Британ империясының сауда заңдарын қатаң түрде сақтамау саясаты – "ыстық көңілділік". Колониялардың экономикалық өсіміне ықпал еткен бұл саясат 1763 жылға дейін сақталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сауда заңдарын қатаң орындаудан аулақ болу саясаты
Policy of avoiding strict enforcement of trade laws
Америка тарихында, «зейіндікпен қарау» саясаты – британдық тәждің парламенттік заңдарды, әсіресе сауда заңдарын қатаң орындаудан аулақ болу саясаты еді. Бұл саясат британдық колониялар үкіметке адал болғанда және ана елі, Англияның экономикалық өсуіне үлес қосса, сақталды. 1707 жылғы Одақ актісінен кейін бұл Ұлыбританияға да қатысты. Бұл терминді алғаш рет 1775 жылы Эдмунд Берк қолданды. XVII ғасырдың соңына дейін Англияда меркантилистік идеялар күш алып, сауда саясатына жалпы бағыт берді, осы мақсатта бірқатар Навигациялық актілер қабылданды. 1689 жылы Жаңа Англияның орталықтандырылған үстемдігінің құлауынан бастап 1763 жылға дейін «зейіндікпен қарау» саясаты қолданылды. Содан кейін Ұлыбритания отарлық заң шығарушы органдарда қабылданған заңдардың күшіне енуіне тыйым салуды қамтитын қатаң ережелерді және тікелей басқаруды енгізуге тырысты. Бұл әрине Америка революциялық соғысына әкелді. Андростың қызметтен алынуынан кейін колониялар Англиядан белгілі бір шекаралармен оқшауланған жергілікті басқару органдарының бейресми жағдайына оралу мүмкіндігіне ие болды. Бұл саясатты кейінірек Роберт Уолпол 1721 жылы Қазынашылық лорды-комиссары лауазымына тағайындалғаннан кейін және Томас Пелхам Холлс, Ньюкаслдың 1-ші герцогымен бірлесіп ресмилендірді. Салық түсімдерін арттыру мақсатында Уолпол сауда заңдарын жеңілдетіп, реттеуді азайтты, өйткені «колонияларға ешқандай шектеу қойылмаса, олар гүлденеді» деп есептеді. Уолпол Оливер Кромвель мен II Карл тұсында қабылданған Навигациялық актілерді орындауға сенбеді. Бұл актілер Англия мен оның колониялары арасындағы тауар саудасын ағылшын кемелерімен жүзеге асыруды талап етті, бұл меркантилизмнің жалпы экономикалық стратегиясының бір бөлігі болды. Бұл саясат Эдмунд Берктің 1775 жылғы 22 наурызда Палаталар палатасында сөйлеген «Америкамен келісу туралы» сөзінде атаусыз қалды. Сөйлеуде «ақылды және пайдалы зейіндікпен» үлкен коммерциялық жетістікке жеткен Британдық Американың басқаруы мақталды:
In American history, salutary neglect was the 18th century policy of the British Crown of avoiding the strict enforcement of parliamentary laws, especially trade laws, as long as British colonies remained loyal to the government and contributed to the economic growth of their parent country, England and then, after the Acts of Union 1707, Great Britain. The term was first used in 1775 by Edmund Burke. Until the late 17th century, mercantilist ideas were gaining force in England and giving general shape to trade policy through a series of Navigation Acts. From the collapse of the centralized Dominion of New England in 1689 to 1763, salutary neglect was in effect. Afterwards, Britain began to try to enforce stricter rules and more direct management, which included the disallowment of laws to go into effect that were passed in colonial legislatures. This eventually led to the American Revolutionary War. and the removal of Andros, the colonies could return to an informal state of local ruling bodies insulated by certain boundaries from England. The policy was later formalised by Robert Walpole after he took the position of Lord Commissioner of the Treasury in 1721 and worked with Thomas Pelham Holles, 1st Duke of Newcastle. In an effort to increase tax income, Walpole relaxed the enforcement of trade laws and decreased regulations on the grounds that “if no restrictions were placed on the colonies, they would flourish”. Walpole did not believe in enforcing the Navigation Acts, which had been established under Oliver Cromwell and Charles II and required goods traded between Britain and its colonies to be carried on English ships as part of the larger economic strategy of mercantilism. The policy went unnamed until the term was coined in Edmund Burke's "Speech on Conciliation with America," which was given in the House of Commons on March 22 1775. The speech praised the governance of the British America, which, "through a wise and salutary neglect," had achieved great commercial success:
Егер колониялардың біздің қамқорлығымызға ештеңе қарыз болмайтынын, және олар мұндай бақытты жағдайға сақ және күдікті үкіметтің шектеулерімен емес, ақылды және пайдалы зейіндікпен жомарт табиғаттың өзіндік кемелдікке жетуіне рұхсат берілгенін білсем; осы әсерлер туралы ойланғанда, олардың бізге қаншалықты пайдалы болғанын көргенде, мен биліктің барлық мақтанышын сезінемін, ал адам ойлап тапқандарының даналығына деген барлық мақтанышым ішімде еріп, жоғалады.
When I know that the colonies in general owe little or nothing to any care of ours, and that they are not squeezed into this happy form by the constraints of watchful and suspicious government, but that, through a wise and salutary neglect, a generous nature has been suffered to take her own way to perfection; when I reflect upon these effects, when I see how profitable they have been to us, I feel all the pride of power sink, and all presumption in the wisdom of human contrivances melt and die away within me.
Әсерлер
Бұл саясаттың нәтижесінде Ұлыбритания мен оның колониялары арасындағы қаржы ағыны арта түсті. Сауда заңдарының тиімді қолданылмауы американдық саудагерлерге Кариб теңізіндегі француз иеліктерімен заңсыз сауда жасаудан пайда әкелді, ал бұл өз кезегінде Ұлыбританияның дамуына оң әсер етті, себебі американдық саудагерлер британдық тауарларды көбірек сатып ала бастады.
The policy succeeded in increasing the flow of money among Britain and its colonies. The lack of enforcement of trading laws meant American merchants profited from illegal trading with French possessions in the Caribbean from which Britain prospered, in turn, as American merchants purchased more British goods.
Сақтандырудың аяқталуы
1763 жылдан бастап Ұлыбритания қатаң ережелерді күшіне енгізуге және тікелей басқаруды жүзеге асыруға тырысты, бұл шаралардың бір бөлігі Солтүстік Америкада Ұлыбританияның Париж келісімінде кең аумақтарды алған жеті жылдық соғыстың нәтижесімен байланысты болды. Соғыс салдарынан Ұлыбритания үлкен қарызға батты, сондықтан Франциядан туындаған қауіптерден қорғау үшін колонияларға әскерлерді орналастыруға шешім қабылданды. Британ премьер-министрі Джордж Гренвилл Навигациялық актілерді толықтыру мақсатында қосымша салықтарды ұсынды, олар Гренвилл актілері деп аталды: 1764 жылғы қант заңы, 1764 жылғы валюта заңы және 1765 жылғы мөр бажы заңы – барлығы колониялардағы билікті күшейтуге және олардан түсетін кірістерді арттыруға бағытталған. Бұл шаралар колонияларда наразылық тудырып, 1765 жылдың тамызында мөр бажы төңкерісіне және 1770 жылдың наурызында Бостон қырғынына әкеп соқты. Гренвилл актілері, сондай-ақ Төзімсіздік актілері Америка революциялық соғысының басталуына себеп болған маңызды факторлар болды.
From 1763, Britain began to try to enforce stricter rules and more direct management, which were driven in part by the outcome of the Seven Years' War in which Britain had gained large swathes of new territory in North America at the Treaty of Paris. The war meant that Britain had accrued large debts, and it was decided to deploy troops in the colonies to defend them from the continued threats from France. British Prime Minister George Grenville thus proposed additional taxes to supplement the Navigation Acts that known as the Grenville Acts: the Sugar Act 1764, the Currency Act 1764, and the Stamp Act 1765 all aimed at increasing authority in and revenue from the colonies. These were unpopular in the colonies and led to the Stamp Act riots in August 1765 and the Boston Massacre in March 1770. The Grenville Acts, as well as the Intolerable Acts, were defining factors that led to the American Revolutionary War.
Саясаттың әдейілігі
"Салауатты бейтараптық" термині, аталатын болса, отарлық істерге нақты бейжайлықты білдіре ме, әлде британ үкіметінің санатты саясатын білдіре ме деген мәселе тарихшылар арасында даулы, және бұл ұлттық перспективаға да байланысты. Америкалықтар Беркпен келісіп, саясаттың колониялардың экономикалық және әлеуметтік дамуына тигізген "салауатты" әсерін баса назарлауы мүмкін, бірақ британ империясының тұрғысынан қарағанда бұл ауыр сәтсіздік болды, және оның нақты әлеуметтік, экономикалық және саяси салдары әлі де талқыланып жатыр. Ұлыбританияда меркантилизм заңдарын күшіне енгізетін Сауда кеңесі 1748 жылға дейін өз заңдарын орындауға жеткіліксіз болды. Томас Пелхэм Холлс, Ньюкаслдың 1-ші герцогы, 1724 жылы тиісті Мемлекеттік хатшы болды, бірақ лауазымдық міндеттерін меңгеруге уақыт кетті, тіпті содан кейін де ол шешімдерінде қатаң болған жоқ, бұл тарихшы Джеймс Хенреттаның "әкімшілік нашарлығына, қаржылық қиындықтарға және саяси қабілетсіздікке" балауға себепкер болды.
To what extent "salutary neglect" constituted an actual neglect of colonial affairs, as the name suggests, or a conscious policy of the British government is controversial among historians, and it also varies with national perspective. Americans may side with Burke on the "salutary" effect of the policy by emphasizing the economic and social development of the colonies, but from a British imperial perspective it was a momentous failure, and debate remains as to its true social, economic, and political effects. The Board of Trade, which enforced mercantilist legislation in the United Kingdom, was too weak to enforce its own laws until 1748. Thomas Pelham Holles, 1st Duke of Newcastle, became the relevant Secretary of State in 1724 but took time to learn the duties of his office, and even then, he was not firm in his action, which caused the historian James Henretta to blame salutary neglect on "administrative inefficiency, financial stringency, and political incompetence."