Теңіз Әуе Күштерінің Бақылау Орталығы және IEEE Стандарттар Қауымдастығының DASC жүйесі
Direct Air Support Center
АҚШ Теңіз әскерлерінің DASC авиациялық басқару орталығы туралы: негізгі функциялары, құрылымы, және жер күштеріне қолдауы. Әскери авиация, басқару жүйесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теңіз авиациясының командалық орталығы, IEEE Standards Association DASC.
Marine aviation command center
the IEEE Standards Association DASC
Тікелей әуелік қолдау орталығы (DASC) – АҚШ Теңіз жауынгерлері корпусының басты авиациялық басқару және бақылау жүйесі, сондай-ақ жердегі күштерге тікелей қолдау көрсететін әуе операцияларын бағыттап, оларды үйлестіретін әуе бақылау агенттігі. Ол децентрализацияланған режимде жұмыс істейді, бірақ Теңіз тактикалық әуе командалық орталығы (TACC) немесе Әскери-теңіз тактикалық әуе бақылау орталығы (NTACC) тарапынан тікелей бақыланады. Амфибиялық немесе экспедициялық операциялар кезінде DASC әдетте құрлыққа түскен бірінші Теңіз әуе командалық және бақылау жүйесі (MACCS) агенттігі болып табылады және әдетте (яғни, жоспарланған немесе шақыру бойынша) Құрлықтық ұрыс тобының (GCE) аға Өртке қолдау координациялық орталығы (FSCC) ретінде жіктеледі. DASC-тің бас бөлімшесі – Теңіз әуе бақылау тобының (MACG) Теңіз әуе қолдау эскадрильясы (MASS).
The Direct Air Support Center (DASC) is the principal United States Marine Corps aviation command and control system and the air control agency responsible for the direction of air operations directly supporting ground forces. It functions in a decentralized mode of operation, but is directly supervised by the Marine Tactical Air Command Center (TACC) or the Navy Tactical Air Control Center (NTACC). During amphibious or expeditionary operations, the DASC is normally the first Marine Air Command and Control System (MACCS) agency ashore and is usually categorized (i. e. scheduled or on call wave) as the Ground Combat Element's (GCE's) senior Fire Support Coordination Center (FSCC). The DASC's parent unit is the Marine Air Support Squadron (MASS) of the Marine Air Control Group (MACG).
Қуаттары
DASC жабдықтары мен мүмкіндіктері агенттіктің тактикалық жағдайға қарай ұйымдастырылу қабілетімен күшейтіледі. MASS барлық бір арналы радиожиілік спектрін қамтитын көптеген жоғары қуатты байланыс құралдарына ие. Командалық-бақылау агенттіктері арасында DASC жоғары мобильділігімен және қолдау көрсетілетін құрлық әскерлерімен бірге жылжу қабілетімен ерекшеленеді. Ең қиын жағдайларда, ұшақтарды үйлестіру және басқару, сондай-ақ әуе көмегі туралы өтініштерді өңдеудің негізгі функцияларын қолмен тасымалданатын радиостанциялары бар жаяу әскері теңізшілері орындай алады.
The DASC's equipment and capabilities are enhanced by the agency's ability to task organize based on the tactical situation. The MASS possesses numerous high powered communications assets that cover the entire spectrum of single channel radio frequencies. Amongst command and control agencies, the DASC is notable for its high degree of mobility and ability to keep pace with supported ground units. In the most austere scenarios, the basic functions of coordinating and controlling aircraft and processing requests for air support can be accomplished by foot mobile Marines with man portable radios.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс барысында теңіз жаяу әскерлері десант операциялары кезінде жақыннан әуе қолдау көрсетуде қиын тәжірибе жинады. Теңіз авиациясының басты міндеті – құрлықтағы теңіз жаяу әскерлерін қолдау болған, алайда 1944 жылдың ортасына қарай Тынық мұхитындағы теңіз авиациясының басшылығының бұрынғы шешімдері салдарынан бұл орындалмады. 1942 жылдың соңында, сол кездегі Әскери-теңіз күштерінің Бас штабының бастығы адмирал Эрнест Кинг, Тынық мұхитындағы теңіз авиациясының бас қолбасшысы Росс Э. Роуэллді теңізшілердің авиациялық біліктілік алу қажеті жоқ деп көндірді, себебі олардың барлық ұшақтары сол кезде құрлықтағы аэродромдарда орналасқан еді. Бұл алдынан сезбеушілік теңізшілердің ұшқыштарының эскорттық авиатасымалдағыштардан ұшу мүмкіндігіне ие болмауына әкелді, ал олар кейінірек десант операциялары кезінде жақыннан әуе қолдау көрсетіп жатқан еді. Бұл мәселе Мариана және Палау аралдары шайқасы кезінде теңіз жаяу әскерлерінің корпусын мазалады, онда АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ұшқыштарымен қамтамасыз етілген жақыннан әуе қолдауы жеткіліксіз деп есептелді. Әуе қолдауының жеткіліксіздігімен қатар, Рой Гейгер және Александр Вандегрифт сияқты басқа да жоғары шенді теңіз авиаторлары теңіз авиациясының басты мақсаты – жақыннан әуе қолдау көрсетуге тиіс екенін ескермей, жау ұшақтарын түсірумен тым көп айналысқанын сезінді. 1944 жылдың тамызында генерал Вандегрифт адмирал Нимиц пен оның штабымен кездесу үшін Гавайиге ұшып келді және келесі шешімге келді: теңізшілердің эскадрильялары теңіз күштері қолдамайтын кемелерге ұшақтарды беруге тағайындалады, теңіз авиациясы десант операциялары кезінде құрлық әскерлерін тікелей қолдайтын ұшақтарды басқарады және Тынық мұхитындағы теңіз авиациясы «Флоттық теңіз күштері, Тынық мұхиты» деп аталады. Бұл жаңа рөл Роуэллге ұнаған жоқ және ол соншалықты наразылық білдірді, оны 1944 жылдың қазан айында генерал-майор Фрэнсис П. Малкахи ауыстырды. 1944 жылдың 21 қазанында теңіз жаяу әскерлері корпусы полковник Вернон Э. Мегидің басшылығымен Гавайидегі Эва әуе базасында Уақытша әуе қолдау басқармасын (PASC) құрды. Бұл жаңа басқарманың міндеті – десант операциялары кезінде қолдау ұшақтарын толық бақылауға алуға десант әскерінің командиріне мүмкіндік беру болды. PASC штаб элементінен және төрт десант күштерінің әуе қолдау басқару бөлімшесінен (LFASCU) құралды, олардың басшылығын ең жақсы және ең дарынды теңіз авиаторлары жүзеге асырды, олар Тынық мұхитына оралып келгенде штабтық лауазымдарды иеленді. LFASCU бөлімшелерінде 87 адам болды және оларды полковник басқарды. 1944 жылдың қараша айының соңында LFASCU 1 үшін персонал мен жабдықтар толыққандай дайын болды және олар MCAS Ewa-да әуе қолдау мәселелері бойынша оқу-жаттығуларын бастады. PASC басшылығы 1944 жылдың желтоқсан айында радиолокациялық басқарудағы бомбалауды тәжірибеге салды, олар Кауаидегі 8-ші зениттік артиллерия батальонынан SCR 584 радиолокациясын SB2C және SBD секіруші бомбалаушыларымен имитациялық бомбалау миссияларын басқару үшін пайдаланды. Бұл сынақтардың алғашқы нәтижелері оң болды. 1945 жылдың қаңтар айының басында LFASCU 1 Иво Джимаға шабуылға дайындалу үшін V амфибиялық корпусына хабарлады. LFASCU No1 1945 жылдың 1 ақпанында Гавайиден кетіп, LFASCU No2, 4 MCAS Ewa маңында болашақ операцияларға дайындық үшін жаттығуларын жалғастырды. LFASCU 1 1945 жылдың 24 ақпанында Иво Джимаға десант жасап, Сурибачи тауының түбінен жарты миль қашықтықта өз позициясын орнатты. 1945 жылдың 1 наурызында сағат 10:00-де LFASCU 1 жақыннан әуе қолдау миссияларын басқаруды өз қолына алды. Бұл АҚШ Әскери-теңіз күштерінің амфибиялық операция кезінде осы өкілеттілікті құрлықта ресми түрде алғаш рет тапсырғанын білдірді. LFASCU 1 1945 жылдың 11 наурызына дейін Иво Джимада жұмыс істеді, содан кейін олар келесі операцияларға дайындық бастау үшін шығарылды. LFASCU 2 1945 жылдың 17 ақпанында «Ачернар» кемесімен Гавайиден кетіп, LFASCU 3 алты күннен кейін «Кефеус» кемесімен кетіп қалды. Осы үш бөлімге де 1945 жылдың 1 сәуірінде жоспарланған Окинаваға шабуылға қолдау көрсету міндеті жүктелді. Үш LFASCU-дың барлығы шабуылдың бірінші күні жағаға десант жасап, өз бөлімшелерін құрды. LFASCU 1 V амфибиялық корпусты қолдады, LFASCU 2 армияның XXIV корпусын, ал LFASCU 3 Америка Құрама Штаттарының оныншы армиясының жоғары штабы үшін жақыннан әуе қолдауды үйлестірді. Шайқас барысында үш LFASCU жалпы саны 10 506 жақыннан әуе қолдау сортыларын орындады.
As World War II progressed, the Marine Corps gained hard fought experience in the application of close air support during amphibious landings. Marine Aviation's primary role was supposed to be supporting the Marines on the ground however by mid 1944 this had not been the case because of earlier decisions made by Marine Corps aviation leadership in the Pacific. In late 1942, then Chief of Naval Operations Admiral Ernest King convinced Marine Major General Ross E. Rowell, commanding general of Marine Air Wings, Pacific, that there was no longer a need for Marines to get carrier qualifications since all of their aircraft were currently based out of land based strips. This lack of foresight led to Marine pilots not being able to fly from escort carriers which were providing the close air support during later amphibious landings. This would return to haunt the Marine Corps during the Mariana and Palau Islands campaign in which it was generally felt that close air support provided by pilots from the United States Navy left much to be desired. The lack of adequate air support was coupled with the feeling amongst other senior Marine aviators such as Roy Geiger and then Commandant Alexander Vandegrift that Marine aviation was not paying attention to its primary purpose of providing close air support and was too concerned with shooting down enemy aircraft. In August 1944, General Vandegrift flew to Hawaii to meet with Admiral Nimitz and his staff and came up with the solution that Marine squadrons would be assigned to escort carriers providing planes for ships the Navy could not support, Marine aviation would take control of aircraft directly supporting ground troops during amphibious operations and Marine Air Wing Pacific would be renamed Aircraft, Fleet Marine Force, Pacific. This new role was not welcomed by Rowell and he became so negative that he was quickly replaced by MajGen Francis P. Mulcahy in October 1944. On 21 October 1944 the Marine Corps stood up a new unit titled the Provisional Air Support Command (PASC) at Marine Corps Air Station Ewa, Hawaii under the command of Colonel Vernon E. Megee. This new unit was tasked with allowing the landing force commander to exercise full control of supporting aircraft during amphibious operations. The PASC was composed of a headquarters element and four Landing Force Air Support Control Units (LFASCU) with leadership being provided by some of the best and brightest Marine Aviators as they rotated back to the Pacific from supporting establishment billets. The LFASCUs were 87 man units commanded by a colonel. By the end of November 1944 the personnel and equipment for LFASCU 1 were appropriately formed and they commenced training in air support problems at MCAS Ewa. PASC leadership also experimented with radar controlled bombing in December 1944 when they coordinated to use an SCR 584 radar from the 8th Antiaircraft Artillery Battalion on Kauai to direct simulated bombing missions with SB2C and SBD dive bombers. Early results from these tests were positive. By early January 1945, LFASCU 1 reported to the V Amphibious Corps in preparation for the assault on Iwo Jima. LFASCU #1 departed Hawaii on 1 February 1945 whilst LFASCUs 2 4 remained in the vicinity of MCAS Ewa training for future operations. LFASCU 1 went ashore at Iwo Jima on 24 February 1945 establishing their position a half a mile from the base of Mount Suribachi. On 1 March 1945 at 1000 LFASCU 1 assumed control of close air support missions. This marked the first time that the United States Navy had officially delegated this authority ashore during an amphibious operation. LFASCU 1 operated on Iwo Jima until 11 March 1945 when they were pulled out in order to begin preparations for follow on operations. LFASCU 2 departed Hawaii on 17 February 1945 on board the Achernar and LFASCU 3 left six days later on board Cepheus. All three of these units were tasked with providing support for the upcoming invasion of Okinawa which was scheduled for 1 April 1945. All three LFASCUs came ashore on the first day of the invasion and established their agencies. LFASCU 1 in support of the V Amphibious Corps, while LFASCU 2 supported the Army's XXIV Corps and LFASCU 3 coordinated close air support for the higher headquarters of the Tenth United States Army. During the course of the battle the three LFASCUs handled a total of 10, 506 close air support sorties.
Корей соғысы
Marine Tactical Air Control Squadron 2 (MTACS 2), бүгінгі MASS 2-нің алдағысы, әуелік қолдау бөлімін басқарып, Корея соғысы кезінде Пусан қоршауы, Инчхон шайқасы, Сеул шайқасы, Чосин су қоймасы шайқасы, Шығыс-орталық майдан және Батыс майданында операциялар жүргізді. Корея соғысы басталғанда MTACS 2 жеткіліксіз күйде болды. Эскадрилья құрамын толықтыру үшін Marine Air Control Group 2-нің басқа эскадрильяларынан қосымша теңізшілер келді. 4 тамызда Похаңға келгеннен кейін, әуелік қолдау бөлімі Пусан қоршауындағы 1-ші уақытша теңіз бригадасының барлық тікелей әуе қолдау ұшақтарын бақылауға алды. Инчхонға шабуыл жасау үшін MTACS 2-нің әуелік қолдау бөлімі 1-ші теңіз дивизиясын қолдау үшін Инчхонға түсті. 1-ші теңіз дивизиясы Вонсанға аттанғанда, эскадрильяның әуелік қолдау бөлімдері олармен бірге аттанды. Әуелік қолдау бөлімі 1950 жылдың 27 қарашасынан 10 желтоқсанына дейін Чосин су қоймасы шайқасында 1-ші теңіз дивизиясымен бірге болды. Олар дивизияға қолдау көрсету үшін ұшақтар ағынын бақылады, сондай-ақ дивизия штаб-пәтері орналасқан Хагару-ридегі батыс периметрінің бір бөлігін қамтамасыз етті. Чосин су қоймасынан сәтті шыққаннан кейін, әуелік қолдау бөлімі Кореяның оңтүстік жағалауындағы Масанға жеткізілді. 1951 жылдың тамызында КОНУС-тан 1-ші теңіз әуелік қолдау радар тобы келді және MTACS 2-ге қосылды. 1952 жылдың наурыз айында әуелік қолдау бөлімі 1-ші теңіз дивизиясымен бірге Панмунджум маңындағы батыс майданына көшті. Әуе қорғанысы бөлімі 1-ші теңіз авиация қанатының K-3 әуеайлағындағы TACC-ін пайдалануды жалғастырды. MASS 2 соғыстан кейін Кореядан кеткен соңғы USMC бөлімшелерінің бірі болды. Олар 1956 жылғы Пасхадан кейін кетті.
Marine Tactical Air Control Squadron 2 (MTACS 2), the precursor to today's MASS 2, operated an Air Support section and conducted operations during the Korean War at the Pusan Perimeter, Battle of Inchon, Battle of Seoul, Battle of Chosin Reservoir, the East Central Front, and the Western Front. At the outbreak of the Korean War, MTACS 2 was severely understrength. Additional Marines were joined from other squadrons within Marine Air Control Group 2 to fill out the squadron's ranks prior to deployment. After arriving in Pohang on 4 August, the Air Support Section assumed control of all close air support aircraft for 1st Provisional Marine Brigade engaged on the Pusan perimeter. For the Inchon invasion, MTACS 2's Air Support Section disembarked at Inchon in support of the 1st Marine Division. When the 1st Marine Division sailed for Wonsan, the squadron's Air Support Sections sailed with them. The Air Support section was with the 1st Marine Division from 27 November – 10 December 1950 during the Battle of Chosin Reservoir. They controlled the flow of aircraft in support of the division and also manned a portion of the western perimeter at Hagaru ri where the Division Headquarters was located. After the successful breakout of the Chosin Reservoir, the Air Support section was transported to Masan, on the southern coast of Korea. In August 1951, the Marine Air Support Radar Team 1 arrived from CONUS and was attached to MTACS 2. In March 1952, the Air Support section moved with the 1st Marine Division to the western front near Panmunjum. The Air Defense section continued to operate the TACC of the 1st Marine Aircraft Wing from its location at K 3 Airfield. MASS 2 was one of the last USMC units to leave Korea after the war. They finally departed after Easter 1956.
Вьетнам
1965 жылдың сәуірінде MASS 2 Оңтүстік Вьетнамға III теңіз десанттық күшінің құрамында жөнелтілді және құрлықтағы жауынгерлік бөлімдерді қолдау үшін тікелей әуе қолдау орталықтары мен әуе қолдау радиолокациялық топтарын (ASRT) ұсынды. MASS 3 1966 жылдың 10 қарашасында «Дженингс округі» кемесінен Чу Лайда түсіп, Вьетнамға келді. MASS 2 I корпустың солтүстік екі провинциясындағы 3-ші теңізшілер дивизиясын, ал MASS 3 I корпустың оңтүстік үш провинциясындағы 1-ші теңізшілер дивизиясын қолдады. 1966-1971 жылдар аралығында MASS 3 ASRT-і 38 010-нан астам AN/TPQ 10 миссиясын басқарды, 56 753 нысанаға 121 000 тоннадан астам оқ-дәрі бағыттады (10:1 қатынасы). ASRT-тер AN/TPQ 10-ды үлкен табыспен пайдаланды, әсіресе Ке Санх шайқасында, нашар ауа-райы дәстүрлі жақыннан әуе қолдау әдістерін сенімсіз еткен кезде. AN/TPQ 10 шеңберлік қателіктері болды және күніне 105-ке дейін миссияны орындай алатын. Ке Санх қорғанысының командирі, полковник Дэвид Э. Лоундс: «Ең жоғары мақтаутан да артық сөздер жеткіліксіз болар еді» деді. Соғыс аяқталғанға дейін DASC және ASRT-лер теңізшілердің барлық маңызды ұрыс операцияларына қатысты.
In April 1965, MASS 2 deployed to South Vietnam as part of the III Marine Amphibious Force and provided both Direct Air Support Centers and Air Support Radar Teams (ASRTs) in support of ground combat units. MASS 3 entered Vietnam on 10 November 1966 when they disembarked from the Jennings County at Chu Lai. MASS 2 supported the 3rd Marine Division in the northern two provinces of I Corps while MASS 3 worked in support of the 1st Marine Division in the southern three provinces of I Corps. From 1966 1971, MASS 3 ASRTs controlled more than 38,010 AN/TPQ 10 missions, directing more than 121,000 tons of ordnance on 56,753 targets. (a 10:1 ratio) The ASRTs utilized the AN/TPQ 10 with great success, especially during the Battle of Khe Sanh, where poor weather made conventional close air support methods unreliable. The AN/TPQ 10 had a Circular error probable and could handle up to 105 missions a day. The commander of the Khe Sanh defense, Col. David E. Lownds, said "Anything but the highest praise would not have been enough." By the end of the war, the DASCs and ASRTs participated in virtually every major Marine combat operation.
1980 жылдар мен Перс шығанағындағы соғыс
1980 жылдардың басында AN/TPQ 10, одан да жетілдірілген AN/TPB 1D жүйесімен алмастырылды. Бұл жүйе "Шөл даулы" операциясында кеңінен қолданылғаннан кейін, қазіргі заманғы ұшақтар мен тікұшақтардағы ұшу және қару жүйелерінің технологиялық деңгейінің артуына байланысты қызметтен алынды. "Шөл даулы" операциясы кезінде DASC 984 сағат бойы жұмыс істеді. Олар 4948 қанатты ұшақ және 839 тікұшақ миссиясын басқарды. Осы кезеңде олар 375 дереу бірлескен тактикалық әуе сұранысын (JTAR), 114 дереу шабуылдық қолдау сұранысын (ASR) және 153 дереу медициналық эвакуация сұранысын қабылдады.
In the early 1980s, the AN/TPQ 10 was replaced by the more sophisticated AN/TPB 1D, which, after extensive service in Operation Desert Storm, was removed from service due to the growing technological sophistication of onboard navigation and weapons delivery systems in modern fixed and rotary wing aircraft. During Operation Desert Storm the DASC was operational for 984 hours. They controlled 4948 fixed wing missions and 839 rotary wing missions. During this time they received 375 immediate joint tactical air requests (JTARs), 114 immediate assault support requests (ASRs) and 153 immediate medevacs.
Тапсырмалары
TACC (теңіз немесе әскери-теңіз күштері) әуе тапсырмасын (ATO) қабылдап, жоспарланған тікелей әуе қолдауын үйлестіреді. Тез арада тікелей әуе қолдау сұраныстарын қабылдау, өңдеу және үйлестіру. Әуе шайқасының элементі (ACE) командирінің берген өкілеттігімен және теңіз әскери-жер күштерінің өртке қарсы координациялық орталығымен (FFCC) немесе GCE жоғары FSCC-мен келісе отырып, жоспарланған кестелерді түзету, әуедегі күштерді қайта бағыттау және ұшақтарды іске қосу. Тікелей әуе қолдау миссияларын орындауды басқа да қолдаушы күштермен тиісті FFCC/FSCC арқылы және қажет болған жағдайда тиісті MACCS агенттіктерімен үйлестіру. Тікелей әуе қолдау миссияларын орындайтын ұшақтардан түскен маңызды тактикалық ақпаратты қабылдау және тарату. Ұшақтар мен әуе бақылау органдарына қауіпсіз ұшуды қамтамасыз ету үшін кеңес беру және қауіп туралы ақпарат беру. Тікелей әуе қолдау миссиялары туралы ақпаратты бақылау, тіркеу және көрсету. Тікелей әуе қолдау миссияларын үйлестіру үшін қажетті достық және жау күштерінің жағдайын көрсету. Тікелей әуе қолдау ұшақтарына және басқа да MACCS агенттіктеріне достық және жау күштерінің жағдайы туралы ақпарат беру. Қолдаушы күштердегі шешілмеген дауларды FFCC/FSCC өртке қарсы қолдау координаторына (FSC) жолдау.
Receive the Air Tasking Order (ATO) from the TACC (Marine or Navy) and coordinate planned direct air support. Receive, process and coordinate requests for immediate direct air support. Adjust planned schedules, divert airborne assets, and launch aircraft as necessary when delegated authority by the aviation combat element (ACE) commander and in coordination with the Marine Air Ground Task Force fires coordination center (FFCC) or GCE senior FSCC. Coordinate the execution of direct air support missions with other supporting arms through the appropriate FFCC/FSCC and, as required, with the appropriate MACCS agencies. Receive and disseminate pertinent tactical information reported by aircraft performing direct air support missions. Provide aircraft and air control agencies with advisory and threat information to assist in the safe conduct of flight. Monitor, record and display information on direct air support missions. Maintain friendly and enemy ground situation displays necessary to coordinate direct air support missions. Provide direct air support aircraft and other MACCS agencies with information concerning the friendly and enemy situation. Refer unresolved conflicts in supporting arms to the FFCC/FSCC fire support coordinator (FSC).