Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грос-Иль – Мичиган штатының Уэйн округіне қарасты азаматтық аудан. 2020 жылғы халық санауы бойынша, халқы 10 777 адамды құрайды. Аудан Детройт өзеніндегі бірнеше аралдарды қамтиды, олардың ең ірісі Грос-Иль деп аталады. 1679 жылы француз саяхатшылары бұл аралға Грос-Иль деген ат берген, бұл атаудың мағынасы "Үлкен Арал". 1763 жылдан кейін британдық басқаруға өткен аралға еуропалық американдықтар Американ революциялық соғысынан кейін АҚШ тәуелсіздік алған соң ғана қоныстанды. Грос-Иль ауданы 1914 жылы Монгуагон ауданынан бөлініп шыққаннан кейін құрылды.
Grosse Ile Township is a civil township of Wayne County in the U. S. state of Michigan. The population was 10,777 at the 2020 census. The township encompasses several islands in the Detroit River, of which the largest is named as Grosse Ile. Named by French explorers in 1679, Grosse Île means "Big Island". Later taken under British rule after 1763, the island was not settled by European Americans until after the United States achieved independence in the American Revolutionary War. Grosse Ile Township was organized in 1914 after it split away from Monguagon Township.
География
АҚШ Халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, қалашықтың жалпы ауданы 18,67 шаршы миль (48 км2) құрайды, оның ішінде 9,20 шаршы миль (24 км2) құрлық және 9,47 шаршы миль (25 км2) (50,72%) су. Грос-Иль – Детройт өзеніндегі ең ірі арал. Грос-Иль қалашығы он екі аралдан тұрады, алайда бұл қауым көбінесе негізгі аралмен байланыстырылады (жергілікті тұрғындар оны жай ғана "Арал" деп атайды). Грос-Ильдің негізгі аралы техникалық тұрғыдан екі аралдан тұрады. Грос-Иль қалашығы – Мичиган штатындағы толығымен аралдардан құралған жеті муниципалитеттен бірі, олардың қатарында Сент-Джеймс қалашығы, Драммонд қалашығы, Бойс-Бланк қалашығы (Мичиганның солтүстігінде орналасқан, жақын маңдағы Канададағы Бойс-Бланк аралымен шатастырмау керек), Маккинак аралы, Пейне қалашығы және Шугар-Айленд қалашығы бар. Аралдың солтүстік бөлігінің ұшы 17 ғасыр француз саяхатшысы, әйгілі Луи Хеннепиннің құрметіне Хеннепин нүктесі деп аталған. Бұл аймақ адам қоныстанбайды және солтүстік бөлігінің қалған бөлігінен кемемен жүзуге болмайтын белгісіз каналмен бөлінген. Негізгі аралдың оңтүстік бөлігі солтүстік бөлігінен шығыстан батысқа қарай диагональды бағытта өтетін Торофэр каналымен бөлінеді. Негізгі аралдың оңтүстік бөлігі көпірлер арқылы Эльба аралымен, Мезо аралымен (сондай-ақ Жоғарғы Хикори аралы деп те аталады), Хикори аралымен және Лебедь аралымен байланысқан. Өзендегі негізгі аралдың жағалауына жақын жерде Калф аралы, Селерон аралы (картада Тавас аралы ретінде көрсетілген), Динамит (Пудерхаус аралы деп те аталады), Түлкі аралы, Тас аралы және Шәкәр аралы орналасқан. Стони және Селерон аралдары Мичиганның Табиғи ресурстар департаментінің меншігінде. Калф аралы АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметіне Детройт өзенінің халықаралық жабайы табиғат резерватының бір бөлігі ретінде тиесілі. Басқа аралдар жеке меншікте. Төмен жатқан Мамажуда аралы Грос-Ильдің солтүстік-шығыс жағында орналасқан және тек су деңгейі төмен болған кезде ғана көрінеді. Екі көпір негізгі аралды Мичиганның құрлық бөлігімен байланыстырады. Аралдың солтүстік жағындағы көпір Грос-Иль (ақ түсті) деп аталады. Аралдың оңтүстік жағындағы көпір ресми түрде Уэйн округі көпірі (жасыл түсті) деп аталады, бірақ жергілікті тұрғындар оны "Тегін көпір" деп атайды.
According to the United States Census Bureau, the township has a total area of 18.67 square miles (48 km2), of which 9.20 square miles (24 km2) is land and 9.47 square miles (25 km2) (50.72%) is water. Grosse Ile is the largest island on the Detroit River. The township of Grosse Ile is composed of twelve islands, although the community is most often identified with the main island (which residents simply refer to as "The Island"). Grosse Ile's main island is technically composed of two islands. Grosse Ile Township is one of only seven municipalities in the state of Michigan to consist entirely of islands, including St. James Township, Drummond Township, Bois Blanc Township (in northern Michigan, not to be confused with the nearby Bois Blanc Island, which is in Canada), Mackinac Island, Peaine Township, and Sugar Island Township. The tip of the main island's northern section is named Hennepin Point in honor of the 17th century French explorer Father Louis Hennepin. It is uninhabited and separated from the remainder of the northern section by an unnamed canal that cannot be navigated in a power boat. The southern section of the main island is separated from the northern section by the Thorofare Canal, which runs on a diagonal course from east to west connecting the main channel of the Detroit River with the Trenton Channel of the river. The southern section of the main island is connected by bridges to Elba Island, Meso Island (also known as Upper Hickory Island), Hickory Island, and Swan Island, which are all inhabited. Not far from the shoreline of the main island in the river lie Calf Island, Celeron Island (charted as Tawas Island), Dynamite (also known as Powder House Island), Fox Island, Stony Island, and Sugar Island, which are all uninhabited. Stony and Celeron are owned by the Michigan Department of Natural Resources. Calf Island is owned by the U. S. Fish and Wildlife Service as a part of the Detroit River International Wildlife Refuge. The other islands are privately owned. The low lying Mamajuda Island is off the northeastern tip of Grosse Ile and is visible only during times of low water level. Two bridges connect the main island to the mainland of Michigan. The bridge on the north end of the island is called the Grosse Ile Toll Bridge (off white color). The bridge on the south end of the island is officially named the Wayne County Bridge (light green in color), but is commonly called the "Free Bridge" by locals.
Құрылтай және алғашқы кезеңдер
Потаватоми аралдың Китчеминишен деп аталатын аймақтарын еуропалықтармен кездесуге дейін ұзақ жылдар бойы мекендеген. Олар Үш Оты Кеңесіндегі тайпалардың бірі болған. 17 ғасырдың соңында алғашқы француз саяхатшылары аралға келгеннен бері Франция, Англия және АҚШ-тың үш елдің тулары Детройт пен Грос-Иль үстінде желбіреп тұр. Алғашқы француз саяхатшылары аралды француз тілінде "үлкен арал" деп атаған – la grosse île. Католик дін қызметкері және миссионер Луи Хеннепин 1679 жылы француз саяхатшысы Рене Роберт Кавельермен бірге "Гриффон" кемесімен Ұлы көлдерді зерттеуге қатысқан. Потаватомилер, көптеген жергілікті американдықтар сияқты, еуропалықтар мен американдықтардағыдай меншік құқығын түсінбесе де, аралды өз ата-бабаларының жерлерінің бір бөлігі деп есептеген. 1776 жылдың 6 шілдесінде олар аралды Александр мен Уильям Макомб ағайындарына берді. Бұл ағайындар Албань қаласынан шыққан және Детройттағы жетекші тері саудагерлері мен саудагерлерге айналған, олардың табысының бір бөлігі Форт-Детройттағы британдықтарға және жергілікті үндістер бөліміне жабдықтар сатудан түскен.
The Potawatomi occupied areas of the island, which they called Kitcheminishen, for a long period prior to European encounter. They were one of the tribes in the Council of Three Fires. The flags of three nations—France, England, and the United States—have flown over Detroit and Grosse Ile since the first French explorers visited the island during the late 17th century. The early French explorers named the island as la grosse île—the "big island" in French. Father Louis Hennepin, a Catholic priest and missionary, accompanied fellow French explorer René Robert Cavelier, Sieur de La Salle in 1679 on the ship Le Griffon in exploring the Great Lakes. Although the Potawatomi, like most Native Americans, did not have the same sense of property ownership as did Europeans and Americans, they considered the island to be part of their ancestral lands. On July 6, 1776, they deeded the island to brothers Alexander and William Macomb, brothers from Albany who had become leading fur traders and merchants in Detroit, partly from selling supplies to the British at Fort Detroit and the local Indian Department.
Қазіргі уақытқа дейін
Елді мекендер 19 ғасырда бастау алды. Осы аралда әлі күнге дейін тұрған кем дегенде үш үй осы кезеңде Макомб ағайындарының ұрпағы немесе туысы салған. Грос-Ильдегі ең көне құрылыс – Раккер үйі, оның 1816 жылға дейінгі бөліктері сақталған. Алдыңғы жағын 1835 жылы Джон Энтони Раккер салған. Вест-Ривер-роудтағы Ракер-Стантон үйі 1848 жылы Уильям Макомбтың шөбересімен салынған. Ист-Ривер-роудтағы Венделл үйі 1860 жылдардың аяғында Уильям Макомбтың немере қызына үйленген Джон Венделл салған. Грос-Ильдің орталық бизнес ауданындағы Макомб көшесі Александр мен Уильям Макомбтың құрметіне аталған. Макомб ағайындарына тайпа басшылары мен ақсақалдары жерді берген күнді еске түсіретін ескерткіш Грейс-Драйвтың басында және Детройт өзенінің жағасында орналасқан. Түпнұсқалық құжат, пергаментке жазылған, Детройт қалалық кітапханасындағы Бертон тарихи қорында сақтаулы.
Settlement started in the 19th century. At least three homes still standing on the island were built during this period by a descendant or relative of the Macomb brothers. The Rucker Homestead, the oldest structure in use on Grosse Ile, has portions that date to 1816. The front structure was added by John Anthony Rucker in 1835. The Rucker Stanton House on West River Road was built in 1848 by the great grandson of William Macomb. The Wendell House on East River Road was built in the late 1860s by John Wendell, who married a granddaughter of William Macomb. Macomb Street of the central business district of Grosse Ile was named in honor of Alexander and William Macomb. A monument commemorating the day that the tribal chiefs and elders signed the deed to the Macomb brothers is located at the foot of Gray's Drive and near the shoreline of the Detroit River. The original deed, which was written on parchment, is stored in the Burton Historical Collection at the Detroit Public Library.
Трентон арнасы мен қайықпен жүзу
Кеме қатынасы аралда тұңғыш қоныстанушылар пайда болғаннан бері көлік және демалыс құралы ретінде қолданылып келеді. Американың жергілікті тұрғындары каноэлерді пайдаланып Грос-Иль аралдары мен Мичиган және Канаданың материгі арасында саяхаттайтын. Еуропалық алғашқы қоныс аударушылар аралдарға барып-келу үшін негізінен желкенді кемелерді пайдаланды. 19 ғасырдың соңында Грос-Иль демалыспен айналысатын кемешілер үшін танымал орынға айналды. Бұл аралға Детройттан және өзен мен көлдер бойындағы шағын қалалардан келетін бу кемелері де қызмет көрсетті. Осы кезеңде Грос-Ильді құрайтын он екі аралдың бірі – Шугар аралында ойын-сауық паркі, би алаңы және шомылу жағажайы болды. 1906 жылы ол қайта жаңартылып, аралдың ерекше белгісіне айналған классикалық ақ құрылым ретінде салынды. Маяк Грос-Ильдің символы саналады, оның суреті Ile Camera қоғамдық газетінің бетінде және көптеген басқа да жерлерде қолданылады. Маяк 1940 жылдары сөндірілді және бұл құрылыс енді көлде жүзетін кемелер үшін маңызды навигациялық құрал емес. Шағын кемешілер әлі де аймақтағы бағытты анықтау үшін маякқа жүгінеді. Арал тұрғыны Камерон Уотерман сыртқы моторды ойлап тапты және 1905 жылдың ақпанында Грос-Иль жағалауындағы мұзбен толы Детройт өзенінде өнертабысын сынап көрді. Ол Детройт қаласында "Уотермен" теңіз мотор компаниясын құрды. Компания Уотерман бизнесін 1917 жылы сатқанға дейін жылына 1000-ға дейін мотор өндіріп, сатты. 2005 жылдың күзінде GIHS Уотерманның өнертабысының 100 жылдығын тойлады, бұл үшін толық қалпына келтірілген Уотерман сыртқы моторларын көрсететін қоғамдық көрме ұйымдастырылды. Бұл моторлар өте сирек кездесетін және коллекционерлер үшін қымбат. Тыйым салу кезеңінде Грос-Иль Канададан алкогольді ішімдіктерді заңсыз тасымалдайтын контрабандистер үшін өту нүктесіне айналды. Олар әдетте кішкентай жылдамдық кемелермен аралға келді. Қыс айларында кейбір батыл контрабандистер мұз қатып қалған өзен арқылы көлікпен өтті. Амелия Эрхарт кейде әуежайда тоқтаған деген әңгіме бар. Грос-Ильде қырық жыл бойы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің базасы орналасқан. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Грос-Иль әуе станциясы 1929 жылы су ұшақтары мен дирижабльдерге арналған құрылыстар үш жылдан кейін аяқталғаннан кейін ашылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери-теңіз базасы әскери ұшқыштарды даярлаудың маңызды орталығына айналды. Аралда оқыған американдық және британдық ұшқыштардың көп санын қабылдау үшін база едәуір кеңейтілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жас болған Джордж Буш 1945 жылы шамамен екі айға жуық базада оқудан өтті. Кейін ол саясаткер және АҚШ Президенті болды. Суық соғыстың қатаң кезеңінде 1954 жылы АҚШ армиясы әуежайда Ajax Nike зымыран базасын орнатты, ол 1963 жылы қолданыстан шығарылғанға дейін жұмыс істеді. Әскери-теңіз күштері базаны 1969 жылдың қарашасында жапты. 1971 жылы федералды үкімет оны азаматтық қолдану үшін муниципалды әуежай ретінде қалалық үкіметке берді. Әуежай кампусы сондай-ақ 2000 жылы Макомб көшесінен осы жерге көшірілген Грос-Иль қалалық әкімшілігінің және бірқатар жеке кәсіпорындардың орналасқан жері болып табылады.
Boating has been both a means of transportation and recreation since the first residents lived on the island. Native Americans used canoes to travel between Grosse Ile's islands and the mainland in Michigan and Canada. Early European settlers primarily used sail powered vessels to travel to and from the islands. By the late 19th century, Grosse Ile was known as a popular destination for recreational boaters. It was also served by steamboats operating from Detroit and small towns along the river and lakes. During this time period, Sugar Island, which is one of the twelve islands commonly considered to comprise Grosse Ile, featured an amusement park, dance pavilion, and bathing beach. It was rebuilt in 1906 and designed as the classic white structure that has become one of the iconic landmarks on the island. The lighthouse is considered a symbol of Grosse Ile; its image is used on the masthead of the Ile Camera community newspaper and many other places. The lighthouse's beacon was turned off in the 1940s, and the structure is no longer an important navigation aid for lake freighters. Small boaters still refer to the lighthouse in their navigation of the area. Island resident Cameron Waterman invented the outboard motor and successfully tested his invention during February 1905 in the ice filled Detroit River off the shore of Grosse Ile. He established the Waterman Marine Motor Company in Detroit. The company eventually manufactured and sold up to 1,000 outboard motors per year until Waterman sold the business in 1917. During the fall of 2005, the GIHS celebrated the 100th anniversary of Waterman's invention by hosting a public exhibition featuring fully restored Waterman outboard motors. These are highly collectible and very rare. During the Prohibition era, Grosse Ile became a crossing point for bootleggers illegally smuggling alcoholic beverages from Canada. They typically arrived at the island via small speed boats. During the winter months, some daring smugglers drove cars across the frozen river. Amelia Earhart is rumored to have stopped at the airfield on occasion. Grosse Ile was the home of a U. S. Navy base for forty years. The U. S. Naval Air Station Grosse Ile opened in 1929 after three years of construction of seaplane and dirigible facilities. During World War II, the naval base developed into an important center for military flight training. The base was expanded considerably to accommodate large numbers of American and British fliers who trained on the island. As a young man during WWII, George H. W. Bush was stationed at the base for training during 1945 for about two months. He later became a politician and President of the United States. During the height of the Cold War, in 1954 the U. S. Army installed an Ajax Nike missile base at the airfield; it was functional until being decommissioned in 1963. The Navy closed the base during November 1969. The federal government transferred it in 1971 to the township government for civilian use as a municipal airport. The airport campus is also the site of Grosse Ile Township Hall, which was moved to this location in 2000 from Macomb Street, and a number of private businesses.
Темір жолдар мен көпірлер
1873 жылы Канаданың оңтүстік темір жолы компаниясының еншілес компаниясы – Канаданың оңтүстік көпір компаниясы, Мичиган материгінен аралға жолаушылар мен жүкті тасымалдаған темір жол құрды. Компания Грос-Иль арқылы рельстер төседі және Детройт өзенінің үстінен көпірлер салды, бұл пойыздарды Грос-Ильдің "негізгі аралының" шығыс жағалауындағы Стони аралында (бір шағын арал) паромға көшіруге мүмкіндік берді. Паромға тиегеннен кейін, пойыз вагондары өзен арқылы Канаданың Онтариосына жеткізіліп, қайтадан рельстерге қосылып, Нью-Йорк штатының Буффало қаласына және шығысқа қарайғы басқа да бағыттарға жөнелтілді. Канада Оңтүстік компаниясы қаржылық қиындықтарға байланысты қызметін тоқтатуға дейін шамамен он жыл бойы осы бағытта пойыз қатынасын жүзеге асырды.
In 1873 the Canada Southern Bridge Company, a subsidiary of the Canada Southern Railroad Company, established a railroad from the Michigan mainland to the island that carried both passengers and freight. The company laid tracks across Grosse Ile and built bridges over the Detroit River to enable trains to be transferred to a ferryboat on Stony Island (one of the islands near the east shoreline of Grosse Ile's "main island"). Once on the ferryboat, the train cars were taken to Ontario, Canada across the river, where they were put back on a rail track to travel to Buffalo, New York and other points east. Canada Southern operated trains on this route for about ten years before ceasing service due to financial difficulties.
Грос-Иль тарихи ауданы
Бүгінде MCR пойыз депосы Грос-Иль тарихи қоғамы (GIHS) меншігінде және қоғамдық мұражай ретінде жұмыс істейді. Жанында 1980 жылы Макомб көшесінен қазіргі орнына көшірілген ескі АҚШ кеден үйі орналасқан. GIHS сонымен қатар Кеден үйіне ие, және Шығыс өзен жолындағы Ұлттық тарихи аудандағы халыққа тұрақты түрде ашық болатын жалғыз ғимараттар осылар. Ауданның құрамында аралдағы ең көне шіркеу ғимараты – Сент-Джеймс епископальдық шіркеуі бар, ол 1867 жылы Елизавета Денисон атты босатылған құлдан алынған қаражаттардың бір бөлігімен салынған. Аудан 1840-1860 жылдар аралығында салынған алты үйді қамтиды, олар готикалық және якобетандық жаңғыру стиліндегі кезеңдік сәулеттің көрнекті мысалдары болып табылады.
Today, the MCR train depot is owned and operated as a community museum by the Grosse Ile Historical Society (GIHS). Nearby is the old U. S. Customs House, which was relocated to the current site in 1980 from Macomb Street. The GIHS also owns the Custom House, and these are the only structures in the National Historic District along East River Road that are regularly open to the public. The district features Saint James Episcopal Church, the oldest church building on the island, constructed during 1867 in part with funds provided by a freed slave named Elizabeth Denison. The district includes six homes, built from the 1840s to 1860s, that are outstanding examples of period architecture, particularly Gothic Revival and Jacobethan Revival.
Қазіргі заман, өсім және сақталу
Грос-Ильде Детройт өзеніндегі тауарлық кемелер мен ойын-саяхаттық қайықтардың қозғалысын жақсы көруге болады. Ұлы көлдерге бағыт алатын көлдік жүк тасымалдаушылар мен мұхит кемелері аралдың шығыс жағынан, Детройт өзенінің басты арнасы Грос-Ильді Онтариодан (Канада) бөліп тұратын жерден үнемі өтеді. Грос-Ильдің жағалау аймақтарында тарихи маңызы бар көптеген орындар мен құрылыстар орналасқан болса да, аралдың орталығындағы Джуэлл колониясының бөлігіндегі 1920 жылдарға қатысты онға жуық үй Мичиган штатының тарихи орындарының тізіміне енген. Джуэлл колониясы аралдағы алғашқы жоспарланған бөлімше болды. 20 ғасырдың соңында Грос-Ильде ыңғайлы орналасуы мен басқа да мүмкіндіктерінің арқасында тұрғын үйлердің салыну қарқыны күрт өсті. 1980 жылғы халық санауы бойынша Грос-Иль халқы шамамен 9 300 адамға жетті, бұл 1960 жылғы халық санауымен салыстырғанда шамамен 106%-ға артық. Қоғамның табиғи ерекшелігі мен шағын қаланың сүйкімділігінің жойылуынан қауіптеніп, 1990 жылдардың басында Грос-Иль қалалық округі дамымаған жерлерді сатып алу үшін сайлаушылар бекіткен, жергілікті мүліктік салық есебінен қаржыландырылатын «Ашық кеңістік бағдарламасын» құрды. Округ даму қарқынын баяулату, қоршаған ортаны сақтау және тұрғын үйлердің құнын қорғау мақсатында экологиялық тұрғыдан маңызды үлкен жер участаларын сатып алды. 1993 жылы аралдағы алуан түрлі табиғи ресурстарды қорғау және басқаруға көмектесу үшін тұрғындардың тобы «Grosse Ile Land & Nature Conservancy» атты коммерциялық емес ұйым құрды. Көптеген жеке меншік иелері оларды қорғау үшін (және салық жеңілдігін алу үшін) экологиялық тұрғыдан маңызды орман және батпақ жерлерін Консервацияға сыйға берді. АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігі (EPA) Грос-Иль қалалық әуежайының федералдық меншіктегі бөлігіндегі батпақ және жоталық аймаққа басқару жауапкершілігін Консервацияға жүктеді. Бұл жер, бір кезде Әскери-теңіз күштерінің гидросамолет базасы, кейіннен Армияның «Найк» зымыран базасы болған, табиғи күйіне келтірілді; ол бай биоәртүрлілікке және сирек кездесетін жағалаулық батпақтарға ие. Консервация бұл жерді «Табиғат аймағы» деп атады, оны жергілікті мұғалімдер мен скауттар тобы балаларға табиғат туралы және оны сақтаудың маңыздылығы туралы білім беру үшін мерзімік түрде пайдаланады. Грос-Ильде шамамен 10 371 тұрғын тұрады. Money журналы 2009 жылы Грос-Ильді «Өмір сүруге ең жақсы 100 орынның» бірі деп таныды.
Grosse Ile has good views of commercial shipping and pleasure boat traffic on the Detroit River. Lake freighters and oceangoing ships traveling to destinations around the Great Lakes regularly pass near the east side of the island, where the main channel of the Detroit River separates Grosse Ile from Ontario, Canada. While the shoreline areas of Grosse Ile feature the majority of historically significant places and structures, approximately a dozen 1920s era homes in the Jewell Colony subdivision, located in the middle of the island, are listed on the Michigan Register of Historic Places. Jewell Colony was the first planned subdivision on the island. During the later 20th century, Grosse Ile had a significant increase in the rate of residential development, given its advantageous location and other amenities. By the 1980 census, the population of Grosse Ile had increased to approximately 9,300— about 106% over its population in the 1960 census. Fearing the destruction of the natural character and small town charm of the community, during the early 1990s the Grosse Ile Township established an "Open Space Program", to be funded by a voter approved dedicated local property tax to buy undeveloped land. The township acquired large tracts of environmentally sensitive land to slow the pace of development, preserve the environment, and protect housing values. In 1993, a group of residents established a 501(c)(3) non profit organization named the Grosse Ile Land & Nature Conservancy, to aid in the protection and stewardship of the diverse natural resources on the island. A number of private owners donated environmentally important woodland and wetland areas to the Conservancy to protect them (and to get a tax write off.) The U. S. EPA granted stewardship responsibilities to the Conservancy for a marsh and upland area on the federally owned section of the Grosse Ile Municipal Airport. This tract of land, which at one time was the location of the Navy's seaplane base and later the Army's Nike missile base, has been restored to its natural state; it features rich biodiversity and rare coastal wetlands. Named the Nature Area by the Conservancy, this land is periodically used by local teachers and Boy Scout groups to teach children about nature and the importance of conservation. Grosse Ile is a community of about 10,371 residents. Money magazine ranked Grosse Ile as one of the "Top 100 Best Places to Live" in 2009.
Мәдениет
Жыл сайын "Islandfest" (бұрынғы "Azalea Festival") Грос-Иль қалалық әуежайының маңында өтеді. Islandfest орналасқан жерде, 501c3 қайырымдылық ұйымы Grosse Ile Youth Recreational Association (GIYRA) әрбір Хэллоуинде қорқынышты үй ұйымдастырады. GIYRA аралдағы балалар үшін жастар спорттық іс-шараларын үйлестіреді. GIYRA ұсынатын спорт түрлері: футбол және жанкүйерлер тобы, флаг-футбол, баскетбол, бейсбол және софтбол. Аралда жабық теннис корты бар: қалалық әуежайдағы ескі ангардың ішінде алты корт орналасқан. Грос-Иль футбол қауымдастығы қалалық футбол лигасының үйлестірушісі. Тез дамып келе жатқан футбол қауымдастығы, бастапқыда ойын-сауық лигасы ұйымдастырудан бастап, ірі қауымдастыққа айналды. Грос-Иль футбол қауымдастығының үй ішіндегі ойын-сауық бағдарламасынан бөлек, 15-тен астам іріктемелі, саяхаттық/премьер деңгейлі командалары бар. Грос-Ильдің қоғамдық театры, The Islanders, Даунривердегі ең көне театр клубы және Мичиган штатындағы ең көне азаматтық театрлық ұйымдардың бірі. Клуб 1925 жылдан бері Грос-Ильде белсенді қызмет етеді, сол кезде достары мен көршілері Мичиганның суық қыстарында ойын-сауық құратын еді. Алғашқы ірі қойылым 1926 жылдың 21 мамырында 40 құрылтайшы мүшелер тобымен қойылды.
The annual "Islandfest" (formerly "Azalea Festival") takes place around Grosse Ile Municipal Airport. On the same site as Islandfest, the Grosse Ile Youth Recreational Association (GIYRA), a 501c3 charity, runs a haunted house every Halloween. GIYRA coordinates the youth sporting events for the island children. The sports offered by GIYRA are Football and Cheer, Flag Football, Basketball, Baseball and Softball. The island has an indoor tennis facility: six courts inside an old hangar at the city's municipal airport. The Grosse Ile Soccer Association coordinates the township's soccer league. The rapidly expanding soccer association, which started by hosting a recreational league, has expanded into a larger association. The Grosse Ile Soccer Association has more than 15 select travel / premier level teams on top of the in house recreational program. Grosse Ile's community theatre, The Islanders, is Downriver's oldest theatre club and one of the oldest civic theatre groups in the state of Michigan. The club has been active on Grosse Ile since 1925, when friends and neighbors developed a means of entertainment during the long Michigan winters. The first major play was produced on May 21, 1926, by a group of 40 founding members.