Кіріспе

Дыбыс жазу техникасы – дыбысты жазу техникасы.

Қос трекке жазу немесе қосарлау – бұл орындаушының өзінің бұрын жазылған орындауымен бірге ән салуы немесе ойнауы арқылы қолданылатын дыбыс жазу техникасы. Әдетте, бұл бір дауыстың немесе аспаптың мүмкіндігінен гөрі күштірек немесе толық дыбыс алу үшін жасалады. Бұл аудионың үстінен жазудың бір түрі; ерекшелігі – бірінші жазбаға қосымша бөлім жазудың орнына, бір бөлімді екі рет жазуда. Стерео кеңістікте бір жазбаны толығымен солға, ал екіншісін толығымен оңға жылдыру арқылы эффектіні күшейтуге болады.

Автоматтандыру

Жасанды немесе автоматтық қос трек, сондай-ақ АДТ деп белгілі, 1960-шы жылдары Abbey Road студиясында The Beatles тобын жазған инженерлермен әзірленді. Ол қос трек эффектін имитациялайтын етіп қосылған өзгермелі жылдамдықты магнитофондарды пайдаланды. ADT ерекше дыбыс жасады, оны кейінгі аналогтық және цифрлық кешіктіру құрылғыларымен шамамен қайталауға болды, бірақ дәл көшіруге болмады. Бұл құрылғылар екі еселенген эхо деп аталатын эффектіні тудыра алады. Бұл эффект әншінің даусын толықтыру үшін қолданылады.

Мысалдар

Қос ізділік әдісін алғаш рет Buddy Holly қолданды. Джон Леннон, әсіресе Beatles тобында әншілік кезінде осы техниканы пайдалануды ұнатты. Леннонның Beatles-тан кейінгі альбомдарында ADT-нің орнына оның вокалы екі рет қайталанған. Кейбір сыншылар бұл эффект Леннонның барлық вокалын ванна бөлмесінде жазғандай сезім қалдырады деп шағымданады, бірақ Black Francis және Paul Simon сияқты әртістер оның тудыратын бай эхо-камералық дыбысын бағалайды. Пол Маккартни да Beatles тобында ән салғанда осы техниканы жиі қолданды. Қос ізділіктің тағы бір айқын мысалы – 1991 жылғы хит альбомы Nevermind, онда продюсер Butch Vig әнші Курт Кобейннің вокалын және бірнеше электр гитараларын "жеткілікті үлкен дыбыс" жасау үшін екі есе көбейтетін, Виг бір интервьюде айтқандай.