Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық жазушы
Бейсбол ойыншысы
American writer
the baseball player
Шарлотта Армстронг Леви (2 мамыр 1905 жыл - 18 шілде 1969 жыл) – американдық жазушы. Шарлотта Армстронг және Джо Валентайн аттарымен ол 29 роман, сондай-ақ әңгімелер, пьесалар және сценарийлер жазды. Бұған қоса, ол "Нью-Йоркер" журналында жұмыс істеді, онда тек үш өлеңін жариялады.
Charlotte Armstrong Lewi (May 2, 1905 – July 18, 1969) was an American writer. Under the names Charlotte Armstrong and Jo Valentine she wrote 29 novels, as well as short stories, plays, and screenplays. Additionally, she worked for the New Yorker magazine, publishing only three poems for them.
Жеке өмір
Шарлотта Армстронг 1905 жылдың 2 мамырында Мичиган штатының Вулкан қаласында дүниеге келді. Ол тау-кен инженері Фрэнк Холл Армстронг пен Клара Паско Армстронгтың қызы болған. 16 жасқа толғаннан кейін 1921 жылдың маусымында Мичиган штатының Вулкан қаласындағы Вулкан орта мектебін бітірді. Ол 1921-1922 жылдары Иллинойс штатының Лейк-Форест қаласындағы Ферри Холлдың кіші колледж бағдарламасында бір жыл оқыды, сол кезде ол «Ferry Tales» студенттік басылымының редакторы қызметін атқарды. Ол Висконсин университетінде екі жыл оқыды және 1925 жылы Барнард колледжінен бакалавр дәрежесін алды. «The New York Times» газетінде жұмыс істеген кезінде ол Джозеф (Джек) Левимен танысып, 1928 жылы оған тұрмысқа шықты. Олардың бір қызы мен екі ұлы болды.
Born as Charlotte Armstrong on May 2, 1905 in Vulcan, Michigan. She was the daughter of mining engineer Frank Hall Armstrong and Clara Pascoe Armstrong. She graduated from Vulcan High School in Vulcan, Michigan in June 1921 just after she turned 16 years old. She attended the junior college program at Ferry Hall in Lake Forest, Illinois, for one year (1921–1922), during which time she served as editor of the student publication, Ferry Tales. She attended the University of Wisconsin for two years and received a Bachelor of Arts degree from Barnard College in 1925. During her time at The New York Times, she met Joseph (Jack) Lewi, whom she married in 1928. She had a daughter and two sons.
Мансап
Армстронгтың жарияланымдары көбінесе екі бағыттың бірімен дамыды. Оның барлық романдары Coward Mccan баспасында жарық көрді, тіпті автор қайтыс болғаннан кейін жарық көрген "The Protege" романы да осы баспадан шықты. Бірақ Армстронгтың әңгімелері журналдарда жарияланды. Осы әңгімелердің көп бөлігі "Ellery Queen's Mystery Magazine" журналында, ал кейбіреулері "The Saturday Evening Post" және "Argosy" журналдарында жарық көрді. 1952 жылдың қыркүйегінде Армстронгтың фантастикалық повесі "Three Day Magic" (1948) "The Magazine of Fantasy and Science Fiction" журналында толық нұсқада жарияланды. Осы толық нұсқа 1979 жылы Мартин Гринберг, Джозеф Оландер және Чарльз Г. Воудың "Сырлы көріністер" антологиясында қайта басылды. Редакторлар кіріспеде бұл "қуатты және көбіне ұмытылған повесть" екенін, сондай-ақ, белгілі детектив жазушысы "күшті сюжетімен және стильімен танымал болғанымен, оның юмор мен стильде де сол деңгейде танылуға мүмкіндігі болған" деп атап өтті.
Armstrong's publications generally followed one of two tracks. All of her novels were published by Coward Mccan, even The Protege, which was published posthumously. Armstrong's short stories, however, were published in magazines. Most of these stories were published in Ellery Queen's Mystery Magazine, but some others were published in The Saturday Evening Post and Argosy magazine. In September 1952, Armstrong's fantasy novella, Three Day Magic (1948) was published in longer form in The Magazine of Fantasy and Science Fiction. The long version was reprinted in the 1979 anthology, Mysterious Visions, by Martin H. Greenberg, Joseph Olander, and Charles G. Waugh. The editors remarked in their introduction that it was a "powerful and almost forgotten novella" that demonstrated that, although the well known mystery writer was "most famous for suspense and style," she could have "become equally famous for humor and style."
Стиль және тақырыптар
1939 жылы, Массачусетс штатының Кейп-Код аймағында тұрған Шарлотта Армстронг «The Happiest Days» және «Ring Around Elizabeth» пьесаларымен жазушылық жолын бастады. Екеуі де Бродвей сахнасына шықты, бірақ «Бақытты күндер» сәтсіз болды, ал «Элизабеттің айналасында» да үлкен жетістікке жете алмады. Бұл сәтсіздік Армстронгты 1942 жылғы «Бейіріңіз, Мак Дафф!», 1943 жылғы «Сырлы әпкелердің ісі» және 1945 жылғы «Бәласыз гүл» – детектив Макдугал Даффты басты рөлде сомдайтын трилогияға көшуге итермеледі. «Күдікті» романымен ол жанрда сәтті оңтайластырылып, мансабына серпіліс берді, көп ұзамай ол тұрмыстық триллердің алға қойған қызметкері ретінде танылды. Кейін «Жұмақ туралы әңгіме» фильміне бейімделген Шарлотта Армстронгтың 1951 жылғы «Дұшпан» романы оның осы жанрдағы жұмысының көрнекті үлгісі болып табылады. Армстронгтың «Дұшпан» сияқты көптеген романдарында жасырын саяси аллегориялар кездеседі. Осы туындыларда кейіпкерлер құпияны ашу үшін топтасады. Көпшілік көбінесе алғашқы ұсынылған түсіндірмеге ден қойып, кез келген қайшылықтарды елемейді. Сонымен бірге, америкалық институттардағы коммунистік идеологияның күшеюі және кеңес тыңшыларының енуі Маккарти дәуірін бастады. Осы кезеңде жүздеген америкалықтар коммунист немесе коммунистермен байланыста болды деген айып тағылды, олардың кейбіреулері күмәнді және көбінесе асыра сілтеулер негізінде айыпталды, бұл кейде олардың мансабын қиратып, жұмыссыздыққа әкелді. «Дұшпан» романында бұқаралық билік үстемдік танытады, адамдар дәлелдерді назарға алмайды, бұл сол кездегі саясатта басым болған Маккартизмге ұқсас. Маккартизмнің осы элементтері оның 1951 жылғы «Жамандық» романында да бар, ол Рой Бейкердің режиссерлігімен «Қағауға асықпа» фильміне бейімделді.
In 1939, while living in Cape Cod, Massachusetts, Charlotte Armstrong began her career as a writer with the plays The Happiest Days and Ring Around Elizabeth. Both made it to Broadway, but The Happiest Days flopped, and Ring Around Elizabeth did not perform well either. This lack of success prompted Armstrong to shift to mystery fiction with Lay On, Mac Duff! (1942), The Case of the Weird Sisters (1943) and The Innocent Flower (1945), a trilogy featuring detective MacDougal Duff. Her successful entrance into suspense with The Unsuspected was a boost to her career, and soon she was recognized as pioneer of domestic suspense. Later adapted into the film Talk About a Stranger, Charlotte Armstrong's 1951 novel The Enemy is a good example of Armstrong work in the genre. Many of Armstrong's novels, such as The Enemy, also include hidden political allegories. In these stories, characters group into mobs to try to solve the mysteries. Mobs tend to jump to the first proposed conclusion, and in the process ignore any contradictions. Around the same time, fear of Communist influence in American institutions and the infiltration of Soviet spies started the McCarthy era. During this time, hundreds of Americans were accused of being communist or working with communists, some of them on questionable and exaggerated evidence, leading to sometimes undeservedly destroyed careers and unemployment. In The Enemy, mob rule is prevalent as people ignored evidence, paralleling McCarthyism as it dominated politics at the time. These elements of McCarthyism are also present in her 1951 novel Mischief, which was adapted into the film Don't Bother to Knock, directed by Roy Baker.
Мұра
Оның еңбегін мойындау үшін Армстронг көшіп барған және Калифорния штатының Глендейл қаласында өмірінің соңына дейін тұрған үйі "Шарлотта Армстронг үйі" деп аталды. 1965 жылы Говард Готлиб мұрағаттық зерттеу орталығы Армстронгқа хабарласып, оның барлық туындыларын сақтауды сұрады. Армстронг оған келісім берді, енді Готлиб орталығы Армстронгтың кез келген еңбегін табу үшін ең қолайлы орын болып табылады. Сонымен қатар, шамамен 1956 жылы Армстронг пен оның отбасы оның және олардың отбасы туралы материалдардан "Шарлотта Армстронг, есте қалған шебер әңгімеші" атты жинақ құрастырды. Армстронг ерте қайтыс болғандықтан, өзінің өмірбаянын аяқтауға үлкермеді, бірақ 2008 жылы Рик Сайперт Армстронгтың жеке және кәсіби өмірін баяндайтын "Күдіктің құндылығы: Шарлотта Армстронгтың өмірі мен туындылары" атты өмірбаянын жазды. Бұған қоса, Mysterious Press Армстронгтың 13 романын электрондық кітаптар түрінде қолжетімді етті.
In recognition of her work, the house which Armstrong moved to and lived in until death in Glendale, California, became known as the "Charlotte Armstrong House." In 1965, the Howard Gotlieb Archival Research Center reached out to Armstrong and requested to be the repository of all of her works. Armstrong obliged and now the Gotlieb Center serves as the best body for retrieving any of Armstrong's works. Furthermore, around 1956, Armstrong and her family put together a collection of works about her and her family, titled, Charlotte Armstrong, A Master Storyteller Remembered. It seems Armstrong was not able to finish her own autobiography due to her early passing, but in 2008, Rick Cypert authored a biography of Armstrong which dictated her personal and professional life titled The Virtue of Suspense: The Life and Works of Charlotte Armstrong. Additionally, Mysterious Press made 13 of Armstrong's novels accessible by e book.
Марапаттар
1957 жылы Армстронг өзінің «Удың бір тамшысы» романы үшін Америка құпия жазушыларының Эдгар сыйлығын алды. Ол «The Gift Shop» (1966) және «Lemon in the Basket» (1967) романдарымен тағы екі рет Эдгар сыйлығына ұсынылды. Оның «Ellery Queen’s Mystery Magazine» журналында жарияланған үш әңгімесі – «And Already Lost» (1957), «The Case for Miss Peacock» (1965) және «The Splintered Monday» (1966) – Эдгар сыйлығына үміткер болды.
In 1957, Armstrong received an Edgar Award from the Mystery Writers of America for her novel A Dram of Poison. She wrote two other Edgar nominated novels: The Gift Shop (1966) and Lemon in the Basket (1967). Three of her short stories, all published in Ellery Queen's Mystery Magazine, were nominated for Edgars: "And Already Lost" (1957), "The Case for Miss Peacock" (1965), and "The Splintered Monday" (1966).