Батыс Аустралия саяхатшысы: Миңстрлік мансабы мен саяси жолы

Кіріспе

Австралиялық саясаткер
Австралиялық саясаткер

Министрлік 1977 жылғы 10 наурызда, 1977 жылғы штаттық сайлаудан кейін қайта құрылды, онда Либералдық партия жеңіске жетті. О'Коннор құрылыс, сумен жабдықтау және тұрғын үй министрі болды – бұл полиция министрлігінен төменгі деңгейдегі министрліктер еді. Сот бұл шешімнің себебін түсіндірмеді, бірақ О'Коннордың заң мен тәртіпке қатысты тудырған дауларынан шаршаған деген қауесет болды. 1978 жылғы 24 шілдеде Билл Грейден министрліктен кетті. О'Коннор еңбек және өнеркәсіп, тұтынушылардың ісі және иммиграция салаларына қатысты портфельдерді алды, бастапқыда міндетін атқарушы министр ретінде, содан кейін 7 тамыздан бастап – министр ретінде. 25 тамызда министрлік қайта құрылды. О'Коннор бұрынғы министрліктерінен айырылып, Грейденнен алған портфельдеріне балық шаруашылығы және жабайы табиғат, сондай-ақ табиғатты қорғау және қоршаған ортаны қосты. О'Коннордың басқаруына көптеген министрліктер кіргендіктен, ол "демеушілігіне барлық сала кіретін министр" деп танылды. Иммиграция министрі ретінде О'Коннор Батыс Австралияға келіп жатқан вьетнамдық иммигранттардың көптігін жиі сынады, бұл федералдық иммиграция министрі Майкл МакКеллармен пікірталас тудырды. О'Коннор Австралияға қылмыстық жазбалары мен денсаулығы тексерілмей келген иммигранттарға қарсы болды және «біз оларға ақша, бензин беріп, қайықтарын кері бұрып, үйлеріне қайтара салуымыз керек» деді. Корттың премьер-министрлік кезеңі бойында О'Коннор, егер Корт Либералдық партияның төрағасы лауазымынан бас тартса, оның орнын басу үшін премьер-министрдің орынбасары Дес О'Нилден кейін екінші болып саналды. 1980 жылғы штаттық сайлауда О'Нил күтпеген жерден зейнеткерлікке шыққаннан кейін, Либералдық партияның депутаттары О'Коннорды партияның орынбасары етіп сайлады, осылайша О'Коннор премьер-министрдің орынбасары және Корттың ең мүмкін мұрагері атанды. О'Коннор еңбек және өнеркәсіп, тұтынушылардың ісі және иммиграция портфельдерін сақтап қалды, сонымен қатар аймақтық басқару, солтүстік-батыс және туризм салаларын қосымша алды. 1981 жылдың ақпан айында ол аймақтық басқару, солтүстік-батыс және туризм портфельдерінен босатылды. Корттың жақын арада зейнеткерлікке шығуы күтілуде болғандықтан, О'Коннор Либералдық партияның депутаттарын кешке шақырып, кейде оларға басшылыққа сайлауда оған дауыс берсе, министрлік лауазымдарын ұсынды. Жоғарғы палатаның мүшесі Фил Локкьердің айтуынша, О'Коннор «жақын болуға қиын емес адам еді».

The ministry was reconstituted on 10 March 1977 following the 1977 state election, which the Liberal Party won. O'Connor became the minister for works, minister for water supplies, and the minister for housing, all lower profile ministries than police. Although Court gave no explanation for this, he was reportedly tired of O'Connor's controversies regarding law and order. On 24 July 1978, Bill Grayden resigned from the ministry. O'Connor received his portfolios of labour and industry, consumer affairs, and immigration, first as an acting minister, then from 7 August as the minister. The ministry was reconstituted on 25 August. O'Connor lost his former ministries, and added fisheries and wildlife, and conservation and the environment, to those he had taken over from Grayden. O'Connor handled so many different ministries that he became known as the "minister for just about everything". As immigration minister, O'Connor often criticised the amount of Vietnamese immigrants coming into Western Australia, which sparked debate with federal immigration minister Michael MacKellar. O'Connor objected to immigrants coming to Australia without any check for criminal records or their health, and said that "we should give them money, petrol, turn their boat round and send them home". Throughout Court's premiership, O'Connor was generally considered second in line, behind Deputy Premier Des O'Neil, to replace Court if he were to stand down as Liberal leader. After O'Neil unexpectedly retired at the 1980 state election, the Liberal MPs elected O'Connor as the party's deputy leader, thus making O'Connor the deputy premier, and Court's most likely successor. O'Connor retained the labour and industry, consumer affairs, and immigration portfolios, and gained regional administration and the north west, and tourism. In February 1981, he was relieved of the portfolios of regional administration and the north west and tourism. In anticipation of Court retiring soon, O'Connor would take Liberal MPs out to dinner, sometimes offering them ministries if they voted for him in a leadership election. According to upper house member Phil Lockyer, O'Connor "was a difficult bloke not to be friends with".

Премьер-министр

1981 жылғы 18 желтоқсанда ол 1982 жылғы 25 қаңтарда отставкаға кетуді жоспарлап отырғанын мәлімдеді. 2012 жылы сұхбаттасқан әріптесі Джим Кларконың айтуынша, О'Коннор – жалғыз мүмкін кандидат болды, ал 1980 жылы министрлікке келген Билл Хасселл – екінші балама. Корттың медиа кеңесшісі Тони Уортонның сөзіне қарағанда, оның таңдаған ізбасары – Ұлттық партияның министрі Питер Джонс. Корт О'Коннордың көп депутаттарға кабинеттік лауазымдарды уәде еткеніне және О'Коннордың үлкен бюджеті бар салаларды басқара алмайтынына алаңдады, бірақ Корт оның "теміржол саласында жақсы жұмыс істегеніне" сенді және оның мінезі адамдармен қарым-қатынас жасауға көмектеседі деп ойлады. О'Коннор қарсылықсыз жеңіске жетті, ал Сирил Раштон оның орынбасары болып сайланды. О'Коннор мен оның министрлер кабинетін 1982 жылғы 25 қаңтарда губернатор Ричард Троубридж ант берді. О'Коннор бұл лауазымды премьер-министр ең жақсы атқаратынын айтып, өзін қазынашы етіп тағайындады. Сол күні олар жұмысқа оралуға қарсы дауыс берді, полициямен қақтығысты және жұмыс орнының алдында пикетке шықты. Сол күні сағат 15:00-ге қарай олар аптасына 11 доллар көтерілген жалақыны қабылдап, жұмысқа қайтты. Ақпан айының соңында үкімет бір жыл бұрын жалақының төмендеуіне қарсы күрескен медбикелердің жалақысын көтеруге келісім берді. О'Коннор "Австралия саясаты мен тарихы" журналында "оның басшылығының мейірімді және халыққа бағытталған болатынын" көрсетуге тырысқанын айтты. 31 шілдеде Солтүстік округке либералдық партиядан тәуелсізге айналған Билл Уизерстің отставкасынан кейін тағы бір қосымша сайлау өтті. Еңбек партиясынан Том Стивенс 14 пайыз дауыспен жеңіске жетті. Тамыз айына қарай Батыс Австралиядағы жұмыссыздық деңгейі басқа штаттарға қарағанда жылдам өсті. 30 желтоқсанда О'Коннор жұмыс банкі жобасын іске қосты және алдағы сайлау жұмыс орындарын құруға бағытталғандықтан Хасселді жаңадан құрылған жұмыспен қамту министрлігіне тағайындады. О'Коннордың ашуына орай, Фрейзер 1983 жылғы федералды сайлау күнін 4 наурызға белгіледі, бұл штаттық сайлаудан екі апта кейін болды. The Australian газеті О'Коннордың бұл жаңалықты естігенде "таң қалғанын және ашуланғанын" және Фрейзер О'Коннормен кеңеспегенін жазды. Батыс Австралияда өскен және штатта танымал болған Боб Хоук федералды деңгейдегі Еңбек партиясының басшысы болып сайланды, бұл Еңбек партиясына штаттық сайлауда көмектесті. Еңбек партиясы О'Коннор үкіметінің жұмыс орындарын құру жобасына қарсылық көрсетіп, өз жоспарларын жариялады, ол келесі үш жылда 25 000 жаңа жұмыс орнын құру үшін жұмыс тобын құруды қамтыды. Сайлау нәтижесінде екі партиялық жүйе бойынша Либералды партиядан 5-6 пайыз дауыс кетіп, Еңбек партиясы 57 Заңнамалық Ассамблеяның 32 мандатын жеңіп, сайлауда жеңіске жетті. Еңбек партиясының жетекшісі Брайан Берк 1983 жылғы 25 ақпанда О'Коннордың орнын басып, премьер-министр болды. 10 ақпанда бұрын О'Коннордың жақтасы болған Томпсон көлеңкелік министрліктен кетіп, оның басшылықтан кетуін талап етті. 15 ақпанда 39 либералды депутаттың отырысы шақырылды, онда Томпсон басшылық және орынбасар лауазымдарын бос деп жариялау туралы ұсыныс жасады. Ұсыныс қабылданды, соның салдарынан депутаттар арасында басшылыққа талас туды. О'Коннор, Хасселл, Маккиннон және Раштон бұл таласқа қатысты. Хасселл басшы болып, Маккиннон орынбасар басшы болып сайланды. О'Коннор жыл соңына дейін саясаттан кететінін мәлімдеді. Бұл сайлау штаттық Либералды партия тарихындағы алғашқы басшылыққа талас болды. О'Коннор 1984 жылғы 24 тамызда парламенттен кетті. Оның орнын Маунт Лоули округінен Джордж Кэш басты. Содан кейін О'Коннор Лори Коннеллмен бірлесіп Ray O'Connor Consultancy атты кеңес беру фирмасын құрды. О'Коннор фирманың үштен бір бөлігіне, ал Коннелл – үштен екі бөлігіне ие болды. Фирма Коннелл, Bond Corporation, Multiplex және тағы бір компаниядан жыл сайын 25 000 доллар көлемінде төлем алды, ал О'Коннорға қосымша аптасына 500 доллар төленді. 1989 жылғы Австралия күні құрметіне О'Коннор "үкімет және саясатқа, сондай-ақ Батыс Австралия Парламентіне қызмет еткені үшін" Австралия орденінің офицері болып тағайындалды.

Court announced on 18 December 1981 that he planned to resign on 25 January 1982. According to fellow MP Jim Clarko, speaking in an interview in 2012, O'Connor was the only option, with Bill Hassell, who only joined the ministry in 1980, the next best option. According to Tony Warton, Court's media advisor, his preferred successor was Peter Jones, a National Country Party minister. Court was concerned that O'Connor had promised too many MPs cabinet positions and that O'Connor was not able to handle portfolios with large budgets, although Court believed he did "reasonably well with railways" and thought that his personality would help him deal with people. Nevertheless, O'Connor won the leadership ballot unopposed, and Cyril Rushton was elected deputy leader. O'Connor and his ministry were sworn in by Governor Richard Trowbridge on 25 January 1982. O'Connor chose to make himself treasurer, saying that it was a portfolio best handled by the premier. That day, they voted overwhelmingly against returning to work and they fought with police and picketed outside their workplace. By 3pm that day, they accepted the $11 per week pay rise and returned to work. Later in February, the government approved a pay rise for nurses, who had been part of a prominent campaign against depressed wages a year previously. O'Connor was described in the Australian Journal of Politics and History as "anxious to assert that his administration would be compassionate and people oriented". On 31 July, another by election occurred for the North Province following the resignation of Liberal turned independent MLC Bill Withers. Tom Stephens of the Labor Party won with a 14 percent swing towards Labor. By August, unemployment in Western Australia was rising faster than the other states. On 30 December, O'Connor launched a job bank scheme, and appointed Hassell to the newly created ministry of employment in anticipation of the upcoming election being centred around job creation. To O'Connor's dismay, Fraser set the date of the 1983 federal election for 4 March, two weeks after the state election. The Australian reported that O'Connor was "stunned and infuriated" at the announcement and that Fraser had not consulted with O'Connor. Bob Hawke, who grew up in Western Australia and was popular within the state, was elected leader of the Labor Party at the federal level, which helped the Labor Party in the state election. The Labor Party countered the O'Connor government's job bank by announcing its own plans for job creation, which involved the establishment of a jobs taskforce to create 25,000 new jobs over the next three years. The election resulted in a swing of between five and six percent away from the Liberal Party on a two party preferred basis, enough for the Labor Party to win 32 out of the 57 Legislative Assembly seats and win the election. Labor leader Brian Burke succeeded O'Connor as premier on 25 February 1983. On 10 February, Thompson, a formerly staunch supporter of O'Connor, resigned from the shadow ministry and called for him to resign as leader. A meeting of the 39 Liberal MPs was called for 15 February, at which Thompson proposed a motion that the leader and deputy leader positions be declared vacant. The motion was passed, and so a leadership spill occurred among the MPs. O'Connor, along with Hassell, MacKinnon, and Rushton contested the spill. Hassell was elected leader and MacKinnon was elected deputy leader. Afterwards, O'Connor stated that he would resign from politics by the end of the year. The ballot was the first leadership spill in the state Liberal Party's history. O'Connor resigned from Parliament on 24 August 1984. He was succeeded as the member for Mount Lawley by George Cash. Following that, O'Connor formed a consultancy called Ray O'Connor Consultancy with Laurie Connell. O'Connor owned one third of the company and Connell owned two thirds. The company received a yearly $25,000 retainer each from Connell, Bond Corporation, Multiplex and another company, and O'Connor was additionally paid $500 per week. In the 1989 Australia Day Honours, O'Connor was appointed an Officer of the Order of Australia for "service to the government and politics and to the Western Australian Parliament".

WA Inc

Бёрк 1988 жылдың ақпан айында премьер-министр лауазымынан кетіп, оның орнына Питер Даудинг келді. Даудинг 1990 жылдың ақпан айында WA Inc. скандалына байланысты азаматтар арасындағы наразылықтардың артуына байланысты өзі де отставкаға шықты. Бұл скандал Бёрк үкіметінен бастап үкіметтік инвестициялар мен жекеменшік кәсіпорындармен жасалған келісімдерге қатысты болды. Еңбекшілердің қысымын азайту мақсатында Лоуренс комиссияның қарауына Сот және О'Коннор үкіметтерін, сондай-ақ Бёрк пен Даудинг үкіметтерін қосты. Комиссияға куәлік берген кезде, бұрынғы парламент мүшесі және Брайан Берктің інісі Терри Берк, О'Коннордың 1987 жылы Бонд корпорациясы мен Стирлинг қалалық кеңесшілері арасындағы пара алу ісінде делдал болғанын айтқанын мәлімдеді. 1984 жылы Бонд корпорациясы Стирлинг кеңесшілеріне Скарбородағы Observation City қонақ үйінің құрылысына рұқсат беру үшін пара берді деген айып тағылды. Комиссияға Терри Берк жасырын жазған әңгіме жазбасы ойнатылды, онда О'Коннор бұрынғы Бонд корпорациясының басқарушы директоры Питер Беквиттің Austmark International еншілес компаниясы атынан 30 000 доллар пара алғанын айтты. О'Коннор параны Стирлинг кеңесінің мүшесі Джордж Кэшке бергенін мәлімдеді. О'Коннор 1992 жылдың 28 ақпанында берген куәлігінде Бёркпен сөйлескенін мойындады, бірақ ол Либералды партияға пайдалы ақпарат алу үшін жалған айтқанын түсіндірді. Ол Austmark атынан Стирлинг кеңесшілерін лоббилегенін мойындады, бірақ пара бермегенін айтты. 1992 жылдың 30 қаңтарында Брайан Берк О'Коннордың оған бұл оқиғаны айтқанын, бірақ О'Коннор оны тұзаққа түсіруге тырысып жатыр деп ойлағандықтан, Терри Беркке оқиғаны қайта айтуын сұрады. Терри Берк әңгімені магнитофонға жазды. Берктер полицияға ештеңе хабарламады, себебі олардың дәлелдері болмады. Кэш, бұл кезде оппозицияның жетекші депутаты, комиссияда О'Коннордың көрсетілімінен кейін көп ұзамай оған қарсы қорлау ісін бастады. 1992 жылдың ақпан айында О'Коннор Либералды партиясынан кетті, себебі партия оны шығарып тастауы мүмкін деген болжамдар тарады. Сол айда комиссия О'Коннордың қаржысын тергей бастады, оны 1984 жылдың сәуір айында Бонд корпорациясынан 25 000 долларлық чек ұрлаған деп күдіктенді. Чек "Мт Лоулидің сайлауалды қорына" жазылған және Бонд корпорациясы саяси сыйлық ретінде тіркеген. Тергеу барысында О'Коннордың банктік шотына сол кезде 25 000 доллар аударылғандығы анықталды, бірақ О'Коннор мұны түсіндіре алмады. Бұл кезде транзакция туралы жазба жойылғандықтан, тергеушілерге банктің жазбаларына сүйене отырып, ақшаның қайдан келгенін анықтау қиын болды. Есепте "О'Коннорға 1984 жылдың 19 сәуірінде оның шотына түскен соманың көзі туралы түсіндіруге барлық мүмкіндік берілді, бірақ ол мұны сенуге болатын тәсілмен жасай алмады. О'Коннор мырза Бонд корпорациясының чегінен түскен ақшаны жеке мақсатына пайдаланды" делінген. О'Коннор 1993 жылдың 11 мамырында 25 000 долларлық чек ұрлағандықтан айыпталды. Бастапқыда О'Коннор Либералды партиясынан чек ұрлаған деп айыпталды. Прокуратура 1993 жылдың қарашасында өткен алдын ала сот отырысында айыптауды Бонд корпорациясынан ұрлық жасады деп өзгертті, себебі чек Либералды партияға жеткеніне жеткілікті дәлел болмады. Ол барлық айыптауларға кінәсіз екенін мәлімдеп, кепілдікпен босатылды. 1993 жылдың қарашасында өткен алдын ала сот отырысында О'Коннорды сотқа жіберу үшін жеткілікті дәлелдер бар екені анықталды. Ұрлық айыбы бойынша сот 1995 жылдың 13 ақпанында аудандық сотта басталды. О'Коннордың 98 000 долларлық есептік жазбасы және 27 000 долларлық салық төлемі бар екендігі дәлелденді, прокурорлардың пікірінше, О'Коннордың чек ұрлауына себеп болды. Бұл оны WA Inc. ісіне қатысты қылмыстар жасағаны үшін сотталған алғашқы консервативті депутат етті, одан бұрын Еңбек партиясынан Брайан Берк пен Дэвид Паркер сотталған болатын. 21 ақпанда О'Коннор 18 айға бас бостандығынан айырылды. Ол жазасын ең төменгі күзетілетін Вурлу түрмесінде өткерді. Ол екі айыптау бойынша да кінәлі деп танылды. Оған 18 айлық жақсы мінез-құлық шарты тағайындалды. Ол алты айдан кейін, 1995 жылдың 20 тамызында шартты түрде босатылды. Оның үкімі салдарынан, Оның Австралия орденінің офицері лауазымы 1995 жылдың 18 қазанында тоқтатылды. 2001 жылдан кейін О'Коннор Либералды партияның мүшесі ретінде қайта қабылданды, партия басшысы Колин Барнетт оның мүшелігін қалпына келтіру туралы ұсыныс енгізген кезде. Барнетт "басшы ретінде мен мемлекеттік кеңес отырысында Рейдің мүшелігін қалпына келтіруді ұсындым, себебі ол партияға үлкен үлес қосты, ол қателік жасады және жазасын өтеді, біз оны өткен оқиға ретінде қабылдап, алға жылжуымыз керек және оны қайтадан қабылдауымыз керек" деді.

Burke resigned as premier in February 1988 and was replaced by Peter Dowding, who himself resigned in February 1990 amid unpopularity due to the WA Inc scandal, a series of controversial government investments and deals with private enterprise dating back to the Burke government. To take the heat off Labor, Lawrence included investigating the Court and O'Connor governments in the commission's terms of reference as well as the Burke and Dowding governments. While giving evidence to the commission, Terry Burke, a former member of parliament and the brother of Brian Burke, said that O'Connor had told him in 1987 that he was the middleman between Bond Corporation and City of Stirling councillors in a bribery scandal. It was alleged that Bond Corporation was bribing Stirling councillors in 1984 to approve the Observation City hotel development in Scarborough. The commission was played a recording of the conversation secretly taped by Terry Burke where O'Connor said he was given a $30,000 bribe by former Bond Corporation managing director Peter Beckwith on behalf of subsidiary Austmark International. O'Connor said he then passed the bribe to Stirling councillor George Cash. O'Connor gave evidence on 28 February 1992, where he admitted to having the conversation with Burke but said that he was lying so that he could find out information from the Burke government that would be useful to the Liberal Party. He admitted to lobbying Stirling councillors on behalf of Austmark but said that no bribes took place. On 30 January 1992, Brian Burke testified that O'Connor had originally told him the story, but thought that O'Connor was trying to set him up, so he got O'Connor to retell the story to Terry Burke, who used a tape recorder to record the conversation. Neither of the Burke's told the police as they said they had no evidence. Cash, by now a senior opposition MP, commenced defamation action against O'Connor soon after his appearance at the commission. In February 1992, O'Connor resigned from the Liberal Party amid speculation that the party would kick him out. In the same month, the commission began investigating O'Connor's finances, suspecting him of having stolen a $25,000 cheque from Bond Corporation in April 1984. The cheque was made out to a "Mt Lawley campaign fund" and recorded by Bond Corporation as a political donation. The investigation found a $25,000 deposit into O'Connor's bank account at the same time, which O'Connor was unable to explain. By that point, the record of the transaction had been destroyed which prevented investigators from determining where the money came from just based on the bank's records. The report stated that "O'Connor was given every opportunity to explain the source of the sum deposited to the credit of his account on 19 April 1984, but was unable to do so in any believable way. Mr O'Connor misappropriated for his own purposes the monies which were the proceeds of the Bond Corporation cheque." O'Connor was charged on 11 May 1993 with one count of stealingefn|O'Connor was initially charged with stealing the $25,000 cheque from the Liberal Party. Prosecutors amended the charge at a November 1993 preliminary hearing to stealing from Bond Corporation, as there was insufficient evidence the cheque had ever reached the Liberal Party. He pleaded not guilty to all charges and was released on bail. In November 1993, he had a preliminary hearing which determined there was enough evidence for O'Connor to go on trial. The trial for the stealing charge began on 13 February 1995 in the District Court. Evidence was given that O'Connor had a $98,000 overdraft and a $27,000 tax bill, which prosecutors alleged was O'Connor's motive for stealing the cheque. This made him the first conservative MP to be convicted of offences relating to WA Inc, after Brian Burke and David Parker from the Labor Party had been convicted earlier. On 21 February, O'Connor was sentenced to 18 months in prison. He served his sentence at the minimum security Wooroloo Prison Farm. in which he was found guilty of both counts. He was given an 18 month good behaviour bond. He was released on parole on 20 August 1995 after serving six months of his sentence. As a result of his conviction, his appointment as an Officer of the Order of Australia was terminated on 18 October 1995. After 2001, O'Connor was reinstated as a member of the Liberal Party when party leader Colin Barnett put forward a motion that his membership be restored. Barnett said "as leader I moved at a state council meeting that Ray's membership be restored on the grounds that he had made a great contribution to the party, he had made an error and done his time, that we should put that behind us, move on, and readmit him."

Жеке өмір

О'Коннор өзінің алғашқы әйелі Беверли Вильма Лидиатпен үйленді, олардан төрт қызы мен төрт ұлы дүниеге келді. Олар 1950 жылдың 17 маусымында Шығыс Перттегі Санкт-Франциск Ксавье шіркеуінде неке қиды. 1972 жыл шамасында олар ажырасты. Оның екінші некесі 1973 жылдың 14 наурызында Весна Франсис Стампалиямен (қызметтік аты Драгицевич) болды. Ол Аделаида Кроус ойыншысы Ронин О'Коннордың әкесі.

Өлім

О'Коннор 2013 жылдың 25 ақпанында Скарборо қаласындағы қарттар үйінде 86 жасында қайтыс болды. Оның қоштасу рәсімі 2013 жылдың 7 наурызында Вудлендс қаласындағы Розарий шіркеуінде өтті және ол Карракатта зиратында кремацияланды.