Кіріспе
Ли Эндрю Мэй (23 наурыз 1943 жыл - 29 шілде 2017 жыл) – американдық кәсіби бейсболшы және жаттықтырушы. Ол Үлкен Лига бейсболында (MLB) бірінші базалық және тағайындалған соққышы ретінде «Цинциннати Редс», «Хьюстон Астрос», «Балтимор Ориолс» және «Канзас-Сити Роялс» командалары үшін ойнады. Күшті соққысымен танымал болғандықтан «Биг Боппер» деп аталды, Мэй 11 қатарынан маусым бойы кемінде 20 хоум-ран және 80 ұпай (RBI) жинады, сондай-ақ үш түрлі команда үшін 100 RBI маусымын өткізген 11 Үлкен Лига ойыншысының бірі. Ол үш мәрте All-Star ойыншысы атанды және 1976 жылы Американдық лиганың (AL) RBI чемпионы болды. 2009 жылы Алабама спорттық даңқ залына енгізілді.
Lee Andrew May (March 23, 1943 – July 29, 2017) was an American professional baseball player and coach. He played in Major League Baseball (MLB) as a first baseman and designated hitter from to for the Cincinnati Reds, Houston Astros, Baltimore Orioles, and Kansas City Royals. Nicknamed "The Big Bopper" for his power hitting, May produced at least 20 home runs and 80 runs batted in (RBI) for 11 consecutive seasons, and is one of only 11 major league players to have 100 RBI seasons for three different teams. He was a three time All Star player and was the American League (AL) RBI champion in 1976. In 2009 he was inducted into the Alabama Sports Hall of Fame.
Кіші лига
Мей өзінің кәсіби мансабын 1961 жылы Флорида штатының лигасында, «Қызылдардың» D лигасындағы «Тампа Тарпонс» командасында бастады. Ол «Тампа» клубында екі жыл ойнағаннан кейін «Рокки Маунт Лифс» клубына ауысты. Келесі жылы ол тағы да жоғары деңгейге көтерілді, бұл жолы Class A Carolina League-дегі «Macon Peaches» командасына. Үш командада да Мей, көптеген қара нәсілді ойыншылар сияқты, қарсы команданың ақ нәсілді жанкүйерлерінен ғана емес, өз командасының жанкүйерлерінен де расистік қорлауларға ұшырады. 1966 жылдың 24 қыркүйегінде Цинциннатидегі «Кросли Филд» стадионында ол «Нью-Йорк Метс» командасының ойыншысы Боб Шоуға қарсы алғашқы үлкен лигадағы хоум-ранын соқты. Бұл ойынды жеңіске жеткізген гол болды. Мей 1967 жылы «Қызылдардың» толық уақытты ойыншысы ретінде лагерьке қабылданды. Сол маусымда «The Sporting News» газеті Мейді Жылдың жаңа ойыншысы деп таныды. Ол сондай-ақ «Topps All Star Rookie Team» құрамына енді. Келесі екі жылда болашақтағы «Үлкен қызыл машинаның» құрылысының көп бөлігі аяқталды. Джонни Бенч, Тони Перес және Пит Роузбен бірге Мей бейсбол тарихындағы ең күшті шабуылдардың біріне серпіліс берді. 1968 жылы ол 22 хоум-ран соғып, 80 ұпай жинады. 1969 жылы ол 38 хоум-ран соғып, Ұлттық лигада үшінші орынды иеленді. Сонымен қатар, ол 110 рет ұпай жинап, лигада төртінші орынға шықты. Мей қосымша базалық соққылар бойынша екінші, жалпы базалар бойынша төртінші, соққы пайызы бойынша алтыншы және екі рет соққы бойынша алтыншы орын алды. Командаласы Томми Хелмс Мейді «Бирмингемнен келген үлкен соққышы» деп атады, кейін бұл есім «Биг Боппер» деп қысқартылды. Цинциннатиде болған кезінде Мей «Қызылдар» клубының көшбасшыларының бірі болды. Өзінің салмақты мінезімен және юмор сезімімен менеджер Спарки Андерсон клубтағы дау-дамағұлдарды реттеу үшін Мейді жиі шақыратын. 1970 жылы «Қызылдар» көптеген қарсыластарын жеңіске жеткізді. Бесінші нөмірде шабуылдаған Мей 94 ұпай жинады. 1970 жылдың 24 маусымында Мей «Кросли Филд» стадионының тарихындағы соңғы хоум-ранды соқты, стадионның соңғы ойынында. Жеңіс голы сегізінші иннингте «Сан-Франциско Гигантс» командасының питчері Хуан Маричалға қарсы соғылды. Мей 1970 жылғы Әлем сериясында «Балтимор Ориолс» командасына қарсы «Үлкен қызыл машинаның» ең өнімді ойыншысы болды. Ол .389-дық көрсеткішпен екі хоум-ран соғып, алты ұпай жинады, бұл Буг Пауэллмен тең есепті көрсетті және бес ойындық Әлем сериясында рекордты құраған сегіз RBI жинады. Сонымен қатар, ол ең жоғары соққы пайызымен (.833) және базаға шығу плюс соққы пайызымен (OPS) (1.283) көзге түсті. Оның төртінші ойынның сегізінші иннингінде Эдди Уатттың бірінші добына соққан үш ұпайлық хоум-раны «Қызылдарға» жеңіс сыйлады, бұл «Ориолс» командасының төрт ойындық тізбектеме жеңісін болдырмады. 1971 жылы «Қызылдар» нашар өнер көрсетсе де, Мей үздік ойыншы болып қала берді, 39 хоум-ран соғып (Ұлттық лигада үшінші орын) және 98 RBI жинады (Ұлттық лигада алтыншы орын). Нәтижесінде, Мей 1971 жылғы маусымда «Қызылдардың» ең құнды ойыншысы атанды. Ол тұрақты түрде ұпай жинауды жалғастырды. 1973 жылы ол 105 RBI жинап, лигада екінші орынды иеленді. 1974 жылдың 29 сәуірінде Мей МЛБ тарихында бір иннингте екі хоум-ран соққан 17-ші ойыншы болды.
Rocky Mount Leafs in the Class A Carolina League. The following year he was again promoted, this time to the Macon Peaches in the Class AA Southern League. At all three stops, May, like many black players, endured racist taunts not only from an opposing team's white fans but from the fans of his own team as well. On September 24, 1966 at Crosley Field in Cincinnati, he hit his first major league home run against Bob Shaw of the New York Mets. It turned out to be the game winning homer. May broke camp as a full time member of the Reds in 1967. That season, May was named NL Rookie of the Year by The Sporting News. He was also named to the Topps All Star Rookie Team. The next two years saw much of the construction of the future The Big Red Machine. Along with Johnny Bench, Tony Pérez, and Pete Rose, May helped power arguably one of baseball's great offenses. In 1968, he hit 22 home runs and drove in 80 runs. In 1969, he finished the year with 38 home runs, third in the National League. He also had 110 RBIs which was fourth in the league. May was also second in extra base hits, fourth in total bases, sixth in slugging percentage and sixth in doubles. Teammate Tommy Helms nicknamed May "The Big Bopper from Birmingham" which later was shortened to "The Big Bopper." During his time in Cincinnati, May was one of the clubhouse leaders for the Reds. With his pragmatic personality and comic sense of timing, manager Sparky Anderson often called on May to put out clubhouse fires. In 1970, the Reds pounded nearly everyone into submission. Batting in the fifth slot, May delivered 94 runs batted in. On June 24, 1970, May hit the last home run in the history of Crosley Field during the park's final game. The game winning shot came in the eighth inning off San Francisco Giants pitcher Juan Marichal. May was the most productive member of the Big Red Machine in the 1970 World Series against the Baltimore Orioles. He batted .389 with two home runs, six runs scored which was tied with Boog Powell for Series high and eight RBI which was a five game World Series record at the time. He also had the highest slugging percentage and on base plus slugging (OPS) with .833 and 1.283 respectively. His three run homer to left field off Eddie Watt's first pitch in the eighth inning of Game 4 led to the only Series victory for the Reds who avoided an Orioles' four match sweep. Although the Reds slumped in 1971, May continued to slug away, hitting 39 home runs (third in the NL) and driving in 98 RBIs (sixth in NL). Consequently, May was named the Reds MVP for the 1971 season. he continued to drive in runs on a regular basis. His 105 RBI in 1973 was second in the league. On April 29, 1974, May became the 17th player in MLB history to hit two home runs in one inning.
Балтимор Ориольс 1975-80
Мей Джей Шлютермен бірге Балтимор Ориолс командасы Астрос командасынан Энос Кэбелл мен Роб Эндрюске қысқы жиында 1974 жылғы 3 желтоқсанда сатып алынды. Алдыңғы бес маусымда MLB-дің ең үздік бес қуатты соққышыларының бірі ретінде 32 гол мен 98 RBI орташасымен, Мейдің Ориолс командасының бірінші базадағы шабуылдық өнімділігін жақсартуы күтілді. Ол бірден Америка лигасына бейімделіп кетті. Жаңа лигадағы алғашқы соққысында ол Тайгер стадионында үш ұпайлық хоум-ран соқты. Бостонның Фенвей паркіне алғаш рет келгенде, Мей парктің әйгілі Жасыл Монстр деген бөлігіне екі үш ұпайлық хоум-ран соқты, соның ішінде жеңіс әкелген соққы да болды. 1976 жылы Мей Ориолс сапындағы ең жақсы маусымын өткізді. Ол 25 хоум-ран соғып, 109 RBI көрсеткенімен Америка лигасында көшбасшы атанды. БҰЗЫЛҒАН СИЛТЕМЕ > Ориолс сапындағы соңғы үш маусымда Мей негізінен бірінші базада жас Эдди Мюррейге орын ашу үшін тағайындалған соққышы ретінде пайдаланылды. Мей 1979 жылы 19 хоум-ран мен 69 RBI көрсетіп, маңызды үлес қосса да, 1979 жылғы Әлем сериясында ол тек екі рет соққы жасады, себебі бұл серияда тағайындалған соққышы (DH) пайдаланылмады.
In his last three seasons with the Orioles, May was primarily used as a designated hitter to make room for a young Eddie Murray at first base. Although May was a major contributor in 1979 with 19 homers and 69 RBI, in the 1979 World Series, he only came to bat twice because the DH was not used in that series.
Канзас-Сити Роялз 1981-82
1980 жылғы маусымнан кейін «Ориолс» командасынан еркін агент ретінде кетуге рұқсат алғаннан кейін, Мей «Роялс» командасымен бірінші базадан, белгілі соққышыдан (DH) және резервтік ойыншы ретінде келісім жасасты. 1982 жылы бар болғаны 48 ойында .308-ге дейін соққы бергеніне қарамастан, 39 жастағы Мей қараша айында командадан босатылды және карьерасын аяқтауға шешім қабылдады. «Роялс» командасынан босатылғаннан кейін, ол команданың соққылау жаттықтырушысы болып қайта жұмысқа алынды және 1985 жылғы әлем чемпионатын ұтқан команда құрамында әлем чемпионатының жүзігін жеңіп алды.
Жалпы мансабы
18 маусымдық карьерасында Мей .267 орташа ұпай жинады, 354 хоум-ран соқты, 1244 рет ұпай тапты және 2071 ойында 2031 соққы жасады. Қорғаныста ол 0.994 пайыздық көрсеткішті көрсетті. Мейдің страйк-аутқа бейімділігі болды; ол 10 маусымда 100-ден астам рет страйк-аутқа ұшырады және мансабында барлығы 1570 рет страйк-аутқа ұшырады. Дегенмен, ол үш командада ойнап, 100 RBI көрсеткішіне жеткен 11 негізгі лига ойыншысының бірі, ал қалғандары – Дик Аллен, Джо Картер, Орландо Сепеда, Рокки Колавито, Гуз Гослин, Роджерс Хорнсби, Реджи Джексон, Ал Симмонс, Вик Вертц және Алекс Родригес. Мей қазіргі уақытта үш Даңқ залына енген: Балтимор Ориолс Даңқ залы (1988), Цинциннати Редс Даңқ залы (2006), Алабама спорт Даңқ залы (2009). Бірмингемнің «Үлкен соққышы» және Фрэнк Робинсон – Ориолс және Редс Даңқ залдарына сайланған жалғыз ойыншылар. Оның үш баласы және тоғыз немересі бар. Оның ұлы Ли Мэй-младший 1986 жылы Нью-Йорк Метс командасының бірінші раундында таңдалды және 1986 жылдан 1993 жылға дейін олардың екінші лига жүйесінде ойнады. Содан кейін ол 1999 жылы Метс ұйымында жаттықтырушылық мансабын бастады, ал кейін 2012–2015 жылдары Сиэтл Маринэрс командасының екінші лигадағы соққылау үйлестірушісі болып жұмыс істеді. Бұрын ол 2004 жылдан бастап жеті маусым бойы Кливленд Индианс жүйесінде менеджер және жаттықтырушы болып қызмет етті, содан кейін 2016 жылы Бостон Ред Сокс ұйымына қосылып, Гринвилл Драйв командасының соққылау жаттықтырушысы болды. Мей-младшийдің ұлы Джейкоб Мэй 2013 жылғы MLB драфтының үшінші раундында (91-ші нөмір) Чикаго Уайт Сокс командасымен таңдалды.
Өлім
Мей 2017 жылдың 29 шілдесінде Цинциннатидегі ауруханада 74 жасында пневмониядан қайтыс болды. Ол сонымен қатар жүрек ауруымен де ауырған.
Әдебиеттік сілтемелер
Мей Стив Рушин Sports Illustrated журналындағы «Cheers» телешоуының кейіпкері Сэм Малоун туралы жазған мақаласында еске алынды. Мақалада Малоун бұрынғы жоғары лига питчері ретінде суреттелген, ол Майға Балтимордың «Мемориалдық стадионнан» шығарып жіберген допты күшпен соққан екен.