Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Юнион Бэй – Британдық Колумбиядағы Ванкувер аралының орталық бөлігінің шығыс жағалауында, Харт Крик өзенінен оңтүстікке қарай орналасқан, құрамына енбеген елді мекен. Бұл Комокс аңғарындағы елді мекен BC Highway 19A тас жолында, Нанаймо қаласынан солтүстікке және Куртенэй қаласынан оңтүстікке қарай орналасқан.
Union Bay is an unincorporated community located south of Hart Creek on the east coast of central Vancouver Island, British Columbia. This Comox Valley community on BC Highway 19A is by road about north of Nanaimo, and south of Courtenay.
Алғашқы халықтар
1780 жылдардағы шешек індетіне дейін кем дегенде 3000 пентлахтық 90-нан астам үлкен ауылдар мен кішкентай елді мекендерде өмір сүрді. Бұл ахуалды пайдаланып, әсер етпеген солтүстік аймақтан келген Леквильтоктар (Еуклатовтар) мылтықтармен шабуыл жасап, к'омакстарды қырғынға ұшыратып, оңтүстікке қарай ығыстырды. Дегенмен, 1862 жылғы шешек індеті Леквильтоктарды да қатты қиратты. 1946 жылғы Ванкувер аралындағы жер сілкінісі Юнион шығанағындағы мұржаларды құлатып қана қоймай, солтүстік жағындағы құм мен лайда ағаш тіреулерді ашып, бұрынғы Пентлах халқының болғанын көрсетті. 2019-2020 жылдары Харт (бұрынғы Уошер) өзенінің сағасындағы тұрғын үйлерді салу үшін жасалған қазба жұмыстары кезінде көптеген пентлахтықтардың дене қалдықтары табылды. Қазіргі K'ómoks First Nation – Пентлах және К'омокстардың ұрпақтарынан құралған.
Prior to the 1780s smallpox epidemic, at least 3,000 Pentlatch people lived in more than 90 large villages and small settlements throughout the area. Taking advantage of the decimation, the Lekwiltok (Euclataws), from an unaffected northern region, attacked with muskets, massacring and driving the K'ómoks south. However, the 1862 smallpox equally ravaged the Lekwiltok. The 1946 Vancouver Island earthquake not only toppled chimneys in Union Bay, but also unearthed wooden posts in the sand and mud north, evidencing a former Pentlatch presence. During 2019–2020, excavations for a residential estate at the mouth of Hart (formerly Washer) Creek unearthed a number of Pentlatch human remains. The present K'ómoks First Nation comprises descendants of both the Pentlatch and K'ómoks peoples.
Темір жолдар
Қазіргі Камберленд аймағында көмір кен орындары анықталған кезде, жоспар қазіргі Ройстондағы кемежайға дейін темір жол салу болған. Роберт Дансмуир 1887 жылы кәсіпорнды сатып алып, «Юнион Кольери» компаниясын құрғанда, темір жол салушылар жағалау бойымен одан әрі, қазіргі Юнион шығанағына бағытталды. Терең сулы шығанақ Ройстонның шалқаяған портына қарағанда ыңғайлырақ болды. 1889 жылы Трент өзені арқылы ұзын фермалық конструкциясы бар 18 шақырымдық стандартты кеңдіктегі темір жол аяқталды. 1898 жылы көпір құлап, аралас пойыз 30 метрден астам биіктіктен өзенге құлады. Нәтижесінде жеті адам қаза тауып, екеуі ауыр жарақат алды. Аптасына екі рет жүзеге асырылатын жолаушылар тасымалы тез арада күнделікті болып кетті. 1929 жылдан бастап тек ауысымдық жұмысшыларға арналған жолаушылар қызметі ғана қалды, ол 1946 жылы автобустармен ауыстырылды. Алғашқыда жыл сайынғы пикниктерге арналған арнайы пойыздар сақталды. 1914 жылдың мамыр айында E&N темір жолының солтүстікке қарайғы кеңейтілімінің темір жолы Юнион шығанағына жетті. Құрылысқа дейін атпен жүретін топ Парксвиллден Юнион-Бэйге дейін екі күннің жолын жүрді. 1965 жылы «Дейлайнер» жолаушылар пойызы солтүстікке қарай 5 шақырым жерде жүк вагонымен соқтығысып, төрт адам жарақаттанды. 1979 жылы CAT машинасы 129 мильдік жерде (оңтүстікке қарай бір миль) жолды зақымдағанда, полицияның ескерту шамдары солтүстікке қарай келе жатқан «Дейлайнер» жолаушылар пойызын жолдан шығуы мүмкін болғандықтан тоқтатуға шақырды. Юнион-Бэй 2011 жылы Ванкувер аралындағы Via Rail қызметі тоқтаған кезде тоқтау орны болды. Жақын жердегі тоқтау орны Бакли шығанағы оңтүстікке қарай, ал Куртенэй солтүстікке қарай орналасқан. МакЛеод көшесіндегі темір жол өткелінде соңғы жылдары тіпті тоқтау орнының белгісі де болмады.
When coal deposits were confirmed in today's Cumberland area, the plan was a railway line to a wharf at today's Royston. When Robert Dunsmuir acquired the operation in 1887, and formed the Union Colliery Co., the track surveyors were redirected farther down the coast to today's Union Bay. The deep water bay was better suited than Royston's shallow harbour. The 11 mile (18 km) standard gauge railway line, which included a long howe truss across the Trent River, was completed in 1889. In 1898, the bridge collapsed, plunging a mixed train over 100 feet (30 m) into the river. Seven died and two were seriously injured. The twice weekly passenger service soon became daily. From 1929, only passenger services for shift workers remained, which buses replaced in 1946. Special trains remained initially for the annual picnic. In May 1914, the railhead for the northward extension of the E&N Railway reached Union Bay. Prior to the construction, a horse team took two days to travel from Parksville to Union Bay. In 1965, a Dayliner passenger train smashed into a freight car 3 mile (5 km) north, injuring four. In 1979, when a CAT machine inadvertently damaged track at Mile 129 (a mile south), police warning lights alerted a northbound Dayliner passenger train to stop before a likely derailment. Union Bay was a flag stop when Via Rail on Vancouver Island ceased in 2011. Adjacent stops were about south to Buckley Bay, and north to Courtenay. At the railway crossing on McLeod Rd, not even a signpost marked the flag stop location in its final years.
Бұрынғы кемежайлар
1889 жылы ашылған кемежайлар Британ Колумбиясында салынған ең ірі кемежайлар еді. 488 метрлік (1600 фут) басты кемежайда төрт көмір тасымалдайтын кеме бір мезгілде жүктей алатын. Екінші кемежай жалпы жүк пен қажет болған жағдайда көмірді қабылдады. Біраз уақыттан кейін Дунсмуирлердің Сан-Францискоға көмір тасымалдайтын жеке флоттары болды. 1910 жылы сэр Уильям Маккензи өздің «Канадалық көмір кеніштері (Дунсмуир)» арқылы Дунсмуирге тиесілі барлық кен орындарын сатып алды. Екі дүниежүзілік соғыс кезінде Юнион-Бей одақтас елдердің жүк кемелерін отынмен қамтамасыз етуге маңызды үлес қосты. Десямбалар бойы порт жылы атмосферасымен және қонақжайлылығымен белгілі болды. «Blue Funnel Line» лайнерлері көмірді толықтыру үшін үнемі келіп тұратын. 1946 жылы «Памир» кемесі соңғы рет көмір жүктеп алды. 1951 жылы «M. S. Хикава Мару» соңғы жүк кемесі болды, бірақ сол онжылдықта көмір баржалары да келіп тұрды. Ұзақ жылдар бойы тастап кетілген көмір кемежайы, оның палубасынан ағаштар өсіп шыққан, 1966 жылы бұзылып жатыр.
Opened in 1889, the wharves were the largest constructed in BC. At the 1600 feet (488 m) principal wharf, four colliers could be loaded simultaneously. The other wharf handled general freight, and coal if required. In due course, the Dunsmuirs had their own fleet transporting coal to San Francisco. In 1910, Sir William Mackenzie purchased all the Dunsmuir mines through his Canadian Collieries (Dunsmuir). During the two world wars Union Bay made a significant contribution in supplying fuel for allied freighters. Throughout the decades, the port was known for its warmth and hospitality. Blue Funnel Line steamers regularly called to replenish their coal. The final sailing ship to call and load coal was the Pamir in 1946. The final freighter was the M. S. Hikawa Maru in 1951, but coal barges continued calling during that decade. the long abandoned coal wharf, with trees protruding through the trestle deck, was demolished in 1966.
Бұрынғы көмір инфрақұрылымы
1896 жылы шахтада "Люхриг" көмір жуғыш машинасы орнатылды және импортталған от кірпіштерін пайдалана отырып, 100 ұялы кокс пештері салынды. Пештерде өртеген кезде жуғыш машинадан жоғары сапалы кокс өндірілді. Көмір газының қосалқы өнімі жергілікті қазандықтарды қуатпен қамтамасыз етті, оның ішінде кірпіш зауыты да болды. 1966-1968 жылдары барлық құрылыстар бұзылды. Он жылдар бойы тасталып келген пештердің көптегені құлап кеткен. Вандалдар кеңселердің, қоймалардың, электр стансасының және теміржол вагондарын жөндеумен айналысатын шеберханалардың терезелерін қиратты.
In 1896, the colliery erected a "Luhrig" coal washer, and completed 100 beehive coke ovens, using imported fire bricks. When fired in the ovens, the washer output produced a high quality coke. The coal gas byproduct powered boilers operating in the locality, which included a brickyard. During 1966–1968, all the structures were demolished. Abandoned for decades, many of the ovens had already collapsed. Vandals had smashed the windows of offices, storage sheds, the powerhouse, and the machine shops that maintained the railway rolling stock.
Бұрынғы қонақ үйлер мен бөлшек сауда
1888 жылға қарай, бұл шығанақ Юнион шығанағы деп белгілі болды. Алғашқыда қауым Юнион Уорф (немесе Юнионның шығыс бөлігі) деген атқа ие болды, бірақ 1893 жылға қарай Юнион шығанағы қолданысқа еніп, басымдық алғанша екеуі де алмастырылып қолданылды. 1893 жылы Нельсон қонақ үйін салған Джордж Хоу 1886 жылы жағажайда дүкен ашты. Джек Фрейзер 1900 жылы оның серіктесі болды. Олар 1908 жылы жаңа "Howe & Fraser" дүкенін ашты. Хоу өзінің үлесін Чарльз Р. Бишопқа сатты, соның нәтижесінде 1913 жылы "Фрейзер & Бишоп" дүкені құрылды. Бишоп 1917 жылы Альф Хорнға сатылып, "Фрейзер & Хорн" дүкені ашылды. Сидни Райалл 1948 жылы кәсіпорынды сатып алды, ал Хорн отбасының қалған мүшелері жақын жерде азық-түлік сататын дүкен ашты. Эдна Петерс 1951 жылы дүкенді басқарды және 1968 жылы жапты. Толығымен қиратылған ғимаратты бұзу 1976 жылы уақытша тоқтатылды. 1922 жылы болған өрт Вильсон қонақ үйін, киім дүкенін, етхананы және төрт тұрғын үйді жойды. Одан кейін салынған Уиллис қонақ үйі (1924) 1962 жылы "Орал" қонақ үйі деп аталды. 1955 жылы өрт Нельсон қонақ үйін қиратты.
By 1888, the bay was known as Union Bay. The community initially assumed the name of Union Wharf (or the eastern portion of Union), but by 1893, Union Bay was used interchangeably, before gaining predominance. George Howe, who built the Nelson Hotel in 1893, erected a store on the beach in 1886. Jack Fraser became a business partner in 1900. They opened the new Howe & Fraser general store in 1908. Howe sold his interest to Charles R. Bishop, becoming Fraser & Bishop in 1913. Bishop sold to Alf Horne becoming Fraser & Horne in 1917. Sidney Ryall bought the enterprise in 1948, while the surviving Horne family established a food market nearby. Edna Peters took over the store in 1951, and closed it in 1968. The demolition of the totally vandalized building was temporarily halted in 1976. A 1922 fire destroyed the Wilson Hotel, a clothing store, a butcher, and four residences. The subsequent Willis Hotel (1924) was renamed the Islander Hotel in 1962. A 1955 fire destroyed the Nelson Hotel.
Генри Вагнер (қылмыскер)
Генри Вагнер, "Ұшқан голландық" деп танылған, жағалаудағы елді мекендерді тонап, моторлы қайықпен жасырын үйіне қашып кетті. 1913 жылдың наурыз айының бір түні Вагнер Fraser & Bishop дүкенін қарақшылықпен тонап жатқанда, екі жергілікті полиция қызметкері, констебльдер Вестауэй мен Росс, пират пен оның серіктесіне тойтарыс берді. Содан кейін атыс болып, Вестауэй қаза тапты. Росс ұзақ және қанды күрестен кейін Вагнерді басып алып, ұстады. Нанаймодағы сотта Вагнер сол тамызда дарға асылуға үкім шығарылды, ал оның серіктесі Уильям Джулиан бес жылға сотталды.
Henry Wagner, known as the "Flying Dutchman", robbed coastal communities, escaping to his hideaway by motorboat. One night in March 1913, while Wagner was burglarizing the Fraser & Bishop general store, two local police officers, Constables Westaway and Ross, confronted the pirate and his partner. A gunfight ensued, during which Westaway was fatally wounded. Ross managed to tackle Wagner and apprehend him after a long and bloody fight. At their Nanaimo trial, Wagner was sentenced to be hanged that August, and his accomplice, William Julian, received five years.
Мұралық қатар
Бастауыш мектеп (1915), шіркеу (1906), пошта (1913) және түрме (1901) тас жол бойында "Мұра қатары" құрайды. 1896 жылы алғашқы мектеп компания үйінде орналасты. 1899 жылы алғашқы мектеп ғимараты ашылды. 1909 жыл шамасында екінші сынып бөлмесі қосылды. 1915 жылы жаңа ғимаратпен алмастырылды, содан кейін 1922 жылы үшінші сынып бөлмесі, ал 1953 жылы тағы екеуі қосылды. 2006 жылы мектеп жабылды. Келесі жылы Union Bay Improvement District (UBID) мүлікті сатып алды, оның болашақ қолданылуына қатысты сот процесі басталды. 1989 жылы құрылған Юнион-Бэй тарихи қоғамы поштаны сатып алып, қалпына келтіріп, қазір оны басқарады. Бұрынғы түрме сол жерге көшіріліп, қазір сыйлық дүкені/мұражай болып жұмыс істейді. Түрме 1950-ші жылдары жабылды. Пошта Канададағы жұмыс істеп тұрған екі ағаштан жасалған ғимараттың ең ескісі болып табылады. Юнион Бей Біріккен шіркеуі әлі де жексенбі күндері қызметтер өткізу үшін қолданылады.
The elementary school (1915), church (1906), post office (1913), and gaolhouse (1901), form "Heritage Row" along the highway. In 1896, the initial school met in a company house. In 1899, the first schoolhouse opened. Around 1909, a second classroom was added. Replaced in 1915, later additions were a third classroom in 1922, and two more in 1953. In 2006, the school closed. The next year, the Union Bay Improvement District (UBID) bought the property, which became subject to a legal action regarding its future use. The Union Bay Historical Society, formed in 1989, bought, restored, and now operates the post office. The former gaolhouse, moved to the same property, is now a gift shop/museum. The gaolhouse closed in the 1950s. The post office is the older of only two wooden examples operating in Canada. The Union Bay United Church is still used for Sunday services.
Кейінгі қоныстану
1953 жылы құрылған Юнион Бэй су ассоциациясы ауылдың су жүйесін «Канадалық Collieries (Dunsmuir)» компаниясынан сатып алды. Сол жылы UBID деп атауы өзгертілді, ал 1960 жылы тіркелді. 1962 жылы 100 тонналық қауымдық үй жағалаудан, тас жол арқылы қазіргі орнына көшірілді, бұл жер бұрын шағын Қытай ауданы болған. Бұл ешқашан іске аспаған өнеркәсіптік жобалардың бірі. UBID 1972 жылы өрттен қорғау және көшелерді жарықтандыру жауапкершілігін өз мойнына алды. Көмір порты кезеңінде жерленген улы ауыр металдардың шығып, Байнс саунд аймағының теңіздік экожүйесін ластауы мүмкін болғандықтан, теңіз маринасын салу мәселелі. Үкімет Юнион Бэй көмір төбелерін Британдық Колумбиядағы басым ластанған орындар тізіміне енгізді. 2017 жылы UBE 28 акр ластанған жерді үкіметке 1 долларға сатты. «West Fraser Timber» жалға алушысы және Британдық Колумбия үкіметі жергілікті көмір төбелерінде топырақ тазалау жұмыстарын жүргізуде.
The Union Bay Water Association, formed in 1953, bought the village water system from the Canadian Collieries (Dunsmuir). That year, renamed the UBID, incorporation occurred in 1960. In 1962, the 100 ton community hall was moved from the shoreline across the highway to the present location, once the site of a small Chinatown. one of a series of industrial projects that never eventuated. The UBID assumed responsibility for fire protection and street lighting in 1972. The risk that toxic heavy metals, buried during the coal port era, could be released, contaminating the marine ecosystem of the Baynes Sound area, makes the development of a marina problematic. The government includes the Union Bay coal hills among the priority contaminated sites in BC. In 2017, UBE disposed of 28 acres of contaminated land to the government for $1. West Fraser Timber, the lessee, and the BC government, are carrying out remediation work on local coal hills.