Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Каламинді мыс - металл мысыққа дейін тазартудың орнына цинк кенінен каламинді тікелей пайдалану арқылы арнайы қорыту әдісімен өндірілетін мыс. Тура цинк балқыту 18-ші ғасырдың ортасына дейін Еуропада белгісіз болған көрінеді, бірақ қорытылған каламиндiк мыс ғасырлар бойы қолданылып келген, ал металл цинк 12-ші ғасырдан бастап Үндістан мен Қытайда атмосфераны азайту арқылы тікелей өндірілген. Мыс - мыс пен мырыш қорытпасы. Ол алғаш рет пайда болған кезде мысты өндіру әдістері белгісіз болған. Металлургтер мыс өндіруге ниет білдіргендіктен, мыстың мысы компоненті ретінде каламинды (әдетте, мырыш кендерінің аралас қоспасы) қолданды. Мыс пен каламин қоспасын бірнеше сағат бойы жоғары температураға дейін қыздыру арқылы (мыстан цинк буының дестиляциялануына және металл мысына енуіне мүмкіндік беру) алынған мыста, каламиннің цинк емес компоненттерінен пайда болған қоқыс материалының едәуір мөлшерін қамтиды. Металл мырыш орнына кенді пайдалану мыс пен мырыш арақатынасының қажетті мөлшерін дәл өндіруді қиындатты. Бұл процесс цементтеу деп аталады. Каламинді мыс екі жетінші таза мыс, төрт жетінші каламин және бір жетінші шруф (ескі табақ мыс) аралығында өндірілген. Каламиндiк мыс бiрiншi мыс түрi болды, бiрақ б.з.д. Бұл әдістерді бірнеше ғасыр бұрын Үндістанның қола жасаушылары дамытқан болса керек. Ла Каламиннің айналасындағы аймақ, қазіргі Кельмис, Бельгия, солтүстік Еуропаның ортағасырлық мыс өнімдерінің көп бөлігі болды. 1587 жылы Англияға мыс өндірісі енгізілді, өйткені компанияның бірнеше мүшелері компаниядан лицензия алды (оның монополиясы бойынша) Ислевортта мыс зауытын салуға. Алайда он жылдан кейін компания иелеріне каламин өндіруге кедергі келтірді. Тинтерн абатханасындағы жазуда осы жердегі мыс бұйымдар 1568 жылы жасала бастағаны жазылған. 1649 жылы Ешерде неміс иммигранты швед мысын пайдалана отырып, қоладан жаңа бұйымдар жасады. 1689 жылы "Шаруашылық туралы" заң қабылданғаннан кейін Бристоль маңында қосымша жұмыстар салынды, онда мыс өндірісі 18 ғасырда ірі өнеркәсіпке айналды. Кейінгі уақытта Англияда мыс өндірісі шейделері Чидл мен Бирмингемге кірді. Каламинді мыс біртіндеп жойылып кетті, өйткені Еуропада мысты балқыту әдістері дамыды, бұл мыс металл өндірісіне каламинге қарағанда қолайлы болды. Алайда, каламиндi қола өндiрiсiнен аулақ болу баяу болды; 1738 жылы Уильям Чемпионға британдық патент берiлдi, бірақ металл мырыш пен мысты қола өндiру үшiн қорыту 1781 жылға дейiн (Джеймс Эмерсон) патенттелмеген, ал каламиндi қола фабрикалары Оңтүстік Уэльсте 1858 жылға дейiн сақталып қалды. Бұл технологияның баяу таралуы экономикалық факторлардың нәтижесі болуы мүмкін.
Calamine brass is brass produced by a particular alloying technique using the zinc ore calamine directly, rather than first refining it to metallic zinc. Direct zinc smelting appears to have been unknown in Europe until the mid 18th century, even though the alloyed calamine brass was in use for centuries, and metallic zinc was produced directly via reducing atmosphere smelting in India and China from the 12th century CE onwards. Brass is an alloy of copper and zinc and, when it was first developed, methods for producing metallic zinc were unknown. Metallurgists wishing to produce brass thus used calamine (actually a mixture of the virtually indistinguishable zinc ores smithsonite and hemimorphite) as the zinc component of brass. The resulting brasses, produced by heating a mixture of copper and calamine to a high temperature for several hours (allowing zinc vapor to distill from the ores and permeate the metallic copper), contained a significant amount of slag material resulting from the non zinc components of calamine. The use of ore rather than metallic zinc also made it difficult to accurately produce the desired final proportion of copper to zinc. This process is known as cementation. Calamine brass was produced using proportions of two sevenths fine copper, four sevenths calamine, and one seventh shruff (old plate brass). Calamine brass was the first type of brass produced, probably starting during the 1st millennium BC, and was not replaced in Europe by other brass manufactures until the 18th century. It is likely that Indian brass manufacturers had developed more advanced techniques some centuries earlier. The area around La Calamine, now Kelmis, in Belgium, was the source of much of the medieval brass of northern Europe. Brass production was introduced to England in 1587 when several members of the Company of Mineral and Battery Works obtained a licence from the company (within whose monopoly it was) to build a brass works at Isleworth. However a decade later the company obstructed the owners from mining calamine. A plaque at Tintern Abbey claims that the well known brassworks at this site began in 1568. New brass works were built by a German immigrant in 1649 at Esher, probably using Swedish copper. After the passing of the Mines Royal Act in 1689, further works were built near Bristol, where brass production became a major industry in the 18th century. Later brass production sites in England included Cheadle and Birmingham. Calamine brass was slowly phased out as zinc smelting techniques were developed in Europe, which produced metallic zinc more suitable for brass production than calamine. However, the conversion away from calamine brass manufacture was slow; a British patent was awarded to William Champion in 1738, but the alloying of metallic zinc and copper to produce brass was not patented until 1781 (by James Emerson), and calamine brass mills persisted in South Wales until as late as 1858. The slow diffusion of this technology was probably the result of economic factors.