Торонто Мейпл Лифс: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

қазіргі жартылай кәсіби командасы, сол аттас қазіргі кәсіби хоккей командасы. Торонто Мейпл Лифс – Торонтода, Онтарио штатында, Канадада орналасқан жоғары деңгейдегі кіші лигалық бейсбол клубы, ол 1896 жылдан 1967 жылға дейін ойнады. 1930 жылдары фермалық жүйелер енгізілгеннен кейін Мейпл Лифс көптеген үлкен лигалық бейсбол клубтарымен жұмыс келісімдері жасаса да, олар 1950 жылдары тәуелсіз клуб ретінде үлкен жетістікке қол жеткізді, сол кезде Трипл-А Халықаралық лигасында алаңдағы ең күшті команда және көрермендер саны бойынша көшбасшы болды. 1902, 1918, 1920, 1926 және 1960 жылдардағы командалар барлық уақыттағы 100 ең үздік кіші лига командасы ретінде танылды. Торонто 1968 жылдан 1976 жылға дейін кәсіби бейсболдан құр қалды, содан кейін Америка Лигасы 1977 жылғы Бас лиганың кеңейтуі арқылы Торонто Блю Джейс командасын қосты.

Бірінші клуб

Торонтоның алғашқы бейсбол ұйымы, Торонто бейсбол клубы 1885 жылы Канада лигасында ойнады, үй ойындарын Уильям Каутраның Джарвис және Уэлсли көшелерінің солтүстік-батыс бұрышында орналасқан Джарвис көшесіндегі лакросс алаңында (Ескі лакросс алаңы) өткізді. Ол маусымды үшінші орында аяқтады. Келесі жылы команда Торонто Кэнукс деп аталды және Гамильтонмен бірге Канада лигасынан шығып, алғашқы Халықаралық лигаға (сондай-ақ Халықаралық қауымдастық деп белгілі) қосылды, онда 1886 жылдан 1890 жылға дейін ойнады. Команда үшін Sunlight Park деп аталған бейсбол стадионы салынды және 1886 жылдың 22 мамырында ашылды, онда Торонто 3000 жанкүйердің алдында Рочестерді 10:3 есебімен жеңді. Торонто 1887 жылы 33 ойын жеңімпазы Эдвард Николас Каннонболл Крейннің көмегімен лига жеңімпазы атанды, ол сонымен қатар команданы .428-дік орташа көрсеткішпен ұрып-соғу бойынша жетекшілік етті (сол маусымда допты соғуларға қосымша, базаға шығулар да есептелді). Лига 1890 жылдың шілдесінде таратылды.

" Кленовый лист " қайта оралды

1895 жылы Торонто бастапқы Шығыс лигасына қайта оралды (1902 жылы А класы деп белгіленді, сол кезде Бас бейсбол лигасынан бір деңгей төмен), онда 1911 жылға дейін өнер көрсетті. Клуб 1896 жылғы маусымның бір бөлігі үшін Нью-Йорк штатының Олбани қаласына көшті, бірақ жылы Торонтода бастап, аяқтады. 1897 жылы команда үй ойындарын Торонто аралдарындағы Ханлан Пойнт стадионында өткізе бастады. Стадион мен команда Торонто паром компаниясына тиесілі болды. 1900 жылы Эд Барроу және Эд Мак, тігінші және бұрынғы бейсболшы бастаған 52 Торонто бизнесмені команданы сатып алды. Клуб Либерти-стрит және Фрейзер-авенюде жаңа стадион салды, оны Даймонд Парк деп атады. Барроудың басшылығымен «Лифс» 1902 жылы 85–42 есебімен Халықаралық лиганың жеңімпазы атанды. Команда чемпиондық маусымнан кейін сүрініп, 1905 жылы сегізінші орынға түсті. Қарызкорлар несиелерін талап етті және команданы 1908 жылдан 1922 жылға дейін, қайтыс болғанға дейін команда президенті болған Джеймс Дж. Маккаффри және 1922 жылдан 1931 жылға дейін президент болған Лоуренс «Лолл» Солман сатып алды. 1907 жылы бұрынғы бапкер Джо Келли команданың тағдырын өзгертті. Келесі маусымда «Лифс» Ханлан Пойнт стадионына оралғанда Келли «Бостон Давс» клубына шақырылды, бірақ Келли 1909 жылы клубқа қайта оралды және команданы 1912 жылы чемпионатқа жеткізді. 1909 жылдың тамызында Ханлан Пойнт стадионы өртенді, сондықтан команда маусымды Даймонд Паркте аяқтауға мәжбүр болды. 1910 жылғы маусымға дейін Ханлан Пойнтта жаңа және үлкен стадион дайын болды. Ол 1926 жылға дейін олардың үй стадионы болды. 1912 жылы кіші лига бейсболы қайта ұйымдастырылды және жаңа жоғары деңгейдегі жіктеме, Double A құрылды. 1914 жылдың 5 қыркүйегінде, Канада Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін, 19 жасар Бейб Рут «Провиденс Грейс» командасының қақпашысы ретінде «Мейпл Лифс» командасына қарсы ойын өткізді. «Бэмбино» ойынды таза жеңіспен аяқтады, «Мейпл Лифс» командасын 9:0 есебімен жеңді, бірақ ең бастысы, ол өзінің алғашқы кәсіби хоум-ранын соғып, үш ұпай жинады. Шығыс лигасы Double A деңгейіне көтеріліп, атын Халықаралық лигаға өзгертті. «Мейпл Лифс» келесі 55 жыл бойы Халықаралық лиганың мүшесі болды, ал лига 1946 жылы Triple A деңгейіне қайта жіктелді. 42 жастағы Нап Лажои және оның .380 орташа ұпай жинауы 1917 жылы «Мейпл Лифс» командасын тағы бір чемпионатқа жеткізді. Бас менеджер Дэн Хаули 1918 жылы командаға қосылды, сол жылы «Лифс» жеңімпаз атанды. 1919 жылы канадалық Муни Гибсон бас менеджер болды және бір маусымнан кейін Бас лигаға шақырылды. 1920 жылғы «Лифс» 108 ойын жеңіп, франшиза тарихындағы ең жоғары бір маусымдық жеңіс көрсеткішін – .701 құрды, бірақ «Балтимор Ориолс» командасынан екінші орынға ие болды. 1920 жылдары команда орташа есеппен маусым сайын 93 жеңіске жетті, бірақ тек бір жеңімпаз атанды. 1926 жылы «Мейпл Лифс» жаңа «Мейпл Лиф» стадионына көшті, ол келесі 42 маусымға дейін олардың үй стадионы болды және Хаулидің басшылығымен маусымды чемпионат жеңісімен аяқтады. Келесі жылы Ұлттық хоккей лигасының «Торонто Сент-Патрикс» командасы өзінің лақап атын «Мейпл Лифс» деп өзгертті. «Мейпл Лифс» 1930 жылдары жақсы өнер көрсетпеді. 1931 жылы клуб салықтар мен басқа да қарыздарды төлей алмағандықтан «Мейпл Лиф» стадионының меншік құқығы Торонто порты комиссиясына берілді. Содан кейін клуб президенті Солман қайтыс болды, ал оның орнын 1931 жылдың мамырында Джордж Оукли басты. Сол уақытта Дж. П. Бикелл команданың директорлар кеңесіне қосылды. 1932 жылғы «Мейпл Лифс» 113 ойыннан жеңіліп, жыл бойына барлығы 50 000 жанкүйерді тартты. Вице-президент және Оуклиден кейінгі екінші ірі акционер Джеймс А. Данн 1933 жылдың тамызында қайтыс болды. Бір жарқын оқиға 1934 жылы болды, команда Ик Бунның басшылығымен лига чемпионы атанды, бірақ тоғыз ойыннан кейін Жастар әлем чемпионатында жеңіліске ұшырады. Бірнеше айдан кейін, 1934 жылдың желтоқсан айында Оукли қайтыс болды.

In 1895, Toronto resurfaced in the original Eastern League (which in 1902 was designated Class A, at that time one level below Major League Baseball), where it played through 1911. The club relocated to Albany, New York for part of the 1896 season, but started and finished the year in Toronto. In 1897, the team began playing its home games on the Toronto Islands at Hanlan's Point Stadium. The stadium and the team were owned by the Toronto Ferry Company. In 1900, a group of 52 Toronto businessmen, spearheaded by Ed Barrow and Ed Mack, a tailor and former ballplayer, bought the team for The club constructed a new stadium at Liberty Street and Fraser Avenue, called Diamond Park. Led by Barrow, the Leafs won the International League pennant in 1902 with a record of 85–42. The team faltered after its championship season, falling to eighth place by 1905. Debt holders called in their loans and the team was purchased by James J. McCaffery, who served as team president from 1908 until his death in 1922, and Lawrence "Lol" Solman, president from 1922 to 1931. Former major league star Joe Kelley took the reins as manager in 1907 and the team's fortunes immediately turned around. Kelley was drafted by the Boston Doves the next season, when the Leafs returned to Hanlan's Point Stadium, but Kelley rejoined the club in 1909 and guided the team to the championship in 1912. Hanlan's Point Stadium burned down in August 1909, so the team had to finish its season back at Diamond Park. In time for the 1910 season, a new and larger stadium was ready at Hanlan's Point. It would serve as their home until 1926. In 1912, minor league baseball was reorganized and a new top level classification, Double A, was created. On Sept. 5, 1914, soon after Canada entered the First World War, a 19 year old Babe Ruth was pitching for the Providence Grays in a game against the Maple Leafs. The Bambino threw a shutout game, beating the Maple Leafs 9 0, but most notably, he hit his first professional home run to cash in three of those runs. The Eastern League moved up to Double A and changed its name to become the International League. The Maple Leafs continued as members of the International League for the next 55 years, with the league being reclassified as Triple A in 1946. 42 year old Nap Lajoie and his .380 batting average helped lead the Maple Leafs to another championship in 1917. Manager Dan Howley first joined the team in 1918, leading the Leafs to the pennant that year. Canadian Mooney Gibson became manager in 1919, and was called to the major leagues after one season. The 1920 Leafs won 108 games, and had what would be the highest single season winning percentage in the history of the franchise at .701, but finished second to the powerhouse Baltimore Orioles. Through the 1920s, the team averaged 93 wins a season, but won only one pennant. In 1926, the Maple Leafs moved to the new Maple Leaf Stadium, which would be their home for the next 42 seasons, and capped off the season with the championship, with Howley back as manager. The following year, the National Hockey League team, the Toronto St. Patricks, changed its own nickname to Maple Leafs. The Maple Leafs struggled through the 1930s, both on and off the field. In 1931, ownership of Maple Leaf Stadium passed to the Toronto Harbour Commission after the club was unable to pay taxes and other debts. Shortly after, club president Solman died, with George Oakley succeeding him in May 1931. At the same time, J. P. Bickell joined the team's board of directors. The 1932 Maple Leafs lost 113 games and only attracted 50,000 fans through the entire year. James A. Dunn, vice president and second largest shareholder after Oakley, died in August 1933. The one bright spot was 1934, when the team won the league championship under manager Ike Boone before losing the Junior World Series in nine games. A few months later, in December 1934, Oakley died.

Гардинер мен Росс Лифс-ты Торонтода қалдырады

Джордж Оуклидің қайтысынан кейін оның ұлы Клифф Оукли команда президенті болды. 1936 жылғы маусымнан кейін Оукли Торонтода бейсболдың қиын жағдайда екенін және бірдеңе өзгертілуі керек екенін жариялады. Бірнеше айдан кейін оған және бас менеджер Леманға Альбани Сенаторларының бұрынғы иесі Джо Камбриа жүгінді, ол команданы сатып алып, Нью-Йорк штатының Альбани қаласына көшіруді жоспарлаған. Алайда, биржалық брокер Перси Гардинер және Онтарионың бұрынғы лейтенант-губернаторы Уильям Дональд Росс басқаратын жергілікті инвесторлар тобы 1937 жылдың қаңтарында «Лифс» клубын Торонтода қалдыру үшін сатып алды. Оукли дереу президенттік лауазымнан бас тартып, оның орнын Уильям Дональд Росс ұлы, заңгер Дональд Г. Росс иеленді. Хоули менеджер болып қайта тағайындалды, ол бұрын үш рет: 1918, 1923–1926 және 1933 жылдары осы лауазымды атқарған. Команда көптеген қаржылық шығындарға ұшырады және алаңда үлкен жетістікке жете алмады, 1939 жылдан 1941 жылға дейінгі үш жыл ішінде жылына шамамен 60 000 билет сатып алған жанкүйерлерді тартты, осы кезеңде «Лифс» әр маусымда сегізінші орында болды. Команданы басқару құқығы Питер Кэмпбеллге берілді, ол 1949 жылы қайтыс болғанға дейін президент болып қызмет етті. «Лифс» командасының 1941 жылғы .305-тік жеңіс көрсеткіші франшиза тарихындағы ең төменгі көрсеткішті құрады. Кэмпбелл 1942 жылы «Питтсбург Пайретс» клубымен ынтымақтастық келісімін жасады, ал бір жылдан кейін команда 16 жылдан кейін алғаш рет Халықаралық лиганың чемпиондық титулын жеңіп алды. 1947 жылға қарай команда қайтадан сегізінші орынға түсті. Содан кейін Джо Зиглер бас менеджер болып тағайындалды және команданың бағын өзгертуге үлкен үлес қосты, 20 центтік хот-догтар мен жексенбілік ойындар сияқты жаңа промо-акцияларды енгізді. Зиглердің басшылығымен «Лифс» 1949 жылы 353 247 билет сату арқылы жаңа франшизалық рекорд орнатты – бұл көрсеткіш екі жыл бұрынғыдан екі есе көп, тіпті команда бесінші орында болса да. Зиглер 1951 жылғы маусымның соңында команда жаңа иелікке өткеннен кейін көп ұзамай қызметінен кетті.

Джек Кент Кук дәуірі

1951 жылдың шілдесінде Джек Кент Кук «Мейпл Лифс» клубының жаңа иесі болды және Росс ілесіп, президенттік лауазымға келді. Кук иелігінде «Лифс» IL-дің жетекші клубтарының біріне айналды, 1952 жылдан 1956 жылға дейін лигадағы көрермендер саны бойынша әрқашан көш бастады. Кук иесі болған алғашқы ойында ол стадиондағы барлық жанкүйерлерге тегін хот-дог пен сусын ұсынды. Бір апта ішінде ол Виктор Борге мен Глория ДеХейвенді арнайы қонақ ретінде шақырды. Сол аптадағы келесі ойында ол саябақтағы алғашқы 3000 әйелге Гавайиден тегін орхидея гүлдерін сыйлады. 14 жасқа дейінгі балаларға арналған опера труппасы мен тегін комикстер сол аптада жаңбырдың себебінен өтпеген келесі ойынға жоспарланған. Кук стадион бойынша ұсыныс жәшіктерін орнатты және иннингтер арасында радио арқылы музыка ойнатуды енгізді. Сондай-ақ ол келесі маусымда әйелдерді жұмысқа алуды және «Лифс» командасы бірінші дивизионға өткенге дейін бағананың үстінде қалуға міндетті флагшток күзетшісін жалдағанын хабарлады. 1951 жылдан 1960 жылға дейінгі 10 жыл ішінде «Мейпл Лифс» 3,2 миллион көрерменді тартты, ең жоғары көрсеткіш 1952 жылы 446 040 жанкүйерді құрады (плей-офф ойындары қосылғанда 500 000-нан астам адам), бұл команда турнир кестесінде төртінші орынды иеленді. Кук иесі болғаннан кейін тоғыз күн өткен соң команда алғашқы афроамерикандық ойыншылары – питчер Леон Дэй мен қақпашы Чарли Уайтпен келісімге келгенін жариялады. Кук 1952 жылғы маусымда «Сент-Луис Браунс» клубымен серіктестік туралы келісім жасады. Көңіл көтеруге баса назар аударғандықтан Кук жиі «Браунс» клубының иесі Билл Викпен салыстырылды. «Браунс» клубымен жасалған келісім тек бір маусымға созылды. Дегенмен, олардың жарқын бастауына қарамастан, көрермендер саны ешқашан 1952 жылғы көрсеткіштерге жақындамады, тіпті 1954 жылы Люк Севелл, 1956 жылы Бруно Бетцель және 1957 жылы Дикси Уокер басқарған командалар жеңіске жеткен маусымдарда да. Кливленд клубының филиалы болған 1960 жылғы «Лифс» командасы 100 ойын жеңіп, лига рекордтық 32 матчты голсыз аяқтады, бірақ көрермендер саны алдыңғы маусыммен салыстырғанда өзгермеді, онда «Лифс» сегізінші орында болған. Сондай-ақ 1960 жылы Спарки Андерсон алғаш рет командаға ортаңғы позициядағы ойыншы ретінде қосылды. Ол 1964 жылға дейін «Лифс» командасымен ойнады, содан кейін бас жаттықтырушы болды.

In July 1951, Jack Kent Cooke became the new owner of the Maple Leafs, and succeeded Ross as president. Under Cooke's ownership, the Leafs were one of the flagship franchises of the IL, leading the league in attendance every year from 1952 to 1956. In his first home game as owner, Cooke offered free hot dogs and drinks to everyone in the park. Within a week, he had brought in Victor Borge and Gloria DeHaven for guest appearances. At another game that week, he provided free orchids from Hawaii to the first 3,000 women in the park. An opera company and free comic books for children under 14 were scheduled for another game that week which was rained out. Cooke had suggestion boxes installed throughout the stadium and introduced music over the public address system between innings. He also announced he would hire female ushers for the next season and hired a flagpole sitter who was supposed to remain at the top of the pole until the Leafs made the first division. Over the 10 year span from 1951 to 1960, the Maple Leafs drew 3.2 million spectators, peaking in 1952 with 446,040 fans in attendance (which went to more than 500,000 with the playoffs included) to see a team which finished in fourth place. Nine days after Cooke became owner, the team announced it had signed its first African American players, pitcher Leon Day and catcher Charlie White. Cooke negotiated an affiliation with the St. Louis Browns for the 1952 season. With his focus on entertainment, Cooke had often been compared to Browns' owner Bill Veeck. The arrangement with the Browns lasted only one season. However, despite their strong start, attendance never again came close to matching the 1952 numbers, even with pennant winning seasons under managers Luke Sewell in 1954, Bruno Betzel in 1956, and Dixie Walker in 1957. The pennant winning 1960 Leafs, a Cleveland affiliate, won 100 games with a league record 32 shutouts under manager Mel McGaha, but attendance figures were flat from the previous season, when the Leafs had finished in eighth place. It was also in 1960 that Sparky Anderson first joined the team as a middle infielder. He went on to play with the Leafs until 1964 when he became manager.

Соңғы жылдар

1961 жылы Кук Канададан АҚШ азаматы болу үшін кетіп, Гарри Кимберді клуб президенті етіп тағайындады. Кук 1964 жылғы қаңтарда команданы Роберт Л. Хантер мен Сэм Старр басқаратын консорциумға 50 000 долларға сатты. Бұрынғы әріптес иесі Гардинер «Лифс» клубына директор ретінде қайта оралды. Хантер мен Старр «Торонто (Community) Baseball Ltd.» акцияларын сату арқылы қоғамдық меншікке ие болу науқанын бастады, бірақ қызығушылық аз болды. 1965 жылы «Бостон Ред Сокс» бас клубқа айналып, тағы бір болашақ Бейсбол Даңқының жаттықтырушысы Дик Уильямс Андерсонның орнына «Лифс» командасын басқарды. Уильямс оларды 1965 және 1966 жылдары екі рет Губернаторлар кубогын жеңіп алды. Чемпионаттық маусымға қарамастан, 1965 жылы «Лифс» 168 000 доллар зиян шекті. Гардинер 100 000 долларлық тапшылықты жабу үшін жеке чегін жазды, ал қалған соманы директорлар кеңесінің басқа мүшелері төледі. Сонымен қатар, «Мейпл Лиф» стадионының тозуы, үлкен лига ойындарының теледидарда үнемі көрсетілуі және басқа факторлар 1967 жылы келушілер санын 67 216-ға дейін төмендетті. Хантердің сөзіне сүйенсек, команда Торонтодағы соңғы төрт маусымында шамамен 500 000 доллар жоғалтты. 1967 жылғы 17 қазанда Халықаралық лига директорлары «Мейпл Лифс» франшизасын Луисвиллге (Кентукки штаты) көшіруге келісім берді, онда команда 1968 жылдан бастап «Луисвилл Колонлс» деп аталды. Тек бес маусымнан кейін клуб 1973 жылы Род-Айленд штатының Паутукет қаласына көшіп, 2020 жылғы маусымға дейін «Паутукет Ред Сокс» ретінде жұмыс істеді, содан кейін 2021 жылғы маусымда «Вустер Ред Сокс» болып, Массачусетс штатының Вустер қаласына көшті. Команданың бейсбол стадионы 1968 жылы бұзылды. 1969 жылы, «Трипл Эй Лифс» командасы таратылғаннан кейін, жаңа «Торонто Мейпл Лифс» командасы Кристи Питс паркіндегі тағы бір алаңшадағы Онтарио провинциялық Бейсбол лигасына қатысатын әуесқой команда ретінде ойынға түсті. Бас лига бейсболы 1977 жылы «Торонто Блю Джейс» командасымен қалаға келесі кеңейтім толқынымен келді.

Чемпионаттар

Торонто Шығыс лигасы/Халықаралық лигасының байрағын 12 рет жеңіп алды: 1887, 1902, 1907, 1912, 1917, 1918, 1926, 1943, 1954, 1956, 1957 және 1960 жылдары. Команда Губернаторлар кубогын төрт рет жеңіп алды: 1934, 1960, 1965 және 1966 жылдары (1943, 1955, 1956, 1958 жылдары финалист болды), ал 1907 және 1926 жылдары Жастар арасындағы әлем чемпионатын жеңіп алды (1917, 1934 және 1960 жылдары финалист болды).