Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Блейкдаун – Уайр Орман ауданындағы, Ворстершир графтығының солтүстігінде А456 тас жолы бойында орналасқан ауыл. Жерді қоршауға алу және теміржол келгеннен кейін, 19 ғасырда ол ауыл шаруашылығы және өнеркәсіптік салаларда дамыды. Қолайлы көлік байланыстарының арқасында қазір ол негізінен көршілес Киддерминстер қаласы мен Бирмингем және Вустер қалаларының тұрғындары үшін жатақ ретінде қызмет етеді.
Blakedown is a village in the Wyre Forest District lying along the A456 in the north of the county of Worcestershire, England. Following enclosures and the arrival of the railway, it developed both agriculturally and industrially during the 19th century. Due to its transport links, it now serves mainly as a dormitory for the neighbouring town of Kidderminster and for the cities of Birmingham and Worcester.
Тарих
Домсдей кітабынан бері Блейкдаун (бұрынғы Блейк Даун) аймағы Хэгли приходының бір бөлігі болды; бастапқыда ол Клент жүздігіне, кейін Хафширдің төменгі бөліміне қарасты. 1888 жылы өсіп келе жатқан ауыл Хэглиден әкімшілік тұрғысынан бөлініп, Черчилльдің шағын көршілес приходымен біріктірілді; қазір екі ауылдың да бірлескен приходтық кеңесі бар. Блейкдаунның көп бөлігі бастапқыда жалпы пайдаланудағы жер болды және ол 1832 жылы ғана қоршалды. 1852 жылы теміржол келгеннен кейін, оған байланысты ауыл шаруашылығы және өнеркәсіптік дамудың нәтижесінде Блейкдаун ақырында өзінің серігі Черчилльден іріледі. Оның оңтүстігінен Черчилльдің Уаннертон бұлағына құятын өзен 1367 жылы жол бойындағы көл жасау үшін бөгеттелген. Бұрын Блейкдаун көлі деп аталған, кейіннен ол Лебедь көлі деп аталды. Жоғарырақ Спрингбрук көлі (қазіргі Әйелдер көлі) және Бидай диірмені көлі салынды, кейіннен диірмен өнеркәсіптік мақсатта қайта жаңартылғанда Фордж көлі деп аталды. Диірмендер мен балқыту пештері бұзылғаннан кейін де, 1930 жылға дейін жұмысшылар Ланкашир мен Камберлендтен жыл сайын екі айға келіп, оларды қоршаған жылыштарды кесіп, себеттер мен ағаш кептіретін. Блейкдаун арқылы өтетін жолда әлі де екі қонақ үй бар: 1760 жылдан бері салынған Лебедь тавернасы және Үйдегі Ескі үй. Соңғысы 1830 жылдары шағын коттедждегі таверна ретінде басталып, ақырында көршілес екі коттеджді қосып алды. Ауылдың төменгі жағындағы өзендердің қосылысы темір өңдеу заводтарына қуат берді. Олардың ішінде Сэмюэл Брэдлидің Спринг Брук балқыту пеші бар, ол өркендеген кезінде 150 жұмысшыны жұмысқа алды. Балқыту пеші шыны жасаудан басталып, кейін біліктер жасауға көшті және 1917 жылы бұзылды. Басқа да бір мекеме – Блейкдаун құю зауыты, оның орнында 1920 жылдан кейін Диірмен коттеджі салынды. Одан әрі кішкентай құю зауыты болды, кейіннен ол арақ диірменіне айналды. Бұрын осы клиенттерге қызмет көрсеткен көптеген ауылдық дүкендер қазір жабылды, бірақ пошта бөлімі мен жалпы дүкен, сондай-ақ бірнеше шағын кәсіпорындар сақталды. 2000 жылы жабылған бір кәсіпорын – бұрынғы атақты Блейкдаун балабақшасы, онда 1868 жылы Гладстоун алмасының жаңа түрі анықталды. Балабақша орнындағы жаңа құрылыс оның құрметіне Гладстон алаңы деп аталды. Дегенмен, қазіргі ауылдың көп бөлігі екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары теміржолдың ар жағына салынды. Белбротон жолының бойында ат шаруашылығы орталықтары бар, сонымен қатар ауылда тамаша спорттық жабдықтар бар. Олардың ішінде бастапқыда 9 ойынды алаңы болған гольф клубы, қазір 18 ойынды алаңға дейін кеңейтілді; теннис клубы; футбол және крикет алаңдары. 1904 жылы құрылған снукер клубының құрметті президенті – бильярдтың бұрынғы әлем чемпионы және жергілікті тұрғын Рекс Уильямс. 1920 жылдардағы қарапайым арт-деко фасады бар приход залында 282 театр деп аталатын жабық қойылымдар өткізілетін орын бар. Сыртта 2016 жылы аяқталған жаңа боулинг алаңы және оның астында демалыс алаңы орналасқан.
From the time of the Domesday book, the Blakedown (earlier Bleak Down) area formed part of Hagley Parish; originally it belonged to Clent Hundred and later to the lower division of Halfshire. In 1888 the growing village was separated administratively from Hagley to merge with the small adjacent parish of Churchill; there is now a combined Parish Council for both villages. Much of Blakedown was originally an area of common land, only enclosed in 1832. With the coming of the railway line in 1852, and the consequent agricultural and industrial development, Blakedown eventually became larger than its companion, Churchill. The stream running to the south of it as an affluent to Churchill's Wannerton Brook had been dammed to make a roadside pool as early as 1367. Formerly known as Blakedown Pool, it was later named Swan Pool. More dams were built higher up to form Springbrook Pool (now Ladies Pool), and Wheatmill Pool, eventually called Forge Pool when the agricultural mill there was redeveloped for industrial use. Even after the mills and forges were demolished, workers came from Lancashire and Cumberland for two months each year to cut the willows surrounding them for withies and clogs until the 1930s. There are still two public houses serving the road through Blakedown: the Swan Inn, dating from 1760, and the Old House at Home. The latter started as a cottage taproom in the 1830s, eventually growing to absorb two neighbouring cottages. The confluence of streams at the foot of the village provided power for ironworks. These included Samuel Bradley's Spring Brook Forge, which in its heyday had a workforce of 150. The forge began as a glassworks, before diversifying to the manufacture of axles, and was demolished in 1917. The other establishment was the Blakedown Foundry, on the site of which Mill Cottage was built after 1920. Further along was a smaller foundry which later became a saw mill. Many of the village shops that used to serve this clientele have now closed, although a post office and general store remain, along with some other small businesses. One business that disappeared in 2000 was the formerly renowned Blakedown Nursery, where the new Gladstone apple variety was identified in 1868. The recent building development on the nursery site was named Gladstone Place in its honour. However, the greater part of the modern village was built on the other side of the railway line in the years following World War 2. There are horse riding stables along the Belbroughton Road and the village also has some excellent sports facilities. These include a golf club which was originally a 9 hole course, now extended to 18 holes; a tennis club; and football and cricket pitches. The snooker club that was established in 1904 has former World Billiard Champion and local resident Rex Williams as Honorary President. The 1920s Parish Hall with its modest Art Deco frontage houses an indoor performance space known as Theatre 282. Outside is a new bowling green completed in 2016 and below it a recreation area.
Жол және темір жол
Ежелгі заманда Дройтвич пен Гринсфордж арасындағы римдік жол Блейкдаунның шығысынан өтті, кейіннен ол Батыс Мидлендс аймағын тұзбен қамтамасыз ететін тұз жолына айналды. Киддерминстерді Бирмингемге байланыстыратын тағы бір жол 1753 жылы жол ақысы алынатын жолға айналдырылды, ал Белбротон жолымен қиылысында Блейкдаун-Пулдің үстінде жол ақысын төлейтін үй салынды. Осы кезеңдегі 1807 жылғы металл тақтасы бар маңызы бар белгі әлі де Киддерминстерден ауылға кіре берістегі алғашқы бұрылыста сақталған. Темір жол келгеннен кейін жол ақысын төлейтін үйдің кірісі азайды және ғимарат ақырында дүкенге айналдырылды. Қаржылық шығынның бір себебі Спринг Брук Форджінің иесі Сэмюэл Брэдли болды, ол тауарлары үшін төлемнен қашу үшін Фордж Лэйннен станцияға дейін қысқа жол жасады. Ағаштармен көмкерілген бұл жол әлі де "Авеню" деп аталады. Оксфорд, Вустер және Вулвергемптон темір жолы 1853 жылы ауылдың шетінде Харбороу Холлдың сквайры ұсынған жерде станция ашты. Алғашқыда ол Черчилль деп аталды, содан кейін екі шіркеудің бірігуінен кейін Черчилль және Блейкдаун деп өзгертілді. Қазір ол жай ғана Блейкдаун темір жол станциясы деп танылады. Станция ауласында теміржол қызметкерлері үшін сол кезде салынған бір қабатты коттедждер әлі де сақталған. Ваннертон Брук өзенінің кең аңғарындағы алғашқы виадук ағаш тіреулерге орнатылған. 1885 жылы сол кездегі Ұлы Батыс темір жолы оны параллель көк кірпіштен жасалған виадукпен алмастырды, бірақ ескі құрылыстың қызыл кірпіштен жасалған тіректерін аңғардың екі жағында да көруге болады. Станция Милл-Лейнде орналасқан, онда деңгейлі өткелдер сигналдық будкадан басқарылды. Бұл будка қажетсіз болғаннан кейін, Черчилль және Блейкдаун тарихи қоғамы оны өз кеңсесі ретінде сатып алды және 2016 жылы станцияның жанындағы жерге көшірді.
In ancient times the Roman road between Droitwich and Greensforge ran just east of Blakedown and later developed into a saltway supplying the West Midlands. Another road linking Kidderminster to Birmingham was made a turnpike in 1753, and a toll house was built above Blakedown Pool at the junction with the Belbroughton Road. A milestone from this era with an 1807 metal plate still exists on the first bend coming into the village from Kidderminster. The toll house income dwindled with the coming of the railway and the building was eventually replaced with a shop. One source of financial loss was Samuel Bradley, the owner of Spring Brook Forge, who made a short cut from Forge Lane to the station in order to avoid paying dues on his goods. Planted with trees, it is still known as The Avenue. The Oxford, Worcester and Wolverhampton Railway opened a station at the edge of the village in 1853 on land made available by the Squire of Harborough Hall. Originally it was named Churchill, then Churchill and Blakedown following the amalgamation of the two parishes. Now it is known simply as Blakedown railway station. In the station yard there still remain the single storey cottages built at the time for railway workers. The original viaduct over the wide valley of Wannerton Brook was built on wooden trestles. In 1885 what was by then the Great Western Railway replaced it with a parallel blue brick viaduct, although the red brick abutments of the old structure can still be seen on either side of the valley. The station was situated on Mill Lane, where level crossing gates were operated from a signal box. After that became redundant, it was acquired by the Churchill and Blakedown Historical Society for their headquarters and in 2016 was shifted across the road to a site adjoining the station.
Ғимараттар
Киддерминстер жолындағы аумақтың мекендеуі баяу болды. Ағаштан жасалған Харбороу залы 1635 жылы Уильям мен Энн Пенн үшін, Эдуард III патша тұсында отбасына тиесілі болған жерге салынды. Уильямның қайтысынан кейін ол екі қызына қалды, олардың үлкені Томас Шенстонға үйленді және ақын Уильям Шенстонның анасы болды. Үйдің төменгі жағында бөгет салынды, нәтижесінде су тобырлары пайда болды, олар Брум диірменіне дейін иіліп өтеді, ол 1880 жылдары қолданыстан шықты. 1832 жылы Харбороу орталық алаңының қоршалғаннан кейін, Харбороу шаруашылығы басты жолдың екінші жағына салынды, ал төбеге қарай екі шаруашылық үйі орналасқан. Ауылдың қарсы басында, приход шекарасының сыртында, бір кезде беткейде жартылай ағаштан салынған үй болған, ал ауылдық ұстахана басты жолдың екінші жағында орналасқан, екеуі де 20 ғасырдың басында бұзылды. 18 ғасырдың басына қарай салынған Спрингбрук үйі бүгінге дейін сақталған, сондай-ақ Ваннертон Бруктың жанындағы заманауи Черчилль астық диірмені де бар. Ауыл көшесінде 18 ғасырдың соңынан қалған екі үй сақталған: Аш қамалы мен Джек коттеджі (қазіргі почта бөлімімен іргелес). Белбротон жолының жанындағы Роуз коттеджі 1820 жылы салынған, бірақ кейіннен бұрыштағы бұрынғы ұстаханамен біріктірілген. Белбротон жолындағы ұстаханадан (ондаған жылдар бойы бұрынғы атауымен – «Орталық алаң» деп аталып келді) өтетін Виктория кезеңінің коттедждерінің тар учаскелері болды, олардың әрқайсысы шыңды мұржасы бар кіреберіспен жабдықталған. Жолдың екінші жағында 1830 жылдары қорыту зауытының жұмысшылары үшін Фордж-Лейннің жоғарғы жағында коттедждер салынған. 1860 жылға қарай ауылда Ұлы Джеймс шіркеуін салуға жеткілікті тұрғындар болды, ол готикалық жаңғырту стилінде Джордж Эдмунд Стрит жобасы бойынша салынды. Бастапқыда ол қарапайым неф пен ғибадатханадан тұрды, ал ғибадатхананың соңында сәндік қоңырау мұнарасы орналасқан. Шіркеу үшін құмтас сол кездегі Литтелтон лордтарының резиденциясы болған Хагли Холлдың жерінен алынды. 1865 жылы өсіп келе жатқан халықты қабылдау үшін екі жексенбілік таңертеңгі қызмет өткізілді, ал келесі жылы шатырға ағаштан жасалған қоңырау мұнарасы қосылды (кейін 1915 жылы жаңа дәліз бен киім ауыстыратын бөлме салынғанда жаңартылды). Шіркеумен байланысты мектеп алғашқыда шіркеу ауласындағы қалайыдан жасалған шатырда орналасқан, 1885 жылы кірпіштен салынған ғимаратқа ауыстырылды, ол қазір балалар бақшасы ретінде пайдаланылады. Жаңа бастауыш мектеп шіркеу ауласына жақын жердегі заманауи ғимараттарда орналасқан. Аймақтағы 20 ғасырдың үйлерінің арасында Белбротон жолындағы Кнолл-Хилл үйі, бұрынғыдан келе жатқан көрсету секіруінің чемпионы Доун Воффордтың үйі болғандығымен ерекшеленеді. Киддерминстер жолынан жоғары орналасқан Харбороу Хилл Хаус 1925 жылы салынды, ал Ваннертон Хаус 1924 жылдан бастап салынды, ол Черчилль-лейннің жеке жолы арқылы қол жетімді, және әлдеқайда үлкен және оқшауланған. Ал Жаңа Вуд-лейн бойында жаңадан қалпына келтірілген арт-деко стиліндегі үй орналасқан, ол 1934 жылы салынған кезде Блэкдаун-Руф деп аталды.
Settlement of the area along the Kidderminster road came slowly. The timber framed Harborough Hall was built in 1635 for William and Anne Penn on land that had belonged to the family since the reign of Edward III. On William's death it was left to his two daughters, of whom the elder married Thomas Shenstone and was the mother of William Shenstone the poet. Damming produced a chain of pools below the house, curving round to Broome Mill, which was disused by the 1880s. Following shortly on the enclosure of Harborough Common in 1832, Harborough Farm was built on the other side of the main road, with two farm cottages further along the hillside. At the opposite end of the village, beyond the parish boundary, there was once a half timbered cottage on the slope, with the village smithy on the other side of the main road, both of which were demolished in the early 20th century. Springbrook House, dating from the turn of the 18th century, still survives, as does the contemporary Churchill corn mill beside Wannerton Brook. Along the village street there are two survivals from the end of the 18th century, Castle Ash and Jack's Cottage (which now adjoins the Post Office). Rose Cottage, near the Belbroughton Road, dates from 1820 but has since been combined with the former blacksmith's round the corner. Beyond the blacksmith on Belbroughton Road (which continued to be called by its old name of The Common for decades) there were the narrow plots of Victorian cottage developments, each with their peaked porch. On the other side of the road were the cottages built for foundry workers in the 1830s at the top of Forge Lane. By 1860 there were enough inhabitants in the village for the church of St James the Great to be built to a design by Gothic revivalist George Edmund Street. At first it consisted of a simple nave and chancel with an ornamental bell turret at the gable end. The sandstone for the church was quarried from the grounds of Hagley Hall, the residence of the Lyttelton lords of the manor at the time. In 1865 two Sunday morning services were held to accommodate the growing population and in the following year a rooftop wooden bell tower was added (later renewed in 1915 at the same time as a new aisle and vestry were built). A school associated with the church was first housed in a tin hut in the churchyard, replaced in 1885 with a brick building which now functions as a nursery school. The new primary school occupies modern buildings on a site adjacent to the churchyard. Among the 20th century houses in the area, Knoll Hill along the Belbroughton road is notable for having been the former home of the show jumping champion Dawn Wofford. Above the Kidderminster Road, Harborough Hill House was built in 1925; the much larger and more secluded Wannerton House dates from 1924 and is accessed by a private drive leading off Churchill Lane. And along New Wood Lane is a newly restored Art Deco house, known as Blakedown Rough when it was first built in 1934.