К.И. Сойер: Әуе базасының тарихы және азаматтық қолданысы

Кіріспе

Бұл нысанды азаматтық қолдану және әуежай туралы ақпарат.

K. I. Sawyer Әуе күштері базасы – Мичиган штатының Маркет округінде, Маркет қаласының оңтүстігінде орналасқан, АҚШ Әуе күштерінің (USAF) бұрынғы әскери орны. Мичиганның Жоғарғы түбегінің орталық бөлігіне жақын орналасқан базаға шамамен қырық жыл бойы қызмет етілді және ол 1995 жылы жабылды. Каунти әуежайы, Сауер халықаралық әуежайы, базаның бір бөлігін алып, жоспарланған әуекомпания рейстерін және жалпы авиациялық қызметті жүзеге асырады. Бұрынғы базаның аумағы қазір статистикалық мақсаттар үшін тіркелмеген қауымдастық және санақ бойынша белгіленген аудан (CDP) болып табылады. CDP K. I. Sawyer деп аталады және 2020 жылғы санақ бойынша 3,064 адамды құрады.

Тарих

К.И. Сойер әуе базасының тарихы 1930 жылдардың ортасында басталды. Кеннет Ингаллс Сойер (1884–1944), азаматтық инженер және Маркет округінің жол комиссары, Маркет аймағының дамуына көмектесетін әуежай салуды жоспарлады. Әуежайдың құрылуы мен орналасуына ең көп әсер еткен фактор – жергілікті аудандағы дамитын кен өнеркәсібі болды. Темір кеніне деген сұраныс артқан сайын, саяхат қажеттілігі де өсті. 1937 жылға қарай әуе тасымалы қажеттілікке айналды, соның нәтижесінде Маркет пен Негаунэ арасында округтік әуежай салынды. Аймақ халқының саны арта берді, ал 1940 жылы Сойер Негаунэ әуежайының өсіп келе жатқан сұранысты қанағаттандыра алмайтынын түсінді. 1941 жылы округтік тас жолдар бөлімінің бастығы өз қызметінен шығып, жаңа әуежай жоспарын ұсынды. Оның ұсынған жерінің ең маңызды белгілері – құм төбелері және көптеген көкжидек егістіктері болды. Басқарма осы идеяны қолдады. Бірақ көп ұзамай АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты. Жергілікті халық Ұлы көлдердегі Су шлюздарының, шекара маңындағы Саулт Стейді қорғау туралы алаңдады және АҚШ Әскери-әуе күштеріне жаңа әуежайды беруді ұсынды. Алайда, сол кезде бұл ұсыныс қарастырылмай қалды.

К. И. Сойер әуежайы

Сойер 1944 жылы қайтыс болды, ал келесі жылы бір ұшу жолағынан тұратын әуеайлақ аяқталып, оның құрметіне К. И. Сойер әуежайы деп аталды. 1948 жылға дейін жеке ұшқыштармен пайдаланылды, содан кейін Nationwide Airlines әуежайдан ұшуды жүзеге асыратын алғашқы коммерциялық әуе компаниясы болды. Nationwide ұшақтары Маркеттен Детройтке, Эсканаба, Айрон Маунтин және Меноминиде тоқталып, рейстер жасады. 1954 жылдың ақпан айында АҚШ Әуе күштері күштерін кеңейту жоспарларын жариялады, соған байланысты жаңа базалар қажет болды. Үкімет округпен Сойерді жалға алу туралы келіссөздер жүргізіп, 12 миллион долларлық реактивтік база салуды ұсынды, оны Әуе күштері және Маркет аймағының тұрғындары бірлесіп пайдалана алатын еді. Үкіметтің басты талабы – айына азаматтық ұшақтар 300-ден артық қонбауы керек болды. 1955 жылдың қаңтар айында округтік сотта ұсынылып отырған жалға алу мәселесін талқылау үшін қоғамдық тыңдау өтті. Көптеген қатысушылар Маркетт қалалық комиссиясын үкіметтің ұсынысын қабылдауға шақыратын резолюцияны қабылдауға дауыс берді.

К. И. Сойер Әуе күштерінің базасы

1955 жылғы 24 қаңтарда АҚШ үкіметі 99 жылға жалға берді. Дер кезінде әскери қолдау көрсету құрылыстарының салынуы басталды. Базаның құрылысы кезінде шамамен 850 адам жұмыс істесе, қыс айларында тағы 262 адам белсенді түрде жұмыс істеді. Әуе күштері министрі Гарольд Э. Талботтың АҚШ сенаторы Гомер С. Фергюсонға жолдаған хаты «The Mining Journal» газетінде жарияланып, К.И. Сойер әуе күштері базасында 900-ден астам әскери қызметкер орналасатыны және олардың жылдық табысы 3 миллион доллардан аспайтыны хабарланды. К.И. Сойер әуежайы 1956 жылғы 8 сәуірде бірлескен азаматтық-әскери нысан ретінде ресми түрде ашылды. Бірақ көп ұзамай АҚШ Әуе күштері Негауни қалашығында азаматтық әуежай құрылысына 447 000 доллар бөлгенді ұсынды, бұл Әуе күштеріне базаны жеке пайдалануға мүмкіндік берер еді. Салынған Әуе күштері нысандарының ішінде 12366 фут (3769 м) және 300 фут (91 м) ұзындығындағы ұшу-қону жолағы бар. Сонымен қатар, аймақтың кең ашық әуе кеңістігі өте қауіпсіз және кешігусіз әуе трафигін қамтамасыз ету үшін операцияларды жеңілдетеді. К.И. Сойер Әуе базасының ресми ашылуы 1959 жылғы 8 мамырда өтті, сол кезде әуеайлақ толығымен әскери операцияларға берілді.

Әуе қорғанысы командалығы

К. И. Сойер белсенділікке келгеннен кейін 1956 жылғы 8 сәуірде Әуе қорғанысы бас қолбасшылығының (ADC) қарамағына берілді. 473-ші истребительдер тобы Иллинойс штатындағы О’Хара халықаралық әуежайында ADC-нің 4706-шы әуе қорғанысы қанатының құрамында қабылдаушы бөлімше ретінде құрылды. Базаның бастапқы міндеті – жаудың бомбалаушы шабуылына қарсы истребительдермен ұшып қарсыласу қорғанысын ұйымдастыру болды. 1956 жылғы 8 маусымда 484-ші истребительдер эскадрильясы құрылды және F 89D Scorpion истребительдерін алуға рұқсат берілді, алайда 484-ші ИЭ ешқашан толық жабдықталмады және штаттық құрамымен қамтамасыз етілмеді, себебі әскери әуеайлақ стандартына сәйкес әуежайды жаңғырту үшін көп жұмыс істеу қажет болды. 1957 жылы базадағы азаматтық коммерциялық рейстер жаңа Маркетт округі әуежайына көшірілді, ол бұрынғы Негаунэ әуежайының орнында салынған еді. К. И. Сойерге алғашқы рет тағайындалған ұшақтар – Кинчелое әуе базасындағы 438-ші истребительдер эскадрильясының F 102 Delta Dagger истребительдері болды, олар 1958 жылдың жазында К. И. Сойерде уақытша орналасты. 1958 жылғы 8 қарашада К. И. Сойер әуе базасында Саулт-Сент-Мари әуе қорғанысы секторы (SsmADS) құрылды. ADC басқару және бақылау ұйымының міндеті – 1959 жылы ашылған Жартылай Автоматты Жерлік Орта (SAGE) деректер орталығын (DC 14) басқару болды. SAGE жүйесі – АҚШ Әуе күштерінің (кейіннен FAA) жалпы бақылау радар станцияларын біріктіретін және әуе қорғанысы үшін орталықтандырылған орталық құратын желі, кеңестік ядролық шабуыл туралы ерте ескерту және жауап беруді қамтамасыз ету мақсатында құрылған. SsmADS сондай-ақ Антиго AFS (P 19) және Калумет AFS (P 16) ADC жер үстінен басқарылатын ұшып қарсыласу (GCI) және ескерту станцияларын қолдады. Базаның одан әрі кеңейтілуі 1959 жылы ұшу-қону жолағының қазіргі 12 366 футқа дейін ұзартылуымен байланысты болды. Ұзартудан бұрын ADC 473-ші истребительдер тобын 56-шы истребительдер қанатымен және оның 62-ші истребительдер эскадрильясымен алмастырды, олар Сойерде қабылдаушы бөлімше ретінде орналасты. 56-шы истребительдер қанаты 1959 жылы кеңейтілген ұшу-қону жолағы аяқталғаннан кейін алғашқы ұшағын – McDonnell F 101 Voodoo истребителін алды. F-101 истребительдері SAGE бөлімшесіне қажетті қарсыласу және жою мүмкіндіктерін қамтамасыз етті. 1961 жылы 56-шы истребительдер қанаты таратылды және Сойердегі қабылдаушы бөлімше Саулт-Сент-Мари АДС болды. 1964 жылы қайта ұйымдастыру кезінде SAC базаның юрисдикциясын қабылдады және ADC өзінің қатысуын жалға алушы ұйымға дейін қысқартты. 62-ші ИЭ Дулут әуе қорғанысы секторының басқаруына берілді және SsmADS таратылды. SAGE жүйесіне жауапкершілік Дулут АДС (DC 10) немесе Детройт әуе қорғанысы секторына (DC 06) ауыстырылды. 1969 жылы Әуе қорғанысы бас қолбасшылығы Әуе-ғарыштық қорғанысы бас қолбасшылығы болып қайта аталды. 1971 жылы 62-ші истребительдер эскадрильясы және оның F 101B истребителі жаңа эскадрильямен және ұшақтармен алмастырылды. Жаңа эскадрилья – 87-ші истребительдер эскадрильясы (87 ИЭ), «Red Bulls» аталды, ол F 106A Delta Dart истребитерін ұшырды. 87-ші эскадрильяда төрт Lockheed T 33 ұшағы бар, олар эскадрильяның қарсыласу истребительдеріне нысананы қолдау үшін, совет бомбалаушыларының тактикасын симуляциялады. Сонымен қатар, олар NORAD радиолокациялық бағалау және логистикалық қолдау рейстерін орындады. ADC 1979 жылы таратылды және барлық ADC ұшақтары тактикалық әуе күштеріне (TAC) берілді, ол Air Defense – Tactical Air Command (ADTAC) деп аталатын кіші ұйымға бағынды. 87 ИЭ және олардың F 106 ұшақтары Сойер әуе базасында 24/7/365 дайындық күйінде қалды. 87-ші эскадрилья 1984 жылы F-15 Eagle истребителіне ауысу жоспарланған. Алайда, бюджет қысқартуларына байланысты ауысу тоқтатылды және эскадрилья 1985 жылғы 1 қазанда таратылуға жоспарланды, себебі АҚШ-тағы құрлықтағы әуе қорғанысы миссиясы Әуе ұлттық гвардиясына көшірілді. Таратылған кезде 87 ИЭ белсенді қызметте болған соңғы F 106 эскадрильясының екіншісі болды. 1985 жылғы 4 қыркүйекте 87 ИЭ-ден соңғы үш F 106 Delta Dart ұшағы К. И. Сойерден Аризона штатының Тусон қаласындағы Дэвис Монтан әуе базасындағы AMARC-қа ұшып кетті. Оның ұшақтарының көпшілігі кейіннен QF 106 нысаналық дрондарына айналдырылды және 1990 жылдардың соңында Флорида штатының батысындағы Тиндалл әуе базасындағы 82-ші әуе нысаналары эскадрильясымен Мексика шығанағының үстінде әуе нысаналары ретінде қолданылды.

Upon activation, K. I. Sawyer was placed under the Jurisdiction of Air Defense Command (ADC) on 8 April 1956. The 473d Fighter Group was activated as the host unit, under the ADC 4706th Air Defense Wing at O'Hare International Airport, Illinois. The initial mission of the base was to act as a fighter interceptor defense against an enemy bomber attack, the 484th Fighter Interceptor Squadron was activated on 8 June 1956, and authorized F 89D Scorpion interceptors, however the 484th FIS was never equipped or manned as much construction was necessary to bring the airport up to USAF standards for a military airfield. In 1957, civilian commercial operations from the base moved to a new Marquette County Airport erected at the site of the old Negaunee Airport. The first aircraft assigned to K. I. Sawyer were F 102 Delta Daggers from the 438th Fighter Interceptor Squadron at Kincheloe AFB, which were temporarily stationed at K. I. Sawyer during the summer of 1958. On 8 November 1958 the Sault Sainte Marie Air Defense Sector (SsmADS) was established at K. I. Sawyer AFB. The ADC command and control organization's mission was to operate the Semi Automatic Ground Environment (SAGE) Data Center (DC 14), which opened in 1959. The SAGE system was a network linking USAF (and later FAA) General Surveillance Radar stations into a centralized center for air defense, intended to provide early warning and response for a Soviet nuclear attack. SsmADS also supported the Antigo AFS (P 19) and Calumet AFS (P 16) ADC Ground Controlled Interception (GCI) and warning stations

Further expansion of the base occurred in 1959 when the runway was extended to its present 12,366 feet. Prior to the expansion, ADC replaced the 473d Fighter Group with the 56th Fighter Wing, along with its 62d Fighter Interceptor Squadron, to Sawyer as the host unit. The 56th FW received its first aircraft, a McDonnell F 101 Voodoo, in 1959, after the expanded runway was completed. The F 101s provided the SAGE unit with the required intercept and destroy capabilities that gave the base teeth. In 1961 the 56th Fighter Wing was discontinued and the host unit at Sawyer became the Sault Sainte Marie ADS. In a reorganization in 1964, SAC assumed jurisdiction of the base and ADC phased down its presence to a tenant organization. The 62d FIS came under the command and control of the Duluth Air Defense Sector and the SsmADS was inactivated. Responsibilities for the SAGE system were switched to the Duluth ADS, (DC 10) or the Detroit Air Defense Sector (DC 06). In 1969, Air Defense Command was redesignated as Aerospace Defense Command. In 1971, the 62d Fighter Interceptor Squadron and its F 101B was replaced with a new squadron and aircraft. The new squadron was the 87th Fighter Interceptor Squadron (87 FIS), the "Red Bulls," which flew the F 106A Delta Dart. The 87th maintained four Lockheed T 33 aircraft to provide target support for the squadron interceptors, simulating Soviet bomber tactics. In addition, they flew NORAD radar evaluation and logistic support sorties. ADC was disestablished in 1979 and all ADC aircraft assets were transferred to Tactical Air Command (TAC) under a sub organization known as Air Defense – Tactical Air Command (ADTAC). The 87 FIS and their F 106 aircraft remained based and maintaining a 24/7/365 alert status at Sawyer AFB. The 87th was scheduled to convert to the F 15 Eagle in 1984. However, due to budget cuts the conversion was cancelled and the squadron was scheduled for inactivation on 1 October 1985 as the continental air defense mission in the United States was increasingly transferred to the Air National Guard. When inactivated, the 87th FIS was the second to last F 106 squadron on active duty. On 4 September 1985, the last three F 106 Delta Darts from the 87th FIS departed K. I. Sawyer for AMARC at Davis Monthan AFB at Tucson, Arizona. Most of its aircraft were later converted to QF 106 target drones and expended as aerial targets over the Gulf of Mexico as part of the "Pacer Six Program" during the late 1990s at Tyndall AFB in western Florida by the 82d Aerial Targets Squadron.

Стратегиялық әуе командалығы

Стратегиялық әуе қолбасшылығы (SAC) 1958 жылғы 1 тамызда 4042-ші стратегиялық қанаттың құрылуымен К.И. Сойер әуе базасында орналасқан ұйымға айналды. 4042-ші стратегиялық қанат – B 52H Stratofortress бомбалаушыларын таратуға арналған қанат, SAC жоспарының бір бөлігі ретінде ірі бомбалаушыларды көптеген базаларға тарату арқылы Кеңес Одағының бүкіл паркін күтпеген алғашқы соққымен жоюын қиындатуды көздеді. SAC-тің KC 135A жанармай құюшы танкерлері мен ауыр B 52H бомбалаушы ұшақтарын алғанға дейін, барлық ауа райына төтеп бере алатын, ауыр бетонды ұшу-қону жолағы салынды, оның қалыңдығы және ені 150 фут (46 м) құрады. 1959 жылы ұшу-қону жолағы 1000 фут (305 м) ұзартылды. Сонымен қатар, ұшу-қону жолағының екі жағында 75 фут (23 м) енді иықтар салынды, бұл 91 метрлік төселген енді қамтамасыз етті. Кейін бұл қанатқа тағайындалатын екі операциялық бөлімше – 1960 жылғы 1 мамырда 923-ші әуе жанармай құю эскадрильясы және 1961 жылғы 1 маусымда 526-шы бомбалау эскадрильясы болды. 1960 жылғы 4 тамызда бірінші KC 135A ұшағы жетіп келді, ал сол жылдың қараша айында бөлімше толық жауынгерлік дайындыққа ие болды деп жарияланды. 1961 жылғы сәуірде 923-ші эскадрилья таратылды және 46-шы әуе жанармай құю эскадрильясы оның орнына ұйымдастырылып, іске қосылды. 526-шы эскадрильяға тағайындалған алғашқы B 52H ұшағы 1961 жылғы тамызда Сойерге келді. 1963 жылғы 1 ақпанда 4042-ші стратегиялық қанат таратылды және 410-шы бомбалау қанаты (ауыр) миссиясы, құрамы және ұшақтарында ешқандай өзгеріссіз ұйымдастырылып, іске қосылды. Сондай-ақ, сол күні 526-шы эскадрильяның орнына 644-ші бомбалау эскадрильясы іске қосылды, ал 46-шы әуе жанармай құю эскадрильясы 410-шыға қайта тағайындалды. Осы күні қанаттың көптеген қолдау эскадрильялары да іске қосылды. 1964 жылғы 1 қаңтарда SAC Сойер әуе базасының басқаруын өз қолына алды, ал 410-шы бомбалау қанаты 4-ші стратегиялық аэроғарыш дивизиясының үй иесіне айналды. К.И. Сойер – Мичиган штатындағы B 52 ұшақтарын пайдаланған үш SAC базасының бірі болды: қалғандары шығыста, Кинросс маңындағы Кинчелое әуе базасы, Саулт Сент-Мариден оңтүстікке қарай және Мичиганның төменгі жарты аралының солтүстік-шығысындағы Оскода маңындағы Вуртсмит әуе базасы. 410-шы қанат пен оның бағынышты бөлімшелерінің миссиясы – толық дайындықпен жұмыс істеу, ал қолдау шараларына ұшақтар мен көлік құралдарын күтіп ұстау, бомбалаушы экипаждар мен бөлімшелерді оқыту және әуедегі жанармай құюды қолдау кірді. Вьетнам соғысы кезінде қанат Оңтүстік-Шығыс Азияға бомбалаушы ұшақтарды жіберген жоқ, өйткені B 52H стратегиялық қорқытуға арналған. Алайда, жанармай құюшы ұшақтар мен экипаждар "Жас жолбарыс" TDY (уақытша орналасу) шарасына қатысты, ал бомбалаушы экипаждар RTU (Қайта оқыту бөлімі) оқуын өтті, Гуамдағы Андерсен әуе базасынан және Таиландтағы У Тапао әуе базасынан B 52D ұшақтарымен ұшуға дайындық алды және Оңтүстік-Шығыс Азияда өткен көптеген маңызды операцияларға, мысалы, Operation Arc Light операциясына белсенді қатысты. Бір Сойер KC 135A (61 0313) SAC қауымдастығында "планер" деп танымал болды, өйткені ол жақын жердегі Кинчелое әуе базасында жаттығу ұшуларын орындағаннан кейін үй базасына қонуға дайындалғанда отыны бітіп қалды. Ұшқыштар, нұсқаушы ұшқыштан басқа, қозғалтқыштар тоқтаған кезде құтқарылды. Ұшақта қалған нұсқаушы ұшқыш ұшақты ұшу-қону жолағынан сәл бұрын жерге қондырды, ол секіріп, ұшу-қону жолағында тоқтады. Ұшақ тез жөнделіп, қайта пайдалануға берілді, тіпті экипаж кіреберіс есігі (құтқару кезінде ұшақтан бөлініп қалған) жергілікті шаруаға Әуе күштеріне қайтарылды. К.И. Сойерге жылдар бойы тағайындалған басқа ұшақтардың ішінде Флорида штатындағы Эглин әуе базасындағы 48-ші және 39-шы әуедегі құтқару және қалпына келтіру қанаттарының HH 43B және HH 1H құтқару тікұшақтары бар, K. I. Sawyer тікұшақ (кейін оқу) қосымшасы, 1975 жылғы 14 наурыздан 1977 жылғы 1 қазанына дейін. Нью-Гэмпширдегі Пис әуе базасынан келген 509-шы бомбалау қанатының (Орташа) FB 111 бомбалаушылары, 1974 және 1975 жылдары Сойерде спутниктік дайындыққа келді. 1980 жылдардың басында К.И. Сойердің B 52 ұшақтары жаңа Boeing AGM 86 әуеден ұшырылатын зымыранды (ALCM) тасымалдауға бейімделді. ALCM Williams F107 WR 100 турбовентиляторымен қуатталды, ол зымыранның үстіңгі жағында ашылатын ине арқылы қоректендіріледі. B 52 екі қанаттың астындағы екі пилонда алты AGM 86B зымыранын тасымалдай алатын. 1980 жылы 644-ші бомбалау эскадрильясына (S 21 және S 31) тағайындалған екі B 52H экипажы "Персия шығанағында жұмыс істейтін Кеңес теңіз күштерінің элементтерін табу және суретке түсіру мақсатымен әлемді айналып, тоқтамай миссия орындағаны үшін" Маккей трофейімен марапатталды. Бұл уақытта қанат командирі полковник Г. Алан Дугард болды, ол керемет көшбасшы және 2011 жылы жарық көрген "When the Wolf Rises" атты 1972 жылғы Operation Linebacker II миссиясы туралы кітаптың авторы.

The Strategic Air Command (SAC) became a tenant organization at K. I. Sawyer AFB on 1 August 1958 with the organization of the 4042d Strategic Wing. The 4042d SW was a B 52H Stratofortress dispersal wing, a part of SAC's plan to disperse its big bombers over a larger number of bases, thus making it more difficult for the Soviet Union to knock out the entire fleet with a surprise first strike. Before receiving the KC 135A tanker and heavy B 52H bomber aircraft of SAC, an all weather, heavy duty concrete runway was built, measuring thick and 150 feet (46 m) wide. It was extended in 1959 from , overruns of 1000 feet (305 m). There are also 75 feet (23 m) shoulders on each side of the runway, providing a paved width of 300 feet (91 m). The two operational units to be assigned later to this wing were the 923d Air Refueling Squadron on 1 May 1960, and the 526th Bombardment Squadron on 1 June 1961. The refueling squadron's first KC 135A aircraft arrived 4 August 1960, and the unit was declared fully combat ready in November of that year. In April 1961, the 923d was inactivated and the 46th Air Refueling Squadron organized and activated as a replacement unit. The first B 52H aircraft assigned to the 526th arrived at Sawyer in August 1961. On 1 February 1963, the 4042d Strategic Wing was discontinued and the 410th Bombardment Wing (Heavy) organized and activated with no change in mission, personnel or aircraft. Also on that date, the 644th Bombardment Squadron was activated replacing the 526th, and the 46th Air Refueling Squadron was reassigned to the 410th. The majority of the wing's present support squadrons were also activated on this date as well. On 1 January 1964, SAC assumed jurisdiction of Sawyer AFB, with the 410th Bomb Wing becoming the host unit under the 4th Strategic Aerospace Division. K. I. Sawyer was one of three SAC bases in Michigan that operated the B 52: the others were Kincheloe AFB to the east, near Kinross, south of Sault Ste. Marie, and Wurtsmith AFB, in the northeast of Michigan's Lower Peninsula, near Oscoda. The 410th and its subordinate units' mission was to operate at full readiness, and support activities included aircraft and vehicle maintenance, bombing crew and unit training, and air refueling support. The wing did not deploy bomber aircraft to Southeast Asia during the Vietnam War, as the B 52H was dedicated to strategic deterrence. However, the tanker aircraft and aircrews participated in the "Young Tiger" TDY effort, and the bomber aircrews went through RTU (Replacement Training Unit) training to fly B 52Ds out of Andersen AFB, Guam and U Tapao RTAFB, Thailand and were active participants in many of the notable campaigns that took place in Southeast Asia, such as Operation Arc Light. One Sawyer KC 135A (61 0313) became famous throughout the SAC community as "the glider" when it ran out of fuel on a short final approach prior to landing at its home base after flying practice approaches at nearby Kincheloe AFB to complete requalification training. The flight crew, with the exception of the instructor pilot, bailed out when the engines went quiet. The instructor pilot, who remained on board, landed the aircraft just short of the runway overrun, bounced and rolled to a stop on the runway. The aircraft was repaired and returned to service quickly and even the crew entry door (which separated from the aircraft during bailout procedures) was returned to the USAF by a local farmer. Other aircraft assigned to K. I. Sawyer over the years included HH 43B and HH 1H rescue helicopters of the 48th and 39th Air Rescue and Recovery Wings at Eglin AFB, Florida at the K. I. Sawyer Helicopter (later re designated Training) Annex, 14 March 1975 to 1 October 1977. SAC FB 111 bombers assigned to the 509th Bombardment Wing (Medium) from Pease AFB in New Hampshire, on satellite alert at Sawyer in 1974 and 1975. In the early 1980s, K. I. Sawyer's B 52s were modified to carry the new Boeing AGM 86 Air Launched Cruise Missile (ALCM). The ALCM was powered by a Williams F107 WR 100 turbofan, which is fed by an inlet which folds out on the top of the missile. The B 52 could carry six AGM 86Bs on each of the two underwing pylons. In 1980, two B 52H crews assigned to the 644th Bomb Squadron (S 21 and S 31) were awarded the Mackay Trophy for "executing a nonstop, around the world mission with the immediate objective of locating and photographing elements of the Soviet Navy operating in the Persian Gulf." The Wing Commander at this time was Col G. Alan Dugard, a great leader and author of the 2011 book about the Operation Linebacker II missions of 1972, titled "When the Wolf Rises."

Жабылу

1993 жылы федералды үкіметтің базаларды қайта құру және жабу жөніндегі комиссиясы (BRAC 1993) базаны жабуды ұсынды. KC 135 танкерлері 1993 жылдың қазан айында кете бастады, ал B 52H бомбалаушылары қалған екі B 52 базасы – Барксдейл және Минот әуе базасы арасында бөлінді; Сойердегі соңғы B 52 1994 жылдың қараша айында Минотқа ұшып кетті. Сойерге соңғы рет тағайындалған ұшақтар – 1977 жылы «Жеделдетілген көмекші ұшқыштарды дамыту бағдарламасына» (Accelerated Copilot Enrichment Program) бекітілген 71-ші ұшу оқу қанатының алты T 37 Tweet жаттығу ұшағы болды, кейіннен олар «Әуе шабуылы басқаруының» (Air Combat Command) «Серіктес оқыту бағдарламасына» (Companion Trainer Program) қосылды. K. I. Сойер әуе базасы 1995 жылдың қыркүйек айының соңында ресми түрде жабылды. К. И. Сойердің жабылуы Мичиганның Жоғарғы түбегіне (Upper Peninsula) зор экономикалық зиян келтірді. 12 000 халқы бар база және оның төңірегі Жоғарғы түбектің екінші ірі қаласы болып саналды, ал АҚШ Әуе күштерінің аймақтағы жылдық шығындары 157 миллион долларды құрады. 1993 жылғы мәліметтер бойынша, Маркет округі экономикасының 20 пайызын жоғалтуы күтілді. Нәтижесінде, жабылу 5 000 жұмыс орны мен 14 000 тұрғынның жоғалуына әкелді. 2016 жылға қарай, база маңындағы қала тастап кетілген және тақтамен жабылған көптеген ғимараттары бар қиын аймақ ретінде танымал болды.

Мұра

К.И. Сойер SAC қауымдастығының сүйікті базасы болды. Оқшауланған және солтүстікке орналасқан болса да, ол өзінің әдемі Солтүстік Вудс аймағындағы орналасуымен және базадан тыс ашық ауадағы іс-шараларға, оның ішінде аң аулау, балық аулау, қайықпен жүзу, қысқы спорт түрлеріне (Маркетт тауында шаңғы тебу, 1982 жылға дейін «Клиффс Ридж» деп аталған), сондай-ақ база ішіндегі нысандарға (базалық көл, шаңғы төбесі және т.б.) жақындығымен тартымды болды. База кейде «К.И. Сібір» немесе «Тас» деп аталды, көлден келген қар көп болғанымен, бұл Солтүстік Дакотаның ағаштар аз орналасқан базаларындағы қаһарлы суық температуралар мен қырысқан желдер, немесе солтүстік-шығыс штаттарының дамыған қалаларындағы шектеулілік емес еді. Жергілікті тұрғындар К.И. Сойердің ұшу-қону жолағы штаттағы ең жақсы көкжидек егістіктерінің үстіне салынғанын айтады. Базаның көптеген бөліктерінде көкжидек бұталары сақталған, және ұшақ экипажы мүшелерінің отбасылары оларды жиі сақ барактарының және отбасылық орталықтың жанында жинаған. К.И. Сойер Әуе базасының операциялық бөлігінің бір бөлігі Сойер халықаралық әуежайына айналдырылды, ол 1999 жылдың қыркүйегінде жолаушылар терминалын ашты. Бұл Маркеттен оңтүстік-батысқа қарай орналасқан, кіші Маркет округі әуежайының орнын басып, аймақтың негізгі азаматтық әуежайы болды. Соңғы жылдары базаның тарихи маңызын сақтауға мүдделі жергілікті азаматтар тобы әуежайдың жанында көрсету үшін база тарихында әртүрлі уақытта пайдаланылған алты ұшақты жинады. Бұл бағдарлама «Sawyer 6» жобасы деп аталады. Ұшақтар K.I. Сойер мұралық әуе музейінің құрамына кіреді, онда базаның бұрынғы «Күміс қанаттар» демалыс орталығында да экспонаттар бар.

Бұрынғы атаулары

Ашылған: К. И. Сойер әуежайы, 8 сәуір 1956 ж.
Атауы өзгертілген: К. И. Сойер әуе күштері базасы, 8 мамыр 1959 ж. – 30 қыркүйек 1995 ж.

География

Жолаушылар терминалының биіктігі теңіз деңгейінен 363 метр (1190 фут), Супериор көлінен шамамен 183 метр (600 фут), солтүстікке қарай 24 шақырым (15 миль) жерде орналасқан. АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, CDP-нің жалпы ауданы 4 шаршы километр (1.73 шаршы миль), оның ішінде 4 шаршы километр (1.71 шаршы миль) құрлық және 0 шаршы километр (0.02 шаршы миль), немесе 1,21% су. 2000 жылы CDP-де 1443 адам, 501 үй шаруашылығы және 360 отбасы тұрды. Халық тығыздығы құрады. 1659 тұрғын үй бар, орташа тығыздығы: Халықтың этникалық құрамы: 90,23% ақ нәсілді, 0,69% афроамерикалық, 3,47% американдық үндістер, 0,35% азиялық, 1,18% басқа нәсілдерден және 4,09% екі немесе одан көп нәсілдің өкілдері. Кез келген нәсілге жататын испан немесе латын американдықтары халықтың 2,15% құрады. 501 үй шаруашылығының 55,1% -ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрады, 45,9% -ы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 19,6% -ында күйеуі жоқ әйелдер және 28,1% -ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 17,8% жеке адамдардан тұрады, ал 2,2% -ында 65 жасқа толған және жалғыз тұратын адамдар бар. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,88 адам, ал отбасының орташа мөлшері 3,27 адамды құрайды. CDP-де халық жас бойынша таралып кеткен: 38,5% - 18 жасқа дейінгілер, 12,3% - 18-24 жас аралығындағылар, 37,8% - 25-44 жас аралығындағылар, 9,1% - 45-64 жас аралығындағылар және 2,3% - 65 жасқа жоғары. Медианалық жас 25 жас. Әр 100 әйелге 92,7 еркек келеді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 93,0 еркек келеді. CDP-дегі үй шаруашылығының орташа табысы 26 550 доллар, ал отбасының орташа табысы 26 979 долларды құрайды. Ер адамдардың орташа табысы 27 679 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 18 333 доллар. CDP-нің жан басына шаққандағы орташа табысы 10 029 доллар. Отбасылардың 24,4% және халықтың 26,6% кедейлік шегінен төмен тұрады, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 30,6% және 65 жасқа жоғарылардың 31,3% кедейлікте өмір сүреді.