Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1835–1836 жылдардағы Огайо–Мичиган дауы
1835–1836 Ohio–Michigan dispute
Толедо соғысы (1835–36), сондай-ақ Мичиган–Огайо соғысы немесе Огайо–Мичиган соғысы деп те аталады, АҚШ-тың Огайо штаты мен Мичиганның іргелес аумағы арасындағы шекаралық дау болды. Қазір Толедо жолағы деп белгілі аймаққа қатысты, Мауми өзенінің сағасын бақылау және оның ішкі су көлігі мүмкіндіктері, сондай-ақ батыстағы құнарлы жерлер екі тарап үшін де құнды экономикалық активтер саналды. Ұлы көлдер туралы географиялық білімнің жетіспеуі 1787 және 1805 жылдар аралығында қайшы мемлекеттік және федералды заңдар қабылдануына әкелді, ал заңдардың әртүрлі түсіндірілуі Огайо мен Мичиган үкіметтерін олардың шекаралары бойындағы 468 шаршы миль (1212 км²) аймаққа билік етуге итермеледі. Жағдай 1835 жылы Мичиган штат болуға өтініш бергенде және даулы аумақты өз шекарасына қосуға тырысқанда шиеленісті. Екі тарап та бір-бірін капитуляцияға мәжбүрлеуге бағытталған заңдар қабылдады, ал Огайо губернаторы Роберт Лукас және Мичиганның 24 жасар «Жас губернаторы» Стивенс Т. Мейсон екінші тараптың билігіне бағынған тұрғындарға қатысты қылмыстық жазаларды енгізуге көмектесті. Екі штат та Толедо маңында Мауми өзенінің екі жағына әскерлерін орналастырды, бірақ өзара қысымнан басқа екі күш арасында көптеген қақтығыстар болған жоқ. «Соғыс» аталған жалғыз әскери қақтығыс әуеге оқ атылған хабарламамен аяқталды, зардап шеккендер болған жоқ. Тек заңды сақшының қаза болмаған жарақат алуынан қан төгілді. 1836 жылдың жазында АҚШ Конгресі Мичиганның жолаққа қойған талаптарынан бас тартуы және штат болуы, сондай-ақ Жоғарғы түбектің қалған үштен екі бөлігін алу шартынан тұратын келісім ұсынды. Солтүстік аймақтың минералдық байлықтары кейіннен Мичиган үшін экономикалық активке айналды, бірақ сол кезде келісім жаңа штат үшін тиімсіз деп есептелді, ал қыркүйекте өткен штаттық конвентте сайлаушылар оны қабылдаудан бас тартты. Бірақ желтоқсан айында, қаржылық дағдарысқа тап болып, Конгресс пен президент Эндрю Джексонның қысымына ілесуге мәжбүр болған Мичиган үкіметі Толедо соғысын шешкен компромисті қабылдаған тағы бір конвент шақырып (оны «Мұздық конвент» деп атады).
The Toledo War (1835–36), also known as the Michigan–Ohio War or the Ohio–Michigan War, was a boundary dispute between the U. S. state of Ohio and the adjoining territory of Michigan over what is now known as the Toledo Strip. Control of the mouth of the Maumee River and the inland shipping opportunities it represented, and the good farmland to the west were seen by both parties as valuable economic assets. Poor geographical understanding of the Great Lakes helped produce conflicting state and federal legislation between 1787 and 1805, and varying interpretations of the laws led the governments of Ohio and Michigan to both claim jurisdiction over a 468 square miles (1,212 km2) region along their border. The situation came to a head when Michigan petitioned for statehood in 1835 and sought to include the disputed territory within its boundaries. Both sides passed legislation attempting to force the other side's capitulation, and Ohio's Governor Robert Lucas and Michigan's 24 year old "Boy Governor" Stevens T. Mason helped institute criminal penalties for residents submitting to the other's authority. Both states deployed militias on opposite sides of the Maumee River near Toledo, but besides mutual taunting, there was little interaction between the two forces. The single military confrontation of the "war" ended with a report of shots being fired into the air, incurring no casualties. The only blood spilled was the non fatal stabbing of a law enforcement officer. During the summer of 1836, the United States Congress proposed a compromise whereby Michigan gave up its claim to the strip in exchange for its statehood and the remaining three quarters of the Upper Peninsula. The northern region's mineral wealth later became an economic asset to Michigan, but at the time the compromise was considered a poor deal for the new state, and voters in a statehood convention in September soundly rejected it. But in December, facing a dire financial crisis and pressure from Congress and President Andrew Jackson, the Michigan government called another convention (called the "Frostbitten Convention"), which accepted the compromise, resolving the Toledo War.
Шығу тегі
1787 жылы Конфедерация Конгресі Солтүстік-Батыс жарлығын қабылдады, ол қазіргі АҚШ-тың орталық-батысының жоғарғы бөлігінде Солтүстік-Батыс аумағын құрды. Жарлықта бұл аумақтың «үштен кем емес және бестен артық емес» болашақ штаттарға бөлінетіні нақты көрсетілген. Олардың арасындағы шекаралардың бірі «Мичиган көлінің оңтүстік бұрылысы немесе шеткі бөлігі арқылы жүргізілетін шығыс және батыс шекарасы» болуы керек еді. Конгресс Огайоға АҚШ штаты болу процесін бастауға уәкілеттік берген 1802 жылғы Құқықтық актісін қабылдаған кезде, Огайоның солтүстік шекарасын анықтайтын тіл осыған дейін түсіндірілді, бірақ негізінен бірдей болды: «Мичиган көлінің оңтүстік шетінен шығысқа және батысқа қарай жүргізілген сызық, ол Эри көлін немесе аумақтық шекараны [қазіргі Канадамен, бұрынғы Британдық Солтүстік Америкамен] қиып алғанға дейін шығысқа қарай созылады, содан кейін Эри көлі арқылы жоғарыда аталған Пенсильвания шекарасына дейін». Сол кездегі ең беделді карта, «Митчелл картасы», Мичиган көлінің оңтүстік шетін Детройт өзенінің сағасынан солтүстікке қарай ендікте көрсетті, бұл шығыс-батыс сызығы халықаралық шекарадан өте алмайтын болса, Эри көлімен мүлдем қиылыспайтынын білдірді. Огайоның 1802 жылғы Конституциясын жасағандар Конгрестің ниеті Огайоның солтүстік шекарасы Мауми өзенінің сағасынан, тіпті Детройт өзенінен солтүстікке қарай болуы керек деп сенді. Осылайша Огайоға Пенсильванияның батысындағы Эри көлінің жағалауының көп бөлігіне немесе барлығына қол жеткізу мүмкіндігі беріледі, ал Солтүстік-Батыс аумағынан бөлінген кез келген басқа жаңа штаттар тек Мичиган, Гурон немесе Супериор көлдеріне қол жеткізе алады. Алайда, делегаттар тері аулаушыдан Мичиган көлі бұрынғыдан (немесе картаға түсірілгеннен) оңтүстікке қарай едәуір кеңейгендігі туралы хабар алды. Осылайша, Мичиган көлінің оңтүстік шетінен шығысқа қарай созылатын шығыс-батыс сызығы Эри көлін Мауми шығанағының оңтүстік-шығысында қиып алуы мүмкін немесе одан да жаманы, көлді мүлдем қиып алмауы мүмкін; Мичиган көлі шын мәнінде қаншалықты оңтүстікке қарай созылса, Огайо одан да көп жерді жоғалтады, тіпті Пенсильванияның батысындағы Эри көлінің барлық жағалауын жоғалтуы мүмкін. Конгресс 1805 жылы Мичиган аумағын құрған кезде, Огайо штатының конституциясындағы осы ережені елемей, аумақтың оңтүстік шекарасын анықтау үшін Солтүстік-Батыс жарлығының тілін қолданды. Бұл айырмашылық және оның ықтимал салдары сол кезде байқалмаған сияқты, бірақ ол 30 жылдан кейін басталатын қақтығыстың заңдық негізін қалады. 1812 жылғы соғыстың салдарынан кейінге қалдырылған, тек 1816 жылы Индиананың Одаққа қабылданғанынан кейін ғана сауалнама жұмыстары басталды. Сол кезде Мичиган мен Индиана арасындағы шекара Солтүстік-Батыс жарлығының шекарасынан өзгертілді – Мичиган аумағының наразылығына қарамастан, оны 10 мильге (16 км) солтүстікке жылжытып, жаңа штатқа Мичиган көліне айтарлықтай жағалау берді. Сауалнаманы жүргізген АҚШ-тың бас геодезигі Эдвард Тиффин Огайоның бұрынғы губернаторы болды және Уильям Харристі Ординанс сызығын емес, Огайоның 1802 жылғы Конституциясында сипатталған сызықты сауалнамаға алуға жалдады. Аяқталғаннан кейін «Харрис сызығы» Мауми өзенінің сағасын штаттық конституцияны жасаушылар қалағандай, Огайо штатында толық орналастырды. Сауалнама нәтижелері жарияланғанда, Мичиган аумағының губернаторы Льюис Касс қарсылық білдірді, Тиффинге жазған хатында сауалнама Огайоға жағымды болып табылады және «тек күштілерге күш береді, ал әлсіздерді одан да әлсіз етеді». Осыған жауап ретінде Мичиган Джон А. Фултон жүргізген екінші сауалнама тапсырды. Фултонның сауалнамасы 1787 жылғы түпнұсқалық жарлық сызығына негізделген және Мичиган көлінен Эри көліне қарай шығысқа қарай сызықты өлшегеннен кейін, Огайо шекарасы Мауми өзенінің сағасынан оңтүстік-шығысқа қарай жатқандығын анықтады. Харрис пен Фултон сауалнамалары арасындағы аймақ қазіргі кезде «Толедо жолағы» деп аталады. Бұл Огайоның солтүстігі мен Мичиганның оңтүстігінің арасындағы жер лентасы кең аймақты алып жатыр, оның үстінен екі юрисдикция да егемендікті талап етеді. Огайо өз талабын беруден бас тартқан кезде, Мичиган оны келесі бірнеше жыл бойы тыныш басып алды, жергілікті үкіметтерді құрып, жолдар салып, бүкіл аймақта салықтарды жинады. Жолақтың кішкентай, бірақ маңызды бөлігі - қазіргі Толедо мен Моми шығанағының айналасындағы аймақ - Ұлы Қара батпаққа кірді, және бұл аймақ, әсіресе көктемгі және жазғы жаңбырдан кейін, жолмен жүруге дерлік мүмкін емес еді. Эри көліне құятын Мауми өзені үлкен кемелерге толыққанды қолайлы болмаса да, ол Индиананың Форт-Уэйн қаласына оңай байланыс қамтамасыз етті. Эри каналының табысы көптеген басқа канал жобаларын шабыттандырды. Эри көлінің батыс жағы Индиана мен Иллинойс шекарасына ең қысқа құрлық жолын ұсынғандықтан, Мауми порты дереу маңызды және құнды орын ретінде қарастырылды. Детройт Эри көлінен Детройт өзені бойымен 20 миль (32 км) қашықтықта орналасқан және оңтүстіктегі Ұлы Қара батпақтың қиын кедергісіне тап болды. Осы себепті Детройт каналдар сияқты жаңа көлік жобаларына, содан кейін теміржолдарға Толедодан гөрі аз қолайлы болды. 1820-ші және 1830-шы жылдардың қарқынды дамып келе жатқан Орта Батысының бұл перспективасынан қарағанда, екі штаттың да Толедо жолағындағы жерді бақылаудан көп пайда көруі мүмкін еді. Осылайша, сызықтан солтүстікке қарай құрылған қалалар өздері Мичиган аумағының бөлігі деп есептеді. 1820-ші жылдардың басында өсіп келе жатқан Мичиган аумағы штат болуға қажетті 60 000 халыққа жетті. 1833 жылы штаттық конституциялық конвенция өткізуге тырысқанда, Конгресс Толедо жолағының әлі де даулы екендігіне байланысты өтінішті қабылдамады. 1835 жылдың ақпанында Огайо жолақта округтік үкіметтер құру туралы заң қабылдады. Толедо орналасқан округтің аты кейінірек 1835 жылы қазіргі губернатор Роберт Лукастың құрметіне берілді, бұл Мичиганмен өте үлкен шиеленісті күшейтті. Сондай-ақ, осы кезеңде Огайо бұрын қабылданбаған шекаралық заңды қайта жандандыруға Конгрестегі өкілеттігін пайдалануға тырысты, ол штат шегарасын Харрис сызығы ретінде ресми белгілейтін еді. Мичиган, жас және ыстық мінезді Мейсонның басшылығымен, Лукас округі құрылғаннан кейін алты күн өткен соң, «Ауырлықтар мен жазалар заңы» қабылдауға жауап берді; заң Огайолықтардың жолақта үкіметтік әрекеттерді жүргізуін қылмыстық қылды, айыппұл 1000 долларға дейін, қатаң еңбекпен бес жылға дейін түрме жазасы немесе екеуі де болды. Аумақтың бас қолбасшысы ретінде Мейсон үшінші АҚШ бригадасының бригадир генералы Джозеф В. Браунды штаттық милицияны басқаруға тағайындады, Огайо басқыншыларына қарсы әрекет етуге дайын болу туралы нұсқау берді. Лукас өз милициясын құруға заң шығарушылардың келісімін алды және көп ұзамай күштерін жолақ аймағына жіберді. Толедо соғысы басталды.
In 1787, the Congress of the Confederation enacted the Northwest Ordinance, which created the Northwest Territory in what is now the upper Midwestern United States. The Ordinance specified that the territory was eventually to be divided into "not less than three nor more than five" future states. One of the boundaries between them was to be "an east and west line drawn through the southerly bend or extreme of Lake Michigan". When Congress passed the Enabling Act of 1802, which authorized Ohio to begin the process of becoming a U. S. state, the language defining Ohio's northern boundary elaborated on that, but was fundamentally the same: "an east and west line drawn through the southerly extreme of Lake Michigan, running east until it shall intersect Lake Erie or the territorial line [with British North America, now Canada], and thence with the same through Lake Erie to the Pennsylvania line aforesaid". The most highly regarded map of the time, the "Mitchell Map", showed the southerly extreme of Lake Michigan at a latitude north of the mouth of the Detroit River, suggesting that an east–west line would not intersect with Lake Erie at all, until well across the international border. The framers of the 1802 Ohio Constitution therefore believed it was the intent of Congress that Ohio's northern boundary should certainly be north of the mouth of the Maumee River, and possibly even of the Detroit River. Ohio would thus be granted access to most or all of the Lake Erie shoreline west of Pennsylvania, and any other new states carved out of the Northwest Territory would have access to only Lakes Michigan, Huron, or Superior. However, the delegates allegedly received reports from a fur trapper that Lake Michigan extended significantly farther south than had previously been believed (or mapped). Thus, it was possible that an east–west line extending east from Lake Michigan's southern tip might intersect Lake Erie somewhere southeast of Maumee Bay, or worse, might not intersect the lake at all; the farther south that Lake Michigan actually extended, the more land Ohio would lose, conceivably even the entire Lake Erie shoreline west of Pennsylvania. When Congress created the Michigan Territory in 1805, it used the Northwest Ordinance's language to define the territory's southern boundary, disregarding that provision in Ohio's state constitution. This difference, and its potential ramifications, apparently went unnoticed at the time, but it established the legal basis for the conflict that would erupt 30 years later. Delayed because of the War of 1812, it was only after Indiana's admission to the Union in 1816 that work on the survey commenced. At that time, the border between Michigan and Indiana was altered from the Northwest Ordinance boundary – over the protests of the Michigan Territory – moving it 10 mile (16 km) northward to give the new state substantial frontage on Lake Michigan. U. S. Surveyor General Edward Tiffin, who was in charge of the survey, was a former Ohio governor, and employed William Harris to survey not the Ordinance Line, but the line described in the Ohio Constitution of 1802. When completed, the "Harris Line" placed the mouth of the Maumee River completely in Ohio, as intended by the drafters of the state constitution. When the results of the survey were made public, Michigan territorial governor Lewis Cass objected, writing in a letter to Tiffin that the survey was biased to favor Ohio and "is only adding strength to the strong, and making the weak still weaker." In response, Michigan commissioned a second survey that was carried out by John A. Fulton. The Fulton survey was based upon the original 1787 Ordinance Line, and after measuring the line eastward from Lake Michigan to Lake Erie, it found the Ohio boundary to lie just southeast of the mouth of the Maumee River. The region between the Harris and Fulton survey lines formed what is now known as the "Toledo Strip". This ribbon of land between northern Ohio and southern Michigan spanned a region wide, over which both jurisdictions claimed sovereignty. While Ohio refused to cede its claim, Michigan quietly occupied it for the next several years, setting up local governments, building roads, and collecting taxes throughout the area. A small but important part of the Strip—the area around present day Toledo and Maumee Bay—fell within the Great Black Swamp, and this area was nearly impossible to navigate by road, especially after spring and summer rains. Draining into Lake Erie, the Maumee River was not necessarily well suited for large ships, but it did provide an easy connection to Indiana's Fort Wayne. The success of the Erie Canal inspired many other canal projects. Because the western end of Lake Erie offered the shortest overland route to the frontiers of Indiana and Illinois, Maumee Harbor was seen as a site of immediate importance and great value. Detroit was 20 mile (32 km) up the Detroit River from Lake Erie, and faced the difficult barrier of the Great Black Swamp to the south. Because of this, Detroit was less suited to new transportation projects such as canals, and later railroads, than was Toledo. From this perspective on the rapidly developing Midwest of the 1820s and 1830s, both states had much to gain by controlling the land in the Toledo Strip. Thus, townships that were established north of the line assumed they were part of the Michigan Territory. By the early 1820s, the growing Michigan Territory reached the minimum population threshold of 60,000 to qualify for statehood. When it sought to hold a state constitutional convention in 1833, Congress rejected the request because of the still disputed Toledo Strip. In February 1835, Ohio passed legislation that set up county governments in the Strip. The county in which Toledo sat would, later in 1835, be named after incumbent Governor Robert Lucas, a move that further exacerbated the growing tensions with Michigan. Also, during this period, Ohio attempted to use its power in Congress to revive a previously rejected boundary bill that would formally set the state border to be the Harris Line. Michigan, led by the young and hot headed Mason, responded with the passage of the Pains and Penalties Act just six days after Lucas County was formed; the act made it a criminal offense for Ohioans to carry out governmental actions in the Strip, under penalty of a fine up to $1,000 , up to five years imprisonment at hard labor, or both. Acting as commander in chief of the territory, Mason appointed Brigadier General Joseph W. Brown of the Third U. S. Brigade to head the state militia, with the instructions to be ready to act against Ohio trespassers. Lucas obtained legislative approval for a militia of his own, and he soon sent forces to the Strip area. The Toledo War had begun.
Соғыс
Огайо штатының әскери жасағының бас қолбасшысы ретінде губернатор Лукас, генерал Джон Беллмен және шамамен 600 толық қаруланған әскери қызметкерлермен бірге 1835 жылдың 31 наурызында Толедодан оңтүстік-батысқа қарай 10 миль (16 км) жердегі Огайо штатының Перрисбург қаласына келді. Содан кейін губернатор Мейсон мен генерал Браун шамамен 1000 қарулы адаммен Толедо қаласын басып алу үшін келді, Огайоның Толедо аймағына ілгерілеуін болдырмақ және шекара белгілеу жұмыстарын тоқтатуды көздеді.
Acting as commander in chief of Ohio's militia, Governor Lucas—along with General John Bell and about 600 other fully armed militiamen—arrived in Perrysburg, Ohio, 10 mile (16 km) southwest of Toledo, on March 31, 1835. Shortly thereafter, Governor Mason and General Brown arrived to occupy the city of Toledo proper with around 1,000 armed men, intending to prevent Ohio advances into the Toledo area as well as stopping further border marking from taking place.
Президенттің араласуы
Қарулы қақтығысты болдырмау және одан туындаған саяси дағдарыстың алдын алу үшін АҚШ президенті Эндрю Джексон шекаралық дау бойынша заңдық пікірін алу үшін Бас прокуроры Бенджамин Батлермен кеңесті. Ол кезде Огайо штаты Одақтағы өсіп келе жатқан саяси күшке ие болды, оның құрамында 19 АҚШ өкілі және екі сенатор болды. Керісінше, Мичиган, әлі де аумақ болып табылатындықтан, тек бір дауыс беру құқығы жоқ делегатқа ие болды. Огайо президенттік сайлаудағы маңызды шешімді штат болды, және жаңадан құрылған Демократиялық партия үшін оның сайлаушылар дауысынан айырылуына жол беру өте қауіпті болар еді. Джексон оның партиясының мүддесіне Толедо жолағын Огайоның құрамында қалдыру арқылы қызмет етуге болатынын есептеді. Алайда Батлер Конгресс басқаша шешім қабылдағанша, жер Мичиганға тиесілі деп мәлімдеді. Бұл Джексон үшін саяси дилемма тудырды, ол оны нәтижеге үлкен әсер ететін қадамдар жасауға итермеледі. Лукас ұсынысқа көнбеді, дау шешілгенін сеніп, әскерін таратуға кірісті. Үш күннен кейін аймақта Огайо заңдары бойынша сайлау өтті. Мейсон келісімге бармады және қарулы қақтығысқа дайындық жұмыстарын жалғастырды. Сайлау кезінде Мичиган билігі Огайо шенеуніктерін мазалады, ал аймақ тұрғындарына Огайо билігіне бағынса, тұтқындалатындары туралы қорқытты. 1835 жылдың 8 сәуірінде Мичиган штатының Монро округінің шерифі Огайо тарапынан қолдау көрсеткен майор Бенджамин Ф. Стикнидің үйіне келді. Мичиган тарапынан қолдау көрсетушілер мен Стикни отбасы арасындағы алғашқы кездесуде шериф екі Огайо азаматын Огайодағы сайлауда дауыс бергені үшін "Азаптар мен жазалар" заңы бойынша тұтқындады.
In a desperate attempt to prevent armed battle and to avert the resulting political crisis, U. S. President Andrew Jackson consulted his Attorney General, Benjamin Butler, for his legal opinion on the border dispute. At the time, Ohio was a growing political power in the Union, with 19 U. S. representatives and two senators. In contrast, Michigan, still a territory, had only a single non voting delegate. Ohio was a crucial swing state in presidential elections, and it would have been devastating to the fledgling Democratic Party to lose its electoral votes. Jackson calculated that his party's best interest would be served by keeping the Toledo Strip as part of Ohio. However, Butler held that until Congress dictated otherwise, the land rightfully belonged to Michigan. This presented a political dilemma for Jackson that spurred him to take action that would greatly influence the outcome. Lucas reluctantly agreed to the proposal and began to disband his militia, believing the debate to be settled. Three days later, elections in the region were held under Ohio law. Mason refused the deal and continued to prepare for possible armed conflict. During the elections, Ohio officials were harassed by Michigan authorities, and the area residents were threatened with arrest if they submitted to Ohio's authority. On April 8, 1835, the Monroe County, Michigan sheriff arrived at the home of Major Benjamin F. Stickney, an Ohio partisan. In the first contact between Michigan partisans and the Stickney family, the sheriff arrested two Ohioans under the Pains and Penalties Act on the basis that the men had voted in the Ohio elections.
Филипс бұрышы шайқасы
Сайлаудан кейін Лукас комиссия мүшелерінің әрекеттері жағдайды жақсартты деп сенді және тағы бір рет Харрис шебін белгілеу үшін геодезистерді жіберді. Жоба 1835 жылғы 26 сәуірге дейін айтарлықтай оқиғасыз жалғасты, сол кезде Филипс бұрылысы шайқасында генерал Браунның жасағының 50-60 адамы геодезиялық топқа шабуыл жасады. Қарулы қақтығыстың жалғыз орыны болғандықтан, шайқастың атауы кейде Толедо соғысының синонимі ретінде қолданылады. Кейіннен геодезистер Лукасқа "құдайдың мерекесін" сақтап тұрғанда, Мичиган жасағы оларға шегінуге кеңес бергенін жазды. Соңынан қудалау кезінде "душманның отыздан елуге дейін оқ атқаннан кейін, уақытында жерден шыға алмаған тоғыз адамымыз тұтқынға алынып, Мичиган штатындағы Текумсеге әкетілді". Шабуылдың мән-жайлары даулы, Мичиган ешқандай оқ атпағанын, Огайо тобы шегінгенде тек бірнеше мылтық оқтарын ауаға атқандарын мәлімдеді. Бірақ шайқас осыдан кейін Огайолықтар мен Мичигандықтардың наразылығын одан әрі күшейтіп, екі тарапты толыққанды соғысқа дейін жеткізді.
After the election, Lucas believed that the commissioners' actions had alleviated the situation and once again sent out surveyors to mark the Harris Line. The project proceeded without serious incident until April 26, 1835, when the surveying group was attacked by 50 to 60 members of General Brown's militia in the Battle of Phillips Corners. As the only site of armed conflict, the battle's name is sometimes used as a synonym for the entire Toledo War. Surveyors wrote to Lucas afterward that while observing "the blessings of the Sabbath", Michigan militia forces advised them to retreat. In the ensuing chase, "nine of our men, who did not leave the ground in time after being fired upon by the enemy, from thirty to fifty shots, were taken prisoners and carried away into Tecumseh, Michigan." While the details of the attack are disputed—Michigan claimed it fired no shots, only discharging a few musket rounds in the air as the Ohio group retreated—the battle further infuriated both Ohioans and Michiganders and brought the two sides to the brink of all out war.
1835 жылы қан төгілген
Мичиган ополчениесі Огайо тұрғындарына оқ атқан деген айыптамаларға жауап ретінде Лукас 8 маусымда Огайо заң шығарушы органының төтенше сессиясын шақырды. Бұл сессияда бірнеше даулы заңдар қабылданды, оның ішінде Толедоның Лукас округінің орталығы ретінде бекітілуі, қалада жалпы соттың құрылуы, Огайо азаматтарын осы аймақтан күштеп алып кетуге тыйым салатын заң және заңдарды іске асыруға 300 000 долларлық ($) бюджет бөлінді. Лукас өзінің генерал-адъютанты Сэмюэл К. Эндрюсқа ополчение санын санауды бұйырды, және 10 000 еріктілер шайқасуға дайын екенін естіді. Бұл жаңалық солтүстікке қарай таралғанда асыра сілтеу жасалды, жақын арада Мичиганның аумақтық баспасөзі Огайоның "бір миллионына" осы аймаққа келуге шақырып, оларды "қонақжайлы қабірлерге" күтіп алатындарын мәлімдеді. 1835 жылдың маусым айында Лукас АҚШ прокуроры Ноа Хейнес Суэйн, бұрынғы конгрессмен Уильям Аллен және Дэвид Т. Диснейден тұратын делегацияны Джексонмен кеңесу үшін Вашингтонға жіберді. Делегация Огайоның мәселесін баяндап, Джексоннан жағдайды жедел түрде шешуге шақырды. 1835 жылдың ортасында екі үкімет те өзара бәсекелестікті жалғастырды, үнемі ұсақ-кенескерлік қақтығыстар мен тұтқындаулар орын алды. Монро округының тұрғындары Толедода тұтқындау операциясына қатысты. Огайодан келген жақтастар, қысымға ашуланып, кінәлілерді қылмыстық қудалауға ұсынды. 15 шілдеде Мичиган штатының Монро округының орынбасар шерифі Джозеф Вуд майор Бенджамин Стикниді тұтқындау үшін Толедоға барды, бірақ Стикни мен оның отбасы қарсылық көрсеткенде, бүкіл отбасы бағынышты болып, қамауға алынды. Бейбітшілікке ұмтылып, Лукас қақтығысты аяқтау үшін өз күшін жұмылдырды, қайтадан Огайоның конгресс делегациясы арқылы федералдық араласуға тырысты.
In response to allegations that Michigan's militia fired upon Ohioans, Lucas called a special session of Ohio's legislature on June 8 to pass several more controversial acts, including the establishment of Toledo as the county seat of Lucas County, the establishment of a Court of Common Pleas in the city, a law to prevent the forcible abduction of Ohio citizens from the area, and a budget of $300,000 ($ in ) to implement the legislation. Lucas ordered his adjutant general, Samuel C. Andrews, to conduct a count of the militia, and was told that 10,000 volunteers were ready to fight. That news became exaggerated as it traveled north, and soon thereafter the Michigan territorial press dared the Ohio "million" to enter the Strip as they "welcomed them to hospitable graves". In June 1835, Lucas dispatched a delegation consisting of U. S. Attorney Noah Haynes Swayne, former Congressman William Allen, and David T. Disney to Washington D. C. to confer with Jackson. The delegation presented Ohio's case and urged Jackson to address the situation swiftly. Throughout mid 1835, both governments continued their practice of oneupmanship, and constant skirmishes and arrests occurred. Citizens of Monroe County joined in a posse to make arrests in Toledo. Partisans from Ohio, angered by the harassment, targeted the offenders with criminal prosecutions. On July 15, Monroe County, Michigan, Deputy Sheriff Joseph Wood went into Toledo to arrest Major Benjamin Stickney, but when Stickney and his family resisted, the whole family was subdued and taken into custody. Looking for peace, Lucas began making his own efforts to end the conflict, again through federal intervention via Ohio's congressional delegation.
Толедодағы соғыс аяқталды
Хорнер губернатор ретінде өте жақтырмас болды және оның өкілеттігі қысқа ғана болды. Тұрғындар оны соншалықты жек көріпті, оның бейнесін өртеп, елордаға кірген кезде оған көкөністер лақтырған. 1835 жылғы қазан айындағы сайлауда сайлаушылар конституция жобасын бекітіп, Мейсонды губернатор ретінде қайта сайлады. Сол сайлауда Айзек Э. Кэри Мичиганнан Конгреске алғашқы өкіл болып сайланды. Осы даудың нәтижесінде Конгресс оның өкілеттіктерін қабылдаудан бас тартып, дауыс беру құқығы жоқ делегат ретінде отырғызды. Қараша айында штат заң шығарушы органы сайлаған екі сенатор – Люциус Лион мен Джон Норвелл – одан да аз құрмет көрді, олар Сенат галереясында тек көрермен ретінде отыруға рұқсат алды. 1836 жылғы қыркүйекте Анн-Арборда арнайы съезд өтті. Жылдар өте келе Мичиган қаржы дағдарысына тап болды, жоғары милиция шығындарынан банкротқа жуықтады. Үкімет АҚШ қазынасынан 400 000 долларлық (сол жылғы есепте) артық қаражат 25 штатқа, бірақ аумақтық үкіметтерге емес, бөлінетінін түсінген соң шаралар қабылдады; Мичиган үлесін алуға құқылы болмас еді. «Соғыс» 1836 жылғы 14 желтоқсанда Анн-Арборда өткен екінші съезде ресми емес түрде аяқталды. Делегаттар Конгрестің талаптарын қабылдау туралы қаулы қабылдады. Съезді шақырудың өзі де даулы болды. Бұл жеке шақырулар, петициялар және қоғамдық жиналыстардың көбеюінен туды. Заң шығарушы орган съезді шақыруды мақұлдамағандықтан, кейбіреулер оның заңсыз екенін айтты. Вигтер съезді бойкоттады. Осының салдарынан көптеген Мичиган тұрғындары бұл қаулыны сықаққа алды. Толедо жолағынсыз, бірақ Жоғарғы жарты аралдың барлығымен. Алайда, 1840 жылдары Кивинау түбегінде мыс пен Орталық Жоғарғы түбегінде темірдің табылуы 20 ғасырдың соңына дейін созылған кен өндірісінің өркендеуіне әкелді. Мичиганның 2849 шаршы километр егістік жерін және Толедо портын жоғалтуы 23 310 шаршы километр ағаш және кенге бай жерді иеленумен өтелді. Құрлық шекарасы 20 ғасырдың басында анықталған болса да, екі штат Эри көліндегі шекараның бағытына қатысты келіспеушіліктерін сақтап қалды. 1973 жылы олар АҚШ Жоғарғы Сотында олардың Эри көлі суларына қатысты талаптарын қарауға рұқсат алды. «Мичиган Огайоға қарсы» ісінде сот арнайы сарапшының есебін қолдады және екі штат арасындағы Эри көліндегі шекара Огайо штатының конституциясында сипатталғандай солтүстік-шығысқа қарай бұрышты, ал түзу шығыс-батыс сызығы емес деп шешті. Шешімнің салдарынан Мауми шығанағының сыртында орналасқан және бастапқыда Мичиганның құрамына кіретін Құрлы арал екі штат арасында бөлінді. Бұл шешім шекараны соңғы рет түзету болды, жылдар бойы жүргізілген пікірталасқа нүкте қойды. Қазіргі уақытта Мичиган мен Огайо арасындағы жалпы бәсекелестік сақталғанымен, штаттар арасындағы ашық қақтығыс көбінесе колледждік американдық футболдағы Мичиган мен Огайо штаты арасындағы бәсекелестікке және аздап Детройт Тайгерлері мен Кливленд Гвардианс арасындағы бәсекелестікке шектелген. Америка бейсболы; Толедо соғысы кейде бүгінгі бәсекелестіктегі антагонизмнің бастауы ретінде айтылады.
Horner proved extremely unpopular as governor and his tenure was very short. Residents disliked him so much they burned him in effigy and pelted him with vegetables upon his entry into the territorial capital. In the October 1835 elections, voters approved the draft constitution and re elected Mason governor. The same election saw Isaac E. Crary chosen as Michigan's first U. S. Representative to Congress. Because of the dispute Congress refused to accept his credentials and seated him as a non voting delegate. The two U. S. Senators chosen by the state legislature in November, Lucius Lyon and John Norvell, were treated with even less respect, being allowed to sit only as spectators in the Senate gallery. Because of the perceived worthlessness of the Upper Peninsula's remote wilderness, which was ill suited for agriculture, a September 1836 special convention in Ann Arbor rejected the offer. As the year wore on, Michigan found itself deep in financial crisis, nearly bankrupt because of the high militia expenses. The government was spurred to action by the realization that a $400,000 surplus ($ in ) in the United States Treasury was about to be distributed to the 25 states but not to territorial governments; Michigan would have been ineligible to receive a share. The "war" unofficially ended on December 14, 1836, at a second convention in Ann Arbor. Delegates passed a resolution to accept Congress's terms. The calling of the convention was itself controversial. It came about only because of an upswelling of private summonses, petitions, and public meetings. Since the legislature did not approve a call to convention, some said the convention was illegal. Whigs boycotted the convention. As a consequence, the resolution was ridiculed by many Michigan residents. without the Toledo Strip but with the entire Upper Peninsula. However, the discovery of copper in the Keweenaw Peninsula and iron in the Central Upper Peninsula in the 1840s led to a mining boom that lasted long into the 20th century. Michigan's loss of 1,100 square miles (2,849 km2) of agricultural land and the port of Toledo was offset by the gain of 9,000 square miles (23,310 km2) of timber and ore rich land. While the land border was firmly set in the early 20th century, the two states still disagreed on the path of the border to the east, in Lake Erie. In 1973, they finally obtained a hearing before the U. S. Supreme Court on their competing claims to the Lake Erie waters. In Michigan v. Ohio, the court upheld a special master's report and ruled that the boundary between the two states in Lake Erie was angled to the northeast, as described in Ohio's state constitution, and not a straight east–west line. One consequence of the decision was that Turtle Island, just outside Maumee Bay and originally treated as wholly in Michigan, was split between the two states. This decision was the last border adjustment, putting an end to years of debate. In modern times, although a general rivalry between Michiganders and Ohioans persists, overt conflict between the states is restricted primarily to the Michigan–Ohio State rivalry in collegiate American football and to a lesser degree to the rivalry between the Detroit Tigers and Cleveland Guardians in American League baseball; the Toledo War is sometimes cited as the origin of the animosity represented in today's rivalry.