Колумбиялық саяхатшы Камило Торрес Тенорио өмірі мен қызметі

Кіріспе

Жозе Камило Клементе де Торрес Тенорио (22 қараша 1766 – 5 қазан 1816) – колумбиялық саясаткер. Испаниядан тәуелсіздік алу жолындағы ерте күрестегі рөлі үшін ол елдің алғашқы негізін қалаушылардың бірі деп есептеледі.

Өмірбаян

Торрес 1766 жылы Жаңа Гранаданың Вице-корольдігінде Попайан қаласында дүниеге келді. Ол Франсиско Херонимо Торрес пен Мария Тереза Тенорионың ұлы еді. Торрес Попайан семинариясында оқыды, онда Колумбия тәуелсіздік қозғалысының басқа да көшбасшылары – Франсиско Антонио Зеа және оның туысы Франсиско Хосе де Кальдаспен танысты. Кейін ол Сантафеге (қазіргі Богота) көшіп, Колледжо-дель-Росариода заңгерлік білім алды, онда 1790 жылдың маусым айында канондық құқық бойынша бакалавр, ал 1791 жылы заң докторы ғылымын қорғады. Ол Сантафеде қалды және заң кеңсесін ашты. Торрес 1802 жылы Боготада Мария Франсиска Прието и Рикауртеге үйленді. Олардың алты баласы болды. Жоғарғы Орталық Хунтаның тарауы Латын Америкасының көптеген провинцияларында жергілікті хунталардың құрылуына әкелді, бұл Америка колонияларының тәуелсіздікке деген құштарлығын күшейтті. Сантафеде 1810 жылдың 20 шілдесінде Хунта құрылды, ол ашық кеңес құруды және Испаниядан тәуелсіздік жариялауды талап етті. Осы кеңестің депутаттарының қатарында Камило Торрес болды және ол Сантафе Жоғарғы Хунтасының Тәуелсіздік Декларациясына қол қойды. Торрес испан тәжімен келісімге келуге де тырысты. Антонио Нариньо 1811 жылы «La Bagatela» атты кішкентай газет шығара бастады, онда жаңа елдің үкіметі үшін орталықшыл идеяларын ұсынды. Бұл оны Торрестің басты қарсыласына айналдырды, ол провинциялардың автономиясын баса назарлайтын федералистік идеяларды қолдады. Осы қақтығыс екі саяси партияның құрылуына әкелді: орталықшылдар («патеадорлар» немесе «тебушілер»), оларды Нариньо ұсынды, және федералистер («карракостар»), оларды Торрес пен басқа провинциялардың өкілдері құрды. Федералистік фракция 1811 жылы Жаңа Гранаданың Біріккен провинцияларын құрды, ал Торрес 1812-1814 жылдары оның конгресінің президенті, содан кейін 1815-1816 жылдары Біріккен провинциялардың президенті болып тағайындалды. Осы кезеңде Камило Торрес Боливармен дос болып кетті. Сантафе провинциясы өзін тәуелсіз деп жариялап, Кундинамарка еркін және тәуелсіз мемлекеті деген атау алды. Орталықшыл Кундинамарка провинциясы мен федералистік Біріккен провинциялар арасындағы шиеленіс азамат соғысына әкелді, ол 1814 жылы Боливар басқаратын федералистік әскерлердің Кундинамарка провинциясын басып алуымен аяқталды. Бұл кезеңді көбінесе «la Patria Boba» деп атайды. Сол кезде Испания патшасы Фердинанд VII билікке қайта оралып, көтерілісті басу және жоғалған колонияларды қайта басып алу үшін үлкен армия жіберді. Испания армиясы генерал Пабло Морильо басшылығымен 1816 жылдың 6 мамырында Сантафе қаласын басып алып, сәтті әскери науқан жүргізді. Морильо әскерінен қорқып, Торрес Неиваға жақын Эль-Питал деген шағын қалаға қашып кетті. Содан кейін ол Буэнавентура портынан Аргентинаға кемемен қашуға тырысты, бірақ 1816 жылдың шілдесінде Хуан Самяно әскерлері оны кеме кеткеннен кейін тұтқындады. Ол Сантафеге жіберілді, онда 1816 жылдың 5 қазанында испан монархиясына қарсы опасыздық жасағаны үшін ату арқылы жазаланды. Оның өлімінен кейін барлық мүлкі тәркіленіп, отбасы кедейлікке ұшырады. Боливар президент болғаннан кейін ол оларға ай сайын жалақысының бір бөлігін беру арқылы көмектесуге шешім қабылдады. Камило Торрестің суреті 2 және 50 песолық колумбиялық банкноттарда бейнеленген.

Torres was born in Popayán, Viceroyalty of New Granada in 1766. He was the son of Francisco Jerónimo Torres and María Teresa Tenorio. Torres studied in the Seminary of Popayán, where he met others of the leaders of the Colombian independence movement like Francisco Antonio Zea and his cousin, Francisco José de Caldas. He then moved to Santafé (now known as Bogotá), to study jurisprudence in the Colegio del Rosario, where he obtained a bachelor's degree in Canonical Law in June of 1790, and a J. D degree in 1791. He decided to settle in Santafé, where he opened an attorney's office. Torres married María Francisca Prieto y Ricaurte in 1802 in Bogotá. They had six children. The dissolution of the Supreme Central Junta led to the creation of local juntas in many provinces in Latin America, which consolidated the thirst for independence of the American colonies. In Santafé, a Junta was established on July 20, 1810, which demanded the creation of an open council and independence from Spain. Among the deputies of such council was Camilo Torres, and he was one of the signers in the Act of Independence of the Supreme Junta of Santafé. Torres was also involved in finding some understanding with the Spanish crown. Antonio Nariño started publishing a small newspaper called La Bagatela in 1811, where he presented his centralist ideas for the government of the new country. This soon made him an antagonist of Torres, who instead supported federalist ideas that emphasized autonomy for the provinces. This conflict led to the formation of two political parties, the centralist one (the "pateadores" or kickers) represented by Nariño, and the Federalist one (or "carracos"), formed by Torres and representatives from other provinces. The federalist faction formed the United Provinces of New Granada in 1811, and Torres was appointed as President of its congress between 1812 and 1814, and then as President of the United Provinces between 1815 and 1816. During this period, Camilo Torres befriended Bolívar. The Province of Santafé had declared itself independent and adopted the name of Free and Independent State of Cundinamarca. The tensions between the centralist Cundinamarca province and the federalist United Provinces eventually led to a civil war that culminated in the surrender of the Cundinamarca province to the federalist troops commanded by Bolívar in 1814. This period of strife and chaos is called often la Patria Boba. Meanwhile, king Ferdinand VII of Spain had been restored to power and sent a large army to quell the rebellions and reconquer the lost colonies. The Spanish army, commanded by General Pablo Morillo led a violent, and successful military campaign that culminated in the capture of Santafé on May 6, 1816. Fearing Morillo's troops, Torres escaped to the small town of El Pital, near Neiva. He then tried to escape the country by boarding a ship to Argentina in the port of Buenaventura, but he was captured by the troops of Juan Sámano after the ship departed without him and others in July, 1816. He was sent to Santafé, where he was executed by a firing squad for treason against the Spanish monarchy on October 5, 1816. After his death, all of his possessions were confiscated and his family was stranded in poverty. When Bolívar became president he decided to support them by donating part of his own stipend every month. Camilo Torres' face has appeared in the $2 and $50 Colombian peso banknotes.