Чарльз Грин – британдық астроном, Джеймс Куктың «Эндевор» кемесімен Венера транзитін бақылауға Тынық мұхиты экспедициясына қатысқан. 1734-1771 ж. өмір сүрген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18 ғасырдағы британдық астроном Чарльз Грин (26 желтоқсан 1734 жылы крещение алған – 29 қаңтар 1771) – британдық астроном. Ол 1768 жылы Корольдік қоғам тарапынан Тынық мұхиты экспедициясына, Джеймс Куктың «Эндевор» кемесімен Венераның транзитін бақылау үшін жіберілген.
18th century British astronomer
Charles Green (baptised 26 December 1734 – 29 January 1771) was a British astronomer, noted for his assignment by the Royal Society in 1768 to the expedition sent to the Pacific Ocean in order to observe the transit of Venus aboard James Cook's Endeavour.
Ерте өмір және білім
Грин 1734 жылдың желтоқсан айының бірінші жартысында дүниеге келген. Ол Йоркширдегі Суинтонның жанында тұратын, жақсы жағдайдағы фермер Джошуа Гриннің кіші ұлы еді. Оның білімі, болашақ қайнағасы Уильям Уэльстің айтуынша, негізінен Лондонның Сохо ауданындағы Дания көшесіне жақын мектепте алынған. Бұл мектепті оның үлкен ағасы, дін қызметкері Рев. Джон Грин басқарған, ал кіші Грин ассистент мұғалім болып жұмыс істеп, 1760 жылы Корольдік Гринвич обсерваториясының қызметкеріне дейін астрономияны оқуын жалғастырған.
Born sometime in December 1734, Green was the youngest son of Joshua Green, a prosperous farmer who lived near Swinton in Yorkshire. His education, according to his future brother in law William Wales, was chiefly at a school near Denmark Street in Soho, London. This school was run by his eldest brother, the clergyman Rev. John Green, and the younger Green went on to become an assistant teacher there, continuing his studies in astronomy until he joined the staff of the Royal Greenwich Observatory in 1760.
Астрономиядағы мансабы
Грин 1761 жылы Венера транзитін бақылау үшін Жақсы Үміт мүйісіне экспедицияға кеткен Чарльз Мейсонды алмастырып, Корольдік астроном Джеймс Брэдлидің көмекшісі болып тағайындалды. Брэдли 1762 жылы қайтыс болғаннан кейін Грин Брэдлидің ізбасары Натаниел Блисстің көмекшісі қызметін жалғастырды. Блисстің денсаулығы нашарлағандықтан, практикалық бақылау астрономиясының көп бөлігі сол кезде Гринге жүктелді. 1763 жылы Гринге, астроном Невил Маскелинмен бірге, Джон Харрисонның H4 хронометрін сынауға бақылаушы ретінде Барбадосқа сапар шегуге нұсқау берілді. Бұл хронометр, Ұлыбритания үкіметі ұсынған Лонгитуда сыйлығына үміткер болды, ол теңізде кеменің бойлық координатасын анықтаудың дәл әдісін тапқан адамға берілетін. Барбадосқа келгеннен кейін және хронометрдің басқа кемемен келуін күтіп отырғанда, олардың міндеттеріне жергілікті бойлықты анықтау үшін Юпитердің Галилейлік серіктерін бақылау кірді. Харрисонның ұлы Уильямтың қамқорлығында болған механизм келгеннен кейін, хронометрдің нәтижелерін олардың астрономиялық байқауларымен салыстырып, механизмнің дәлдігін бағалау қажет болды. Барбадосқа сапар кезінде олар айлық қашықтық әдісінің дәлдігін анықтау үшін өз байқауларын пайдаланды, бұл Маскелиннің теңізде кеменің бойлық координатасын есептеу әдісі еді. Маскелин мен Уильям Харрисон арасында дау болды, ол Гринге де әсер етті, өйткені Харрисон Маскелин бейтарап бақылаушы емес және Лонгитуда сыйлығы үшін әкесімен бәсекелес деп ойлады. Келісімге қол жеткізілді, соған сәйкес Гаррисон механизмін бақылауды Маскелин мен Грин кезекпен жүргізді. Жаңа Корольдік астрономы Невил Маскелин болды. Грин қысқа уақыт бойы оның көмекшісі болды, бірақ жаңа басшысымен келіспеушіліктерден кейін Гринвичтен кетті. Уэльстің айтуынша, Грин Лондонның Мэрилебон ауданына су жеткізу үшін Колн өзенінен су тасымалдаудың мүмкіндігін анықтауға қатысқан зерттеулерге қатысқан, бірақ Гриннің зерттеуі арнаның олардың жұмысына қажетті сумен қамтамасыз етуді тоқтатуы мүмкін екеніне қатысты фабрика иелерінің қорқыныштарын растады, нәтижесінде жоба тоқтатылды. Грин бұл қызметі үшін Қоғамнан 200 гинея алды. (Кук байқаулар жасаудағы рөлі үшін 100 гинея алды.) Қоғам экспедицияға құрал-жабдықтар ұсынды, соның ішінде Джеймс Шорт жасаған екі рефлекторлы телескоп, екі сағат және астрономиялық квадрант. Бұларға Дэниел Соландерге тиесілі телескоп және Әскери-теңіз флоты ұсынған тағы бір телескоп қосылды. Форт-Венуста болған үш бақылаушының (Грин, Кук және Соландер) берген контакт уақыттары әртүрлі болғанымен, олар бір ғана бақылаушыға байланысты сәйкессіздік үлгісін көрсетпейді.
Green was appointed as Assistant to the Astronomer Royal, James Bradley, succeeding the astronomer Charles Mason who left to join the expedition to the Cape of Good Hope to observe the 1761 transit of Venus. Following Bradley's death in 1762, Green continued in the role of assistant for Bradley's successor Nathaniel Bliss. Due to the ill health of Bliss, much of the work of practical observational astronomy devolved upon Green at this time. In 1763, Green, along with the astronomer Nevil Maskelyne, was instructed by the Board of Longitude to make the voyage to Barbados to act as monitors of the test of John Harrison's H4 chronometer, which was in the running for the Longitude Prize, the prize offered by the British Government for the devisor of an accurate method of determining the longitude of a ship at sea. Their duties, after they arrived in Barbados and were awaiting the chronometer's arrival on another ship, involved observation of the Galilean moons of Jupiter to determine the local longitude, and after the arrival of the mechanism which was in the care of Harrison's son William, the comparison of the results of the chronometer with their astronomical observations to judge the mechanism's accuracy. On the voyage to Barbados, the pair were also using their observations to determine the accuracy of the lunar distance method, Maskelyne's own method of calculating the longitude of a ship at sea. An argument ensued between Maskelyne and William Harrison, which dragged in Green, as Harrison was of the opinion that Maskelyne was not an impartial observer and was a rival of his father in the pursuit of the Longitude Prize. A compromise was reached in which the monitoring of the Harrison mechanism was undertaken by Maskelyne and Green on alternate days. The new Astronomer Royal proved to be Nevil Maskelyne. Green briefly served under him as assistant, but left Greenwich after a disagreement with his new superior. Wales' account says that Green was involved in a survey to determine the feasibility of transporting water from the River Colne to provide water to Marylebone in London, although Green's survey confirmed the fears of mill owners downstream that the canal would result in a failure of the water supply needed for their operations and led to the scheme being dropped. Green was to receive 200 guineas from the Society for the appointment. (Cook was to receive 100 guineas for his role in making the observations.) The Society provided instruments for the expedition, including two reflector telescopes built by James Short, two clocks and an astronomical quadrant; these were supplemented by a telescope in the possession of Daniel Solander and another provided by the Navy. It has been noted that although the times for the contacts given by the three observers (Green, Cook and Solander) present at Fort Venus vary, they show no pattern of inconsistency attributable to one observer alone.
"Эндевор" кемесінің кейінгі сапары және Гриннің өлімі
Таитиден кеткеннен кейін «Эндевор» оңтүстік-батысқа қарай жалғасты, Кук Оңтүстік мұхитты одан әрі зерттеуге берілген тапсырмаларын орындады. 1769 жылы қазанда экспедиция Жаңа Зеландияға жетіп, Гринге Меркурийдің жер бетінен өтуін бақылауға мүмкіндік берді. 3 қарашада кейін Меркурий шығанағы деп аталатын бір шығанаққа түсірілді; 9 қарашада Грин транзитты сәтті бақылады. Австралияға жеткеннен кейін және 1770 жылы маусым айында Кук жағалау бойымен саяхат жасағанда, астрономның құрметіне бір аралды Жасыл арал деп атады. Грин осы кезде қызылқұтыр ауруына шалдыққан. «Эндевор» кемесі жөндеу үшін Батавияға (қазіргі Джакарта) баруға мәжбүр болды. Голландтар бақылауындағы қалада безгек және дизентерия сияқты көптеген аурулар болды; Грин соңынан дизентерияға шалдығып, 1771 жылы 29 қаңтарда, кеме портыдан шыққаннан кейін он екі күн өткен соң қайтыс болды. Лондондық газетте оның соңғы сағаттары туралы былай деп жазылған: «Ол біраз уақыттан бері ауырып, хирургтың кеңесі бойынша жылы киініп жүруге тырысты, бірақ түнде есінен шығып, аяқтарын терезеден сығарып алып, осының салдарынан қайтыс болды».
Following the departure from Tahiti, the Endeavour continued south westwards as Cook carried out his orders to further explore the Southern Ocean. The expedition reached New Zealand in October 1769, giving Green an opportunity to observe the transit of Mercury from land. A landing was made at an inlet that would be subsequently called Mercury Bay on 3 November; the transit was successfully observed by Green on November 9. On reaching Australia, and during Cook's voyage along the coast, he named an island, Green Island, after the astronomer in June 1770. Green, by this time had contracted scurvy. The Endeavour was forced to make for Batavia (present day Jakarta) for repairs. Disease were rife in the Dutch controlled city, including malaria and dysentery; Green contracted the latter, dying on 29 January 1771, twelve days after the ship's departure from the port. An account published in a London newspaper described his final hours: "He had been ill some time, and was directed by the surgeon to keep himself warm, but in a fit of phrensy he got up in the night and put his legs out of the portholes, which was the occasion of his death."