Канаданың шағын Біскотасінг ауылы

Кіріспе

Бискотассинг (немесе Бискотассинг), көбінесе Биско деп аталады, Канаданың солтүстік-шығысындағы Онтарио провинциясының ұйымдастырылмаған солтүстік бөлігіндегі елді мекен. Ол 1884 жылы Канадтық Тынық мұхиты темір жолымен Испания өзеніндегі Бискотаси көлінің жағалауында темір жол құрылысы үшін қала ретінде және Садбериден батысқа қарайғы алғашқы бөлімшелік пункт ретінде салынған. 1884 жылдың қазан айында батысқа қарай рельс төсеушілердің тобы осы аймаққа жеткен. Бискотаси - каноэмен жүрушілер, балықшылар және жартасты далаға саяхат жасайтындар үшін, соның ішінде Бискотаси көлінің провинциялық паркіне қол жеткізуге мүмкіндік беретін орын. Мұнда пошта бөлімі, шаруашылық тауары дүкені, азық-түлік дүкені және Онтарионың спирттік ішімдіктерді бақылау кеңесінің (LCBO) дүкені; қоғамдық орталық; шіркеу; және Via Rail қызмет көрсететін бір бөлмелі Бискотасинг темір жол станциясы бар. Қалаға гидроұшақпен және Сұлтан индустриалдық жолымен ұзақ сапармен де жетуге болады. Жыл бойына 22 адам тұрады, бірақ жаз айларында халық саны шамамен 300-ге жетеді, олардың көп бөлігі туристер.

Тарих

Бискотасингтің алғашқы дамуы толығымен теміржолдың қажеттіліктерімен анықталды. 1884 жылы CPR Бискотасингте жер участасын сатып алды, ал қараша айына дейін 30 × 35 фут (11 м) өлшемдегі кадрлық станция салынды. Станицада кеңселер жоғары қабатта, 40 × 140 фут (43 м) көлемдегі ірі жүк қоймасы, телеграф кеңсесі, компания қызметкерлеріне арналған бірнеше үйлер және бірқатар пансионаттар жыл соңына дейін аяқталды. Жұмыс пойыздарының шығысқа қайта оралуы үшін бұрылыс жолы да орнатылды. Кейін локомотивтерді күту үшін дөңгелек депо салынды. 1885 жылдың 1 сәуірінде Солтүстік-Батыс көтерілісіне аттанған алғашқы әскерлер Бискотасинг арқылы өтті. 1887 жылы Гудзон Бэй компаниясы (HBC) Канадалық Тынық мұхиты теміржолының жалға алған жерінде, оның станциясының жанында жабдықтау қоймасын ашты. Келесі жылы ол Уайтфиш көлі мен Садбери үшін тері саудасының аванпостына айналды. Бискотасинг бөлімдік станция ретінде құрылыс дәуірінен ұзаққа созылмады, өйткені Садбери мен Верхний көлдің арасындағы Шаплеу оны алмастыру үшін таңдалды. Осыдан кейін қала теміржол қаласы ретінде маңыздылығын жоғалтты, бірақ 1890 жылы HBC аванпосты толыққанды сауда бекетіне айналды, ал екі жылдан кейін Бискотасинг HBC-нің Хьюрон көлі округінің бас кеңсесіне айналды, бұл округтерді қайта ұйымдастырудың бір бөлігі болды. Теміржол Хьюрон көліне оңтүстікке және Джеймс шығанағына солтүстікке ағып жатқан су жолдарына ішкі қол жеткізуді қамтамасыз етті, ал қала аймақтағы үнді саудасының орталығы ретінде дамыды. 1900 жылы Хьюрон көлі округі Темискамингу округімен біріктірілгеннен кейін HBC бекеті сату дүкені ретінде жұмыс істеді, бірақ келесі жылы Бискотасинг тағы да округтің бас кеңсесіне айналды және жаңа дүкен салынды. Жергілікті су жолдары Бискотасингтің ағаш өңдеудің маңызды орталығы ретінде дамуына көмектесті. 1884 жылы мемлекеттік жерлер саршысы Джеймс Аллан аймақтағы ағаштардың өрттен зардап шеккенін және құндылығының өте төмен екенін, көбінесе бұталы шырша мен кішкентай қарағайдан тұратынын атап өтті. Сол жылы Бискотасингте арақ фабрикасы жұмыс істеді, көбінесе CPR құрылысының қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін. Бірінші тұрақты арақ фабрикасын 1890 жылдардың басында Садлер мен О'Нил құрды. Роберт Бут пен Патрик Шеннон да 1895 жылдан бастап осы аймақты белсенді түрде ағаш кесумен айналысты. Бут пен Шеннон Квебек портынан Ұлыбританияға экспортталған шаршы ағаштарды өндірді, оларды CPR Папинеувилге жеткізді. 1903 жылы Бут пен Шеннон Бискотасингтегі жалғыз ағаш өндірушілер болды, мүмкін, 1898 жылы жабылған О'Нил фабрикасын иеленген және кеңейткен болуы мүмкін. 1913 жылы Бут пен Шеннонның алғашқы арақ фабрикасы өртенді, сонымен қатар HBC бекеті де өртенді. Арақ фабрикасы мен бекеті қайта салынды. Осы кезде Роберт Бут серіктестіктен шығып, Патриктің ұлымен бірге фирма P. & G. Shannon болып қайта ұйымдастырылды. 1923 жылы фабрика Мидленд ағаш өңдеушілері Пратт пен Шэнасиге сатылды. Ағаш жетіспегендіктен, фабрика 1927 жылы жабылды. 1938 жылға дейін фабрика бөлшектелді және алынып тасталды. 1927 жылдың 11 ақпанында HBC бекеті тағы да өртенді, бірақ қайта салынбады және HBC Бискотасингтегі қызметін тоқтатты. Бискотасингтегі бүгінгі күнгі сақталған көптеген ескі ғимараттар арақ фабрикасы дәуірінен қалған. Бір кезде ағаш машиналарын фабрикадан ағаш үйінділеріне ауыстыру үшін пайдаланылған кішкентай бу локомотиві көптеген жылдар бойы фабриканың жерінде, жолдың арғы жағында, Пратт пен Шанаси компаниясының дүкенінің қарама-қарсысында тоқырап тұрды. 1958 жылы Торонтодан Дэвид Л. Пратт әкесінің бу машинасының Альгонкин провинциялық паркінің ағаш кесу музейінде көрсетілуі үшін сыйға берді. Теміржол құрылысы лагерінен бастап, тері саудасы мен ағаш өңдеу орталығына дейін, 1922 жылы Бискотасинг Солтүстік Онтариода орман өрттерін бақылау үшін ұшақты (Curtiss NC) пайдаланған алғашқы орын болды.

The early development of Biscotasing was dictated solely by the needs of the railway. The CPR acquired a parcel of land at Biscotasing in 1884 and by November had cleared A frame station the size of 30 × 35 feet (11 m), was constructed, with offices upstairs, a large freight shed 40 × 140 feet (43 m), a telegraph office, several residences for company officials and a number of boarding houses were completed before the end of that year. A wye track had also been installed to allow work trains to turn around prior to returning to the east. Later a roundhouse was built to service the locomotives. On April 1, 1885, the first soldiers on their way to the North West Rebellion passed through Biscotasing. In 1887, the Hudson's Bay Company opened a supply depot on leased land of the Canadian Pacific Railway near its station. The following year, it became a fur trade outpost for Whitefish Lake and Sudbury. As a divisional point, Biscotasing did not last much beyond the era of construction, as Chapleau, about midway between Sudbury and Lake Superior, was selected to replace it. Soon after, the town lost its importance as a railroad town but by 1890, the HBC outpost became a full trading post, and two years later, Biscotasing was made the headquarters of the HBC's Lake Huron District as a part of wider district reorganizations. The railway provided an inland access point to waterways flowing south to Lake Huron and north to James Bay, and the town subsequently developed as a centre for Indian trade in the region. After the Lake Huron District was amalgamated with the Temiscamingue District in 1900, the HBC post began operating as a saleshop, but the following year, Biscotasing was once again district headquarters and a new store was built. The local water routes also helped to develop Biscotasing as a major centre for lumbering. In 1884, Public Lands Surveyor James Allan noted that timber in the area had been overrun by fires and was of very little value, consisting mostly of scrubby spruce and small pitch pine. The same year a sawmill was in operation at Biscotasing, mostly to serve the requirements of CPR construction. The first permanent sawmill was established by Sadler and O'Neil in the early 1890s. Robert Booth and Patrick Shannon, were also actively logging this region from 1895. Booth and Shannon produced square timber, which was taken by CPR to Papineauville for export to Britain, from the Port of Quebec in Quebec. By 1903 Booth and Shannon were the only lumber producers in Biscotasing, possibly having taken over and expanding the O'Neil mill which closed in 1898. In 1913, the original Booth and Shannon mill was destroyed by fire, as well as the HBC post. The mill and post were subsequently rebuilt. At that time Robert Booth left the partnership, with Patrick's son, the firm was reorganized as P. & G. Shannon. In 1923 the mill was sold to Midland lumbermen Pratt and Shanacy. The mill closed in 1927 for lack of timber. The mill was dismantled and removed by 1938. On February 11, 1927, the HBC post again burned down, but was not rebuilt and HBC ceased operations at Biscotasing. Many of the old buildings in Biscotasing that survive today are from the sawmill era. A small steam locomotive, once used to switch cars of lumber from the mill to the lumber piling grounds, sat for many years, derelict on the mill property, across the tracks, opposite the Pratt and Shanacy company store. In 1958, David L. Pratt, of Toronto donated his father's steam engine for display at the Algonquin Provincial Park Logging Museum. From railway construction camp, to fur trade depot and lumbering centre, in 1922 Biscotasing became the first place in Northern Ontario to use aircraft (Curtiss NC) for forest fire surveillance.