Кіріспе

Сингапур полициясының тарихы ұзақ, және көп жағынан, қорғау міндеті жүктелген елдің керемет экономикалық өсуімен қатар өтті. Он бір адамнан тұратын, қарапайым шатыр үйде орналасқан күш, бүгінде 36 мыңнан астам ер және әйелден тұрады. Олардың қызметі отыз екі аудандық полиция орталығынан (NPC), алпыс аудандық полиция бекетінен (NPP) және елдің барлық аймақтарында орналасқан түрлі құрлық және теңіз мекемелерінен жүзеге асырылады.

Алғашқы жылдар

Сингапур полициясының тарихы қазіргі Сингапурдың тарихымен бірдей ескі, ол 1820 жылы Уильям Фаркуардың күйеу баласы Фрэнсис Джеймс Бернардтың басшылығымен 11 адамнан тұратын негізгі күшпен құрылған. Полиция ісі туралы білімі болмаған Бернардқа бастапқыда жұмыс істеуге тура келді, сондай-ақ кейде Фаркуардан көмек сұрады. Ол сонымен қатар судья, бас түрме сақтаушысы, порт шебері, теңіз қоймашысы және Фаркуардың жеке көмекшісі сияқты бірнеше лауазымды атқарды. Осы қиындықтарға қарамастан, Бернард күшті құруға қол жеткізді, бір азиялық сержант (jemadar), сегіз патрульші (peon), түрме сақтаушысы және малай жазушысын жұмысқа алды, олардың айлық бюджеті 300 доллар болды. Бұл адамдардың кейбіреулері Сингапурдың негізін қалаушы сэр Стэмфорд Раффлз әкелген үнді сепойыларының арасынан таңдалған болуы мүмкін. Адам күшінің жетіспеуі салдарынан олардың әртүрлі міндеттерді орындауына және көшелерде тәртіпті сақтау үшін түрлі этникалық қауымдардың басшыларының көмегіне мұқтаж болды, себебі қауымдар қаланың шетіндегі бөлек аудандарда тұрды. Бұл қауымдық серіктестік Раффлздің жергілікті әлеуметтік құрылымдармен өзін-өзі реттейтін гүлденген колония туралы көзқарасына сәйкес келді, ал британдық билеушілер оны жанама басқару арқылы басқарды. Алайда, Қытайдан келген мигранттардың көптеп келуі бұл жүйеге сынақ болды, өйткені британдықтардың араласпауы Сингапурдағы құпия қоғамдардың өркендеуіне мүмкіндік берді. Бұл қоғамдар бастапқыда қауымдық байланыс пен мигранттарға көмек көрсету мақсатымен құрылған, бірақ бірте-бірте ықпалды, бәсекеге толы және ақшалай қорқыту, құмар ойындар орындарын ұйымдастыру және заңсыз тауарларды контрабандалау сияқты заңсыз қызметтерге қатысты. Ірі бәсекелес топтар арасында, мысалы, Ghee Hin Kongsi, Ghee Hock Kongsi және Han San Kongsi арасында бәсекелестік күшейді. Қоныс құрылғаннан кейінгі 40 жыл ішінде кісі өлтіру, жаппай тәртіпсіздіктер, адам ұрлау, өрт сөндіру және басқа да ауыр қылмыстар жиі орын алды. Полиция күштері 9000 мүшесі бар Ghee Hin және Ghee Hock құпия қоғамдарының қатысуымен 1846 жылы болған жерлеуге байланысты тәртіпсіздіктер сияқты мыңдаған адамдардың қатысуымен болатын зорлық қылмыстарына қарсы тиімді күресе алмады және көбінесе көмекке әскерді шақыруға мәжбүр болды. Ауыр қылмыстардың өсуі болашақ қылмыскерлерді қорқыту үшін қатаң заңнама қабылдау қажеттігін көрсетті. Сингапурдың алғашқы өлім жазалары 1828 жылғы маусымда өткен алғашқы қылмыстық отырыстың нәтижесінде орын алды, онда бір қытайлық және бір үнділік кісі өлтіргені үшін кінәлі деп танылды. Еуропалықтар басқарған және негізінен малай және үнділік офицерлерден құралған күште қытайлық өкілдердің саны аз болды, себебі әскери және полиция қызметіне қытай қауымы дәстүрлі түрде жақын болмады, бұл қытай халқы арасында полиция жұмысын қиындатты. 1843 жылы күш судья-суперінтендант, үш еуропалық констебль, бір жергілікті констебльдің көмекшісі, он төрт офицер және 110 полиция қызметкерінен тұрды. Барлығы 150 адамнан аспайтын күш мұндай зорлық-зомбылық актілеріне тікелей араласудан аулақ болуға мәжбүр болды, әйтпесе толық жойылу қаупі туындады. 1851 жылы осы сценарий қайталанды, Рим католиктеріне қарсы наразылық 500-ден астам қытайлықтың өліміне әкелген үлкен тәртіпсіздікке ұласты. Бұл жағдайда үнділік сотталғандарды бірден әскери қызметке қабылдауға тура келді. 1854 жылы Хоккиндер мен Теочевтер арасындағы даудан туындаған он екі күндік зорлық-зомбылық сауданы тоқтатты. Бұл оқиға 1854 жылғы 8 шілдеде Сингапур еріктілер корпусының құрылуына әкелді, ол қазіргі Сингапур қарулы күштерінің халық қорғаныс күшінің алғашқы алдағысы болды. Қылмыстық зорлық тек этникалық қытайлардың ғана емес, малай ханзадалары мен қауымдастықтар арасындағы бәсекелестік те зорлық-зомбылық актілеріне себеп болды, бұл 1823 жылғы наурызда Сингапурдың алғашқы қару-жарақ заңын қабылдауға әкелді, ол қару-жарақ алып жүру құқығын Малай сұлтанның 24 жақтасына шектеді. Екі ғасырға жуық уақыт өткеннен кейін, қару-жараққа қарсы заңдар қатаң түрде сақталып келеді, нәтижесінде қоғам атыс қаруына байланысты қылмыстық құқық бұзушылықтардан салыстырмалы түрде бос.