Байер белгісі β Coronae Borealis жұлдызы – екілік жұлдыз жүйесі. "Nusakan" арабтық атауы, екі жұлдыздық тізбектерден құралған. Астрономиялық мағлұматтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Таж шоқжұлдызындағы жұлдыз. Жұлдыздық мәліметтер: | дереккөз = және B.
Star in the constellation Corona Borealis
Starbox detail
| source = and B.
Номенклатура
β Coronae Borealis (лат. Beta Coronae Borealis) – бұл жүйенің Байер белгілеуі. Екі компоненттің атаулары Beta Coronae Borealis A және B, бірнеше жұлдыздық жүйелер үшін Вашингтонның көпжұлдыздық каталогы (WMC) қолданатын және Халықаралық астрономиялық одақ (IAU) қабылдаған конвенцияға сәйкес келеді. Бұл жұлдыз жүйесі дәстүрлі Nusakan атауын алып жүрді, араб тілінен النسقان al nasaqān "екі сызық [жұлдыздар]", – бұл бастапқыда Геркулес шоқжұлдызындағы солтүстік сызық және Серпенс пен Офиух шоқжұлдыздарындағы оңтүстік сызықтан тұратын екі астеризм. Бұл атау жұлдыздардың өз аттарын каталогтау және стандарттау үшін пайдаланылған. WGSN жеке жұлдыздарға, бүкіл көпжұлдыздық жүйеге емес, лайықты атаулар беруді шешті. 2016 жылдың 12 қыркүйегінде ол Beta Coronae Borealis A компоненті үшін Nusakan атауын бекітті. Осыған байланысты, Beta Coronae Borealis-тің қытайша атауы 貫索三 (Guàn Suǒ sān).
β Coronae Borealis (Latinised to Beta Coronae Borealis) is the system's Bayer designation. The designations of the two components as Beta Coronae Borealis A and B derive from the convention used by the Washington Multiplicity Catalog (WMC) for multiple star systems, and adopted by the International Astronomical Union (IAU). It bore the traditional name Nusakan, from Arabic النسقان al nasaqān "the two lines [of stars]", originally a pair of asterisms a northern line mostly in Hercules, and a southern line in Serpens and Ophiuchus. to catalogue and standardize proper names for stars. The WGSN decided to attribute proper names to individual stars rather than entire multiple systems. It approved the name Nusakan for the component Beta Coronae Borealis A on 12 September 2016. Consequently, the Chinese name for Beta Coronae Borealis itself is 貫索三 (Guàn Suǒ sān, ).
Қасиеттері
Бета Коронае Бореалис 1907 жылы Лик обсерваториясындағы спектроскопиялық байқаулар негізінде қос жұлдыз деп жарияланды; J. Б. Кэннон 1914 жылы орбита жариялады, онда 40,9 күндік кезең анықталды. Кейін Ф. Ж. Нойбауэрдің 1944 жылы Ликте жариялаған спектроскопиялық зерттеулері 10,5 жылдық кезеңді тапты, ал 41 күндік кезеңділік туралы ешқандай мәлімет болған жоқ. Визуалды және сыпыртқы интерферометриялық байқауларды жеке немесе спектроскопиялық деректермен бірге пайдалана отырып, кейіннен бірнеше орбиталар жарияланды. 1999 жылы Сёдерхельм Гиппаркос байқауларымен бірге сыпыртқы интерферометриялық деректерді пайдаланып орбита жариялады. Нойбауэрдің 1944 жылғы жұмысы Бета Корона Бореалистің радиалдық жылдамдығында 320 күндік кезеңділігімен шағын өзгеріс байқалғанын көрсетті, бұл жүйеде үшінші, жеңіл дене бар екенін ұсынуда. Көбірек жарқыраған компонент, Бета Коронае Бореалис A, 16,2 минуттық кезеңмен жылдам тербелетін Ap жұлдызы. Оның спектрлік типі A5V, беттік температурасы fmt=commas шамасында, массасы Күннің 2,09 есе, радиусы 2,63 есе және жарықтығы 25,3 есе. Кіші жұлдыз – негізгі тізбек жұлдызы, спектрлік типі F2, беттік температурасы fmt=commas шамасында, массасы Күннің 1,4 есе, радиусы 1,56 есе, ал жарықтығы 4-тен 5 есеге дейін. Жүйенің жасы шамамен 530 миллион жыл.
Beta Coronae Borealis was first announced to be a binary star in 1907, based on spectroscopic observations at Lick Observatory; J. B. Cannon published an orbit in 1914, finding a period of 40.9 days. Later spectroscopic investigations by F. J. Neubauer at Lick, published in 1944, found a period of 10.5 years, with no evidence for the 41 day periodicity. A number of orbits were subsequently published using visual and speckle interferometric observations, both alone and in conjunction with spectroscopic data. In 1999, Söderhjelm published an orbit using speckle interferometric data together with Hipparcos observations. Neubauer's 1944 work found a small variation in the radial velocity of Beta Coronae Borealis with a periodicity of 320 days, suggesting the presence of a third, lighter, body in the system. The brighter component, Beta Coronae Borealis A, is a rapidly oscillating Ap star, with a period of 16.2 minutes. Of spectral type A5V with a surface temperature of around fmt=commas, it has around 2.09 times the mass of the Sun, 2.63 times its radius and 25.3 times its luminosity. The smaller star is a main sequence star with spectral type F2, a surface temperature of around fmt=commas, around 1.4 times the mass of the Sun, 1.56 times its radius, and between 4 and 5 times its luminosity. The system is around 530 million years old.