Жосетт Патриция Саймон: Британдық актрисаның өмір жолы мен шығармашылығы

Кіріспе

Британдық актер (активті 1976 жылдан бастап)

Джозет Патрисия Саймон – британдық актер. Ол Лондонның Орталық сөйлеу және драма мектебінде білім алды және 1980 жылдан 1981 жылға дейін телеарнадағы «Blake's 7» ғылыми-фантастикалық сериалдарының үшінші және төртінші маусымдарында Дейна Меланби рөлін ойнады. Сахнада ол 1982 жылдан бастап Корольдік Шекспир компаниясының (RSC) қойылымдарында өнер көрсетті, «Төбелде» Ариэль рөлімен бастап, 2018 жылға дейін «Антоний мен Клеопатрада» Клеопатра рөлін ойнады. 1982 жылы RSC пьесасында алғаш рет қара нәсілді әйел ретінде ойнаған Саймон, түссіз актерлік таңдаудың алғашқы қадамдарының бірі болды, дәстүрлі түрде ақ актерлер ойнайтын рөлдерді сомдады, соның ішінде Артур Миллердің «Құлаудан кейін» пьесасындағы Мэгги рөлі (1990, Ұлттық театр), бұл кейіпкер Мэрилин Монроға негізделген деп саналады. Саймонның RSC-дегі алғашқы басты рөлі, компания үшін қара нәсілді әйелдің алғашқы басты рөлі, 1984 жылы Барри Кайлдың режиссерлігімен қойылған «Love's Labour's Lost» пьесасындағы Розалин рөлі болды. 1987 жылы ол қайтадан RSC сахнасында «Measure for Measure» пьесасында Изабелланың басты рөлінде ойнады. Кейіннен RSC сахнасында «Жазғы түннің арманында» Титания/Гипполита (1999–2000) және «Антоний мен Клеопатрада» Клеопатра (2017–2018) рөлдерін сомдады. Ол сахнада, теледидарда, кинода және радиода көптеген басқа рөлдерді ойнады. Ол Бренда Фрикермен бірге Линда Ла Планте жазған екі бөлімді «Seekers» (1993) телесериалында ойнады. Саймон «Сайқын куә» (1998), «Миндер» (2009) және «Бродчерч» (2017) фильмдерінде жоғары дәрежелі полиция қызметкерлерінің рөлін, ал «Солдан кейін» (2022) фильмінде қорғаушы адвокаттың рөлін ойнады. Саймон «Evening Standard» сыйлығының «Үздік актриса» номинациясын, «Critics' Circle Theatre Award» және «Plays and Players Critic Awards» сыйлықтарын «Құлаудан кейін» рөлі үшін, сондай-ақ «Сүт пен бал» (1988) фильміндегі рөлі үшін екі кинофестиваль сыйлығын жеңіп алды. 2000 жылы ол драма өнеріне қосқан үлесі үшін Британ империясы орденінің офицері атанды.

Ерте өмір

Жозетт Патрисия Саймон 1960 жылы Лестер қаласында дүниеге келген. Оның анасы Ангильядан, ал әкесі Антигуадан шыққан, екеуі де 1950 жылдары Ұлыбританияға көшіп келіп, Thorn EMI компаниясында жұмыс істеген. Саймон Меллор көшесіндегі бастауыш мектепке, одан кейін Алдерман Ньютонның қыздар мектебіне оқыды. 14 жасында бір досымен бірге «Джозеф пен ғажайып түсті жейде» қойылымының хорына қатысуға сәтті қатысып, актерлік өнерге қызығушылық танытты. Саймон орта мектепті бітіргенге дейін пантомималарда ойнады.

Блейк 7 жаста.

Саймон BBC 1 телеарнасының ғылыми-фантастикалық сериалы «Блейк 7»-де Дейна Меланби рөлін ойнауға ие болды, ол Орталық сөйлеу және драма мектебінде оқып жүрген кезінде талантты екені анықталғаннан кейін. Ол 1980 жылдың қаңтары мен 1981 жылдың желтоқсаны аралығында көрсетілген үшінші және төртінші маусымдарда Меланби рөлін ойнады. Ол қару-жарақ туралы терең білімі бар, тәжірибелі жауынгер болды. Сериал туралы кітап жазған Эндрю Мьюр Саймонның кейіпкерге «энергия, жандылық, әділдік, қауіп және нақты физикалық бейне» сыйлағанын айтты. Шоу туралы жазған тағы бір автор Том Пауэрс Меланби және басқа әйел батырлар көбінесе еркек басты рөлдердің артында қалып қойғанын, ал сериал барысында әкесінің өлімін кектеу үшін зұлым Серваланды өлтіруді мақсат еткен Меланби «жаза принципі бойынша батыр тұлға ретінде өзінің ықпалын жоғалтты» деп санайды. Ол сонымен қатар 1980 жылы тағы екі бағдарламада ойнады: «The Cuckoo Waltz» ситкомы мен «The Squad» жасөспірімдер драмасы.

Корольдік Шекспир компаниясы және Корольдік ұлттық театр

Саймон Корольдік Шекспир компаниясымен (RSC) және Корольдік Ұлттық театрмен жиі өнер көрсетті. Ол сол жылы Кэти Бихен мен Лесли Шарппен бірге «Макбет» пьесіндегі үш «көрнекті әйелдің» бірі болып таңдалды. Саймон Шекспир пьесінде ойнаған алғашқы қара нәсілді әйел болды. Сол RSC маусымында ол «Ешнәрсе туралы көп шу» пьесінде, «Төбелдегіде» рух ретінде және «Антоний мен Клеопатрада» Ира рөлінде ойнады. 1997 жылы Саймон академик Элисон Оддиге Майкл Гэмбонмен және әсіресе Хелен Мирренмен «Антоний мен Клеопатра» пьесінде жұмыс істегенінің өзінің мансабына ерте әсер еткенін айтты. Ол екі жыл қатарынан екі маусымдық циклде RSC-де болды. Екінші циклда ол «Венеция саудагері» пьесіндегі Нерисса және «Алтын қыздар» пьесіндегі Доркас Эблман рөлін ойнады, бұл оның үшін жеңіс болды. Financial Times газетінің сыншысы Майкл Ковени соңғы рөл туралы: «Бұл актрисаның орасан зор күші мен сұлулығына RSC енді лайықты мүмкіндік берді» деп жазды. The Observer журналының Рос Асквит Саймонның қойылымын Лондондағы ең қызықтылардың бірі деп санады, ал The Daily Telegraph газетінің сыншысы Эрик Шортер актерлердің күш-жігерін мақтады, бірақ пьеса тым баяу болды деп есептеді. Қара жүгірушінің басты рөлі Саймонның өзінің спортшы болған тәжірибесіне негізделген; пьесаның авторы Луиза Пейдж кейінірек пьесаның ансамбльдік туындыдан қайта жазылғанын айтты, себебі «Жозеттің рөлге әкелген өте күшті динамикасы көрермендердің пьеса арқылы оның сапарымен танысқанын білдірді». Саймон түрлі түс терілі актерлерді таңдау ісінде алдыңғы қатарда болды. 1980 жылдардың ортасынан 1990 жылдардың соңына дейін, Шекспир пьесінде қара нәсілді әйелдердің басты рөлдерде ойнауы сирек болған кезде, Саймон RSC үшін бірнеше маңызды рөлдерді сомдады. Оның алғашқы басты рөлі және RSC-де қара нәсілді әйелдің алғашқы рөлі 1984 жылы Барри Кайлдың режиссерлігімен «Махаббат еңбегінің жоғалғандары» пьесіндегі Розалин рөлі болды. Джейми Роджерс өзінің «Британдық қара және азиялық шекспирлер» (2022) кітабында Кайлдың қойылымында әйелдер Белль Эпок стиліндегі жібек көйлектер кигенін, Розалиннің киімі «оны бірден жоғары мәртебелі әйел ретінде көрсеткенін» жазды. «Ұлыбританияның ірі сахнасында алғаш рет африкалық-карибтік әйел ақылды, тапқыр және күшті Шекспир кейіпкерін сомдады». Роджерс пьеса туралы жазылған сын-пікірлерді «жақсы» деп сипаттады. Ол кейбір сыншылар мен ғалымдардың «Жозет Саймонның тағайындалуын жаңалық ретінде қарағанын» атап өтті, біріктірілген актерлік құрамды «эксперимент» деп сипаттауды «өте дұрыс емес, себебі бұл практика [1990 жылға қарай] кең таралған» деп сынады. Саймон Оддиге аудиторияның қара нәсілді әйелді Розалин рөлінде қабылдайтыны туралы пікірталастар болғанына қарамастан, «Сізге сәтсіздікке ұшырауға рұқсат етілуі керек деп ойладым, өйткені егер сіз тәуекелге бармасаңыз, жоғары деңгейге жете алмайсыз» және ол өзінің актерлік шеберлігі туралы пікірталастарға емес, өзінің өнер көрсетуіне назар аударды. «Егер мен бұл туралы алдын ала ойласам, сахнаға аяқ баспаған болар едім» деді ол. «Women Mean Business» (1988) кітабының авторы Вероника Гроккокқа Саймон өзінің мансабында сексизмнің нәсілшілдікпен бірдей мәселе болғанын айтты, бірақ ол үлкен рөлдер алған сайын бұл мәселе азайды. Тоғыз жылдан кейін ол әйелдерге арналған жақсы рөлдердің жетіспеушілігіне наразылығын білдірді, ол оны индустрияның ерлер үстемдігіне байланысты деп есептеді және: «Менің ойымша, біз актерлерді көбінесе әдемі болуға және кейде үстін ашуға мәжбүрлейтін жағдайды көбірек көрдік» деп шағымданады. 1987 жылы Саймон Николас Хинтердің режиссерлігімен «Шара үшін өлшем» пьесінде Изабелланың басты рөлінде қайтадан RSC-ге шықты; оның қойылымы сыншылардың мақтауына ие болды, бірақ басқа комментаторлар оны «жетілдірмей, эмоционалдық қарқындылығы жоқ» деп санады. Ирвинг Уордл The Times газетінде сюжет пен актерлік құрам Саймонның «Изабелла сахнадағы жалғыз абыройлы, бүлінбеген тұлға болуы керек және қыз Саймон, құмар тазалықтың жарқыраған иконасы, оны әртіске орындайды. Жазасы - ол айналадағы екіжүзділер мен сезімталдардан гөрі адамгершілік жағынан қызықты емес». The Sunday Telegraph газетінің сыншысы Фрэнсис Кинг оның өнерін «жағымды және қатал» деп бағалады. Financial Times газетінің сыншысы Ковени Саймонның «рөлдің толық диапазонына жете алмайтынын» сезді. «Осы маусымдағы көптеген әйелдер сияқты, ол да техникалық жағынан әлсіз». Пьеса 1988 жылы Ньюкаслдағы Корольдік театрға, содан кейін Барбиканға көшірілді. Financial Times газетінің сыншысы Мартин Хойл Барбикан қойылымы туралы: «Саймон өзінің даусын өзгертті, тембр және айтуын. Нақты, дауыстық түрлендірілген, бірақ ерте эмоционалдық шыңдар үшін толық салмақ жетіспейді, ол мен көрген ең жақсы өнер көрсетуін берді, қадірлі және тиімді». The Times газетінде 1991 жылы Бенедикт Найтгейл Саймонды Изабелла және Розалин рөлдеріне, ал Хью Куаршиені басқа пьесаларда тағайындау арқылы RSC «үлкен әлеуеті бар екі актерді іске қосты» деп мәлімдеді. 2014 жылы RSC-нің актерлерді таңдау жетекшісі Ханна Миллер RSC-нің саясаты рөлге ең жақсы актерді таңдау екенін түсіндірді, гендер, нәсіл, әлеуметтік жағдай және мүгеделік сияқты факторларды ескермей. Драма және театр ғалымы Линнетт Годдард RSC-нің инклюзивті саясатына қарамастан, қара нәсілді әйел актерлердің даму мүмкіндігі әлі де шектеулі екенін айтты, «бұл Жозета Саймонның жағдайына одан да көбірек мән береді». Годдард: «Саймон танымал болған сайын, сыншылар нәсіл туралы айтуға азырақ қызығушылық танытты» деп мәлімдеді. Саймон 2017 жылы The Guardian газетінің журналисі Дэвид Джейске: «Мен «қара актер» терминін жек көремін. Мен қарамын, мен оған мақтан тұтамын, бірақ бұл ештеңе білдірмейді. Сіз актерсіз, нүкте» деді. Critics' Circle Theatre Award және Plays and Players Critic Awards. Саймон 1999 жылы «Дон Карлос» пьесінде Королева Елизавета рөлінде RSC-ге оралды. Найтгейл оның өнерін «жанды және маңызды» деп сипаттады. Содан кейін ол «Жазғы түннің арманы» пьесінде Титания/Гипполит рөлінде ойнады. Financial Times газетінің сыншысы Саймонның «Титанияның сөздерін жаз музыкасымен айтқанын, билегенін, қозғалғанын және күшпен тұрғанын» жазды. «Оның тек қана тұруы бүгінгі балериналардың көптегенінен әлдеқайда сұлу». The Independent газетінің Пол Тейлор өндірістің Николас Джонс және Саймон «соңғы жылдардағы ең секси, ең күшті Оберон мен Титания» екенін айтты. 2017 жылы Саймон RSC үшін «Антоний мен Клеопатра» пьесінде Клеопатра рөлін ойнады. Майкл Биллингтон The Guardian газеті үшін: «Саймон Клеопатраны ойнау үшін туғандай көрінеді және ол бізге гипнотикалық түрде өзгермелі тұлғаны сыйлайды, оның эротизмі тұрақты тынышсыздық арқылы білдіріледі», дегенмен ол Саймон рөлде тым көп дауыс қолданғанын сезді. Financial Times газетінің Иан Шаттлворты қолданылған акценттердің кең диапазоны туралы ұқсас сын айтты, Саймон актер ретінде өзінің күшті жақтарын көрсетпеді деп қорытындылады және «Саймонның осы ғасырдағы алғашқы RSC-дегі өнерінде ол барлық жағынан қайғылы» деді. The Times газетінің Энн Тренеман Саймонның кейде «өте ақылға сыймайтын» болған өнері шоудың ең жарқын тұсы болғанын айтты, бірақ Антоний рөліндегі Энтони Бернмен арасындағы «нашар химия» болды. Әдебиет ғалымы Джотсна Сингх сыншылардың пікірлері, олар оң болғанына қарамастан, «нәсілдік және гендерлік интонациялар» қамтығанын және Саймонның «хистриялық және құмарлық әйелді сомдауына, түсті әйелдер туралы батыстық сексуалдық стереотиптерге сүйенуге бейімділігін» атап көрсетті, ал Саймонның өзі айтқан кейіпкердің көп қырлылығын ескермеді. «Ағылшын актрисасының өркендеуі» (1993) кітабының авторы Сандра Ричардс Саймонның «ерекше адалдығы британдық этникалық азаматтардан шыққан актрисалар үшін прецедент жасайтын және қазіргі заманғы актрисаның стереотиптерден қашқан және шекараларды бұзған рөлдерге қажеттілігін нығайтатын бірнеше «күшті әйелдер» рөлін жеңіп алғанын» жазды.

Simon has performed frequently with the Royal Shakespeare Company (RSC) and Royal National Theatre. she was cast as one of the three "weird sisters" in Macbeth alongside Kathy Behean and Lesley Sharp later that year. She was the first black woman to appear in a Shakespeare play at the RSC. In the same RSC season, she had roles in Much Ado About Nothing, as a spirit in The Tempest and as Iras in Antony and Cleopatra. In 1997, Simon told academic Alison Oddey that working with Michael Gambon and, particularly, Helen Mirren on Antony and Cleopatra provided an early influence on her career. She was with the RSC for two consecutive two year season cycles. In the second cycle her roles included Nerissa in The Merchant Of Venice and starring as Dorcas Ableman in Golden Girls, which became a breakthrough role for her. The Financial Times reviewer Michael Coveney wrote of the latter role that "The immense power and beauty of this actress is at last given proper opportunity by the RSC." Ros Asquith of The Observer felt that Simon's performance was amongst the most thrilling in London, and The Daily Telegraph critic Eric Shorter praised the cast's efforts but felt that the play suffered from overly slow pacing. The central role of a black runner drew on Simon's own experience of being an athlete; the play's author, Louise Page, later related that the play had been rewritten from an ensemble piece, as "the sheer dynamism Josette brought to the role meant that it was her journey through the play with which the audience identified". Simon has been at the forefront of colour blind casting, playing roles traditionally taken by white actors. From the mid 1980s to the late 1990s, a time when it was unusual for black women to feature as leads in Shakespeare plays, Simon played several major roles for the RSC. Her first leading role, and the first for a black woman at the RSC, was as Rosaline, in Love's Labour's Lost, directed by Barry Kyle, in 1984. Jami Rogers, in her book British Black and Asian Shakespeareans (2022) commented that in Kyle's production, where the women were dressed in Belle Époque style silk dresses, Rosaline's clothing "immediately marked her as a woman of high status For the first time on a major British stage, an African Caribbean woman portrayed an intelligent, witty and strong leading Shakespearean character." Rogers described the reviews of the production as "glowing". She noted that some reviewers and academics "treated Josette Simon's casting as a novelty", criticising the description of integrated casting as an "experiment" as "deeply problematic as it infers the practice is an aberration rather than what it was [by 1990], a common practice". Simon told Oddey that despite being conscious of discussions about whether audiences would accept a black woman as Rosaline, "I also felt that you should be allowed to fail, because if you don't take risks you can't reach higher planes" and that she had focused on her performance rather than debates around her casting, saying that "If I had thought about those things beforehand, I would not have set foot on the stage". She told Veronica Groocock, author of Women Mean Business (1988), that sexism had been as much of an issue as racism in her career, although the problem reduced as she gained larger roles. Nine years later, she expressed her dissatisfaction with the lack of good roles for women, which she ascribed to the industry being male dominated and complained that, "I think that we've seen more and more trivialising of actresses, requiring them to look gorgeous and take their top off at some point." In 1987, Simon appeared for the RSC again, in the lead role of Isabelle in Measure for Measure, directed by Nicholas Hynter; her performance received some critical acclaim, whist other commentators felt it was "underpowered and lacking in emotional intensity". Irving Wardle wrote in The Times that the plot and casting demanded that Simon's "Isabella should be the only nobly uncorrupted figure on stage and Miss Simon, a burnished icon of impassioned purity, fulfills it to the letter The penalty is that she emerges as less humanly interesting than the surrounding hypocrites and sensualists." The Sunday Telegraph critic Francis King considered her performance to be "appealing and tough". Coveney of the Financial Times felt that Simon "fails with the full range of the role. Like so many of this season's leading ladies, she is technically underpowered." The play transferred to the Theatre Royal, Newcastle and then to the Barbican in 1988. Financial Times critic Martin Hoyle wrote of the Barbican production that Simon "has transformed her voice, both timbre and enunciation Incisive, vocally varied, though slightly lacking the full weight for the early emotional climaxes, she gives the best performance I have seen from her, dignified and touching." In The Times in 1991, Benedict Nightingale opined that by casting Simon as Isabella and Rosaline, and Hugh Quarshie in other plays, the RSC had been "launching two performers of huge potential". In 2014, the RSC's Head of Casting, Hannah Miller, explained that the RSC's policy was to select the best actor for the role regardless of factors including gender, race, class, and disability status. The drama and theatre scholar Lynette Goddard argued that despite the RSC's inclusive policy, black women actors still had limited opportunities to progress, "which makes Josette Simon's case all the more compelling". Goddard commented that "the more well known Simon became, the less compelled reviewers felt to mention race". Simon told David Jays of The Guardian in 2017 that "I hate the term 'black actor' I'm black, which I'm proud of, but it doesn't mean anything. You're an actor, full stop." Critics' Circle Theatre Award and Plays and Players Critic Awards. Simon returned to the RSC in 1999 as Queen Elizabeth in Don Carlos. Nightingale described her performance as "vivid and vital". Next, she was Titania/Hippolyta in A Midsummer Night's Dream. The Financial Times reviewer wrote that Simon spoke "Titania's lines with an almost jazz musicality, dances, moves, and stands with compelling power. Her stance alone is more regal than that of several of today's ballerinas." Paul Taylor of The Independent called the production's Nicolas Jones and Simon "the sexiest, most commanding Oberon and Titania of recent years". In 2017, Simon took the role of Cleopatra in Antony and Cleopatra for the RSC. Michael Billington wrote for The Guardian that "Simon seems born to play Cleopatra and she gives us a hypnotically mercurial figure whose eroticism is expressed through a permanent restlessness", although he felt that Simon employed too many voices in the role. Making a similar criticism about the range of accents used, Ian Shuttleworth of the Financial Times felt that Simon failed to play to her strengths as an actor and concluded that "On the occasion of Simon's first RSC appearance this century, she is heartbreaking in all the wrong ways." Ann Treneman of The Times felt that Simon, with a performance that was "quite bonkers" at times, provided the highlight of the show, despite a "lamentable lack of chemistry" between her and Anthony Byrne as Antony. The literature scholar Jyotsna Singh commented that critics' responses, although positive, contained "racialized and gendered inflections", and tended to highlight Simon's "rendering of a histrionic and passionate woman, falling back on Western sexual stereotypes about 'exotic' women of colour" whilst not considering the multi faceted nature of the character that Simon herself spoke about. In The Rise of the English Actress (1993), author Sandra Richards wrote that Simon's "special brand of integrity has gained her a number of 'strong women' roles that are setting a precedent for British actresses from ethnic minorities and reinforcing the contemporary actress's need for roles that not only avoid stereotype but also challenge the limits of her own personality."

Басқа рөлдер

Саймон 1985 жылы BBC Radio 3 радиосындағы «Мирандолина» қойылымындағы бас рөлді сомдады. Ол 1992 жылы сол арнада көрсетілген Дэвид Зейн Майровицтің «Диктатор Гал» пьесасында да бас рөлді ойнады. Оның кейіпкері, ауруханада көз жұмаққа жатқан қуғынға ұшыраған диктаторға үйленген әйел еді. Саймонның кейіпкері оны қайта тірілту үшін Рихард Вагнер мен Motown шығармаларының арасында көптеген әндерді орындады. Оның игерген өнері оған Prix Futura сыйлығына үміткерлік алып келді. Саймонның кинодағы рөлдерінің ішінде «Cry Freedom» (1987) фильміндегі доктор Рамфеле рөлі бар. «San Francisco Chronicle» газетінде Джуди Стоун Саймонның Жоанна рөлін жоғары бағалап, «ол бүгінгі фильмдерде сирек кездесетін әсемдікке ие» деген пікір білдірді. 1992 жылғы «Ащы егін» телефильмінде Саймон басты рөлде ойнады – Доминикан Республикасына көмек көрсету үшін барғаннан кейін із-түссіз жоғалған әйелдің рөлін. Англия әдебиетінің ғалымы Клэр Тайли Саймонның кейіпкерінің «сенімді басты кейіпкер» екенін айтты, бірақ фильмнің триллер және отбасылық сюжеттерінің үйлеспеуі фильмге кері әсер етті. Саймон продюсер Чарльз Паттинсон ұсынған жоспар негізінде басты рөлге келіскеннен кейін, сценарийші Винсом Пиннок аралас нәсілді отбасыдағы шиеленісті қосу үшін сюжетті өзгертті. Тайлидің сөзіне сүйенсек, Саймонның кейіпкері де, оның әкесі де «триллердің канондарымен ойнауға» жеткілікті емес еді. 1993 жылы Саймон Бренда Фрикермен бірге Линда Ла Планте жазған екі бөлімді «Ізденушілер» телесериалында ойнады. Олардың кейіпкерлері екеуінің де із-түссіз жоғалған бір адамға үйленгенін білді. Кейін олар оның құрған жеке тергеу бюросында серіктес болып жұмыс істеді. Линда Гилби «Sunday Life» журналында бұл шоу туралы «тамаша детективтік драма, керемет сюжеті бар, ұсынылысы әдемі» деп жазды. «Newcastle Journal» газетінің рецензенты Норман Дэвисон екі басты актердің «Ла Планте әйелдеріне тән күшпен рөлдерді сомдағанын және ер адамдардың барлығының әлсіз екенін» атап өтті. 1997 жылы «The Times» газетінің Nightingale авторы Жан Женедің «Қыздар» пьесасын сынға алып, Саймонның «бірден-бір күшті орындауын» көрсеткенін жазды. Ол 2022 жылы «Анатомиялық дау» телесериалында қорғаушы адвокат рөлінде қайта-қайта пайда болды. Оның «Crossfire» (2022) сериалындағы қосалқы рөлі Анита Сингхтың «The Daily Telegraph» газетінде жариялаған теріс пікірдегі бірнеше оң жақтарының бірі ретінде ерекшеленді. Саймон «Сайқын куә» (1998) және «Бродчерч» (2017) сериалдарында жоғары дәрежелі полиция қызметкерлерінің рөлін ойнады. 2019 жылы ол «Детектив Пикачу» фильмінде Грамс рөлінде ойнады.

Simon took the title role in the 1985 BBC Radio 3 production of Mirandolina. She was the lead in David Zane Mairowitz's play Dictator Gal, broadcast on the same station in 1992. Her character was married to an exiled dictator who was dying in hospital. Simon's character sang a range of songs, including Richard Wagner and Motown compositions in an attempt to revive him. Her performance earned her a Prix Futura Award nomination. Simon's film appearances include the part of Dr. Ramphele in Cry Freedom (1987). In the San Francisco Chronicle, Judy Stone praised Simon's performance as Joanna, commenting that "she displays a quality of grace all too rare in today's films". The 1992 television play Bitter Harvest had Simon in the lead role, as a woman who has gone missing after travelling to the Dominican Republic as an aid worker and whose parents go there in search of her. The English Literature scholar Claire Tylee considered that Simon's character was a "credible protagonist", but the film was adversely affected by a mismatch between its thriller and family plotlines. After Simon had already accepted the leading role based on an outline the producer Charles Pattinson pitched, the scriptwriter Winsome Pinnock altered the storyline to include tensions in the mixed race family. According to Tylee, neither Simon's character or the character of her father were enough like typical thriller heroes to "successfully play on thriller conventions, and the plots end by humiliating both of them, fetishising the black female body along the way." In 1993, Simon starred alongside Brenda Fricker in the two part television series Seekers, written by Lynda La Plante. Their characters discovered that they were both married to the same man, who has disappeared. They later worked as partners in the detective agency that he had founded. Lynda Gilbey of Sunday Life wrote that the show was "a first class detective drama beautifully plotted, wonderfully performed". The Newcastle Journal reviewer Norman Davison commented that the two lead actors "invested the roles with the sort of power that all La Plante women seem to have and the men were all the wimps". Nightingale of The Times wrote in a negative review of Jean Genet's play The Maids in 1997 that Simon provided the "one strong performance". She had a recurring role as a defence lawyer in Anatomy of a Scandal in 2022. Her supporting performance in Crossfire (2022) was highlighted as one of the few positives in a negative review of the series by Anita Singh of The Daily Telegraph. Simon has played senior police officers in Silent Witness (1998), and Broadchurch (2017), In 2019 she appeared as Grams in the film Detective Pikachu.

Жеке өмір

Саймон тенор Марк Пэдморға үйленді; жұптың бір қызы болды, қазір олар ажырасып кетті. Ол саңырау және есту қабілеті бар балаларға арналған Kaos қолтаңба хорын, сондай-ақ саңырау адамдарға көмектесетін бірнеше ұйымды қолдайды. Ол демалыс уақытында саксафонда ойнайды және Аштанга йогасымен шұғылданады. 2000 жылғы Туған күн сыйлықтарында ол драма өнеріне қосқан үлесі үшін Британ империясы орденінің офицері (OBE) атағымен марапатталды. +Актерлік жүлделер мен номинациялар Жыл Жүлделенген туынды Санат Нәтиже Сілтеме (Дереккөз) Канаданың Атлантика кинофестивалі 1988 «Сүт және бал» Үздік әйел актрисасы «Genie» сыйлығы 1989 «Сүт және бал» Үздік әйел актрисасы Париж кинофестивалі 1990 «Сүт және бал» Үздік әйел актрисасы «Evening Standard» театр сыйлығы 1990 «Күрт құлаудан кейін» Үздік әйел актрисасы «Plays and Players» сыншыларының сыйлығы 1990 «Күрт құлаудан кейін» Үздік әйел актрисасы «Critics' Circle» театр сыйлығы 1990 «Күрт құлаудан кейін» Үздік әйел актрисасы «Laurence Olivier» сыйлығы 1991 «Күрт құлаудан кейін» Үздік әйел актрисасы «Prix Futura» сыйлығы 1993 «Диктатор Галь»