Кіріспе
Дэвид Бенджамин Ракофф (1964 ж. 27 қараша, 1964 ж. 9 тамыз, 2012 ж.) - Нью-Йоркте тұратын, америкалық проза және поэзия жазушысы, ол әзіл-сықақ, кейде автобиографиялық шығармалар жазды. Ракофф эссеші, журналист және актер, сондай-ақ WBEZ-тің This American Life бағдарламасына үнемі қатысатын. Ракофф өзін "Нью-Йорк жазушысы" деп атады, сонымен қатар "Канада жазушысы", "мега-иудей жазушысы", "гей жазушысы" және "жапон тілінің көп бөлігін ұмытқан Шығыс Азия зерттеулері мамандығы бойынша" жазушы.
David Benjamin Rakoff (November 27, 1964 – August 9, 2012) was a Canadian born American writer of prose and poetry based in New York City, who wrote humorous and sometimes autobiographical non fiction essays. Rakoff was an essayist, journalist, and actor, and a regular contributor to WBEZ's This American Life. Rakoff described himself as a "New York writer" who also happened to be a "Canadian writer", a "mega Jewish writer", a "gay writer", and an "East Asian Studies major who has forgotten most of his Japanese" writer.
Ерте өмір және білім
Дэвид Ракофф Монреальда, Квебекте, Канадада, үш баланың кенжесі болып дүниеге келді. Оның ағасы, комедиан Саймон Ракофф Дэвидтен төрт жас үлкен. Олардың қарындасы, Рут Ракофф, қатерлі ісік туралы естеліктердің авторы When My World Was Very Small, ортаңғы бала. Ракоф пен оның бауырлары бала кезінен жақын болған. Ракоффтың анасы Джина Шохат Ракофф - психотерапиямен айналысқан дәрігер, ал әкесі Вивиан Ракофф - психиатр. Раковтың айтуынша, оның отбасының әрбір ұрпағы бір жерден екінші жерге қашып кеткен. Ракофтың еврей бабалары Латвия мен Литвадан 20 ғасырдың басында Оңтүстік Африкаға қоныс аударған. 1967 жылы, ол үш жаста болғанда, Ракоффтың отбасы Торонтоға көшіп келді. Есейген соң ол өзін яһуди екенімен таныстырды. Ракофф Forest Hill Collegiate Institute орта мектебінде оқыды және 1982 жылы бітірді. Сол жылы ол Колумбия университетінде білім алу үшін Нью-Йоркке көшіп барды. Ол әдеби агенттікте 3 жыл, содан кейін HarperCollins-те 9 жыл редактор және коммуникация менеджері болып жұмыс істеді.
Дэвид Седарис пен Айра Гласстың Ракоффтың мансабындағы рөлі
Ракофф өзінің бүкіл мансабы үшін Дэвид Седариске және Седаристің продюсері Айра Глассқа қарыздар екенін айтты. 1992 жылы Ракофф Седариске жазған хатында, радиодан Санталанд күнделіктері атты эссесін оқығанын естігеннен кейін, оны танымал ететін Рождестволық эльф болу туралы жазды. Сол күні Ракофф Седариске дереу хат жазып, Седаристің шығармаларын жариялай ала ма деп сұрады (кейін ол мұны жасау ниеті жоқ екенін мойындады, өйткені ол баспадан кетуді қатты қалады). Олар достасып, Ракофф Седариспен театрда жұмыс істейді, алдымен Седарис пен оның қарындасы Эми Седарис жазған пьесаны режиссерлікке, кейіннен олардың пьесаларында ойнайды. Седарис арқылы Ракофф сол кезде NPR радиосының Morning Edition бағдарламасында кіші репортер болған Айра Гласспен танысты. Гласс "This American Life" шоусын бастағанда, Ракофф жаңа шоумен оның басталуымен айналысты. Седарис Ракоффты қоғамдық радиоға шығуға шақырды, онда Седарис өзі атақ-даңққа қол жеткізді: оның шақыруымен Ракофф "Бұл американдық өмір" атты жұмысты алды, ол "Рождестволық Фрейдтен" басталды, Ракоффтың жұмысының есебі демалыс кезінде Барни дүкенінің терезесінде Зигмунд Фрейдтің кейіпкері болып көрінді.
wrote to Sedaris in 1992, after hearing him read on the radio his essay, Santaland Diaries, about being a Christmas elf, which was to make him famous. That day, Rakoff wrote to Sedaris immediately to ask if he could publish Sedaris' works (which he later confessed he had no intention of doing, since he was desperate to leave publishing). They became friends, with Rakoff doing work in the theatre with Sedaris, first directing a play written by Sedaris and his sister Amy Sedaris, and later acting in their plays. Through Sedaris, Rakoff met Ira Glass, who was then a junior reporter on the NPR radio program Morning Edition. When Glass began This American Life, Rakoff became involved with the new show at its inception. Sedaris encouraged Rakoff to go on public radio, where Sedaris himself had achieved fame: at his urging Rakoff took work to This American Life, starting with "Christmas Freud", an account of Rakoff's job impersonating Sigmund Freud in the window of Barneys department store during the holidays.
Журналистика
Ракофф көп еңбек сіңірген еркін жазушы және Conde Nast Traveler, GQ, Outside Magazine және The New York Times Magazine журналдарына үнемі қатысып тұратын. Оның жазбалары сондай-ақ Business 2.0, Details, Harper's Bazaar, Nerve, New York Magazine, Salon, Seed, Slate, Spin, The New York Observer, Vogue, Wired және басқа басылымдарда жарияланды. Ол көптеген тақырыптар бойынша жазды.
Басылған очерктер кітаптары
Ракофф өзінің суреттері бар үш еселері жинағын шығарды. Fraud (2001) және Don't Get Too Comfortable (2005) екеуі де "Юмор" санатында Ламбда әдеби сыйлығын (ЛГБТ өмірін зерттеу үшін өздерінің еңбектерін қолданатын ЛГБТ жазушыларының үздікдігін мойындайтын) алды. Half Empty (2010) 2011 жылы америкалық юмор үшін Тёрбер сыйлығын жеңіп алды.
Қалпына келтіру
Алдамшылыққа көбінесе өмірбаяндық және әзіл-сықақ очерктер жатады. Ракофф кітаптың тақырыбына байланысты: "Менің өмірімдегі басты драма - бұл алаяқтық, өкінішке орай". Ол былай деп жалғастырды: "Бұл - шын мәнінде өтірік; менің өмірдегі басты драма - жалғыздық және арық болу, бірақ алаяқтыққа көп көңіл бөлінеді". Ол "Ақылды ауыз" және "Жигіт тұр" сияқты "Алаяқ" үшін басқа атаулар ойлап тапқанын айтты. Ракофф жинақты құрайтын бірінші тұлғадағы эсселерді кейінгі жұмыстарына қарағанда ішкі жандырақ деп сипаттады. Бұл жұмыста қоғамдық радионың "This American Life" бағдарламасынан және "Outside and Salon" бағдарламасынан алынған материал бар, ол едәуір ұзартылды және қайта жазылды, сондай-ақ бірнеше жаңа шығармалар да бар. Кітап көптеген сыншылардан мақтау сөздерін естіп, бір ауыздан мақтау сөздерін жинады. Publishers Weekly журналы "талантты жаңа юморист сахнаға шығады: Ракоффтың ақыл-ойы бар, өмірдің барлық бағыттарын кескілеп, өмірдің түсініктерін және кескілді пікірлерін кесу, кейде өзін-өзі кемсіту арқылы америкалық тәжірибемен шеберлікпен күресуде". Кевин Каухерд бұл кітапта Ракоффтың "жаһандағы ең невротикалық адам атағына күшті үміткер екендігін және оның нәтижесі өте күлкілі болғанын айтты. Макс Маги жинақты "осы тапсырманы бастаған кезде оның тапсырмасының нақтылығы мен салыстырмалы артықшылықтары туралы сөйлейтін мета-мақала" деп атады және "оқырман өзінің құмсайысты тапсырмаларын қабылдаған кезде, қанағаттанбаған, тым білікті, амбициялық журналист болудың қандай екенін сахна артында көруге шақырылған деп санайды". Кітап пен аудиокітапқа қатысты басқа пікірлер аралас болды. The New York Times газетінің сыншысы (сынықтап) Софокл мен Фрейд кітаптың басты идеясын ұстанған, яғни бізді қорқыныштарымыз анықтайды. Грейл Маркустың айтуынша, Ракофтың әңгімелері радиодан оқығандарындай күлкілі емес.
Өте ыңғайлы болма
"Көшіргіш сыныптың қорлығы, аз жіп санаудың азаптары, қолөнерлік зәйтүн майының аяқталмайтын ізденуі және басқа да алғашқы әлем проблемалары" деп аталатын "Өте ыңғайлы болмаңыз" 2005 жылы жарық көрді және ол да көңілді автобиографиялық очерктерден тұрады. Кейбір очерктер бастапқыда басқа жерде қысқаша түрде, ал кейбір түпнұсқа түрінде жарияланды. Мақалалардың басты тақырыбы - американдық өмірдегі ақымақтық пен шектен шығушылық: кітап рахат пен артықшылықтарды лайықты құқықтар ретінде қарастыру туралы. Ракофф кітаптың моральдық мәні "біршама кінә" болуы керектігін және "біздің бәріміз, соның ішінде мен де, баталарымызды санап, артықшылықтарымызды мойындай аламыз" деді. Кітап сыншылардан мақтауға ие болды. "Нью-Йорк таймс" газетінде: "Арсыздық, бос көңіл, өзімшілдік, бос көңіл-күйді мұндай аяусыз әрі ақылға қонымды түрде суреттеп көрсеткен кездегідей, бұл оқиғалар өте сирек кездеседі", - делінген. Эмили Гордонның айтуынша, оның "таза ынта-жігерінің жарылысында ол Коул Портер, Николсон Бейкер және Сара Воуэллдің дәмді сусындары". Алайда, The Washington Post газетінде "like" сөзін дұрыс қолданбағаны үшін Рэкофф сынға алынды, сыншы Рэкоффтың прозасы тығыздауды қолданатынын айтты. "Нью-Йорк таймс" газетінде: Ли бұл кітапты "бір-бірімен байланысты журналдар жинағы" деп атады, "бір-бірімен байланысты сериокомикалық манифест" емес, кейбір очерктер тақырыптан тыс, нарциссизм мен артықшылық туралы емес.
Жартылай бос
Үшінші есебі, Half Empty 2010 жылдың қыркүйегінде жарық көрді. Ракоффтың айтуынша, кітап "негізінен пессимизм мен меланхолия туралы: басқа барлық сезімдер, олар сезімге ыңғайсыз болғандықтан, көпшілік дискурсынан кем немесе аздап шығарылған, бірақ шын мәнінде олардың пайдасы бар және тіпті белгілі бір сұлулығы бар".
Өлгеннен кейін жариялау
2013 жылдың 16 шілдесінде Doubleday баспасынан Ракоффтың "Love, Dishonor, Marry, Die, Cherish, Perish: A Novel" атты романы жарық көрді. Өлер алдында Айра Гласс көмегімен "Америкалық өмір" студиясында аудио кітап етіп жаздырады .
Радио очерктер
Ракофф This American Life радио бағдарламасына тұрақты қатысқан. Бұл бағдарламада әр аптада жазушылар мен орындаушылар таңдалған тақырып бойынша шығармалар (кейбір деректі фильмдер, кейбіреулері көркем фильмдер) ұсынады. Біріншісі "Рождестволық Фрейд" болды, Ракоффтың Зигмунд Фрейдтің кейіпкері ретінде демалыс күндері Барни дүкенінің терезесінде. Бұл шығарма 2001 жылы жарық көрген оның алғашқы жинағы - Fraud-да кездеседі. Оның айтуынша, "Американдық өмір" бағдарламасында ол өз ойын ашық айтып, журналист болудың шектерін бұзады. Оның радиодағы концерттерінің көбі студияда жазылған, бірақ кейбіреулері тікелей эфирде орындалған. Ракофф Ира Гласс орнына "This American Life" эпизодын өткізген алғашқы адам болды ("Like It Or Not" эпизоды), соңынан Нэнси Апдайк келді. Ол "This American Life: Live!" бағдарламасында пайда болды. (2008) фильмінде, бірақ 2009 жылғы нұсқадан кесілді (Дэйв Хиллмен бірге бейне интернетке қол жетімді. Ракофф This American Life-тің тікелей эфиріне, "Invisible Made Visible" 2012 жылдың 10 мамырында Нью-Йорк университетінің Скирболл театрынан қатысқан. Ол Канада радиосының Иэн Браун өткізетін Talking Books бағдарламасына тұрақты түрде қатысып, канадалық эфирге оралды. Содан кейін Ракоффты CBC радиосының WireTap бағдарламасында жиі естиді. 2012 жылдың 17 тамызында "Бұл американдық өмір" эпизоды "Біздің досымыз Дэвид" деп аталды, ол бағдарламадағы очерктеріне толығымен арналды.
Сценарийлер
Ракофф сценарийді "Оскар" сыйлығын жеңіп алған қысқаметражды фильмге бейімдеді Жаңа жалға алушылар, бастапқыда Андерс Томас Дженсен жазған. Режиссер Йоахим Бэк Ракоффтың рөлін "диалогқа көмектескен" және "диалогта көп жұмыс істеген" деп сипаттады. Ол да фильмде көрінеді. Фильм 2010 жылы үздік қысқаметражды фильм үшін "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Ракофф "Дейв Хиллмен бірге жазған" мета сценарийін" "Өте ыңғайлы болма" кітабын насихаттау үшін ойдан шығарылған турнеге негізделген. Сол оқиғаға негізделген қысқа фильмде Ракофф Дейв Хиллдің науқасы, сыпайы публицистпен қарама-қарсы тұрған жоғары техникалық қызмет көрсету авторының рөлін ойнады.
Актерлық және дауыстық жұмыс
Ракофф өзінің алғашқы мансаптық таңдауы актер болу екенін айтты: ол былай деп жазды: "Менен бұрын басқа бейімделмеген ұрпақтар сияқты, морфологиялық, жыныстық немесе басқа да болса, мен театрды өз баспанама айналдырамын деп шештім". Ракофф университетте театр сахнасында өнер көрсетті және толық уақытты баспа саласында жұмыс істеп жүріп, кейінірек жазушы ретінде еркін жұмыс істеді. Мысалы, ол 1995 жылы алғашқы АҚШ комедиялық өнер фестивалінде досы жазған пьесада өнер көрсетті. Ол актерлік өнерді жақсы көретінін айтты, өйткені ол жазудан айырмашылығы, басқа адамдарға қатысты. Алайда, өзінің актерлік қабілеті туралы өзіндік бағалауы "мен өте әсерлі емес камералық адаммын" дегендей болды. Бала кезіндегі амбицияларына қарамастан, ол актерлік өнерге жартылай ғана ұмтылғандығын айтты, себебі оның отбасы актер болуына қарсы болды. Ракофф ол сынақтан өткен рөлдердің көпшілігін "Фадги Макпакер" немесе "Еврей Макгебри" деп сипаттады (кейін ол "Классты Максофистикатты" қосты). Фадги МакПакер - бұл стереотиптік гей кейіпкер, ол не өркөкірек, не сүйкімді патшайым, ал Еврей МакГебри - бұл қарапайым еврей бөлігі, мұқият, ізденісші, ерінді, кітапшалы типті. Ракоффтың алғашқы ірі кино рөлі Грег Бордовицтің 1995 жылы қоғамдық теледидарда пайда болған қысқаметражды фильмі "Шалбардағы бұлт" фильмінде болды. Ракофф Владимир Маяковскийді ойнады, оның поэзиясы фильмге негізделген. Кейінгі фильмдерінде оның Шерил Дюньедің "Суарулы әйел" (1996) фильміндегі кітапханашы ролі, Беннет Миллердің "Капоти" (2005) фильмінде Харпер Лиге қарсы шыққан Бен Баронның кейіпкері, Пол Динеллоның "Кендімен бейтаныс адамдар" (2005) фильмінде Босвелл ролі (Ами Седариспен бірге жазылған) және "Жақсы басшылар тозаққа кетеді" (1997) фильмінде баспа бастығы және Алисон Маклиннің "Тыйымсыз" фильмінде екіжүзді режиссер ретінде. Ракоффты "Жаңа жалға алушылар" (2009) атты қысқаметражды фильмде көруге болады. Фильмде ол Фрэнк рөлін ойнайды, ол күтпеген жерден босатылған пәтерге көшіп барған гей- жұптың жартысы. Фильм Ракофтың өмір мен өлім туралы қайғылы, әзіл-сықақ, бірақ пессимистік монологты айтуымен басталады. және оның очерктерінің бірі жарияланған "Мемлекет бойынша мемлекет" (2008) кітабы туралы фильмде. Ол сондай-ақ Косби (1996-2000) фильміндегі Тодд және "Снейк 'н' Бекон" телешоуындағы Фрэнк (2009) ретінде де көрінді.
Сахна
Ракофф театрда, соның ішінде Бродвейден тыс, әсіресе "Талант отбасы" (Дэвид және Эми Седарис) жазған пьесаларда ойнады. Бұл пьесаларға 1995 жылы Оби сыйлығын жеңіп алған "Бір әйел аяқ киімі" кірді), оған қатысты Newsday басылымында жазылған сыншы Ракоффтың "кызық әуесқойлық танытқанын" айтты. "Нью-Йорк Таймс" газеті Ракоффтың "күлкілі" екенін және "қажетті зәкір беретін күлкілі, мінсіз тұрақты орындау" ұсынғанын айтты. Ракофф Седаристің "Маленькая Фрейда Мистерии в Ла Маме" (1997) романында да көрінді, ол туралы The New York Times "Ракофф "жеті ансамбльдің" бөлігі болды және Newsday-де жақсы пікір алды. және The Book of Liz (2001), онда ол әр түрлі кейіпкерлерді ойнады, соның ішінде Натаниел Брайтби, "Скимиш" деп аталатын крипто-Амиш ордені мүшесі, ол Эми Седаристің ірімшік тостаған операцияларын қолға алады. Ракофф Лэнс Лудты сахнада ойнады және басқа да пьесаларда, соның ішінде "Дэвид және Джоди, Дэвид және Джеки" 1960 жылдардағы классикалық Боб және Кэрол, Тед және Элис, Джеки Хоффман, Дэвид Ильку және Джоди Леннонмен және "Картелдермен" бірге. Сондай-ақ, ол "Отставка!" сахналық шоуында жұмыстан босату туралы монолог айтты.
Дауыстық жұмыс
Канадада туған Ракофф Джон Стюарттың Америка (Китап): Азаматтың демократияға нұсқаулығы туралы аудиокітап үшін АҚШ президенті Томас Джефферсонның рөлін орындады және Сара Воуэллдің "Ассассация демалысы" аудиокітап нұсқасында поляк-американ Леон Чолгоштың (АҚШ президенті Уильям МакКинлидің өлтірушісі) дауысын берді. Ракофф 2009 жылы Уильямс-стриттегі анимациялық пилоттық Snake 'n' Bacon-да дауыс берген. Американдық карикатурист және иллюстратор Майкл Куперманның шығармалары негізінде ол Cartoon Network's Adult Swim арнасында көрсетілді.
Режиссерлік
1994 жылы Ракофф Дэвид және Эми Седаристің "Стич" фильмін түсірді. Оның басшылығын The New York Times "түсінікті" деп сипаттады және Newsday "желпі" деп сипаттады. Ол сондай-ақ режиссерлік етті Жазалау қыздар басты рөлді соққыға түскен банктер (Дэвид Ильку және Кларк Рендер) 1996 жылы Ла Мама, Э.Т.С. және Майк Альбоның бір адам шоуы, Спрей, Нью-Йорктегі P.S. 122-де.
Жасыл карта және азаматтық
1982 жылдан бастап Ракофф АҚШ-та тұрды (жапонияда 1986 жылы төрт ай болғаннан кейін), алдымен студент, содан кейін шетелдік тұрғыны ретінде. 1990 жылдардың басында оған жасыл карта берілді, ол туралы ол өзінің алғашқы газет мақалаларының бірінде жазды. Ракофф "Өте ыңғайлы болма" журналында жарияланған эсседе американдық азамат болу тәжірибесін баяндады. 2003 жылы АҚШ азаматы болды, сонымен бірге Канада азаматтығын сақтады.
Ауру және өлім
2010 жылы Half Empty кітабын жазып жатқанда Ракофқа қатерлі ісік диагнозы қойылды, кейіннен 20 жасында Ходжкин лимфомасына қарсы тиімді емес емдеу нәтижесінде сәулеленуден кейінгі саркома пайда болды. Сол жақ бас сүйегінің артында және химиялық терапия басталды. 2012 жылы 9 тамызда Манхэттенде қайтыс болды.