Аргентина кумбиясы: Тарихы, түрлері мен мәдени әсері

Кіріспе

Аргентиналық кумбия – бір дәстүрдің әртүрлі бағыттарын біріктіретін жалпы атау: Аргентинадағы кумбия деп аталатын би және музыка стилі. Колумбиядан бастау алған кумбия Аргентинада көптен бері белгілі және қадірленген, бірақ 1990 жылдары Рио-де-ла-Плата бассейніндегі ірі қалалардағы қара жұмысшылар арасында кең танылып, еліне танымал болды. Бұл жанрды танымал етуге көмектескен маңызды кумбия топтары мен әншілерінің қатарында Рафага, Ла Нуэва Луна, Амар Азул, Гильда, Езекиел Цвиркалук, сондай-ақ Лос Палмерас, Кали және Лос Леалес сияқты дәстүрлі кумбия топтары бар. Уругвайда Chocolate тобы да осындай жетістікке қол жеткізді. Көптеген топтардың негізгі аспаптары – синтезаторлар, электронды дыбыстар мен соққы аспаптары, ал музыкалық шығармалары вокалдық үйлесімдермен, қоңыраулармен және трубалармен (көбінесе электронды түрде жасалған) толы.

Тарих

1990 жылдары кумбия алғаш рет жұмысшы табының арасында танымал болды, олар bailantas деп аталатын үлкен би залдарына жиі кумбия топтарының тікелей концерттерін тыңдауға және көруге баратын. Кейбір топтар, әсіресе Ráfaga, романтикалық махаббат пен сезімталдық, үміт пен үмітсіздік туралы театрландырылған хабарламалармен ерекшеленетін сәнді стильді таңдады. Басқалары сексуалдық қатынас, алкоголизм және кумбия субмәдениеті сияқты ашық тақырыптарға көшті, көбінесе өте жеңіл, құрметсіз стильде, кейде қасақана әзілмен. Содан кейін кумбияның ырғағы мен тақырыптары бүкіл қоғамға тарады, өйткені оның романтикалық және әзіл-қалжыңды түрлері кештер мен басқа да әлеуметтік шараларды көтеріңкі көңіл күймен өткізу үшін пайдаланылды. 2000 жылдардың басында, шамамен 1998-2002 жылдардағы Аргентинаның үлкен экономикалық дағдарысына байланысты, романтикалық кумбия бірте-бірте назардан тыс қалды, ал қалған топтардың орнын әлдеқайда агрессивті кумбия виллера ("shantytown cumbia") басты, оның өлеңдері қылмыс пен есірткіге тәуелділік тақырыптарын зерттейтін. Cumbia Villera музыкасына Перу кумбиясы және Мексиканың Cumbia Sonidera музыкасы әсер еткен. Аргентинадағы 25 жылдық тарихында кумбияға чамамэ, гуарача және квартето сияқты басқа аргентиналық халық музыкасының түрлері зор әсер етті. Кумбия әндері қарапайым адамдардың махаббаты мен өмірлік тәжірибесі туралы айтады. Аргентинадағы кумбияның да елдің аймағына байланысты әртүрлі стильдері бар, мысалы, norteña, santafesina, cordobesa, sonidera және басқа да жаңа стильдер, мысалы, кумбия рэп және кумбия виллера. Қазіргі уақытта кумбия топтары электрогитара, бас-гитара, электрондық перкуссия және синтезаторларды қолданады, бұл рок-топтарының кең таралған аспаптары, сонымен қатар бонго, труба, аккордеон сияқты басқа да аспаптар да бар. Киім де кумбия топтарының маңызды ерекшелігі болып табылады. Әр топтың киім киюдің өзіндік стилі бар, әдетте топтың барлық мүшелері бірдей арнайы костюм немесе эксклюзивті киім киеді. 2000 жылдардың соңында Аргентиналық кумбия деп аталатын кумбияның жаңа түрі Буэнос-Айрестегі кейбір клубтарда, әсіресе Zizek Club-та танымал болды, оны El Remolón, Fauna, Chancha via Circuito және Tremor сияқты артистер жетекшілік етті. Осы музыканттар кумбия ырғағын пайдаланатын электрондық өндірістерге басымдық беріп, ZZK Records лейблінде көптеген жазбаларды шығара бастады және олардың музыкалық стиліне "digital cumbia" деген атау беріліп, халықаралық деңгейде танылды.

In the 1990s, cumbia first found a place among the working classes, who attended large dancing halls called bailantas, often to listen and watch live concerts by cumbia groups. Some bands, most notably Ráfaga, chose a glamorous style with theatrically presented messages about romantic love and sensuality, hope and despair. Others took to more explicit themes, such as sex, alcoholism, and the cumbia subculture itself, often in a very light, irreverent style, sometimes intentionally humorous. The rhythm and themes of cumbia then spread to the whole of society, as its romantic and humorous manifestations were adopted to lighten up parties and other social events. Around the beginning of the 2000s, probably influenced by the 1998–2002 Argentine great depression, romantic cumbia drifted slowly away from the spotlight, while the rest of the bands slowly gave way to the much more aggressive cumbia villera ("shantytown cumbia") with lyrics that explored the themes of crime and drug abuse , which was from the start mostly restricted to the urban lower classes. The musical influences of Cumbia Villera are Peruvian Cumbia and Cumbia Sonidera from Mexico. Over 25 years of history, cumbia in Argentina was heavily influenced by other Argentine folkloric kinds of music, like chamamé, guaracha, and cuarteto. Cumbia songs tell stories about love and experiences of common people. Cumbia in Argentina also has different styles depending on the country region, like norteña, santafesina, cordobesa, sonidera, and other more recent styles like cumbia rap and cumbia villera. In the present, cumbia bands play electric guitars, bass guitars, electronic percussion and synthesizers, all common instruments of rock bands, and there are also other instruments like bongos, trumpets, accordions, etc

The clothing is also a very important characteristic of cumbia bands. Each band has its own way of dressing, usually all members of the band wear the same special costume or exclusive clothes. In the late 2000s a new brand of cumbia that could be defined as Argentine cumbia became popular in some clubs in Buenos Aires, most notably Zizek Club, led by artists such as El Remolón, Fauna, Chancha via Circuito and Tremor. These artists, who focused on electronic productions featuring the cumbia rhythm, began releasing records largely on the ZZK Records imprint and achieved some international exposure, with their style of music being labelled as digital cumbia.