Америка революциясының шешуші шайқасы – Bound Brook шайқасы (1777). Британ және гессен әскерлерінің шабуылы, Бенджамин Линкольннің қателігі. Тарихты біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Тәуелсіздік соғысының бір бөлігі
Part of the American Revolutionary War
Боунд-Брук шайқасы (1777 жылғы 13 сәуір) – Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде британдық және гессендік әскерлердің Нью-Джерси штатындағы Боунд-Бруктағы Континентальдық армияның бекінісіне жасаған күтпеген шабуылы. Британдықтардың бүкіл гарнизонды басып алу жоспары орындалмаса да, тұтқындар алынды. АҚШ қолбасшысы генерал-майор Бенджамин Линкольн, құжаттары мен жеке заттарын қалдырып, үлкен асығумен кетіп қалды. 1777 жылғы 12 сәуірдің кешкісін генерал-лейтенант Чарльз Корнуоллистің басқаруымен төрт мың британдық және гессендік әскер Нью-Брансуик британдық бекінісінен жорыққа шықты. Шайқас таңертең басталғанға дейін, бір бөлімнен басқа барлық әскерлер бекіністі қоршап алды. Шайқас барысында 500 адамдық гарнизонның көп бөлігі бұрыннан дайын болған жолмен қашып үлкерді. АҚШ күшейткіш күштері түстен кейін келді, бірақ бұл уақытқа дейін британдықтар бекіністі тонап, Нью-Брансуикке қайта жорыққа шығып кеткен еді.
The Battle of Bound Brook (April 13, 1777) was a surprise attack conducted by British and Hessian forces against a Continental Army outpost at Bound Brook, New Jersey during the American Revolutionary War. The British objective of capturing the entire garrison was not met, although prisoners were taken. The U. S. commander, Major General Benjamin Lincoln, left in great haste, abandoning papers and personal effects. Late on the evening of April 12, 1777, four thousand British and Hessian troops under the command of Lieutenant General Charles Cornwallis marched from the British stronghold of New Brunswick. All but one detachment reached positions surrounding the outpost before the battle began near daybreak the next morning. During the battle, most of the 500 man garrison escaped by the unblocked route. U. S. reinforcements arrived in the afternoon, but not before the British plundered the outpost and began the return march to New Brunswick.
Өмірбаян
1776 жылдың желтоқсаны мен 1777 жылдың қаңтарында Трентон және Принстон шайқастарынан кейін генерал-майор Джордж Вашингтонның Континенттік армиясы Нью-Джерси штатының Мористаун қаласында қыстауға орналасты, ал генерал-лейтенант Уильям Хоудың британдық және неміс әскерлері Нью-Йорк қаласында және Нью-Джерсидің солтүстік-шығысында қыстады. Қыс айларында белгілі бір партизандық соғыс жүрді, онда америкалық ополченниктер, кейде Континенттік армияның қолдауымен, британдық және неміс бекіністерін мазалады және олардың азық-түлік іздеу және шабуылдық экспедицияларын тосқауылға алды. Бұл операциялар үшін қолданылған алдыңғы базалардың бірі – Нью-Джерсидегі ірі британдық лагерь, Нью-Брансуик қаласынан Раритан өзені бойымен жоғары орналасқан Боунд-Брук болды. Бұл посттың міндеті – Мористаундғы негізгі лагерьге қарсы британдықтар қолдануы мүмкін Раритан өзеніндегі үш көпірді күзету болды. 1777 жылдың ақпан айында Боунд-Брук бекінісі генерал-майор Бенджамин Линкольннің басқаруымен 1000 сарбаздан тұрды, бірақ наурыздың ортасында ополченниктердің мерзімі бітіп, саны 500-ге дейін азайды. Қалған әскерлерге 8-ші Пенсильвания полкі, 4-ші Континенттік артиллерия ротасы және қазіргі солтүстік-шығыс Пенсильваниядағы Вайоминг аңғарынан екі тәуелсіз рота кірді, бірақ сол кезде Коннектикут штаты да оны Вестморленд округі деп талап етті. Линкольн генерал Вашингтонға өзінің осал жағдайы туралы алаңдаушылық білдірді, көптеген бөлімшелердің "шабуыл болған жағдайда осы постқа ең аз көмек көрсетуге шамасы келмейтінін" және қажет болған жағдайда жедел кету үшін вагонды дайын тұрғанын атап өтті.
Following the Battles of Trenton and Princeton in December 1776 and January 1777, the Continental Army of Major General George Washington entered winter quarters in Morristown, New Jersey, while the British and German forces of Lieutenant General William Howe settled into winter quarters in New York City and northeastern New Jersey. Throughout the winter months, a guerrilla war of sorts went on, in which American militia companies, sometimes with Continental Army support, harassed British and German outposts and ambushed their foraging and raiding expeditions. One of the forward bases used for these operations was at Bound Brook, located on the Raritan River upriver from New Brunswick, the major British camp in New Jersey. The post was responsible for patrolling three bridges across the Raritan likely to be used by the British in moves against the main camp at Morristown. In February 1777, the Bound Brook outpost consisted of 1,000 men under the command of Major General Benjamin Lincoln, but this was reduced by expiring militia enlistments to 500 in mid March. The troops that remained were from the 8th Pennsylvania Regiment, a company from the 4th Continental Artillery, and two independent companies from the Wyoming Valley in what is now northeastern Pennsylvania, but was then also claimed by Connecticut as Westmoreland County. Lincoln expressed concern over his exposed position to General Washington, noting that many units were not in a position to "render the least assistance to this post in case it is attacked", and that he was keeping wagons ready in case a precipitate departure was needed.
Шайқас
Корнуоллистің жалпы басшылығымен 4000 британдық және гессен әскері Нью-Брансуиктен көп бағытты күтпеген шабуыл жасау үшін аттанды. Генерал-майор Джеймс Гранттың басшылығындағы оң жақ фланга гессендік ягер корпусы, ағылшын гвардиялық бригадасының гранадерлері және британдық жеңіл драгундар жасағы кірді. Доноптың колоннасы Рэританның оң жағалауымен жоғалы жылжуда, Боунд Бруктегі көпірді бақылауға алуды мақсат етті, ал Корнуоллис Боунд Брукке дейінгі өзенді кесіп өту үшін ұзақ жолды таңдады, осылайша сол бағытта шегіну мүмкіндігін жойды. Эвальд және оның бірнеше ягерлері Гранттың колоннасының алғы шебінде болды және Боунд Бруктың оңтүстігінде американдық күзетшілермен қақтығысты. Бұл алдау екенін білмейтін Эвальд күзетшілерді қамалдың негізгі бекінісіне дейін кері шегіндірді. Күн шығар кезде ол толық қоршауға түсті; фон Доноптың колоннасының өзеннен арғы бетке уақтылы жетіп келуі және Корнуоллистің колоннасының шабуылы американдықтарды постты тастап кетуге мәжбүр етті. Шабуыл толықтай сәтті болды; редутты қорғаған Пенсильвания артиллерия компаниясы ауыр зақымдарға ұшырады, көптеген адамдар қаза тапты немесе тұтқынға алынды. Полковник фон Доноп генерал Линкольнның «профунд неглиже» («терең киімсіздік», немесе жалаңаш) зейнеткерлікке шыққанын және Линкольннің құжаттары алынғанын хабарлады. Британдық жоспар Эвальдтың қатысқан ерте шайқастарымен және Мористаунға баратын жолды кесіп тастауға жіберілген компаниялардың кешігіп келуінен бұзылды; көптеген американдықтар осы жолмен қашып кетті. Генерал Хау 30 американдық қаза тапқанын, 80-90-ы тұтқынға алынғанын, ал генерал Линкольн өз әскерлерінің 60-ы қаза тапқанын немесе жараланғанын хабарлады. Соғыс кеңесіне жолдаған есебінде Вашингтон полковник Проктор полкінен екі оқ, екі офицер және 20 әскерді тұтқындағанын мойындады. Генерал Грин әйеліне: «Британдық генералдар мен сол күні бір үйде тамақтандық», - деп хабарлады. Вашингтон шабуыл науқанның ерте басталуын білдіргеніне алаңдап, әскерлерінің британдықтардың ірі қозғалыстарына қарсы тұруға дайын емес деп уайымдады. Екі аптадан кейін, ешқандай маңызды оқиға болмағаннан кейін, американдықтар «Дұшпан маусымның бірінші күні майданға шығуы керек» екенін білді. Уочунг тауларының басынан Вашингтон британдықтардың қозғалысын бақылап отырды, ал екі жақтың шайқасы жалғасты. Екі жақ та барлау жұмыстарын жүргізіп, бір-бірінің күшін және ниеттерін анықтауға тырысты. 12 маусымда Хау Нью-Брансуиктен, Бунд-Брук арқылы және Сомерсетке дейін, Вашингтонды төбелерден шығаруға тырысқандай болды. Вашингтон Хаудың артында әскердің ауыр жүгін қалдырғанын білгендіктен, алданып қалмады және қозғалудан бас тартты. Содан кейін 19 маусымда Хау кенеттен Пискатауиге кері шегінді, сонда Вашингтон өзінің кейбір әскерлерін қуып, төбелерден төмен қарай жылжи бастады. Бір аптадан кейін Хау Вашингтонның бір жасағына тұзақ құрып, американдықтардың тауларға шегінуін тоқтатуға тырысты; бұл күш Шорт-Хиллз шайқасында жеңіліске ұшырады. Осы сәтсіздіктен кейін Хау әскерін көліктерге тиеп, Филадельфияны оңтүстіктен алуды көздеп, Чесапик шығанағына қарай жүзіп кетті.
Under the overall command of Cornwallis, 4,000 British and Hessian troops marched from New Brunswick to make a multi pronged surprise attack. The right flank, under the command of Major General James Grant, consisted of the Hessian jäger corps, grenadiers from the English Brigade of Guards, and a detachment of British light dragoons. Donop's column advanced up the right bank of the Raritan, aiming to gain control of the bridge directly at Bound Brook, while Cornwallis took a longer route to ford the river above Bound Brook and thus cut off the possibility of retreat in that direction. Ewald and a few of his jägers were in the vanguard of Grant's column and engaged the American sentries to the south of Bound Brook. Unaware that this was supposed to be a feint, Ewald drove the sentries back nearly to the main redoubt where the outpost's cannons were located. By sunrise he was nearly surrounded; the timely arrival of von Donop's column just over the river, and the attack by Cornwallis's column prompted the Americans to begin abandoning the post. The surprise was very nearly complete; the Pennsylvania artillery company, which had been manning the redoubt, was severely mauled, with numerous killed and captured. Colonel von Donop reported that General Lincoln "must have retired en Profond Négligé" ("profoundly undressed", or naked), and Lincoln's papers were taken. The British plan was marred by the early skirmishing involving Ewald, and the too late arrival of the companies sent to cut off the road to Morristown; many Americans escaped via this route. General Howe reported that about 30 Americans were killed and 80 to 90 were captured, while General Lincoln reported that 60 of his men were killed or wounded. In a report to the Board of War, Washington admitted the capture of two cannons, two officers and 20 men from Colonel Proctor's Regiment. General Greene reported to his wife, "The British Generals breakfasted and I [dined] at the same house that day". Washington, concerned that the attack presaged an early start to the campaign season, worried that his troops were not yet in place to deal with major British movements. Two weeks later, after no further major activity, the Americans learned that "the Enemy are to take the field the first of June." From the top of the Watchung Mountains, Washington monitored British movements while the two sides continued to skirmish. Both sides also engaged in intelligence gathering, each trying to determine the strength and intentions of the other. On June 12 Howe marched a significant force (more than 18,000 men) out of New Brunswick, through Bound Brook, and as far as Somerset, apparently in an attempt to draw Washington out of the hills. Washington, aware that Howe had left the army's heavy baggage behind, was not fooled and refused to move. Howe then abruptly retreated back to Piscataway on June 19, upon which Washington had some of his troops give chase, and he moved down out of the hills. A week later Howe tried to spring a trap on one of Washington's detachments that would have cut off the American retreat into the hills; this effort was repulsed in the Battle of Short Hills. After this failure, Howe embarked his army on transports and set sail for Chesapeake Bay, intending to take Philadelphia from the south.