Карло Мария Курчи: Теолог, реформатор және қайта оралған иезуит
Carlo Maria Curci
Карло Мария Курчи (1810-1891) – итальяндық теолог, иезуит. Католик шіркеуіндегі мәселелерді сынаған, бірақ өмірінің соңында қайта қабылданған. Білім беруге және кедейлерге көмектесуге арналған өмірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық теолог (1810–1891)
Italian theologian (1810–1891)
Карло Мария Курчи, SJ (1810 жылы Неапольде дүниеге келген, 1891 жылғы 8 маусымда Флоренцияда қайтыс болған) – Неаполь қаласынан шыққан итальяндық теолог. 16 жасынан бастап иезуит орденінің мүшесі болған ол, Католик шіркеуіндегі саяси және рухани проблемаларға қарсы күрескен соңғы он жылдан кейін 1884 жылы Иса қоғамынан қуылды. Қуылғаннан кейін кардинал Генри Эдвард Мэннинг оған қаржылық көмек көрсетті. 1891 жылы қайтыс болуына бірнеше ай қалғанда ол Иса қоғамына қайта қабылданды.
Carlo Maria Curci, SJ (1810 in NaplesJune 8, 1891 in Florence) was an Italian theologian from Naples. A Jesuit from the age of 16, he was expelled from the Society of Jesus in 1884 after spending the preceding decade challenging perceived political and spiritual problems within the Catholic Church. After his expulsion, he was financially supported by Cardinal Henry Edward Manning. He was re admitted to the Society of Jesus a few months before his death in 1891.
Өмірбаян
Курчи 1826 жылы Иса қоғамына қосылды және кедейлер мен тұтқындардың білімі мен күтіміне арналды. Курчи иезуиттердің "La Civiltà Cattolica" журналының алғашқы редакторларының бірі болды. Кейіннен ол Винченцо Джоберти, Антонио Росмини Сербати және реформа жақтастары үшін жазды; Курчи Джобертидің "Примато" (1843) еңбегіне алғы сөз жазды, бірақ оның "Пролегомена" еңбегімен келіспеді. 1870 жылдары Курчи Флоренцияда христиан философиясы бойынша курс оқыды және бірнеше қасиетті мәтіндерді жариялады. Жаңа өсиеттің басылымында Курчи итальян дін қызметкерлерін қасиетті мәтіндерді оқымаулары үшін қатты сынады. Осы уақытта ол Ватиканның саясаттағы рөлін сынауды бастады. "Шіркеу мен Италия арасындағы қазіргі қақтығыс" (1878 жылы жарық көрген) атты еңбегінде ол Италияда шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін қажет етті. Одан кейін "Жаңа Италия және ескі фанатиктер" (La Nuova Italia ed i Vecchi Zelanti, 1881 жылы жарық көрген), Ватикан саясатына тағы бір шабуыл жасады; және оның "Royal Vatican" (Vatican Regio, 1883 жылы жарық көрген) еңбегі, онда ол Ватиканды қасиетті заттарды сатуда айыптайды және секуляризм Курия қабылдаған жалған принциптерден туындады деп мәлімдейді. Курчидің Неапольдегі жұмысы оны ақырында христиандық социализмге жетеледі. Ол Римде кінәлі деп танылды және "Таймс" газетіне жазған хатында (10 қыркүйек, 1884) Рим конгрегациясының жарлықтарына бағынбауы туралы былай деді: "Мен шіркеудің адал ұлымын, өйткені аналық билікті сезбегендіктен анасының бұйрығын орындауға тартыншамын". Курчи Иса қоғамынан қуылды және шіркеуден шеттетілді. Осы уақытта кардинал Генри Эдвард Мэннинг Курчиге өз ақшасын жұмсауға рұхсат берді. Ақырында ол өзіне қарсы жарлықтарды қабылдады және шіркеу идеологиясына қайшы келетін барлық мәлімдемелерінен бас тартты. Кейіннен Курчи зейнетке шығып, өмірінің қалған бөлігін Флоренцияда өткізді. Өлімінен бірнеше ай бұрын ол иезуит қоғамына қайта қабылданды.
Curci joined the Society of Jesus in 1826, and was devoted to the education and care of the poor and prisoners. Curci became one of the first editors of the Jesuit periodical, La Civiltà Cattolica. He later wrote for Vincenzo Gioberti, Antonio Rosmini Serbati and other advocates for reform; Cerci wrote a preface to Gioberti's Primato (1843), but dissented from his Prolegomena. In the 1870s, Curci delivered a course on Christian philosophy in Florence and published several Scriptural works. In his edition of the New Testament, Curci harshly criticized Italian clergy for neglecting to study Scripture. In the meantime, he began to attack the Vatican for its role in politics. In his work "The Modern Conflict between the Church and Italy" (Il Moderno Dissidio tra la Chiesa e l'Italia, published in 1878) he called for the separation of church and state in Italy. This was followed by "The New Italy and The Old Zealots" (La Nuova Italia ed i Vecchi Zelanti, published in 1881), another attack on the Vatican policy; and by his "Royal Vatican" (Vaticano Regio, published in 1883), in which he accuses the Vatican of selling sacred objects and declares that secularism came from the false principles accepted by the Curia. Curci's work in Naples eventually drew him to Christian Socialism. He was condemned in Rome, and in a letter to The Times (September 10, 1884), he delivered an account of his disobedience to the decrees of the Roman Congregation, stating: "I am a dutiful son of the Church who hesitates to obey an order of his mother because he does not see the maternal authority in it." Curci was expelled from the Society of Jesus and suspended from the Church. During this time, Cardinal Henry Edward Manning put his purse at Curci's disposal. He eventually accepted the decrees against him and retracted all of his statements contrary to the ideology of the Church. Curci later retired and spent the remainder of his life in Florence. A few months before his death, he was readmitted to the Jesuit Society.