Кіріспе

Америкалық вице-адмирал Уильям Роберт Манро (8 сәуір 1886 - 1 наурыз 1966) – Америка Құрама Штаттары Әскери-теңіз күштерінде вице-адмирал дәрежесінде қызмет еткен офицер. Ол суасты кемелерінің командирі ретінде дайындалды және Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Атлант мұхитында бейтараптық патрульдік міндетін орындаған 3-ші линкор дивизиясының командирі болды. Кейіннен ол Флориданың екі жағалауын, Мексика шығанағын, Юкатан бұғазын және Кубаның көп бөлігін неміс суасты қайықтарының қатерінен қорғау міндетімен Перс шығанағы шекарасы және жетінші әскери-теңіз округінің командирі қызметін атқарды. 1944 жылдың соңында Манро Оңтүстік Атлант мұхитында патрульдеуге кіріскен Америка Құрама Штаттарының Төртінші флотының қолбасшысы болып тағайындалды және соғыс аяқталғанға дейін осы қызметін жалғастырды. Ол 1908 жылдың 15 маусымында ғылым бакалавры дәрежесін алып, Кубаны бағындыру кезеңінде USS Maine ұрыс кемесінде мичман болып қызмет етті. Манро 1910 жылдың 6 маусымында, заңмен белгіленген екі жыл теңізде болғаннан кейін, энсин дәрежесіне көтерілді. Одан кейін USS Biddle канонерлік қайығының командирі болды, соңынан Кариб теңізі мен Оңтүстік Атлант мұхитында жұмыс істеген USS North Carolina бронекрейсеріне ауыстырылды. Кейін Сан-Францискодағы Union Iron Works компаниясына жіберілді, онда 1918 жылдың тамыз айының ортасында қолданысқа берілген USS R 17 суасты қайығын жабдықтауға көмектесті. Манро суасты қайығының қолбасшылығын қабылдап, Панама каналы аймағындағы мүмкін суасты қайықтарының шабуылына қарсы күзеттік қызмет атқарды және 1919 жылдың ақпан айында Калифорния штатының Сан-Франциско қаласына оралды.

Соғыс аралық кезең

Соғыстан кейін Манро Тынық мұхиты флотының линкор USS Mississippi-ге бекітілді. 1921 жылдың мамыр айында Коннектикут штатындағы Нью-Лондон әскери-теңіз базасындағы теңіз машиналарын инспекторы болып тағайындалды және 1922 жылдың желтоқсанына дейін қызмет етті, содан кейін Бразилияға әскери-теңіз миссиясының мүшесі ретінде жіберілді. 1925 жылдың қаңтарында Манро АҚШ-қа оралып, USS Paul Hamilton эсминцінің командирі болды. 1925 жылдың 4 маусымында командир шеніне көтерілді. Вашингтонда екі жыл қызметтен кейін Манро қайтадан теңізге жіберілді және 1930 жылдың маусымында 11-ші су асты кемелер дивизиясының командирі болып тағайындалды. Кейіннен ол 8-ші су асты кемелер дивизиясының командиріне ауыстырылды, бірақ 1932 жылдың шілдесінде Вашингтонға оралды, онда капитан Хейн Эллистің басқаруымен Әскери-теңіз барлау басқармасына көмекші директоры болып бекітілді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасауынан және АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа кіруінен кейін, 8 желтоқсан 1941 жылы Манро контр-адмирал дәрежесіне көтерілді. Оның басқаруымен Атлантикадағы операциялар жалғастырылды және 1942 жылдың ортасында Тынық мұхитқа қайта оралды. Содан кейін ол Гавайи мен АҚШ-тың батыс жағалауы арасында патрульдік іс-шаралар жүргізді және 1942 жылдың наурыз айында Майами, Флоридаға Персид шығанағының теңіз шекарасы және жетінші әскери-теңіз округінің қолбасшысы ретінде тағайындалды. Осы лауазымда Манро Флориданың екі жағалауын, Мексика шығанағын, Юкатан бұғазын және Кубаның көп бөлігін қорғауға жауапты болды, сонымен қатар Кариб теңізіне енген неміс суасты қайықтарына қарсы күрестің науқанына жетекшілік етті. Ол осы қызметінде өзін ерекше көзге көрсетті және қызметі үшін "Құрмет легионы" орденімен марапатталды. 1944 жылдың 11 қарашасында уақытша вице-адмирал дәрежесіне көтерілгеннен кейін, Манро Оңтүстік Атлантика күштерінің қолбасшысы ретінде қосымша міндеттермен бірге АҚШ-тың Төртінші флотының басқаруын қабылдады. Осы лауазымда ол Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы айларында Оңтүстік Атлантикадағы суасты қайықтарына қарсы науқанды басқарды. Германия капитуляциялағаннан кейін, Оңтүстік Америкадағы көптеген әскери-теңіз базаларын пайдалануды тоқтату бағдарламасын іске қосып, қадағалады. Манро Төртінші флоттағы қызметі үшін Әскери-теңіз флотының ерекше қызметі медалімен марапатталды. 1945 жылдың тамыз айының соңында Манро Сан-Хуан, Пуэрто-Рикоға жіберілді, онда ол бір айға Кариб теңізі шекарасының уақытша басқаруын жүзеге асырды, содан кейін штаб-пәтері Иллинойс штатындағы Ұлы көлдер әскери станциясында орналасқан Оныншы әскери-теңіз округінің басқаруын алды. Ол 1947 жылдың қазанына дейін, 39 жылдық белсенді қызметтен кейін денсаулығына байланысты зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лауазымды атқарды. Кариб теңізінде және Майамидегі қызметі үшін Манро Бразилия, Парагвай және Грекиядан шетелдік наградалар алды.

Зейнеткерлік

Әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Мунроу Меррилл Линч, Пирс, Феннер және Смит брокерлік компаниясында жұмыс істеді, кейін Калифорнияның "Юнион Ойл" компаниясына қосылды. Ол сондай-ақ Вашингтондағы Армия және Әскери-теңіз клубының, Нью-Йорк яхт клубының және АҚШ Әскери-теңіз орденінің мүшесі болды. Мунроға 1943 жылы Бейлор университеті құрметті LL.D. дәрежесін берді. Вице-адмирал Уильям Р. Мунро 1966 жылғы 1 наурызда 79 жасында Калифорния штатының Ла-Холла қаласындағы үйінде қайтыс болды. Ол Сан-Диегодағы Форт-Роузкранс ұлттық зиратында толық әскери салтанатпен жерленді. Оның әйелі Кэтрин Барнуэлл Джонсон оның қасына жерленді. Олардың бір ұлы болды – Уильям Роберт Мунроу кіші, ол да Әскери-теңіз күштерінде қызмет етіп, командир болып зейнетке шықты.