Кіріспе
Британдық бизнесмен, либреттогер Альфред Бунн (8 сәуір 1796 жылы Лондонда дүниеге келген, 20 желтоқсан 1860 жылы Булонь-сюр-Мерде қайтыс болған) – ағылшын театр директоры. 1819 жылы ол Маргарет Агнес (Сомервилл) Баннға, шағын актрисаға үйленді.
Alfred Bunn (April 8, 1796 in LondonDecember 20, 1860 in Boulogne sur Mer) was an English theatrical manager. He was married to Margaret Agnes (née Somerville) Bunn, a minor actress, in 1819.
Өмірбаян
Бунн 1823 жылы Лондонның Дрюри Лейн театрының сахналық менеджері болып тағайындалды. 1826 жылы ол Бирмингемдегі Корольдік театрына жетекшілік етті, ал 1833 жылы Лондонның Дрюри Лейн және Ковент-Гарден театрларын бірлесіп басқарды. Бұл жобаға ол күшті қарсылыққа тап болды. Патенттік театрларды тарату туралы заң жобасы Халық палатасында қабылданды, бірақ Буннның шағымы бойынша Лордтар палатасы оны мақұлдамады. Ол алдымен труппасымен, содан кейін лорд-чемберленмен қиындықтарға кезікті және басқа театрлардың қатыгез бәсекесіне тап болды. Уильям Чарльз Макредимен ұзаққа созылған жанжал трагедиялық актердің менеджерге шабуыл жасауына әкелді. Макредидің өзінің айтуынша, ол Бунннің есігінен өтіп, ол отырған үстелге жақындап, тұрғанда оның бетіне кері шүбіріп соқты. Ол Бунн не деді екенін естімеді, бірақ мүмкіндігінше күшпен оның денесіне ұрды; Бунн оны ұстап алды, бір сәтте сол қолының кішкентай саусағын аузына алып, тістеді. Бунн сондай-ақ опера әншісі Женни Линдпен, "Швед тырнасымен" келісімшарт мәселесі бойынша дауласты. Линдтің өмірбаяндарының авторлары Генри Скотт Холланд пен В.С. Рокстроның мәлімдемесінше, әнші "Миссис Бунннің қорқытуларынан, сот процестерінен және ұяттан соншалықты қорқып кетті, оның ең жақын және сенімді достары оны ешқандай жағдайда немесе ешқандай шартта ағылшын театрында өнер көрсету туралы ойға келтіруге көндіре алмады". Бұл дауды Бунн өзінің "Бунн мен Линд ісі" атты еңбегінде сипаттады. 1840 жылы Бунн банкрот деп жарияланды, бірақ ол 1848 жылға дейін Дрюри Лейн және Саррей театрларын басқаруын жалғастырды, ол кезде оның жасы 52-ге толды. Көркемдік тұрғыдан алғанда, оның ағылшын театрларын басқаруы өте табысты болды. Ол кездегі барлық жетекші ағылшын актерлері оның жетекшілігімен ойнады, сондай-ақ ол ағылшын операсын құруға тырысты, Майкл Уильям Балфтың маңызды туындыларын қойды. Ол жазуға бейімділігі болды, ал осы опералардың көптеген либреттоларын өзі аударған. "Сценаның алдында және көшпе артында" (3 том, 1840 ж.) атты еңбегінде ол өзінің менеджерлік тәжірибесін толыққанды баяндады. Джеймс Джойстің "Улисс" романында басты кейіпкер Леопольд Блум Бунн жазған лирикалық өлең туралы қысқаша (және толық емес) ойға келеді: "Кімнің күлкісі әр ерекшелікпен ойнайды". Уильям Винсент Уоллес операсы "Маритана" операсының түпнұсқалық лирикасы: "Кімнің күлкісі әр көріністе шындыққа толы".
Bunn also quarreled with the opera singer Jenny Lind, the "Swedish Nightingale", over her contract. According to Lind's biographers, Henry Scott Holland and W. S. Rockstro, the singer “was so terrified at the penalties, the law suits, and the disgrace with which Mrs. Bunn had threatened her, that her dearest and most trusted friends could not persuade her to entertain the idea of appearing at an English theatre, under any circumstances, or upon any terms whatever." The controversy was recorded by Bunn in his The Case of Bunn Versus Lind. In 1840, Bunn was declared a bankrupt, but he continued to manage Drury Lane and the Surrey Theatre until 1848 at the age of fifty two. Artistically, his control of his English theatres was highly successful. Nearly every leading English actor of the time played under his management, and he made an attempt to establish English opera, producing the principal works of Michael William Balfe. He had some gift for writing, and most of the libretti of these operas were translated by him. In The Stage Before and Behind the Curtain (3 vols., 1840), he gave a full account of his managerial experiences. In James Joyce's Ulysses, the main character Leopold Bloom thinks briefly (and incompletely) of a lyric Bunn wrote: "Whose smile upon each feature plays with such and such replete”. The original lyric, from the William Vincent Wallace opera Maritana, is: “Whose smile upon each feature plays with truthfulness replete".