Кіріспе

Портленд, Орегон қаласындағы Сент-Джонс ауданы солтүстік-шығыстан Колумбия өзенімен, солтүстік-батыстан Уилламет өзенімен, оңтүстік-шығыстан Солтүстік Портленд теміржол кесімімен және оңтүстік-батыстан Кафедральдық парктан бөліп тұратын бірнеше көшелермен, аталғанда Солтүстік Иванхоу көшесімен шектеседі.

Тарих

Тарихшы Ева Эмери Дай, Льюис және Кларк экспедициясының түпнұсқалық күнделіктерін қарап отырып, Уильям Кларктың бір түнге Кафедральдік саябақтың қазіргі орнында, жергілікті американдықтардың қонысының жанында лагерь құрғанын анықтады. Сент-Джонс қоныс аударушылардың бірі Джеймс Джонның құрметіне аталған. Ол 1841 жылы Миссури штатының Вестпорт қаласынан Тынық мұхитының Солтүстік-Батысына сапар жасады. Оның алғашқы тұрағы Орегон штатының Линнтон қаласында болды, ал өзеннің арғы жағына 1844 жылға дейін көшпеді. Джон қоныстанғаннан кейін бес жыл өткен соң, шамамен 12 отбасы жақын жердегі жерге талап етті. 1865 жылы Джон жерінің бір бөлігін өлшеп, қала құру үшін сегіз блокқа бөлді. 1870 және 1876 жылдары қосымша блоктар қосылды. Джон достарына мұқтаж болғанда жерінен кішкентай участақтарды сыйлық ретінде беріп отыратын. Өлімінен кейін Джеймс Джон қалған жеке мүлкін Сент-Джонс қалашығына мектеп салу үшін қалдырды. Джонның тілегі бойынша, барлық діни ұстанымдарына қарамастан балалар бірге оқып, азаматтық белсенділік маңыздылығын баса көрсететін білім алуы керек еді. Джон барлық мүлкін сату арқылы алдымен өзінің жерлеу рәсімі мен аза тұту рәсіміне, ал қалған қаражатты жаңа мектеп салуға жұмсауды өтінді. Б. О. Северанс Мейн штатынан 1860 жылдардың соңында Сент-Джонста арақ айдау зауытын салды, ол қаладағы алғашқы өнеркәсіптік кәсіпорынға айналды. Банкротқа түскеннен кейін ғимарат сатылып, қант саудасы үшін бөшке жасау зауытына айналдырылды. Қаптар қант тасымалдау үшін кеңінен қолданыла бастағаннан кейін, бөшке зауыты бизнестен шығуға мәжбүр болды. Ғимарат тағы да сатылды, бұл жолы Central Lumber Company компаниясына. Ғимарат салынысымен иелері ауысты, ал өндіріс тоқтап қалды. Зауыт сәтті жұмыс істеді, бірақ зауыттың қаржыгерлері ағаш өндірісін тұрақты деңгейде ұстап тұра алмады. 1902 жылы Орегон теміржолы және кеме жүргізу компаниясы порты бойында жаңа желі салды. Теміржол аяқталғаннан кейін бірнеше кәсіпорындар Сент-Джонсқа жиналды, алғашқысы Портленд өндіріс зауыты болды. Сент-Джонс 1902 жылдың 5 қаңтарында Орегон штатының заң шығарушы органымен ресми түрде муниципалитет ретінде танылды. Шағын қаласын құруға атсалысқан алғашқы тұрғындар жаңа мектеп округін құрды және округ сотына мақұлдау үшін дауыс беруді сұрады. 1904 жылы Сент-Джонс азаматтық жақсарту лигасы құрылды, ол жаңа қаланың Уиламет өзенінің бойындағы жақсырақ дамыған жерлерге жете алуына көмектесуді мақсат етті. Қала құрылғаннан кейін шамамен екі жыл бойы көшелерге ат қойылмады және үйлерге нөмір берілмеді, бұл пошта қызметін мүмкінсіз етті. Сент-Джонсты Альбина және Портлендке байланыстыратын электр трамвай желісі 1902 жылы Университет паркі сауда кеңесімен құрылуына рұқсат сұрады. Егер жолаушылар түбегейге баруды қаласа, олар Киллингсворт және Уильямс көшелерінде бу трамвайына отыруға мәжбүр болды. Желіні электрлендіру жұмыстары 1902 жылдың маусым айында басталды. Сент-Джонс кеме жасау зауыты 1904 жылы 10 000 АҚШ доллары капиталмен құрылды. Сент-Джонс кітапханасы 1907 жылы, қауымдастықта оқу бөлмесіне ұзақ жылдар бойы қызығушылық танытқаннан кейін ашылды. Т. Ж. Монахан кітапхана салынып жатқанда кітапхана комитетінің төрағасы болды. Құрылысы аяқталғаннан кейін Портленд кітапханасы жаңа ғимаратқа 200 кітап сыйға тартты.

Саясат және заңдар

1903 жылдың 18 наурызында қалада алғашқы сайлау өтті. Қала тұңғыш мэрі ретінде телеграф операторы Чарльз А. Кукты сайлады. 134 азамат дауыс берген сайлау учаскесі ретінде жылжымайтын мүлік кеңсесі пайдаланылды. Қала құрылған кездегі халқы шамамен 250-600 адамды құрады. Екі жылдың ішінде халық саны 2000 адамға дейін өсті. 1903 жылы Сент-Джонс қалалық кеңесі би залдарына күніне 10 доллар салық салу туралы қаулыны бекітті, бұл қала шегінде мұндай бизнесті ашуды дерлік мүмкін емес етті. Қала кеңесшілері мен қала әкімі Чарльз А. Кук мұны қаланың әдеп-сақталғандығын сақтаудың бір жолы деп қарады. Осыған орай, қалалық кеңес құмар ойыншылар мен қатты ішімдіктерді қаладан шығаруға уәде бергеніне қарамастан, салонға лицензия беруден бас тартты. 1904 жылы азаматтар Сент-Джонс қалалық кеңесіне қала шегінде малдың еркін жүруін реттеу туралы петиция жасады, мақсаты шағын бақшаларды бүлінуден қорғау болды. 1906 жылы қала әкімі Фред В. Валентин өзін даулы шешіммен пошта бастығы етіп тағайындады, соның салдарынан көп жылдар бойы бұл қызметті ресми емес түрде атқарған А. С. Кларкты қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Оған пошта бөлімінің басшысының орынбасары лауазымы ұсынылды, бірақ ол бас тартты. Валентиннің өзін-өзі тағайындауынан кейін бірнеше апта өткен соң, ол импичмент қаупінен қорғану үшін мэрліктен кетті. Б. В. Хинман Валентиннің орнына қосымша сайлауда таңдалды. 1915 жылы Сент-Джонс тұрғындары өздерінің жарғысынан бас тартып, 1891 жылы Альбинаны қосып алғаннан бері көршілес Портленд қаласымен бірігуге шешім қабылдады.

Сент-Джонс қалалық әкімдігі

1905 жылы Сент-Джонс қалалық кеңесі жаңа қалалық ғимарат салуды жоспарлап отырды. 1906 жылдың қаңтар айында қаржылық қиындықтар кезінде қалада жаңа муниципалды ғимарат салуға ниеттенген жерді сату қаупі туды. Жер Чарльз Олхаустан 3500 долларға сатып алынған. Қаңтар айына дейін, төлем мерзіміне бір ай қалғанда, кеңес тек 200 доллар ғана төлеген. Бұл М. Л. Холбрукты 2000 доллар, ал В. М. Киллингсвортты жобаны жүзеге асыру үшін тағы 1000 доллар төлеуге мәжбүр етті, олар уақытында қайтарылады деген уәдемен. Қалалық кеңестің бір мүшесі, қала әкімшілігінің ұсынысына қатысты өте қарсы болды, ол С. С. Нортон еді. Ол кеңес халықты әдейі шатастырып, олардың еркіне қарсы әрекет етіп отыр деп мәлімдеді. Нортон жаңа қалалық ғимаратты салу үшін ұсынылған 10 000 доллар – ойдан шығарылған сан екенін айтты. Ақырында, Youngferdorf & Son компаниясына 7953 долларлық келісімшарт берілді. Олар іргетастың, сыртқы және ішкі қабырғалардың, шатырдың, газ құбырларының және қара еденнің құрылысына жауапты болды. Қалалық ғимараттың құрылысы 1906 жылдың қараша және желтоқсан айларында екі айдың ішінде аяқталуы тиіс еді. Бірақ Youngferdorf & Son компаниясы мерзімге үлкермеді, сондықтан қала әкімшілігі бұл іске араласып, құрылысты өз бақылауына алды. Подрядшыларға тек 2000 доллар төленді, ал ғимаратта 800 долларлық жұмыс орындалмады. Бұл кеңес мүшесі Нортонды алаңдатты, ол «конспирация» бар екенін айтты және оның мән-жайын анықтауға үміттенеді. С. С. Нортон қала тіркеушісі Торндэйкке ғимарат құрылысына асыққандық себебін сұрады. Ол және қалалық прокурор Грин, сондай-ақ кеңесші В. Х. Кинг Нортонның негізсіз ойға беріліп жатқанына сенді. Ғимараттың архитекторы В. В. Гудрич кеңеске жазған хатында келісімшарттың ауа райының нашарлауы және тасымалдаудың сәтсіздігіне байланысты аяқталмағанын түсіндірді. Ақырында, Нортон мер Хинманның қолдауын алды, ол келісімшартты Youngferdorf & Son компаниясына қайтаруды бұйырды. Бір аптадан кейін архитектор қайтыс болды. Оның ұлы жобаны қабылдап, Нортон мен жобадан шаршаған басқа да кеңес мүшелерімен жұмыс істеді. Қалалық кеңестің алғашқы отырысында Гудрич кеңес мүшелерінің «қалалық ғимараттағы материалдың сапасы нашар» деген мәлімдемелерін жоққа шығарды. Нортон мен Хьюит Гудричтің мәлімдемесін жалған деп атады және оны хаттамаға енгізуге қарсы болды. Ғимарат 1907 жылдың 1 шілдесіне дейін аяқталып, пайдалануға берілуі тиіс еді. Екі қабатты, бетон іргетасты кірпіштен салынған ғимараттың бірінші қабатында қала әкімі, қала тіркеушісі, қала прокуроры, полиция бастығы және өрт сөндіру бөлімі, сондай-ақ спорт залы мен құжаттар сақтау бөлмесі орналасқан. Екінші қабатта кеңес палатасы және комитеттер мен сот отырыстары үшін кішігірім бөлмелер болды.

Ұрпақ пен мәдениет

1910 жылдың ақпанында Портленд өндіріс зауытында өрт шығарды деген айыппен индус жұмысшысы тұтқындалды, бұл компанияға 100 000 АҚШ доллары көлемінде шығын келтірді. Бұл ақ түсті адамдар мен көптеген үнді иммигранттары арасындағы шиеленісті күшейтті. Ақ жұмысшылар өз жұмыс орындарының төмен құнмен қамтамасыз етілген жұмыс күшімен қысымға ұшырап жатыр деп сезінді. Бірақ зауыт иелері ақ жұмысшылар үнді жұмысшыларының төмен жалақыға келісетін жұмысын істеуге келіспейтінін мәлімдеді. 1910 жылдың 21 наурызында ақ жұмысшы үнді жұмысшысына сыра шашығаннан кейін тәртіпсіздіктер орын алды. "Орегониан" газеті хабарлағандай, бірден салонның сыртында халық жиналды. Одан кейін бұл топ үнді иммигранттарының үйлеріне шабуыл жасап, оларды үйден қуды. Бір жағдайда үнді адамын екі қабаттан төмен лақтырып жіберді. Түскенде оның тобығы сынды. Басқаларын көшеде зорлықпен ұрып-сапалап, трамвайға отырғызып Портлендке жіберді. Олардың үйлері тоналып, қиратылды. Халықтың ішінде қаланың белгілі тұлғалары, соның ішінде полиция қызметкері Г.У. Данбар да болды. Сент-Джонс тарихи тұрғыдан жұмысшы табының ауданы болып келген. Ол әртүрлі тұрғындарымен және бірте-бірте өзгеріп келе жатқан сыртқы түрімен танымал. 2019 жылғы АҚШ халық санағы бюросының есебіне сәйкес, Сент-Джонстың 97203 индексі (басқа аудандармен ортақ) Портлендтің жалпы құрамының 71% құрайтын испандық емес ақ тұрғындардың шамамен 63% құрайды. Бұл ақ, қара, испандық, азиялық, американдық және Тынық мұхиты аралдарының тұрғындары бар қауымдастық және қаланың ең әртүрлі аудандарының бірі саналады. 97203 индексіндегі тұрғындардың 23,5% (Сент-Джонс және Солтүстік Портлендтегі басқа аудандарды қоса алғанда) кедейлік шегінде немесе одан төмен деңгейде өмір сүреді, бұл аудан қаланың ең кедей аудандарының бірі. 2010 жылдардан бері Портлендте көптеген жаңа құрылыстар жүргізілді және Сент-Джонс Портлендтің ең қарқынды дамып жатқан бөліктерінің бірі болып табылады. Солтүстік Портлендтің көптеген тұрғындары тұрмыс құнының өсуіне байланысты қоныс аударумен күресуде.

Көлік

Орегон темір жолы және кеме жүргізу компаниясы (O. R. & N.) 1901 жылғы мамыр айында Орегон штатының Сент-Джонс қаласына жаңа жобаны бағалау мақсатында сараптамалар жіберді. Сол кезде қала бірнеше фермалары мен аздаған жолдары бар, ресми құрылмаған елді мекен болатын. Бұл аймақтағы алғашқы темір жол құрылысы, және Сент-Джонс маңында пайда болған бірнеше өнеркәсіпке тауар тасымалдау мақсатында жоспарланған. 5,5 шақырымдық темір жол учаскесі үшін Джон Моктың Swan Island маңындағы және Портленд университетінің айналасындағы жері таңдалды. O. R. & N. Небраска штатындағы Kilpatrick Bros. & Collins фирмасымен қосалқы шарт жасасты. Құрылысы 1902 жылы аяқталды. Солтүстік Альбинадан Сент-Джонсқа дейінгі қалалық және қала маңындағы теміржол компаниясының желісін кеңейту туралы хабарланды. Компания Ockley Green станциясында тоқтайтын, ал электромобильдер Альбинаға және соңында Портлендке баратын екі рельсті бу пойыздарын іске қосты. 1903 жылғы шілдеде Сент-Джонс теміржол компаниясы Сент-Джонстан Солтүстік Альбинаға электрлі трамвай желісін салуды жариялады. Бір жыл бұрын Портлендтің қалалық және қала маңындағы теміржол компаниясы Сент-Джонсқа дейінгі жолаушылар желісін электрлендірді. Бұрын қала Портлендтен біршама оқшауланған еді. Бумен жүретін жолаушылар вагондары бар еді, бірақ маршрут қиын және тиімсіз болды. Трамвай іске қосылғаннан кейін ауылға саяхат уақыты қысқарды, ал келесі жылдары халық саны мен өнеркәсіптердің саны тұрақты түрде өсті. Электр желісін салушы компанияның басшысы Фрэнсис И. МакКенна Университет паркінің көрнекті азаматы және «Сұлу қала» қозғалысына қатысты. МакКенна жылжымайтын мүлік сатудан байлық жинады, бірақ өзінің қауымын жақсартатын кез келген салаға белсенді түрде кірісті. Портлендке тікелей қатынас әлі де болмады, себебі жолаушылар Альбинадағы Piedmont Junction-да ауысуы керек еді. Сент-Джонс коммерциялық қауымдастығы Портленд консолидацияланған теміржол компаниясына Сент-Джонсқа ауысымсыз желі орнатуды және 1905 жылғы ақпан айында кестеге жиырма минуттық интервал қосуды өтінді. Бірнеше аптадан кейін трамвай басқарушысы қауымдастыққа Портлендке ауысымсыз жаңа қызмет көрсету желісінің ашылуы туралы хат жазды. Мамыр айында қауымдастықтың талаптарының жартысы ғана қанағаттандырылатыны белгілі болды, өйткені Портленд консолидацияланған теміржол компаниясы бұрынғы отыз минуттық кестесін сақтап қалды. Бұл өзгеріс өте қажет болды, өйткені Льюис және Кларк жүз жылдығына арналған көрмеге қалаға көптеген келушілерді әкелуі күтілді. 1911 жылы Сент-Джонс қаласының мэрі Киндел К. Коучтың басшылығымен инфрақұрылымды дамытуға бес бұрынғыдан да көп қаражат жұмсалды. Әрбір тұрғынға 50 доллардан астам қаражат көшелер мен тротуарларды жабуға, сондай-ақ, кәріз жүйесін салуға жұмсалды. Осы мақсатта қала әкімшілігі бизнеске жұмыс күшін арттыруды ұсынды, нәтижесінде көбірек адамдар салық төлеп, үй сатып алып, жергілікті дүкендерде ақша жұмсады. Бұл тиімді болды, өйткені жағалауға жақын орналасқан Портленд жүнді фабрикасы жалпы жалақысын айына 7500 доллардан 15000 долларға дейін арттырды және күндізгі және түнгі ауысымдарда 300 жұмысшыны жұмысқа алды. Қаладағы ең табысты екінші жалақы компаниясы Сент-Джонс ағаш өңдеу компаниясы болды, ол жұмысшыларына айына 14000 доллар төледі, кейде олар сұранысқа сай болу үшін қосымша жұмыс істеуге мәжбүр болды.

Мемлекеттік мектептер

Сент-Джонс ауданындағы мемлекеттік мектептер Портленд мемлекеттік мектептері жүйесіне кіреді, оларға Рузвельт жоғары мектебі, Джордж орта мектебі, Ситон бастауыш мектебі және Джеймс Джон бастауыш мектебі жатады. Бұл аудан Фоббион мектебі және Джефферсон жоғары мектебімен де қамтамасыз етілген. Ауданның ең солтүстік ұшы Скаппус мектеп округінің құрамында, бірақ сол аймақта тұрғын үйлер жоқ.

Өнеркәсіп

Сент-Джонстың қалалық бизнес орталығы негізінен бутик дүкендерінен және жеке меншіктегі, дербес басқарылатын мейрамханалардан құралған, олардың ішінде екі театр-паб бар. Ауданның солтүстік бөлігі кең өнеркәсіптік ландшафтқа айналады, онда қоймалар, тұрақ алаңдары, жүк және тасымалдау объектілері орналасқан, соның ішінде Портленд портының 11 шақырымдық Ривергейт индустриялық аймағы да бар.

Табиғи аумақтар

Сент-Джонс және Солтүстік Портленд табиғи ортаға жақын орналасқандығымен белгілі. Сент-Джонста көптеген саябақтар мен табиғи аймақтар бар, оның ішінде Пирс паркі, Колумбия шатқалы, Келли Пойнт паркі (1984), Пирс паркі (1959), Смит және Байби ылғалды жерлерінің табиғи аймағы (1961), сондай-ақ Кафедральдық парк маңындағы Кафедральдық парк пен Балтимор ормандарының жанында және Орман паркі өзеннен дәл қарсы жағында орналасқан. Сент-Джонсқа кіре бергенде, жолдың ортасында көзге түсетін "Жарым аралға қош келдіңіз, Табиғатқа қақпа" деген табель орнатылған. Аққабақ бүркіттер мен басқа да жыртқыш құстарды көру жиі кездеседі.