Сент-Маркс мектебі: Массачусетс дайындық мектебінің тарихы

Кіріспе

Саутборо, Массачусетс штатындағы дайындық мектебі

Сент-Марк мектебі – Бостон қаласының маңындағы Саутборо, Массачусетс штатында орналасқан епископтік колледжге дайындық күндізгі және интернат мектебі. 1865 жылы құрылған бұл мектеп АҚШ-тағы алғашқы британ үлгісіндегі интернат мектептерінің бірі болды. Сент-Марк мектебінде 377 оқушы оқиды, олардың 75%-ы кампуста тұрады. Мектептегі оқушылар мен оқытушылар арақатынасы 4:1, ал оқушылардың 30%-ы қаржылық көмек алады.

Алғашқы жылдары

Сент-Марк мектебі 1865 жылы Саутборо қаласында туған Джозеф Бернеттің құрылымы болды. Ол химияшы және кәсіпкер, хирургиялық анестетик, жөтел сиропы, шашқа арналған тоник, одеколон, сода, шұжық, бөтелкедегі сүт және ең әйгілісі – Американың алғашқы коммерциялық тұрғыдан тиімді ваниль экстрактысын өндіру арқылы зор байлық жинады. Бернетт – маңызды қоғамдық қайраткер болды: Сент-Марк мектебін құрумен қатар, қалалық епископ шіркеуін, қалалық әкімшілік ғимаратын, кітапхананы және тағы бір жеке мектеп – Фей мектебін қаржыландырды. Ол Бостон қаласындағы Адвент шіркеуін құруға да көмектесті. Нью-Гэмпшир штатының Конкорд қаласындағы Сент-Пол мектебімен бірге, Сент-Марк мектебі британдық жеке мектеп үлгісінде негізделген алғашқы Жаңа Англия мектептерінің бірі болды, бұл Андер және Экзетер сияқты революциялық дәуір академияларынан өзгеше. Бұл ұқсастық әдейі жасалды, өйткені Бернет өзінің үлкен ұлын Сент-Полға оқуға жіберген еді. Конкорд мектебі толып кеткендіктен, қабылдау бөліміне түсетін қысымды азайту үшін мектеп директоры Бернетті өз мектебін ашуға ынталандырды. Нью-Йорк қаржыгері Август Белмонт аға мектепке алғашқы демеуші болды, ал оның ұлы Август Белмонт кіші (Сент-Марк мектебінің түлегі және қамқор) мектепке шіркеу және футбол алаңын сыйға берді.

Колледжге дайындық институтына айналу

1882 жылы Уильям Пек Сент-Марк мектебінің директоры болды. Ол оқушылар санын жылдам кеңейтіп, Американың ең бай отбасыларының ұлдарын қабылдады. 1886 жылы мектеп мүмкіндіктерінің шегіне жеткенін және жаңа өтініш берушілерді қабылдай алмайтынын хабарлады. 1890 жылы мектеп жаңа ғимаратқа көшіп, 103 оқушыны қабылдауға мүмкіндік алды; Сент-Марк мектебі осы ғимаратты бүгінге дейін пайдалануда. 1894 жылы Пек Коннектикут штатындағы Помфрет мектебін ашу үшін отставкаға кеткен кезде мектеп ауыр дағдарысқа тап болды. Эпископалдық қамқорлық кеңесінің мүшелері Пекпен, (Помфреттің сөзінше) «прогрессивті көзқарастары» бар дінсіз адаммен келіспеді. Пек өзімен бірге факультеттің жартысын және студенттердің үштен бірін алып кетті. Айтуынша, епископ Уильям Лоуренс Сент-Марк және Гротон мектептерінің қамқорлық кеңесінің төрағасы болған. Лоуренс Тейердің алғашқы ұстаздарының бірі болды: ол оны пресвитериандықтан епископалдыққа көндірді және епископалдыққа қызмет етуге бағыттады. «Көңілді қаржы жинаушы» Лоуренс кейін 1904 жылы Гарвард университетінің алғашқы капиталдық науқанын басқарды және 1926 жылы Гарвард бизнес мектебінің кампусына қаражат жинады. Тейердің Лоуренспен байланысы Сент-Марк мектебіне епископтың кең донорлар желісіне қол жеткізуге мүмкіндік берді. Тейер мектепті келесі 36 жыл бойы басқарды. Ол Пек кезінде Сент-Марк мектебінің дамуын жаңғыртып, одан әрі үдетті, мектепті «Бостон мен Нью-Йорктің Никербокер отбасыларынан» құрмет пен адалдықты талап ететін ерекше жоғары сыныпты мекемеге айналдырды. Ол Пектің американдық бизнес магнаттарының ұлдарын қабылдау жобасын жалғастырды, ата-аналар тізіміне Уильям Киссам Вандербильт пен Джозеф Пулитцерді қосты. 1906 жылғы Сент-Марк мектебінің түлектері туралы зерттеу көрсетті, түлектердің әкелерінің 79% «Әлеуметтік тізілімде» тіркелген, 59% Айви лигасының мектептерінде оқыған, ал 54% қаржы, құқық немесе басқа да кәсіби салаларда жұмыс істеген. Тейер Гарвард колледжімен де тығыз байланыс орнатты; 1906 жылдан 1925 жылға дейін әр жылы орта есеппен он бес Сент-Марк студенті Гарвардқа түсті. (Болашақ директор Эдвард Т. Холл '37 сол кездегі колледждер «көптеген жағдайларда [колледжге түсу] емтихандарын сәтті тапсырып, әкелері оқу ақысын төлей алатын кез келген балаларды қабылдауға дайын болған» екенін еске алды, сондықтан «қабілетті тәртіп сақшылары бар күшті пансиондық мектептер студенттерін таңдаған колледжге қабылдауда үлкен жетістікке жетті»). Мектептің беделі артып, оқуға түсушілердің саны жылдам өсті, 1906 жылы 131, ал 1926 жылы 191 студентке жетті. Орындар үшін бәсекелестік күшті болды және Тейер жыл сайын 30-35 бос орынға 145 немесе одан да көп өтініштер түсетінін есептеді. Эдвард Холл «бірнеше (1927 жылы жеті) бәсекелестік орындардан басқа, өтініштің кезектілігі қабылдау мүмкіндігін анықтады. 1920 жылдары Сент-Марк мектебіне түсу Бостонның Сомерсет клубына кіруге ұқсас еді: баланың есімі туғаннан кейін бірнеше сағат немесе күндер ішінде жазылатын, егер оның қабылдануға мүмкіндігі болса». Паркман қабылдау жүйесін реформалады. Ол конкурстық емтихан арқылы қабылданған студенттердің санын онға дейін көбейтті және қалған қабылдауларды бірнеше факторларға негіздеді, олар өтініштің кезектілігін, сондай-ақ әңгімелесулер мен географиялық әртүрлілікті қамтыды. Алайда, ол табиғи қаржы жинаушы емес еді, бұл пансиондық мектеп директорлары үшін маңызды дағдыға айналды, әсіресе Ұлы депрессияның ең ауыр жылдарында, көптеген Сент-Марк отбасылары қаржылық қиындықтарға тап болып, қаржылық көмек алу үшін мектепке жүгінген кезде. Паркман 1942 жылы отставкаға кетіп, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әуе күштеріне қосылды. Соғыстан кейін ол Ұлттық тәуелсіз мектептер қауымдастығының алдынғы қатарына қосылды; NAIS құрылған кезде ол оның бірінші президенті болды.

In 1882, William Peck became the headmaster of St. Mark's. He rapidly expanded enrollment and recruited the sons of some of America's richest families. In 1886, the school announced that it had outgrown its facilities and could not accept any more applicants. It moved into a new school building in 1890, which allowed enrollment to increase to 103 students; St. Mark's still uses this building today. The school endured a severe crisis in 1894, when Peck resigned to start Pomfret School in Connecticut. The staunchly Episcopalian board of trustees clashed with Peck, a layman with (according to Pomfret) "progressive tendencies." Peck took half the faculty and a third of the student body with him. Not coincidentally, Bishop William Lawrence was president of the board of both St. Mark's and Groton. Lawrence was one of Thayer's early mentors: he influenced him to convert from Presbyterianism to Episcopalianism, and led him to the Episcopalian ministry. A "tireless fundraiser," Lawrence would later lead Harvard University's first capital campaign in 1904 and raise the money for the Harvard Business School campus in 1926. Thayer's relationship with Lawrence gave St. Mark's access to the bishop's vast network of donors. Thayer ran the school for the next thirty six years. He revived and then accelerated St. Mark's institutional trajectory under Peck, building St. Mark's into a distinctly upper class institution that commanded loyalty "from Boston and the Knickerbocker families of New York." He continued Peck's project of recruiting the sons of American business titans, adding William Kissam Vanderbilt and Joseph Pulitzer to the parent list. A study of the St. Mark's class of 1906 found that 79% of the graduates' fathers were listed in the Social Register; 59% had attended Ivy League schools; and 54% worked in finance, law, or other professional services. Thayer also built a strong pipeline to Harvard College; from 1906 to 1925, an average of fifteen St. Mark's students went on to Harvard every year. (A future headmaster, Edward T. Hall '37, recalled that at the time, colleges "were for the most part willing to accept any boys who could pass the [College] Boards and whose fathers could pay the tuition," so "[s]trong boarding schools[] with capable disciplinarians who knew their subjects enjoyed phenomenal success in getting their students into any college they chose.") As the school grew in stature, its enrollment rapidly increased, bouncing back to 131 in 1906 and 191 in 1926. Competition for places was fierce, and Thayer estimated that he received 145 or more applicants for 30 35 openings a year. Edward Hall recalled that "[e]xcept for a handful (it was seven in 1927) of competitive places, priority of application governed likelihood of acceptance. Getting into St. Mark's in the 1920s was a little like getting into the Somerset Club of Boston: a boy's name was put down within hours or days of his birth if he was to have a chance of acceptance." Parkman reformed the admissions system. He increased the number of students admitted by competitive examination to ten and based the remaining admissions on a mixture of factors, which still included priority of application but also interviews and geographic diversity. However, he was not a natural fundraiser, which was becoming an increasingly important skill for boarding school headmasters, particularly during the worst periods of the Great Depression, when many St. Mark's families encountered financial difficulties and turned to the school for financial aid. Parkman resigned in 1942 and joined the U. S. Army Air Corps during World War II. After the war, he joined the predecessor of the National Association of Independent Schools; when NAIS was created, he became its first president.

Жаңғырту

Уильям Брюстер (1943-48 жж.) мектептің әлеуметтік элиталар мекемесі ретіндегі бейнесін өзгертуге бірінші күш салды. Ол қаржылай көмек алатын студенттердің санын арттырды, бірақ бастапқыда көмек тағайындауды академиялық үлгерімге байланыстырмады. Бірақ ол тез арада бағытын өзгертуге мәжбүр болды, себебі колледжге түсу бәсекесі күшейді, ал 1945-46 оқу жылы Санкт-Марк дипломы студенттерге таңдаған колледждеріне түсуге кепілдік бермейтін жыл болды. 1946 жылдың сәуір айында мектеп қаржылық көмектің тағайындалуында оқу үлгерімі, қаржылық жағдайы және географиялық таралуды ескеретін саясатты қабылдады. Бірақ қаржылық көмек бағдарламасын қаржыландыру үшін қаражат табу – бөлек мәселе еді. Мектептің эндаументі (қоры) әдетте өзге мектептерден қалып қоятын, ал 1955 жылы мектеп студенттерінің барлық 11% ғана стипендия алды. 1956 жылы Брюстердің ізбасары Уильям Барбер '28 (1948-68 жж.) мектеп эндаументінің көлемін екі еседен астам арттырған толыққанды қайырымдылық науқанын жүргізу үшін кәсіби қайырымдылық фирмасын жалдады. Сент-Марк 1944 жылы күндізгі оқушыларды, 1962 жылы афроамерикандық студенттерді (алғашқы афроамерикандық студент 1964 жылы оқуға қабылданды) және 1977 жылы қыздарды қабылдай бастады. 1960 жылдары мектеп қыздарға арналған Сент-Маргарет мектебін Ватербери қаласынан Саутборо қаласына көшіруге келісім жасау арқылы біріктірілген білім беруге қадам жасады. Сент-Марк Сент-Маргарет мектебінде оқығысы келген, бірақ сол кездегі ұлдарға ғана арналған саясатқа байланысты қабылдана алмаған қыздарға мүмкіндік беруді үміттенеді. Алайда Коннектикут штатының заң шығарушы органы бұл жоспарды қабылдамады. Екі мектеп бес жылдан кейін ресми түрде біріктірілді. 2012 жылы мектеп студенттер орталығын жаңарту және жаңа STEM ғимаратын салу үшін 25 миллион долларлық облигация шығарды. 2021 жылы мектеп 150 студентке арналған жаңа жатақхана салу үшін 48 миллион долларлық облигация шығарды. Түсірілім тобы асханада, директор кабинетінде және баскетбол алаңында түсірді. Сент-Марк кампусы 1970 жылдардан бері жаңартылған болса да (фильм осы кездегі оқиғаларды көрсетеді), түсірілім тобына ыңғайлы болу үшін көне заттар уақытша алынып тасталды.

William Brewster (h. 1943 48) made the first concerted attempts to change the school's image as an institution of social elites. He increased the number of financial aid students, although he initially did not condition aid awards on academic achievement. He was quickly forced to change course, as college admissions were becoming increasingly competitive, and the 1945 46 school year was the first year that a St. Mark's diploma no longer guaranteed students admission to the college of their choice. In April 1946, the school adopted a policy of awarding financial aid based on scholastic promise, financial need, and geographic distribution. Finding the money to fund a financial aid program was another matter; the school's endowment traditionally lagged its peers', and in 1955 only 11% of the school was on scholarship. In 1956 Brewster's successor William Barber Jr. '28 (h. 1948 68) hired a professional fundraising firm to manage a full scale fundraising campaign, which more than doubled the size of the school's endowment. St. Mark's began accepting day students in 1944, black students in 1962 (the first black student to matriculate arrived in 1964), and female students in 1977. In the 1960s, the school took its first steps towards coeducation by agreeing to move the all girls St. Margaret's School in Waterbury, Connecticut to Southborough; St. Mark's hoped that St. Margaret's would accommodate female students who wished to attend St. Mark's but could not due to the boys only policy in force at the time. However, the Connecticut legislature torpedoed the plans. The two schools formally merged five years later. In 2012, the school issued a $25 million bond to renovate its student center and build a new STEM building. In 2021, the school issued a $48 million bond to build a new dormitory housing 150 students. The production team shot footage in the dining hall, headmaster's office, and basketball court. Although the St. Mark's campus has been modernized since the 1970s (when the movie is set), anachronistic fixtures were temporarily removed to accommodate the production crew.

Оқу ақысы мен қаржылық көмек

2023-2024 оқу жылында интернатта оқитын студенттер үшін оқу ақысы мен төлемдер 72 930 доллар, күндізгі оқу бөлімінде оқитындар үшін 58 080 долларды құрайды. Студенттердің 30 пайызы қаржылық көмек алып отыр.

Берешек пен шығындар

Сент-Марк мекемесінің қаржылық қоры 2022 жылдың 30 маусымында 150,1 миллион долларды құрады.

Көшбасшылық

Джон С. Уоррен 1974 жылғы түлек – қазіргі Санкт-Марк мектебінің директоры. Ол 2023-24 оқу жылының соңында зейнетке шығады, ал оның орнын Дирфилд академиясының деканы, доктор Айвори Д. Хиллс басады.

Жеңіл атлетика

Сент-Марк – Тәуелсіз мектеп лигасының мүшесі, бұрынғысы – Жеке мектеп лигасы. Сент-Марк пен Гротон 1886 жылдан бастап жыл сайынғы футбол ойындарын өткізіп келеді; олар АҚШ-тағы ең көне бес футбол дербиінің біріне қатысады. Сент-Марк бірнеше Олимпиада спортшысын тәрбиеледі, соның ішінде Трюкстун Хейр – жеңіл атлетикада (сондай-ақ, төрт рет Колледж футбол Америкасының үздігі), Сюзан Кинг – шаңғы спортында, Скотт Янг және Грег Браун – хоккейде, ал Крис Сахс – ескек спортында. Ұлдардың хоккей командасы 1992, 2015, 2016 жылдары Жаңа Англия чемпионаттарын жеңіп алды; ISL Eberhart дивизионында 1976, 2001, 2002, 2003, 2015, 2020, 2022 жылдары; ал ISL/Жеке мектеп лигасы чемпионатында 1959, 1960, 1961, 1962, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1997, 1998, 1999, 2000 жылдары жеңіске жетті. Түлектер Ұлттық хоккей лигасынан карьера жасады. 2006 және 2007 жылдары Сент-Марк ұлдардың кросс-командасы Жаңа Англияның IV дивизионының чемпионы атанды, ал қыздар кросс-командасы 2007 жылы күміс жүлдегер болды. 2008, 2009 және 2010 жылдары Жаңа Англия чемпионаттарында екінші орын алғаннан кейін, Сент-Марк ұлдардың кросс-командасы 2011 жылы жеңіліссіз маусымды өткізіп, ISL чемпионаты мен Жаңа Англияның II дивизионының чемпионатында жеңіске жетті. Сент-Марк ұлдардың кросс-командасы бұл жетістікті 2013 жылы қайталап, ISL және Жаңа Англия чемпионаттарын жеңіп алды. Қыздардың хоккей командасы 1992, 1997, 2012 және 2013 жылдары Жаңа Англия чемпионатында жеңімпаз атанды. Ұлдардың баскетбол командасы 1951, 1954, 1972, 1999, 2006, 2008, 2009, 2011 және 2012 жылдары ISL/Жеке мектеп лигасының чемпионаттарын жеңіп алды, сондай-ақ 1972, 1973, 1999, 2006, 2008, 2009 және 2012 жылдары Жаңа Англия чемпионы атанды.