Кіріспе

Dewsbury Rams – Англияның Батыс Йоркшир қаласындағы кәсіби регби лигасы клубы. Олар британдық регби лигасының екінші лигасы – RFL Чемпионатында өнер көрсетеді. Dewsbury бір рет Лига Чемпионатын және екі рет Челлендж Кубогын жеңіп алған. Клуб өз алаңындағы ойындарын Crown Flatt стадионында өткізеді және Batley Bulldogs командасымен жергілікті қарсыластық қарым-қатынаста болады.

18751887: Дьюсбери спорт және футбол клубы

Деусбериде регби футбол клубын құру идеясы 1875 жылы Литтл Сэдл тавернасында бірнеше дос кездескен кезде туды. Dewsbury Athletic and Football Club бірден құрылып, 30-40 мүше тіркелді. 1875 жылғы 20 қарашада Dewsbury Athletic and Football Club командасының алғашқы ресми матчы өтті, олар Heckmondwike Church Society XV командасымен ойнап, бір гол, алты әрекет және сегіз тачдаунмен есеп бойынша жеңілді. Әдетте, алғашқы үй матчы 1875 жылғы 4 желтоқсанда Sugar Lane көшесіндегі алаңда, болашақ Crown Flatt-қа қарама-қарсы өтті. 13 ойыншыдан тұратын "құрама" матчта екі команда – біреуін капитан, екіншісін вице-капитан таңдады – тең түсті. Клуб көп ұзамай алаңға мұқтаж екенін түсінді және келесі жылы Crown Flatt-ты 200 фунтқа жалға алды. 1879–80 маусымында клубтың түстері көк және кардиналдан қара, қызыл және сарыға өзгерді. 1880 жылғы 27 наурызда Йоркшир кубогының жартылай финалында Wakefield Trinity командасына қарсы өткен матчқа шамамен 16 000 жанкүйер келді, бұл Йоркширдегі футбол алаңында болған ең ірі жиын деп жергілікті газеттер мәлімдеді. 1881 жылы клуб Йоркширлік шақыру кубогында алғашқы жеңісін одда, Huddersfield, Bradford және Halifax командаларын жеңіп, ал финалда Альфред Ньюсомның голынан кейін Wakefield Trinity командасын ұтты. 1886 жылғы 25 қыркүйекте York F. C. Crown Flatt-қа келген кезде, үй командасы ауданның гербі бейнеленген ақ жейде киіп алаңға шықты.

1888-1897: Дьюсбери және Савилл крикет және футбол клубы

Крон Флат Йоркширдегі ең жақсы жабдықталған алаңдардың бірі ретінде тез арада танымал болды. Бұл, клуб 250 фунт стерлингке атақты "Нұхтың кемесі" трибунасын сатып алғаннан кейін одан әрі нығайды. 1888 жылы клуб Савилл крикет клубы және Юнайтед Клеркс крикет клубымен бірігіп, Дьюсбери және Савилл крикет және футбол клубын құрды. 1890-91 маусымынан кейін Дьюсбери, сондай-ақ Йоркширдің басқа аға клубтары – Батли, Брэдфорд, Бригхаус, Галифакс, Хаддерсфилд, Халл, Хунслет, Лидс, Ливерседж, Маннингэм және Уэйкфилд 1891 жылы Ланкаширдегі ұқсас жарыс үлгісіндегі өздерінің округтік лигасына қол жеткізуді шешті. Клубтар лиганы толық бақылауда ұстағысы келді, бірақ Йоркшир регби футбол одағы бұл жарысты санкцияламады, себебі бұл регби футболының бақылауын аға клубтарға беруді білдіретін еді. 1892 жылы Йоркширдің аға жарысы құрылды және Дьюсбери дереу оның мүшесі атанды. Олар 1892 жылдың 10 қыркүйегінде Ливерседжде аға жарыста дебют жасады, бірақ 2:10 есебімен жеңіліске ұшырады. Клуб қаржылық қиындықтарға байланысты турнирдің төменгі үштігінде қалды. Жаңа бәсекелі лигалардың пайда болуы алаңдағы жетістіктерге байланысты көрермендердің ағынын арттырды. Дьюсбери жаңа дәуірге бейімделе алмады: сол кезден бастап қатысушылар саны 2000-нан асып, тек сирек кездесетін жағдайларда ғана бағаланды. 1895 жылы Дьюсбери көк және ақ түсті киімдермен ойнады. Хаддерсфилдтегі Джордж қонақ үйінде өткен тарихи жиналыста Дьюсбери – Йоркширдің аға жарысының жалғыз мүшесі болды, ол регби футбол одағынан шығудың орнына, одан әрі кеңесуге рұқсат сұрады. 2 қыркүйекте Маркет-плейс алаңындағы Кингс-Армс қонақ үйінде өткен арнайы жиналыста олар аға жарыста қалуды шешті. Бұл шешім көпшілікке ұнаған жоқ. Жергілікті журналист: «Солтүстік одағын қалаймыз, неғұрлым ертерек болса, соғұрлым жақсы», – дегенді айтпаған бірде-бір жанкүйер болған жоқ» деп хабарлады. Дьюсбери лигадағы өзінің орнын 10-шы орынға көтерді. Бірақ келесі маусымда олар қайтадан турнирдің төменгі жағына түсіп қалды. 1897 жылдың 22 қарашасында Дьюсбери және Савилл крикет және футбол клубының бас комитеті регби одағынан дереу бас тартуды шешті. Осы маусымда клуб қатысқан 12 лигалық матчтың барлығы, біреуін (тең түскен ойынды) қоспағанда, жеңіліспен аяқталды. Команда 156 ұпай жіберіп алды, ал өздері тек екі рет гол соқты. 1897 жылдың 13 қарашасында Отлиге 0:5 есебімен ұтылған матч – Краун Флатта өткен соңғы регби одағының ойыны болды. Жойылар алдында футбол бөлімі 500-ден астам матч өткізген. Олар лигадан шығып, футболға көшті.

1898-1910: Дьюсбери R.L.F.C.

1898 жылдың 21 сәуірінде "Блэк Булл" пабинде жаңа "Солтүстік Одақ" клубын құру мүмкіндігін қарастыру үшін тарихи кездесу өтті. Бұл мәселе жан-жақты талқыланды және 100 фунт стерлингтен астам қаржылай көмек уәде етілді. Айырықша жағдай, жергілікті қарсыластар Батли Дьюсберидің "Солтүстік Одаққа" сайлануына көмектесті. Олар Дьюсберидің ниетін толық қолдады және бәсекелестікті қайта жандандыруға, сондай-ақ дерби матчтары арқылы табыс табуға және өткен екі-үш маусымда қолдауын Батлидің "Маунт-Плезант" алаңына аударған Дьюсберидің бұрынғы жанкүйерлеріне ризашылық білдіруге асықты. 5 мамырда шіркеу мектебінде өткен келесі талқылауда комитет мүшелері Лорд Савилдің өкілі, мырза Липскомбпен кездесіп, 1898 жылдың 1 шілдесінен бастап "Крон Флатт" иелігін жалға алу туралы келісімге қол қойғандығы жарияланды. 1898 жылдың маусым айында клубтың түстері ретінде қызыл, құмыр және қара түстер қабылданды. 1898 жылдың 3 қыркүйегінде ойыншылар "Солтүстік Одақ" матчына Нормантонға сапар шекті, олар 3:16 есебімен жеңіліске ұшырады. Алғашқы үй матчы келесі сенбіде өтті, онда қонақтар Кинсли 13:5 есебімен жеңіске жетті. Маусым қалған бөлігінде команда "Йоркшир №2" жарысында өнер көрсетті. 1901–1902 жылдары Ланкашир және Йоркшир лигалары біріктіріліп, екінші дивизион құрылды. Дьюсбери осы екінші дивизионға қосылған жаңа командалардың бірі болды.

1910-1944: Алғашқы табыстар

Клубтың алғашқы үлкен жетістігі 1912 жылы, Олдхэмді 8–5 есебімен Хеджинглидегі Челлендж Кубогы финалында жеңген кезде болды. Деусбери 1915–16 және 1916–17 маусымдарында чемпион атанды; қаланың бірыңғай киім үшін жүн мата өндіруші ретіндегі маңыздылығының арқасында ойыншылар мен көрермендердің қызығушылығын өзіне тартты. Олар 1921–22 жылдары Ұлыбританияға келген Австралия және Жаңа Зеландия командасын 13–6 есебімен жеңді. 1922 жылы Солтүстік Одақ өзін Регби Футбол Лигасы деп атағанда, клуб Деусбери Регби Футбол Клубы атауын қабылдады. 1929 жылы Деусбери де Уэмбли Челлендж Кубогының алғашқы финалында ойнау құрметіне ие болды, бірақ Уиганға 13–2 есебімен ұтылып қалды. Эдди Уоринг басқарған Деусбери Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үлкен жетістіктерге қол жеткізді, себебі командаға бірнеше танымал қонақ ойыншылар қосылды. Деусбери 1941–42 және келесі маусымда Соғыс кезеңіндегі Төтенше Лигада жеңіске жетті, бірақ олардың біреуі қатысуға құқығы жоқ ойыншыны пайдаланғаны анықталған соң, бұл чемпионат күшін жойды. Олар 1943–44 маусымдарында да күміс жүлдегер атанды.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

Вик Хей 1944–1947 жылдары «Дьюсбери» клубында ойыншы-жаттықтырушы болды. Соғыстан кейінгі алғашқы толық маусымда «Дьюсбери» «Хаддерсфилдтен» Билл Дэвисті сатып алғанда 1650 фунт стерлингтік жаңа трансферлік рекорд тіркелді. Джеймс «Джимми» Ледгард 1948 жылғы қаңтарда «Ли» клубына 2650 фунт стерлингке сатылып, рекордтық сомаға «Дьюсбериден» кетті. 1972 жылы Морис Бамфорд жаттықтырушы ретінде «Дьюсбериге» келді. 1973 жылы Томми Смалз жаттықтырушылық қызметін атқарды. «Дьюсберидің» жалғыз чемпиондық титулы 1972–73 маусымда «Лидсті» «Брэдфорд Нортерннің» «Одсал» стадионындағы плей-офф финалында 22–13 есебімен жеңген кезде жеңіске жетті. Олар сол маусымның басында Йоркшир кубогының финалында осы қарсыластардан 36–9 есебімен жеңіліске ұшыраған еді. Майк Стивенсон капитаны болған «Дьюсбери» лигада 8-орынды иеленді, бірақ титул плей-офф сериясы арқылы шешілуге тиіс болды, онда олар «Олдхэм», «Федерстон Роверс» және «Уоррингтон» командаларын жеңіп, жеңіске жетті. Көптеген адамдар 1975 жылы өткізілген 100 жылдық мерекелік шаралардың дұрыстығына күмәндік келтірді, олар мерекелік шаралардың 1998 жылға дейін өткізілмеуі керек деп сақты. 1988 жылдың 13 қыркүйегінде сағат 16:00 шамасында үш жасөспірім 1914 жылы салынған тарихи ағаш трибунасына қасақана өрт сұрды. Трибуна жақсы күйде болды, клуб жақында оны қажетті қауіпсіздік стандарттарына сәйкес келтіру үшін 25 000 фунт стерлинг жұмсаған еді. Сондай-ақ, клуб соңғы 113 жылда жинаған барлық материалдық құндылықтарын – бағдарламаларын, жазбаларын және естелік заттарын жоғалтты. Алайда, өрт клубқа «Оул Лейн», «Шоу Крос», «Дьюсбериде» жаңа, заманауи стадион салуға мүмкіндік берді және 1991 жылдың 14 сәуірінде «Дьюсбери» «Краун Флатта» «Барроу» клубымен соңғы үй матчын өткізді. Осыған байланысты клуб жаңа стадион салынып біткенше үй матчтарын «Батлидің» «Маунт Плезант» стадионында өткізуге келісті.

1994-1995: Жаңа стадион

Клуб өзінің алғашқы үй матчын жаңа, £1.5 миллиондық Crown Flatt стадионында (көбінесе қате түрде New Crown Flatt деп аталады) 1994 жылдың 6 қыркүйегінде Барроуға қарсы толық трибунада өткізді; Дьюсбери 12 эссе (try) соқты. Дьюсбери 16 командадан тұратын екінші дивизиондағы маусымды 7-орында аяқтады, мұнда Эдди Ромбо және Лес Холлидей сияқты ойыншылар жаңа стадиондағы жанкүйерлерді таң қалдырды, команданы Норман Смит жаттықтырды. Смит сол маусымның соңында Тони Фишермен ауыстырылды, ол бірінші команданы жаттықтырған кезінде бірнеше Оңтүстік Африкалық ойыншыларды шақырғаны үшін есімдеріне түсті. 1995 жылғы әлем чемпионатында ұлттық құраманы жаттықтырған Фишер Дьюсбериге Жако Буйсен, Кобус Ван Девентер, Тим Фурье, Гай Кумбе және Пьер Ван Вик ойыншыларын әкелді. Олардың келуіне байланысты үлкен күтпегеніне қарамастан, шетелден келген ойыншылар клубта ұзаққа соққы бере алмады және келесі жылы өз елдеріне оралды. Сол маусымда, регби лигасының 100 жылдық мерейтойында, Премьер-лигадан тыс командалар екі дивизионға бөлінді. Дьюсбери бірінші дивизионда өнер көрсетті, бірақ соңғы орынды иеленді. Жаңа жыл қарсаңында жергілікті қарсыласы Хаддерсфилдке қарсы жеңіске жетіп, Жаңа Зеландиялық Гленн Беллдің өте жақсы формасы маусымның сирек кездесетін жарқын тұстарының бірі болды.

1996-1999: Жазғы кезең

Руперт Мердоктың News Corporation компаниясының маңызды инвестициялары спорттағы маңызды өзгеріске алып келді, нәтижесінде Суперлига құрылды және регби жазғы маусымға көшті. Алдыңғы маусымда соңғы орында болғанына қарамастан, Дьюсбери бірінші дивизиондағы орнын сақтап қалды. Спорттың жаңа дәуірінің алғашқы маусымында, бұрынғы ойыншы Нил Келли баптайтын команда 9-шы орынды иеленді. Келли басшылығымен клубтың өркендеуі басталды. Келесі үш жыл ішіндегі инвестициялардың артуы клубтың лига кестесінде маусым сайын тұрақты түрде көтерілуіне әкелді. 1997 жылы 6-шы орынға ие болған команда, келесі жылы жаңадан аталған Дьюсбери 'Рамс' 3-ші орынды иеленіп, дивизионның плей-офф финалына бір қадам жетпей қалды. Ричард Агар мен Барри Итон команданы алаңда басшылық етіп, австралиялық Брет Паттерсон мен Брендан Уильямс 'Рамс' командасына шабуылға қабілетті күш берді, нәтижесінде клубтың алаңдағы жетістіктері 15 жылдың ең жоғары деңгейіне жетті. Келесі бірнеше маусымда Суперлигада орын алуға үміт зор болды, Нейл Келли мен төраға Боб Макдермот амбициялық ойыншыларды іздеу кампаниясын жалғастырды. 1999 жылы 'Рамс' Суперлигадан төменгі лигадағы Солтүстік Форд Премьершипінің жеңімпазы атанды, Хединглиде өткен Гранд Финалға жетті, бірақ өкінішке орай, жергілікті қарсыласы Хунслет Хоукс-тан тартысқа түсті. Келесі жылы Дьюсбери одан да күштірек оралды, Лиге қарсы жеңіске жетіп, Транс-Пеннин кубогын жеңіп алды және екінші маусым қатарынан лигада көшбасшы болды. Клуб тағы да Гранд Финалға жетті – бұл жолы Бьюри Ф.К.-ның Гигг Лейн стадионында Лиге қарсы. Матчтың ең үздік ойыншысы Ричард Агардың соңғы сәтте жасаған шешулі добы Дьюсбериге жеңіс сыйлады, бұл ойыншыларға, жанкүйерлерге және шенеуніктерге Суперлигада орын алуға нақты үміт берді. Суперлиганың стадиондарға қоятын ең төменгі талаптарына сай келмегендіктен (Регби Футбол Лигасының жаңа «болашақты қалыптастыру» ережелерінің аясында), 'Рамс' Шеффилд Иглзбен алаңды бөлісуді ұсынды, өз стадионы жақсартылған кезде үй ойындарын Дон Вэлли стадионында өткізуді жоспарлады. Алайда, бұл ұсыныс RFL тарапынан қабылданбады, нәтижесінде клуб спорттың элиталық қатарында орын алуға үміттене отырып, ойыншыларға көп инвестиция салғаннан кейін қиын жағдайға түсті. 'Рамс' алғашқы қабылданбағаннан кейін өтінішін кері тартып алды және төменгі лигаларда қалуға мәжбүр болды.

2000-2004: төмендеу

Жаңа ғасыр "Рамс" клубының алаңда да, одан тыс жерлерде де сәттілігінің біртіндеп төмендеуіне әкелді. Суперлигаға қабылдаудан бас тартылғаннан кейін, команданы жақындағы табыстарына жеткізген клубтың бас жаттықтырушысы Нил Келли, амбициялы қарсыласы "Виднеске" кетті. Келли 2000 жылғы гранд финалдың жеңімпаз құрамының көптеген қаһармандарын өзімен бірге алып кетті, ал одан кейінгі екі маусымда оның көптеген жүлделерді жеңіп алған командасы клубтың өсіп келе жатқан жалақы төлемдерін жеңілдету үшін біртіндеп таратылды. Суперлиганы қалаға әкелмеудің ауыр құны болды және төраға Боб МакДермот клубты қаржылық тұрақтандыра алмағандықтан, қиын жағдайда қалдырды. Рой Сэмпсон мен Энди Фишер осы кезеңде клубты жаттықтырды, бірақ екеуі де Дьюсберидің сөзсіз құлдырауын тоқтатуға тырыса алмады. Дьюсбери 2001 жылы құрметті 6-шы орынды иеленді, бірақ келесі маусымда құлдырау зонасына түсіп қалды. Дьюсбери "Уоркингтон Таунды" 25-16 есебімен жеңді, бұл үлкен үлес ретінде, тәжірибелі хукер Джимми Элстонның хет-тригіне байланысты болды, нәтижесінде Ұлттық лига 1-де өз орнын алды. Дэнни Броу, Джимми Элстон, Фрэнк Уотен және өте тәжірибелі Ричард Слейтердің тамаша өнер көрсетуіне қарамастан, Дьюсбери келесі жылы құлдырап кетті. Энди Фишердің ойыншы-жаттықтырушы лауазымы күмәнді болып кетті және клубты дұрыс бағытта жылжу үшін жаңа бастама қажет деп саналды. Осы кезде клубтың қаржылық қиындықтары соншалықты үлкен болды, сол кездегі төраға Марк Сойер клубтың қаржылық тұрақтанғанына дейін "бір жыл үзіліс жасау" қажет деп ұсынды. Оның орнына клуб негізінен жергілікті әуесқойлардан тұратын команданы құрды және жаңа жаттықтырушы Энди Келли басшылығымен 2004 жылы қиындыққа тап болды, өйткені олардың лигадағы соңғы төменгі көрсеткіші осыны көрсетті. Әйтсе де, ұмытылмас маусымда екінші қатардағы ойыншы Кевин Краутерс клубқа оралып, жартылай қорғаушы Адам Талер 15 рет допты қақпаға жеткізді.

2005-2009 жж.: Қайта өрлеу

Клуб бір маусымды далалық жағдайда өткізгеннен кейін, қайта өрлеуге дайын болды. Ұсыныстарды күшейту арқасында "Рамс" командасы Франсис Малони, Райан Шеридан, Даррен Роджерс және Уоррен Джовитт сияқты бұрынғы Суперлига ойыншыларын шақырды. Осындай салмақты ойыншылардың келуі клубты жандандырды, ал жергілікті лигадан қосымша ойыншыларды тартқаннан кейін, жаттықтырушы Келли "Рамс" командасын екінші орынға жеткізді. Маусымды жергілікті қарсыластары "Бэтли" командасына қарсы дивизиондық плей-офф финалында тартыспен жеңіліспен аяқтады, бұл оларды Ұлттық лиганың 2-ші дивизионында тағы бір маусым өткізуге мәжбүр етті. Науқан көңіл көншіліксіз аяқталғанына қарамастан, Дьюсбери 12 айдың ішінде үлкен прогреске жетті және 2007 жылы одан да жақсы нәтижелерге қол жеткізеді деген үміт болды. Бақытымызға орай, бұл үміттер келесі маусымда орындалды, Дьюсбери Ұлттық лиганың 1-ші дивизионына жолдама алды, бұл клуб үшін керемет қайта оралу болды. Энди Келлидің басшылығымен, Фрэнк Уотеннің және тәжірибелі Фрэнсис Малонидің оралуының арқасында, Дьюсбери 22 матчтың 19-ында жеңіске жетіп, чемпион атанды. Келесі жылы Дьюсбери жоғары лигадағы орнын нығайтып, 7-орынды иеленді. 2008 жыл жоғары бағаланған австралиялық Аррон Триндер, Кук аралдарынан келген Тере Гласси және Суперлиганың толыққанды ойыншысы Марк Филдті сатып алғаннан кейін үлкен үміттермен басталды. Алайда, маусымда негізгі ойыншылардың жарақаттары көп болды, ал кейбір ойыншылар өз күшіне жете алмады. Жаттықтырушы Келли маусымның ортасында клубты өзара келісім бойынша тастап кетті, ал "Рамс" командасы турнир кестесінің төменгі жағында қалды. Бұрынғы жанкүйерлердің сүйіктісі Уоррен Джовитт клубтың маусымын жақсартуға тырысты. Ұзаққа соқпаған қайта жанданудан кейін, "Рамс" командасының тағдыры екі ойын қалғанда шешілді және Дьюсбери тағы да кәсіби регби лигасының үшінші деңгейінде, жаңадан аталған Чемпионат 1-де өмір сүруді жоспарлауға мәжбүр болды. Жаттықтырушы Джовитт маусым соңында клубтың жоғары жалақы алатын ойыншыларын қысқартып, "Рамс" командасының жалақы төлеу бюджетін азайтты, бұл оған Йорк Ситиден Роб Спайсерді, Шеффилдтен Адам Хейсті және тағы бірнеше жас, көп танылмаған ойыншыларды шақыруға мүмкіндік берді. Осыдан кейінгі маусым Дьюсбери жанкүйерлері үшін ұзақ уақыт есте қалады. Клуб барлық 18 лигалық матчта жеңіске жетіп, регби лигасы тарихында мұндай жетістікке қол жеткізген екінші команда болды. 2009 жылғы тамаша өнер көрсеткеннен кейін, клуб жоғары дивизионға көтеріліп, Чемпионатта өмір сүруге дайындала бастады. 2022 жылғы RFL чемпионатында Дьюсбери турнир кестесінде соңғы екінші орынды алып, төмен дивизионға жіберілді. Дьюсбери бүкіл маусымда тек үш ойын жеңіп алды. 2023 жылы Дьюсбери біріншілікте бірінші орынды алып, Чемпионатқа қайта оралды.

Стадион

Дьюсбери өз үй ойындарын Дьюсберидегі Оул Лейндегі FLAIR стадионында өткізеді. Қазіргі атау Англияның Бирсталл қаласындағы FLAIR Handling Systems Ltd компаниясымен жасалған демеушілік келісімін көрсетеді – ауа сүзгілерін жеткізуші. http://flairhandling.co.uk/ сайтында толық ақпарат бар. Бұл атау 2023 жылдың қаңтарынан бері қолданыста. Алдында стадион «Tetley’s Stadium» немесе «Ram Stadium» деп, ал одан бұрын «New Crown Flatt» деп аталатын. Стадион 1968 жылы жабылған Шоукросс кенішінің орнында салынған, ал жол әлі де көмір тасымалдау бойынша әлем чемпионатының басталу нүктесі болып табылады. Стадион 1994 жылы ашылды және қарсы жағындағы жабық тұрған Оңтүстік трибунасымен қатар, жабық Солтүстік трибунасынан тұрады. Оның ресми сыйымдылығы 3000 адамды құрайды. Бұрынғы жылдары жаз айларында екі қатар қабырғаның артындағы шөп алаңдарда қосымша орын пайдаланылатын. Бірақ 2011 жылғы маусымнан бастап «денсаулық және қауіпсіздік» талаптарына байланысты шөп алаңдар көрермендерге жабық болды. 2012 жылдың екінші жартысында стадионның шығыс жағындағы Оул Лейнге жақын жерде жаңа ашық терраса салуға қатысты жоба ұсынылған. Терраса 2015 жылғы Дьюсбери командасының жаңа маусымға дайындық кезеңіне дейін аяқталды.

Команданың талисманы

Клубтың матч күні және қоғамдық талисманы – Роджер Рам. Биіктігі шамамен екі метрден асатын, команданың қызыл, ақ және қара түстерін киген. Ол Tetley стадионында өткізілетін үй матчтарында көрермендерді көңілдік ойын-сауықпен қуантып жүреді. Сондай-ақ, Деусбери аймағында өтетін көптеген қоғамдық шараларға қатысады. Маусымға байланысты, кейде оны шамдары жанған сәнді мүйіздермен де кездестіруге болады. Роджер 2012 жылғы 31 мамырда Уэзерби ат жарыс жолында өткен Sue Ryder алтын кубогының талисман жарысына қатысып, 15-орынды иеленді. Сол іс-шарада ол парадтағы үздік талисман атанды және Sue Ryder қатерлі ісікке қарсы күреске көмектесу үшін 50 фунт стерлинг сомасындағы сыйлық алды. Роджер 2013 жылы талисман алтын кубогы үшін қайтадан бәсекеге түсіп, нәтижесін жақсартуды жоспарлап отыр.