Америкалық ғарыш бағдарламасының көрнекті инженері Абе Сильверштейннің өмірі мен еңбектері
Abe Silverstein
Абе Сильверштейн – NASA-ның белгілі инженері, Apollo, Voyager, Mariner ғарыш бағдарламаларын жоспарлауға үлкен үлес қосты. Биографиясы мен еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Абрахам "Айб" Сильверштейн (15 қыркүйек 1908 – 1 маусым 2001) – Америка Құрама Штаттарының ғарыш бағдарламасында маңызды рөл атқарған американдық инженер. Ол Ұлттық аэронавтика және ғарыш басқармасы (NASA) және оның алдыңғы ұйымы, Ұлттық аэронавтика кеңесші комитеті (NACA) қызметкері болып ұзақ жылдар жұмыс істеді. Ол "Аполлон", "Рейнджер", "Маринер", "Сервейер" және "Вояджер" миссияларын жоспарлауға зор үлес қосты.
Abraham "Abe" Silverstein (September 15, 1908June 1, 2001) was an American engineer who played an important part in the United States space program. He was a longtime manager at the National Aeronautics and Space Administration (NASA) and its predecessor, the National Advisory Committee for Aeronautics (NACA). He was instrumental in the planning of the Apollo, Ranger, Mariner, Surveyor, and Voyager missions,
Өмірбаян
Индиана штатының Терре-Хауте қаласында Джозеф және Ева Сильверштейн отбасында дүниеге келген Сильверштейн, туған қаласындағы Роуз Хулман Технология институтында 1929 жылы машина жасау саласында бакалавр, ал 1934 жылы инженерлік магистр дәрежесін алған.
Born into a Jewish family in Terre Haute, Indiana to Joseph and Eva Silverstein, Silverstein earned a B. S. in mechanical engineering (1929) and a Master of Engineering (1934) from the Rose Hulman Institute of Technology in his hometown.
NASA мансабы
Ол 1929 жылы NASA-ның алдындағы NACA ұйымында Лэнгли аэронавтикалық зертханасында аэродинамик ретінде жұмысқа орналасты. Оның жұмысы Огайо штатының Кливленд қаласында (кейін Льюис зерттеу орталығы, қазір Гленн зерттеу орталығы) салынатын биіктіктегі жел туннелінің жобасын жасауға бағытталған еді. Лэнглиде жұмыс істеген кезінде ол екінші дүниежүзілік соғыстағы көптеген ұшақтардың жоғары жылдамдықты көрсеткіштерін арттырған маңызды аэродинамикалық зерттеулерге жетекшілік етті. 1944 жылы ол Жоғары Жылдамдық комиссиясына қосылып, 1949 жылы аяқталған үстінкү дыбыстық жел туннелін қолдады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Сильверштейн Американың алғашқы үстінкү дыбыстық жылдамдық жел туннельдерін ұйымдастыруға, жобалауға және салуға жауапты болды. Бұл құрылыстардағы зерттеулер үстінкү дыбыстық ұшақтарды дамытуға үлкен үлес қосты. Ол сондай-ақ биіктіктегі жел туннелінде қозғалтқыш аэродинамикасы саласында зерттеулер жүргізіп, поршендік және алғашқы турбореактивті ұшақ қозғалтқыштарының тиімділігін арттырды. Ол ірі көлемді ракеталық қозғалтқыштарды зерттеуді де бастады. 1949 жылы Сильверштейн Льюис зерттеу орталығындағы барлық зерттеулерге жетекшілік етті. 1952 жылы ол орталықтың директорының орынбасары болып тағайындалды. 1958 жылы Кливлендтегі Кейс Технологиялық институтынан (қазір Кейс Вестерн Резерв университетінің құрамында) құрметті докторлық дәрежесін алды. NASA штаб-пәтерінде ол Меркурий жобасының ғарышқа ұшуларын жүзеге асыруға және Аполлон бағдарламасының техникалық негізін қалауға бағытталған жұмыстарды ұйымдастыруға және басқаруға көмектесті. Атап айтқанда, ол Сатурн тасымалдағыш құралын бағалау комитетінің (көбінесе Сильверштейн комитеті деп аталады) төрағасы болды. Льюис орталығының директоры ретінде ол орталықтың кеңейтілуіне және "Кентавр" зымыран тасығышының жасалуына бақылау жасады.
He was hired by NASA's predecessor, NACA, in 1929 at the Langley Aeronautical Laboratory as an aerodynamicist to work on the design of the Altitude Wind Tunnel to be built in Cleveland, Ohio at the Lewis Laboratory (later, the Lewis Research Center, and now known as Glenn Research Center). While at Langley, he directed important aerodynamic research which led to increased high speed performance of most of the combat aircraft of World War II. In 1944, he joined the High Speed panel and advocated the supersonic wind tunnel, completed in 1949. Following World War II, Silverstein was responsible for the conception, design, and construction of America's first supersonic propulsion wind tunnels. The investigations in these facilities greatly contributed to the development of supersonic aircraft. He also directed research in propulsion aerodynamics in the Altitude Wind Tunnel that led to significant improvements in both reciprocating and early turbojet aircraft engines. He also pioneered research on large scale ramjet engines. Silverstein was placed in charge of all research at the Lewis Research Center in 1949. In 1952, he was appointed its Associate Director. He received an honorary doctorate in 1958 from Case Institute of Technology (now part of Case Western Reserve University) in Cleveland. At NASA headquarters, he helped create and direct the efforts leading to the space flights of Project Mercury and to establish the technical basis for the Apollo program; in particular, he chaired a government commission, the Saturn Vehicle Evaluation Committee (better known as the Silverstein Committee). As Lewis's director, he oversaw a major expansion of the center and the development of the Centaur launch vehicle.
Зейнеткерлік
1970 жылы Сильверштейн NASA-дан зейнеткерлікке шығып, Republic Steel Corporation компаниясында жұмыс істеді. 1984 жылы NASA Сильверштейнді "Авиацияның көрнекті қайраткері" деп атады. 1997 жылдың 14 тамызында ол "ұшу ілімін дамытуға елеулі үлес қосқаны үшін" престижді Гуггенхайм медалімен марапатталды. Сильверштейн 2001 жылдың 1 маусымында Огайо штатының Фэрвью-Парк қаласындағы үйінде дүние салды. Ол екі ұл қалдырды: Джо, Калифорния штатының Таузанд Оукс қаласынан, және Дэвид, Огайо штатының Мауми қаласынан; қызы Джуди Кук, Мэриленд штатының Колумбия қаласынан; және бес немересі бар. Оның 48 жылға жуық өмірін бірге өткізген әйелі Марион Кростер Сильверштейн 1998 жылы қайтыс болды. NASA мәліметінше, Сильверштейн Меркурий және Аполлон бағдарламаларына осы аттарды берген. 2015 жылы Сильверштейн Ұлттық авиациялық даңқ залына "2015 жылғы топтың" құрамына, авиация пионерлері Роберт Карденас, Роберт Н. Хартцелл және Джин Кранцпен бірге енгізілді.
Silverstein retired from NASA in 1970 in order to take a position with Republic Steel Corporation. In 1984, NASA named Silverstein an "Elder Statesman of Aviation." On August 14, 1997, he was recipient of the prestigious Guggenheim Medal for "significant contributions to the advancement of flight." Silverstein died on June 1, 2001, in his home in Fairview Park, Ohio. Silverstein is survived by two sons: Joe, of Thousand Oaks, California, and David, of Maumee, Ohio; a daughter, Judy Cook of Columbia, Maryland; and five grandchildren. His wife of 48 years, Marion Croster Silverstein, died in 1998. NASA credits Silverstein with giving both the Mercury and Apollo programs their names. In 2015, Silverstein was enshrined into the National Aviation Hall of Fame as one of the "Class of 2015" along with aviation pioneers Robert Cardenas, Robert N. Hartzell, and Gene Kranz.