығуға мүмкіндік болмағандықтан, армия күштері көп ұзамай үш жағынан неміс күштерімен қоршалып, мамыр айында Салерно күштерімен байланыс орнатылғанға дейін теңізге итерілуі мүмкін болды. Ұрыстың алғашқы айында Вулси жағалаудағы әскерлерге оқпен қолдау көрсетті. Алайда, ақпан айының соңында ол қажетті жөндеулер үшін АҚШ-қа оралу үшін Италия кампаниясынан шықты. 11 ақпанда Гибралтарда тоқтағаннан кейін, ол Хорта, Азор аралдары арқылы Бостонға, Массачусетс штатына, 25 ақпанда келді. Бостонда наурыздың ортасында жөндеу жұмыстарын аяқтағаннан кейін, ол Мэн штатындағы Каско шығанағында жаңадан оқытудан өтті, содан кейін сәуірдің үшінші аптасының соңында Жерорта теңізіне қайта оралды. Ол айдың соңғы күні Гибралтарда тоқтады және май күні Оранға келді. Келесі үш айда ол Ораннан шығып, портқа кіреберіс жолдарын қарау үшін суастыға қарсы патрульдік миссияларды жүргізді. Мамыр айының ортасында Бенсон, Ладлоу және Ниблэк құрамындағы аңшылық тобымен жұмыс істеп жатқанда, Вулси үшінші және соңғы рет неміс суасты қайығымен кездесті. Жерорта теңізіне жаңадан келген U 960 торпедалық іздер туралы хабар 17 мамыр күні таңертең DesDiv 25-ті Оран мен Картахена арасындағы аймаққа екі күндік іздеу және жою миссиясын бастау үшін алып келді. 18-19 мамыр түнінде төрт эсминец екі іздеу тобына бөлініп, олардың әрқайсысынан 10 миль қашықтықтағы ықтимал суасты қайық іздерін іздеуді бастады. Ортаңғы сағаттың бір сағаты мен 40 минутына төрт әскери кеме Ниблэк пен Ладлоудан 10 мильдей жерде ұшақпен көрілгені туралы хабар алды. Бұл екі кеме шабуылға кірісті. Вулси Бенсон мен Мэдисонмен бірге оқиға орнына келген кезде екі эсминец төрт сағат ішінде 11 тереңдік зарядымен U қайығын су бетіне көтеруге мәжбүр етті. Бірден бес эсминец суасты қайығына атыс ашты, ал британдық Веллингтон бомбалаушысы U 960-қа жақын жерде төмен биіктіктен тереңдік бомбаларын тастады. Неміс суасты қайығы қайтадан суға батқанға дейін бірнеше рет зардап шекті. Ниблэк оған қосымша тереңдік зарядтарымен жауап берді. Бұл шабуыл U 960-тың өлімін білдірді, өйткені ол дереу су бетіне шықты, ал оның экипажы 19 мамыр күні сағат 07:15 шамасында соңғы суға түсіп жатқанда, ұшып кетті. Эсминецтер суасты қайықтың капитанын және оның 21 экипажын құтқарып алды. Ниблэк пен Ладлоу жаудың суасты қайығын басуы үшін ресми мақтау алды. Осыдан кейін Вулси шілде айының соңына дейін реттік патрульдік миссияларын жалғастырды, ол Францияның оңтүстігіне шабуыл жасауға дайындалды. Бұл операция үшін Вулси Камел күшіне қосылған Бомбалау тобына тағайындалды. Осы қызметте ол Сен-Рафаэль маңындағы шабуыл аймағының оң жақ фланкіндегі қонуды қолдады. 15 тамыздағы шабуыл кезінде оның қарулары екі неміс танкін жойды. Бастапқы шабуылдан кейін Вулси 1-ші Әуе десанттық күшінің Италияға қарай жағалау бойымен жылжуын қолдауға көшті. Ол жағалау бойындағы жаудың байланыс жолдарына, әсіресе жолдарға оқ атып, 24 тамызда Канн қаласын азат етуге көмектесті. Эсминец Франция-Италия жағалауында қазан айының соңына дейін операцияларын жалғастырды. Осы уақытта ол Оранға қайта оралу үшін Неапольге сапарлады, онда 29 қарашада келді. Соғыс кемесі желтоқсан айының ортасында Францияның оңтүстік жағалауына қайта оралды және 1945 жылдың қаңтар айының ортасына дейін кедергі келтіру міндеттерін жалғастырды. Осы уақытта ол Жерорта теңізімен және 8-ші флотпен қоштасты. Азор аралдарындағы патрульдік миссиядан кейін Вулси АҚШ-қа оралды, 23 ақпанда Нью-Йоркке келді.
When Woolsey reached Gibraltar the next day, an Atlantic phase of her wartime career ended, and the Mediterranean phase began. She reported for duty with the 8th Fleet just in time to participate in the invasion of Sicily, and operations in Italian waters consumed the bulk of her time and energy during the ensuing eight months. For the Sicily assault, she drew duty as a fire support ship for one of three sectors into which the Licata landing beaches were divided. Save for one brief round trip voyage to Algiers in mid July, Woolsey provided gunfire support for the troops operating ashore on Sicily and helped to defend Allied shipping from German air attacks. Though she appears not to have accounted for any Luftwaffe aircraft, she did succeed in destroying an enemy railroad battery with gunfire. By mid August, with Sicily secured, she began preparations for the landings on the Italian mainland at Salerno. For that invasion, the destroyer was assigned to the Southern Attack Force fire support group which consisted of five cruisers – four American and one British – and the four destroyers of Woolseys DesRon 13. In that capacity, she supported the landings on the southern sector of the Gulf of Salerno shoreline. During the assault on 9 September, however, she received only one call for fire support. That event occurred just after 16:30 when her shore fire control party called upon her to join Bristol in shooting up an enemy tank formation. After completing her mission at Salerno the next day, Woolsey returned to more routine missions. She made voyages between Naples and North African ports escorting supply echelons to the expanding Italian campaign. While operating outside Oran, Algeria, on 16 December, she encountered U 73 was launched in 1940 After forcing the U boat to surface with a full pattern of depth charges, Woolseys gunners went to work and completed the destruction of U 73. The destroyer rescued and made prisoners 23 of the U boat's survivors. Late in January 1944, the destroyer returned to amphibious operations, this time as a unit of the Fire Support Group for the Anzio landings. Arriving off the beachhead on 22 January 1944, she delivered call fire support for the troops as they landed. The relative ease experienced during the opening phase at Anzio however, belied the actual complexion of the campaign. Failing to break out of the beachhead early, the Army forces were soon surrounded on three sides by German forces which threatened to push them into the sea until a link up was made with the Salerno forces in May. During the first month of the battle Woolsey provided gunfire support for the troops ashore. Late in February, however, she departed the Italian campaign to return to the United States for necessary repairs. After a stop at Gibraltar on 11 February, she headed via Horta, Azores to Boston, Massachusetts, where she arrived on 25 February. Completing her repairs at Boston in mid March, she conducted refresher training at Casco Bay, Maine, before heading back to the Mediterranean at the end of the third week in April. She stopped at Gibraltar on the last day of that month and arrived at Oran on May Day. The ensuing three months saw her operating out of Oran conducting antisubmarine patrols of the approaches to that port. While operating with a hunting group composed of Benson, Ludlow, and Niblack in mid May, Woolsey experienced her third and last encounter with a German U boat. A report of torpedo tracks from a newcomer to the Mediterranean, U 960 was launched in ., brought DesDiv 25 to the area between Oran and Cartagena early on 17 May to commence a two day search and destroy mission. During the night of 18 and 19 May, the four destroyers split themselves into two search groups and began searching a possible submarine track 10 miles to each side of it. About an hour and 40 minutes into the mid watch, the four warships received word that a plane had spotted the submarine some 10 miles ahead of Niblack and Ludlow. Those two ships charged to the attack; and, by the time Woolsey arrived on the scene with Benson and Madison, the two destroyers had succeeded in forcing the U boat to surface after delivering 11 depth charge attacks over the space of four hours. Immediately, all five destroyers opened fire on the submarine while a British Wellington bomber dropped depth bombs from a low altitude near U 960. The German submarine suffered a number of hits before submerging again. Niblack responded with more depth charges. That attack evidently rung the death knell for U 960 for she immediately resurfaced, and her crew scrambled off just as she made her final plunge at about 07:15 on 19 May. The destroyers picked up the U boat's captain and 21 of her crew. Niblack and Ludlow received official credit for sinking the enemy submarine. Following that action, Woolsey continued relatively routine patrols until the end of July when she began preparations for the invasion of southern France. For that operation, Woolsey was assigned to the Bombardment Group attached to Camel Force. In that capacity, she supported the landings on the right flank of the assault area near Saint Raphaël. During the 15 August invasion her guns destroyed two German tanks. Very soon after the initial invasion Woolsey shifted to supporting the 1st Airborne Task Force's drive along the coast toward Italy. She fired upon enemy lines of communication along the coast particularly roads and supported the liberation of Cannes on 24 August. The destroyer continued her operations along the Franco–Italian coast until late October. At that time, she headed for Naples for a visit before returning to Oran, where she arrived on 29 November. The warship was back off the southern coast of France in mid December and resumed her interdiction duties until mid January 1945. At that time, she bade farewell to the Mediterranean and the 8th Fleet. Following a brief tour of duty patrolling in the Azores, Woolsey returned to the United States, arriving in New York on 23 February.
Тынық мұхит операциялары
Сәуірдің соңына дейін Жаңа Англия жағалауында қызмет етіп, мамыр айында Ұлыбританияға конвойды сүйемелдегеннен кейін, соғыс кемесі Тынық мұхитындағы соғысқа қатысуға дайындық үшін күшейтілген зениттік артиллерияны орнату үшін үйге қайтты. Маусымның соңында ол Оңтүстікке, Кубадағы Гуантанамо шығанағына жаттығулар өткізу үшін бағытталды. 7 шілдеде бұл міндетін аяқтағаннан кейін, екі күннен соң Панама каналын кесіп өтіп, Тынық мұхиты флотының құрамына кірісті. 18 шілдеден 3 тамызға дейін Сан-Диего қаласында тоқтады. Бір апта өткен соң, ол әлі де Перл-Харборда болғанда, Жапония капитуляциялады. Тамыздың соңында ол оккупациялық әскерлерді тасымалдаған конвойды сүйемелдеді. 26 қыркүйекке дейін Сасебода тоқтады, содан кейін Манила, Шанхай, Окинава және Сайпан порттарына бірнеше рет сапар жасады. Соңғы аталған жерден Вулси 3 қарашада үйге қайту үшін жолға шықты. Перл-Харбор мен Сан-Диегода тоқтағаннан кейін, эсминец 29 қарашада Панама каналын қайтадан кесіп өтіп, Тынық мұхиты флотымен болған қысқа үзілісін аяқтады. 4 желтоқсанда Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына жетіп, демобилизацияға дайындық жұмыстарын бастады. 1946 жылдың 8 наурызында эсминец резервке қойылды. Он бір айдан кейін, 6 ақпанда, ол қызметтен босатылды. 10 жыл бойы Атлантикалық резервтік флоттың Чарльстон тобында сақталып тұрған Вулси 1957 жылдың қазан айының соңында Бостонға буксирленді. 1971 жылдың 1 шілдесінде оның аты Әскери-теңіз күштерінің тізімінен шығарылды және 1974 жылдың 29 мамырында Andy International, Inc. компаниясына металл терісіне сатуға берілді. Вулси Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жеті шайқас жұлдызына ие болды.
After operating along the New England coast until late April and escorting a convoy to Great Britain in May, the warship returned home to receive a reinforced antiaircraft battery preparatory to her impending transfer to the war in the Pacific. Late in June, she steamed south to conduct refresher training out of Guantánamo Bay, Cuba. Completing that duty on 7 July, she transited the Panama Canal two days later and reported for duty with the Pacific Fleet. She stopped at San Diego, California, from 18 July to 3 August. A week later, while she was still at Pearl Harbor, Japan capitulated. Late in August, she escorted a convoy carrying occupation troops to Japan. She stopped at Sasebo until 26 September and then began a voyage during which she made a series of port visits at Manila, Shanghai, Okinawa, and Saipan. From the last named place, Woolsey got underway on 3 November to return home. After stops at Pearl Harbor and San Diego, the destroyer ended her brief interlude with the Pacific Fleet on 29 November when she retransited the Panama Canal. She arrived in Charleston, South Carolina on 4 December and began preparations for inactivation. On 8 March 1946, the destroyer was placed in commission, in reserve. Eleven months later, on 6 February 1947, she was placed out of commission. Berthed with the Charleston Group, Atlantic Reserve Fleet, for 10 years, Woolsey was towed to Boston in late October 1957. Her name was struck from the Navy list on 1 July 1971, and she was sold to Andy International, Inc., for scrapping on 29 May 1974. Woolsey earned seven battle stars during World War II.