Джеймс Галанос: Америкалық сәнгер және кутюрье

Кіріспе

Грекиялық сәнгер (1924–2016)

Джеймс Галанос (20 қыркүйек 1924 – 30 қазан 2016) – американдық сәнгер және кутюр дизайнер. Галанос Американың жоғарғы қауымына, оның ішінде Нэнси Рейган, Мэрилин Монро, Элизабет Тейлор және тағы да басқаларға киім дизайнымен әйгілі.

Ерте өмір

Галанос 1924 жылдың 20 қыркүйегінде Пенсильвания штатындағы Филадельфия қаласында грек туған ата-анасының жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Трафагенде екі семестр оқыды, біріншісі – жалпы дизайнды зерттеуге, екіншісі – драпировка және тігіс құрылымын үйренуге арналды. Сегіз айдан кейін, 1943 жылы, Галанос мектепті тастады, себебі ол қалаған білімін тек киім өндірісі саласындағы тәжірибе арқылы ғана алуға болатынына сенді.

1944 - 1950 жылдардың ортасы

1944 жылы Галанос Хэтти Карнегидің Нью-Йорктегі 49-шы көшедегі сауда орталығында бас көмекші болып жұмысқа орналасты, ол Жан Луис, Паулин Тригер және Норман Норелл сияқты таланттарды қалыптастырған орын болды. Оның жұмысы шығармашылыққа қарағанда кеңсе жұмысына көбірек ұқсады, көңілі толмаған Галанос Карнегиден кетіп, эскиздерін Седьмой авенюдегі жеке өндірушілерге эскиз үшін он доллардан кем бағаға сата бастады. 1945 жылы оның бұрынғы Трафаген стилі мен сәндік өнер мұғалімі Элизабет Рорабах оның назарын «Нью-Йорк Таймс» газетінде жарияланған, тоқыма өнеркәсібінің магнаты Лоренс Лессавой берген жұмыс іздеу туралы хабарламаға аударды. «Оның әдемі әйелі Джоан Калифорнияда дайын киім бизнесiн ашуды жоспарлап, дизайнер іздеп жатқан», - деді Галанос. Лессавойлар оны аптасына 75 долларға жұмысқа алып, Лос-Анджелеске жiбердi. Алайда олардың жоспары орындалмады, Лессавойлар ажырасып, Галанос жұмысынан айырылды. «Кейiрiмдiлiкпен», - деді Галанос, Колумбия Пикчерс компаниясының бас костюм дизайнері Жан Луис оны жартылай уақытқа сурет салушының көмекшiсi ретiнде жұмысқа алды. Көп ұзамай Лоренс Лессавой 24 жасар Галаносты Парижге жiберуге келісім берді, сол кездегi сәндiк үйлер соғыстан кейiн жаңарып жатқан едi. Коутюршi Роберт Пиге америкалықты өз көмекшiлерiнiң қатарына қосты, олардың арасында Пьер Бальмен, Губер де Живанши және Марк Бохан болды. Пиге шеберханасында Галанос мата мен әшекей жеткiзушiлермен кездесiп, материалдарды таңдады, Пигенің күнделікті бақылауымен дизайнды суреттеді және жасады. 1948 жылы Галанос АҚШ-қа оралуға шешiм қабылдады және Нью-Йорктегi киім тігу фирмасы Дэвидоумен жұмыс істедi. Диана Вриланд, Элеонор Ламберт, Глория Вандербильт және Евгения Шеппард сияқты аңызға айналған журнал редакторлары мен стиль төрешілері оның жанкүйерлеріне айналды, бұл оның бірнеше ай ішінде танымал болатынына кепілдік берді. 1953 жылы Галанос тағы бiр жобаға кiрiседi – ол киноға дизайн жасауды бастады. Оның алғашқы жұмысы «Ешқашан WAC-қа толқын қойма» фильмінің жұлдызы Розалинд Расселге костюм жасау болды. Галаностың бас тігіншісі Нондас Керамицис өзінің туған Грекиясынан Лос-Анджелеске әйелдер киімін жасау үшін көшіп келді. Ол Галанос туралы туыстарынан естіген және көп ұзамай онымен Лос-Анджелестегі студиясында жұмыс істей бастады. Керамицис пен оның жетекшілігімен 22 тігінші бар команда бәрін қолмен жасады. Егер Галаностың жұмысын басқалармен салыстырсақ, онда ол француз сәнді киімімен салыстырылды. Оның бизнесі дайын киім өндірушіге қарағанда, сәнді үйге көбірек ұқсады; әр киімде көп қолмен жұмыс істелді, ал оның барлық әйгілі бушақ және кесте жұмыстары оның қызметкерлерімен жасалды. Галанос Еуропа мен Азияға саяхаттағанда әрқашан мата мен әшекейді өзі таңдап алады. Ол әрдайым ең жақсы маталарды іздесе де, Галанос көбінесе өз маталарын жасауға мәжбүр болды. Сондықтан ол түрлі түсті ленталардан жакеттер тігіп, импрессионисттік түстердегі шифон көйлектерін кигізді. Немесе ол қара сатенді ленталарды қара қайыспен сылап, нәзік көбікпен шалынған қысқа кешкі көйлектердің денелерін жасайтын. Ол киімдерін басқа дизайнерлер киімге қолданған жібекпен қаптаған, және ол әрқашан жасырын бөлшектердің маңыздылығына қатты сенген. Бұл бөлшектер киімнің денедегі әсеріне және матаның ілуіне әсер етті, және оның бүкіл әлемдегі клиенттері олар үшін көп ақша төлеуге дайын болды. Жасырын емес бөлшектер арасында пилмәндер, қауырсындар, металл брокэттер мен байламдар бар. Ол әдеттегідей ең жарқыраған көйлектерін байлау үшін байлаулы түсті қайыс жапсырмалар мен қара креппен немесе майдаланған қайыспен жасалған ұзын, жабысқақ стильдерді қолданған. Галанос 1988 жылы 200-ге жуық дизайнын көрсеткеннен кейін, «Нью-Йорк Таймс» газетінде «Галанос: кемелділік және оның көпшілігі» деген тақырып жарияланды. «Еуропаға барып, маталарын алып жүрсе де, олардың көбісі Париждегі сәнді киімдер коллекциясында қолданылған маталарға ұқсас. Оның талаптары әлемдегі барлық адамдар сияқты жоғары. Егер салыстыру жасалса, ол әдетте Париж модасымен салыстырылады. Американың сәнді киімдер дизайнерінің ұзақ уақыт бойы осындай құрметке лайық болуы таңғалдырады». Галаноның ұзақ уақыт бойы дос болып келген сәнгер Гюстав Тассел бірде Гюберт де Живаншидің «Біз Парижде мұндай жақсы киімдер жасамаймыз!» деп, Галаноның киімдерінің ішіне қарап тұрғанын еске алады. Әлемдегі ең танымал әйелдердің көбісі Галаноның клиенттері болған. «Жеймс Галанос бай әйелдерге арналған киімдерді дизайн жасайды, олар түстен кейінгі шай ішуге, коктейльдік кештерге қатысады, ең жақсы ресторандарда тамақтанады және ең жақсы кештерге шақырылады», - деп хабарлады «Нью-Йорк Таймс». «Оның киімдері сирек бизнес кеңселерде көрінеді. Бұл тек бес таңбалы бағалардың арқасында ғана емес, сонымен қатар киімнің сәнінен де. Галанос келісті: «Мен өте шектеулі топқа арналған киімдерді дизайн жасаймын», - деді ол 1985 жылы Time журналына берген сұхбатында. 1980-ші жылдары ол Бірінші ханым Нэнси Рейганның сүйікті дизайнері ретінде ұлттық жаңалықтарда кеңінен таралды. Рейган Галаноспен 1951 жылы Беверли-Хиллздегі бутикте алғаш рет кездесті. Сол кезде Рейган Голливудта актриса болып жұмыс істеді. Элизабет Тейлор, Жаклин Кеннеди, Леди Берд Джонсон, Грейс Келли, Диана Росс, Бетси Блумингдейл, Розалинд Рассел, Марлен Дитрих, Дороти Ламур, Каролин Роэм, Ким Бейсингер, Арианна Хаффингтон және көптеген басқа да көрнекті тұлғалар мен кино және медиа жұлдыздары. 1982 жылы Джон Дука, «Нью-Йорк Таймс» газетінің жазушысы, «Сәндік ескертулер» бағанында Галаносқа арналған, оның А тізіміндегі жанкүйерлері қатысқан қара байланыс кешін сипаттады: «Джеймс Галанос, оның киімдерінің сапасы мен бағасы елде теңдессіз дизайнер қалада болды, және әлеуметтік алмасу деңгейі бірден көтерілгендей болды. Бетси мен Майкл Кайзер – ол фотограф – сенбі күні дизайнерге қара байланыс буфеті берді. Үстел басында Лин Ревсон, Гордон Паркс, Барбара Уолтерс, Арианна Стассинопулос, бұрынғы сенатор Авраам А. Рибикофф және оның әйелі, Кейси, Фредди және Арлетт Бриссон, Мэри МакФадден, Тамми Граймс, Стивен Палей, Джон Лоринг, Глория Вандербильт, Уильям Макомбер, Сибилла Кларк, Алекс Грегори, Фрэнк және Глория Шифф және Боб Коласелло болды. Мырза Галанос назардың ортасында болды: Бөлмедегі әр әйелдің дерлік киімі оның дизайнынан болды».

In 1944, Galanos got a position as a general assistant at the New York East 49th Street emporium of Hattie Carnegie, the incubator of such talents as Jean Louis, Pauline Trigère, and Norman Norell. His job there turned out to be more clerical than creative, and, disappointed, Galanos left Carnegie and began selling his sketches to individual manufacturers on Seventh Avenue for less than ten dollars per sketch. Then, in 1945, his former Traphagen style and fashion teacher Elisabeth Rorabach called his attention to a help wanted ad she had seen in The New York Times, placed by textile magnate Lawrence Lesavoy. "His beautiful wife, Joan, was hoping to launch a ready to wear dress business in California, and they were looking for a designer," recalled Galanos. The Lesavoys employed him for $75.00 a week and dispatched him to Los Angeles. Their plan, however, did not materialize; the Lesavoys divorced, and Galanos lost his job. "Out of pity," Galanos said, Jean Louis, head costume designer at Columbia Pictures, hired him as a part time assistant sketch artist. Soon afterward, Lawrence Lesavoy agreed to send the 24 year old Galanos to Paris, just as couture houses there were rebounding from the war. Couturier Robert Piguet absorbed the American into his stable of assistants, among whom were Pierre Balmain, Hubert de Givenchy, and Marc Bohan. At the Piguet atelier, Galanos met with fabric and trimming suppliers to choose materials, sketched and draped up designs under the eye of Piguet, who oversaw his work on a daily basis. In 1948, Galanos decided to return to the U. S. and accepted a job with Davidow, a dress making firm in New York. Legendary magazine editors and style arbiters such as Diana Vreeland, Eleanor Lambert, Gloria Vanderbilt, and Eugenia Sheppard became fans, ensuring that he would become a household name within months. In 1953, Galanos embarked on another venture altogether – he began designing for movies. His first job was to create costumes for Rosalind Russell, the star of the forthcoming film "Never Wave at a WAC." Nondas Keramitsis, Galanos' head tailor, moved to Los Angeles from his native Greece to make women's clothing. He had heard about Galanos through relatives and soon started working with him in his Los Angeles studio. Keramitsis and a crew of about 22 tailors he oversaw made everything by hand. If Galanos' work was compared to that of anyone else, it was compared to French haute couture. His business was more comparable to a couture house than a ready to wear manufacturer; there was a great amount of hand work in each garment, and all of his famous beadwork and embroidery was done by his staff. Galanos always chose fabrics and trimmings personally during trips to Europe and Asia. Though he constantly looked for the best fabrics, Galanos often felt compelled to create his own. So he would make jackets out of different colored ribbons to toss over his chiffon dresses in impressionist colors. Or he would cross black satin ribbons over black lace for the bodices of delicately frothy short evening dresses. He often lined his dresses with silks that other designers used for dresses themselves, and he was always a firm believer in the importance of hidden details. These details made a difference in the feel of the clothes on the body and the hang of the fabric, and his clients all over the world were willing to pay a great deal for them. Details that were not hidden included sequins, feathers, metallic brocades, and laces. He often balanced his most glittering dresses with quiet tie dyed velvet sheaths and long, clingy styles in black crepe or crushed velvet. "Galanos: Perfection, and Lots of It," read the headline in The New York Times after Galanos' show of some 200 designs in 1988. "While he travels to Europe for his fabrics – many are the same as those used in the Paris couture collections – most of Galanos's designing is done in California," reported the Times. "His standards are as high as those found anywhere in the world. If a comparison is made, it is usually with the Paris couture. It is reasonably astonishing that an American designer of ready to wear should merit that kind of homage over so long a period of time." Fashion designer Gustave Tassell, a long time friend of Galanos, recalls an occasion when Hubert de Givenchy, the illustrious French couturier, was looking at an inside of a Galanos garment and exclaimed " we don't make them this well in Paris!" Many of the world's most socially prominent women were Galanos customers. "James Galanos designs for wealthy women who go to luncheons and cocktail parties, dine at the finest restaurants and are invited to the best parties," reported The New York Times. "His clothes are rarely seen in business offices. It isn't only because of the five figure price tags, although they are daunting to all but the highest paid executives. It's also the glamour quotient of the clothes." Galanos agreed, "I design for a very limited group of people," he told Time magazine in 1985. In the 1980s, he made national headlines as First Lady Nancy Reagan's favorite designer. Reagan first met Galanos in 1951 at a boutique in Beverly Hills. At the time, Regan was working as an actress in Hollywood. Elizabeth Taylor, Jackie Kennedy, Lady Bird Johnson, Grace Kelly, Diana Ross, Betsy Bloomingdale, Rosalind Russell, Marlene Dietrich, Dorothy Lamour, Carolyne Roehm, Kim Basinger, Arianna Huffington and many other notable personalities and film and media stars. In 1982, John Duka, the New York Times columnist, described in his column, Notes on Fashion, a black tie party in Galanos' honor attended by his A list fans, "James Galanos, the designer whose clothing is unmatched in quality and price in this country, was in town, and almost immediately the level of social exchange seemed elevated as if by ripple effect. Betsy and Michael Kaiser – he is the photographer – gave a black tie buffet dinner for the designer Saturday. Among those at table were Lyn Revson, Gordon Parks, Barbara Walters, Arianna Stassinopoulos, former Senator Abraham A. Ribicoff and his wife, Casey, Freddie and Arlette Brisson, Mary McFadden, Tammy Grimes, Stephen Paley, John Loring, Gloria Vanderbilt, William Macomber, Sybilla Clark, Alex Gregory, Frank and Gloria Schiff and Bob Colacello. Mr. Galanos was the center of attention: Almost every woman in the room was wearing one of his designs."

1998 2016 жыл

1998 жылы Галанос шамамен бес онжылдық мансаптан кейін зейнеткерлікке шықты. Зейнетке шыққаннан кейін де Галанос сән әлемінде өзінің ықпалын сақтап қалды. 2002 жылы ол сән индустриясын тек жас және мінсіз дене бітімі бар әйелдерге бағытталғаны үшін сынады. Нью-Йорктегі Пьер қонақ үйінде WWD журналына берген сұхбатында, журналист Эрик Уилсоннан ашумен басын шайқап: «Қанша әйел жамбасын жасыратын кішкене мата және бюстгальтер кие алады? Көшеде дерлік жалаңаш жүрген жас қызды көргенде ұялмайсыз ба? Бүгінгі таңда сән тек жастарға арналған», – деді. Галанос жалғастырды: «Біз көбінесе тек Levi’s және ашық іштерді көреміз, одан кейін жүрек ауырады. Элегантты әйелдерге арналған киім жоқ. Шындығында, газеттерде көретін кейбір нәрселер қорқынышты – және мен олардан қысылмаймын. Құдайға шүкір, мен өзімнің уақытымда секси киімдер жасадым, бірақ «Жетті, енді тоқта» деу керек болатын уақыт келді». Заманауи дизайнерлердің ішінде ол Ральф Руччидің жұмысына жоғары баға берді, ол жаңа мыңжылдықтың басындағы сәннің жағдайы туралы Галаноспен бір көзқарасқа ие болды. «Біз ортақ жағдайдамыз деп ойлаймын», – деді Руччи Сан-Францискодағы өнер академиясының студенттеріне. 2000-жылдардың басында Галанос Нью-Йорк пен Париждегі Руччидің көптеген көрсетілімдеріне қатысты. «Мен оның істегенінің керемет екенін ойладым», – деді Галанос 2002 жылы The New York Times газетінің журналисі Кэти Хоринге, «оның да менің сияқты идеялары бар – дайын киімде көрінбейтін әдемі бөлшектер». «Ральф Руччи ешкім сияқты киім жасамайды, әдемі аяқталған нәрселер жасауға тырысады», – деді ол 2004 жылы Harper's Bazaar журналына. Руччи өз тарапынан Галаносты өзінің жұмысына үлкен әсер еткен және одан әрі шабыттандыратын тұлға деп санайды. «Егер біз Жапонияда болсақ, бізде [Галанос] туралы «ұлттық қазына» деген сөз бар болар еді», – деді Руччи Беверли-Хиллздегі Беверли-Уилшир қонақ үйінде өткен Галаносқа арналған шарада, онда Нэнси Рейган, Бетси Блумингдейл және Пегги Моффитт сияқты құрметті қонақтар қатысты. «Аликс Браун 1998 жылы ресми түрде зейнеткерлікке шыққанымен, ол сәннен қалысқан жоқ», – деп жазды ол The New York Times газетінде. Галанос жасаған көне киімдер әлі де сәнді, ізделісті және халықаралық элита, Голливуд жұлдыздары мен супермодельдер арасында танымал. Оларды Селин Дион, Рене Зеллвегер, Николь Кидман, Джессика Альба, Хайди Клум, Татьяна Сорокко, Амбер Валетта, Кристина Риччи, Эшли Олсен және Кэти Холмс сияқты көптеген белгілі әйелдер киген.

In 1998, Galanos retired after a career spanning nearly five decades. Despite his retirement, Galanos continued to make his presence known in the fashion world. In 2002, he blasted the fashion industry for catering to only young women with perfect bodies. In an interview with WWD over lunch at the Pierre Hotel in New York he asked the reporter, Eric Wilson, shaking his head in contempt, "How many women can wear just a patch over their crotch and a bra? Aren't you embarrassed when you see a young girl walking down the street practically naked? Fashion is geared only to young people today," Galanos continued. "All we see is Levi's and bare bellies to the point of nausea. There are no clothes for elegant women. Let's face it, some of the things you see in the paper are absolutely monstrous looking – and I'm not squeamish. God knows I made sexy clothes in my day, but there's a point when you have to say, 'Enough, already'." Of contemporary designers, he admired the work of Ralph Rucci, who shares Galanos' views of the state of fashion at the beginning of the new millennium. "I think we're in a state of mediocrity," Rucci told design students at the San Francisco Academy of Art University. Beginning in the early 2000s, Galanos attended most of Rucci's shows in New York and Paris. "I thought what he was doing was really terrific," Galanos told Cathy Horyn of The New York Times in 2002, "he has the same kind of concept that I had – beautiful details that you don't see in ready to wear." "Ralph Rucci makes clothes like no one else, taking pains to make things that are beautifully finished," he told Harper's Bazaar in 2004. On his side, Rucci considers Galanos a major influence in his work and a continuing inspiration. "If we were in Japan, we'd have an expression and call [Galanos] our national living treasure," Rucci told a group of distinguished guests that included Nancy Reagan, Betsy Bloomingdale and Peggy Moffitt, at an event honoring Galanos at the Beverly Wilshire Hotel in Beverly Hills. "While he officially retired in 1998," wrote Alix Browne in The New York Times, "he shows no signs of falling out of fashion." Galanos's vintage gowns remain chic, sought after and popular among the international jet set, Hollywood stars and supermodels, and have been seen on such notable women as Celine Dion, Renée Zellweger, Nicole Kidman, Jessica Alba, Heidi Klum, Tatiana Sorokko, Amber Valletta, Christina Ricci, Ashley Olsen and Katie Holmes, among many others.

Фотография

2006 жылы 82 жасында Галанос абстрактілі фотограф ретінде өзін жаңадан таныстырып, Сан-Францискодағы Серж Сорокко галереясындағы фотосуреттердің алғашқы көрмесін өткізді, ол үлкен сәттілікке ие болды. Көрмеде Галаностың соңғы бірнеше жылда түсірген 40-тан астам фотосуреті қойылды. Жұмыстардың көп бөлігі абстрактілі болды, бірақ бірнеше мистикалық, айна эффектісі бар, жұмбақ пейзаждар ерекше көзге түсті. Әдетке берілген сәнді дизайн сияқты, оның фотосуреттері де материалға, пішінге және түске негізделген. Галанос қағаз немесе матадан нысандар жасап, содан кейін оларды әсерлі жарықта суретке түсіріп, тон мен көлеңкелердің ұсақ өзгерістерін жасады.

Марапаттар мен мойындау

Галанос 1954 жылы Coty Fashion Award сыйлығын жеңіп алған ең жас дизайнер болды. Оның басқа да наградалары: Филадельфияның Мода тобынан Кристалл доп сыйлығы, 1963 жыл; Дрексел технология институтының Мода сыйлығы, 1965 жыл; Лондонның «Sunday Times» халықаралық сыйлығы, 1968 жыл; Лос-Анджелес сауда палатасының «Алтын 44» сыйлығы, 1980 жыл; Италияның Universita delle Arte Terme университетінің «Diploma di Merita» дипломы, 1981 жыл. 1982 жылы ол Халықаралық ең жақсы киінгендер тізімінің Даңқ залына енді. Галанос 1985 жылы Американың Сән дизайнерлері кеңесінің өмірлік жетістіктері үшін сыйлығын алды. 2007 жылы ол Rodeo Drive Walk of Style сыйлығына ие болды, ал бір жыл өткен соң, 2008 жылы Сан-Франциско өнер академиясынан құрметті философия докторы ғылымының дәрежесін алды. Галаностың мансабы жарты ғасырдан астам уақытқа созылды. «Джеймс Галанос үшін сән – әйелдерді әдемі көрсету туралы», – деп жазды Энн Мари Широ «The New York Times» газетінде, «және ол өмірінің 44 жылын осы мақсатта киім дизайнына арнады». Бернардин Моррис 1996 жылы Лос-Анджелес округінің өнер мұражайында Галаностың ретроспективті көрмесінің каталогына кіріспе жазғанда: «Ол әрқашан сәннің аяғына табынғандардың бәріне де, тек киім кигендерге ғана емес, батыр болды», – деп жазды. «Ол сәннің шыңына жеткен француз дизайнерлерінің мифтік тобының кез келгенімен тең деп жарияланды. Айырмашылығы, содан бері де солай, Галаностың киімдері тігілгеннен кейін бірден киюге дайын болды; француздық Haute Couture киімдерін жеке тігіп жасады. Осы тұрғыдан алғанда ол шынымен американдық дизайнер. Себебі осы елде сәнге дайын киімдер басымдық береді, француздар оның көрсеткен жолы арқылы осы сабақты үйренді. Бұл Джеймс Галаностың сән әлеміне жасаған маңызды үлесі болуы мүмкін: ол сөреден сатып алуға арналған стильдерге жарқындық пен сапаны әкелді». 2016 жылдың қыркүйегінде Дрексель университетінің Вестфаль медиа өнер және дизайн колледжінің Роберт пен Пенни Фокс тарихи костюмдер жинағы Джеймс Г. Галанос қорынан шамамен 700 ансамбль сыйлық ретінде алды. 2018 жылы, оның қазасынан екі жыл өткен соң, университет Галаносты құрметтеп, өзінің сән бөліміндегі жаңа көрмеге оның есімін берді.

Galanos was the youngest designer to win the Coty Fashion Award in 1954. His other honors included the Crystal Ball Award from The Fashion Group of Philadelphia, 1963; the Fashion Award from the Drexel Institute of Technology, 1965; the London Sunday Times International Award, 1968; the Los Angeles Chamber of Commerce Golden 44 Award, 1980; a Diploma di Merita from the Universita delle Arte Terme, Italy, 1981. He was named to the International Best Dressed List Hall of Fame in 1982. Galanos also received the prestigious Council of Fashion Designers of America Lifetime Achievement Award in 1985. In 2007, he became the recipient of the Rodeo Drive Walk of Style Award, and one year later, in 2008, he received a Doctor of Philosophy degree honoris causa from the San Francisco Academy of Art University. Galanos' career spanned more than half a century. "To James Galanos, fashion is all about making women look beautiful," wrote Anne Marie Schiro in The New York Times, "and he has devoted 44 years of his life to designing clothes to that end." He "was always a hero to all those who worshiped at the feet of fashion, not just those who wore the clothes", wrote Bernardine Morris in an introduction to the catalogue of Galanos' retrospective exhibition at the Los Angeles County Museum of Art in 1996. "He was heralded as the equal of any of the mythic group of French designers who represented the apotheosis of fashion. The difference, then and now, is that Galanos' clothes were ready to wear; the French Haute Couture made custom clothes. In this, he is truly an American designer. For, in this country, it is ready to wear that dominates fashion, a lesson the French learned after he pointed the way. This may be James Galanos' major contribution to the fashion world: he brought brilliance and quality to styles meant to be bought off the rack"

In September 2016, the Robert and Penny Fox Historic Costume Collection of the Westphal College of Media Arts and Design at Drexel University received a gift from the James G. Galanos Foundation of nearly 700 ensembles. In 2018, two years after his passing, the university honored Galanos by naming a new exhibition within their fashion department after him.