Жасырын құрылғыларды анықтау: Нөлдік емес қосылыс детекторларының тарихы мен қағидалары
Nonlinear junction detector
Байланыссыз электрондық құрылғыларды (жасырын камералар, тыңшы құрылғылар) табуға арналған NLJD детекторлары туралы ақпарат. Принципі, мүмкіндіктері мен қолдануы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сызықтық емес тұйықталу детекторы, немесе NLJD, – кеңістіктің шағын аймағын жоғары жиілікті радиожиілікті (RF) энергиямен жарықтандыратын құрылғы. Аймақтағы кез келген "сызықтық емес тұйықталу", мысалы, әсіресе p–n тұйықталуы, осы энергияны қабылдайды. Тұйықталудың электр өрісіне асимметриялық жауабының нәтижесінде энергия бұрмаланады және жарықтандыру жиілігінің еселіктері түрінде қайта шығарылады (гармоникалықтарды қараңыз). Детекторда осы гармоникалықтарға қадалаған сезімтал қабылдағыш, сондай-ақ олардың бар екенін құрылғыны пайдаланушыға хабарлау үшін тиісті өңдеу және дисплейлер бар. Жартылай өткізгіш электрониканың негізі p–n тұйықталуы болғандықтан, NLJD қорғалмаған, жартылай өткізгіштерді қамтитын кез келген электрондық құрылғыны, оның электроникасы қосылған немесе қосылмаған күйде болсын, анықтай алады. NLJD-нің қарапайым түрі электрондық емес объектілерді де анықтай алады, сондықтан құрылғыны пайдалану үшін белгілі бір білік пен тәжірибе қажет. Мысалы, қабырға ішіндегі тот басқан шеге қате оң нәтиже бере алады. Осы себепті, қазіргі заманғы NLJD құрылғылары жарықтандыру жиілігінің екінші және үшінші гармоникасы арасындағы қатынасты зерттейді. Шынайы (электрондық) p–n тұйықталуы кездескенде, екінші гармоника әдетте үшінші гармоникадан күшті болады.
The non linear junction detector, or an NLJD, is a device that illuminates a small region of space with high frequency RF energy. Any "non linear junction" in the vicinity—for example, and particularly, the p–n junction—will receive this energy, and because of the asymmetric response of the junction to an electric field, it will mangle it, re emitting some of it on multiples of the illumination frequency (see harmonic). The detector has a sensitive receiver tuned to these harmonics, as well as appropriate processing and displays to make their presence known to the user of the device. Because the basis of almost all semiconductor electronics is the p n junction, an NLJD is correspondingly capable of detecting almost any unshielded electronic device containing semiconductors, whether the electronics are actively powered or not. In its basic form, an NLJD can also detect things that are not themselves electronic in nature, so the use of the device requires a modicum of skill and experience. For example, a rusty nail inside a wall can give a false positive. For this reason, most modern NLJDs examine the ratio between the second and the third harmonic of the illumination frequency. When a true (electronic) p n junction is encountered, the second harmonic will generally be stronger than the third.
Тарих
NLJD-ны Чарльз Бовилл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ойлап тапты. Бастапқыда ол ұшақтардың боялған беттері астындағы коррозияны анықтау үшін пайдаланылды. 1972 жылы, Бовилл Allen International Ltd. (Вестминстер, Лондон, Ұлыбритания) компаниясының техникалық директоры болғаннан кейін, құрылғы "Брум" деп аталды және жасырын, істемейтін тыңдау құрылғыларын (көліктерді) табуға арналған құрылғы ретінде ұсынылды. Кейіннен Audiotel Corby (Ұлыбритания) компаниясы оны Scanlock Broom деп сатты, одан кейін Scanlock Broom ECM және соңында Scanlock Super Broom құрылғылары пайда болды. Осыған ұқсас құрылғыларды АҚШ (мысалы, Orion) және Ресейдегі өндірушілерден табуға болады.
The NLJD was invented by Charles Bovill during WWII. It was initially used to discover corrosion below painted surfaces on airplanes. In 1972, shortly after Bovill had become technical director at Allen International Ltd. (Westminster, London, UK), the device was renamed 'Broom' and was introduced as a device for finding inactive covert listening devices (bugs). The Broom was later marketed by Audiotel in Corby (UK) as the Scanlock Broom, and was succeeded by the Scanlock Broom ECM and later the Scanlock Super Broom. Similar devices are available from manufacturers in the US (e. g. Orion) and Russia.
Қарсы шаралар
NLJD-ге қарсы шара ретінде 1968 жылдан бастап Орталық барлау агенттігінің кәсіби жасырын тыңдау құрылғылары (бэгтер) «оқшаулағыш» деп аталатын құрылғымен жабдықталды. Оқшаулағыш – 3 портты циркулятор, оның кері порттық бөлігі резистормен тоқтатылады. NLJD арқылы құрылғыға жіберілген кез келген энергия резистормен сіңіріліп, кері шағылыс болмайды (немесе өте аз болады). Мұндай құрылғының мысалы – ЦРУ-ның SRT 107 үлгісі. Сызықтық емес торапты оқшаулауды қиындату үшін NLJD-нің іздеу аймағында арзан диодтарды орналастыруға болады. Бұл көптеген диодтар анықталғанда, нақты тыңдау құрылғысын жалған сигналдардың арасынан жасырады. Мұндай тәсіл 1980 жылдары Мәскеудегі АҚШ елшілігі құрылысында қолданылды. Кеңес Одағы ғимараттың бетон құрылысына мыңдаған диодтарды араластырып, американдықтар үшін тыңдау құрылғыларын анықтап алып тастауды дерлік мүмкін емес етті.
As a countermeasure against an NLJD, professional covert listening devices (bugs) of the Central Intelligence Agency were equipped from 1968 onwards with a so called isolator. An isolator is a 3 port circulator of which the return port is terminated with a resistor. Any energy injected into the bug by an NLJD will be absorbed by the resistor, resulting in no (or very little) reflected energy. An example of such a bug is the CIA's SRT 107. A means to hinder isolating a non linear junction is to add inexpensive diodes to places where the NLJD is expected to sweep. This masks the true listening device against a field of false alerts when the many diodes are detected. Such a technique was used in the 1980s construction of the U. S. embassy in Moscow. Thousands of diodes were mixed by the Soviets into the building's structural concrete, making detection and removal of the true listening devices by its American occupants nearly impossible.