Кембридж университетінің Еңбек клубы – студенттік саяси қоғам, социализм мен әлеуметтік демократия құндылықтарын ұстанады. Тарихы, мүшелігі және саяси байланыстары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Студенттік саяси қоғам
Student political society
Кембридж университетінің Еңбек клубы (CULC), бұрын Кембридж университеттерінің Еңбек клубы деп аталған, студенттік саяси қоғам. Ол алғаш рет Кембридж университетінде британдық Еңбек партиясының социализм және әлеуметтік демократия құндылықтарын қолдау мақсатымен Кембридж университетінің Фабиан қоғамы ретінде құрылды. Қоғам тарихының көп бөлігінде Кембридж университетінің студенттеріне ғана қызмет көрсеткенмен, 2007 жылы Англия Раскин университетінің студенттеріне де мүшелік ашылды. 2018 жылы Англия Раскинде Еңбек партиясы мүшелері үшін студенттік қоғам құрылғаннан кейін, қоғам қайтадан тек Кембридж университетінің студенттеріне арналды. CULC-тің сан алуан тарихында ол ұлттық Еңбек партиясымен бірнеше рет байланысын үзіп, 1960 және 1970 жылдары «Милитант» бағытының ықпалында болған кезеңдерді де бастан өткерді. Қазіргі уақытта ол Еңбек партиясына және Кембридж сайлау округінің Еңбек партиясына мүше. CULC тұрақты түрде спикерлерді шақырып, әлеуметтік іс-шаралар мен тақырыптық талқылаулар өткізеді, сондай-ақ жыл бойы жергілікті Еңбек партиясымен және мүшелер шешкен мәселелер бойынша науқандарға қатысады. Ағымдағы науқандарға екі университет қызметкерлерінің еңбекақысын арттыру, күнделікті төлемді несиелермен күресу және Кембридж колледждерінің этикалық инвестицияларын ынталандыру кіреді. Соңғы жылдары клуб Эндрю Адонис, Анжела Игл, Харриет Харман, Хейзел Блэрс, Эд Милибэнд, Дэвид Милибэнд, Маргарет Ходж, Эд Боллз, Джон Прескотт, Тристрам Хант, Алан Джонсон, Энди Бернхам, Иан Макникол, Дэвид Ламми, Хилари Бенн, Аксель Лемейр және Кен Ливингстон сияқты көптеген белгілі тұлғаларды қабылдады.
The Cambridge University Labour Club (CULC), formerly known as Cambridge Universities Labour Club, is a student political society, first founded as the Cambridge University Fabian Society to provide a voice for British Labour Party values of socialism and social democracy at the University of Cambridge. Although the society served only University of Cambridge students for most of its history, in 2007, membership was also opened up to students of Anglia Ruskin. In 2018, with the setting up of a student society for Labour members at Anglia Ruskin, the society reverted to existing for Cambridge University students only. CULC's varied past has seen it go through several disaffiliations with the national Labour Party, including periods in the 1960s and 1970s when it was under the influence of the entryist Militant tendency. It is currently affiliated to the Labour Party and the Cambridge Constituency Labour Party. CULC holds regular speaker events, social events, topical discussions and takes part in year round campaigning activity, with the local Labour Party and on issues decided by the membership. Current campaigns include pursuing a living wage for employees of both universities, tackling pay day loans, and encouraging ethical investment by Cambridge Colleges. In recent years, the club has hosted a number of high profile figures including Andrew Adonis, Angela Eagle, Harriet Harman, Hazel Blears, Ed Miliband, David Miliband, Margaret Hodge, Ed Balls, John Prescott, Tristram Hunt, Alan Johnson, Andy Burnham, Iain McNicol, David Lammy, Hilary Benn, Axelle Lemaire and Ken Livingstone.
Тарих
CULC бірнеше рет атауын өзгертті. Ол бастапқыда 1900 жылы Кембридж университетінің Фабиан қоғамының бөлімшесі ретінде құрылды, кейін 1915 жылдың маусымында Кембридж университетінің Социалистік қоғамы деп аталды (оның құрамында жеке Фабиан қоғамы сақталды), ол "толыққанды саяси және өнеркәсіптік демократияны орнатуға [және] капиталистік жүйені алмастыруға" бағытталған болатын. Содан кейін 1910-шы жылдардың соңында оның атын Кембридж университетінің Еңбек клубы деп өзгертті, бірақ онжылдықтың соңында C.U. Социалистік қоғамы атауын қайта алды.
CULC has gone through several name changes. The society it began as an offshoot of was founded as the Cambridge University Fabian Society in 1900, and then changed its name in June 1915 to Cambridge University Socialist Society (which retained a separate Fabian Society within it), dedicated to "complete political and industrial democracy [and] supersession of the capitalist system". It then changed its name to Cambridge University Labour Club in the late 1910s, before reverting to being the C. U. Socialist Society at the end of the decade.
Кембридж университетінің социалистік қоғамы (19151920)
1918-1920 жылдар аралығында CUSS социалистер кездесуі мүмкін жалғыз қоғам болды. Оқу үйірмелері, зерттеулер, спикерлер және Кембридж еңбекші партиясымен бірлескен іс-қимыл арқылы CUSS «толыққанды саяси және өндірістік демократияны іске асыруды» және «жер мен өнеркәсіптің ортақ меншігіне негізделіп, капиталистік жүйені кооперативтік қоғаммен алмастыруды» көздеді. Оның басты назарында еңбекші партияның бағдарламасы, жер мәселесі, Ресей революциясы, неміс социализмі, синдикализм және американдық социализм тұрды. Ол жергілікті партиямен пікірсайыс жүргізіп, Г.Д.Х. Коул, Бертран Рассел, Джордж Бернард Шоу және Дж.С. Сквайр сияқты спикерлерді шақырды. Ең маңыздысы, CUSS бейбітшілдік көзқарасын ұстанды. Әскери міндетке қарсы шығу одағына мүше болып, мектептердегі әскери оқытуға қарсы күресті. Бірақ мұндай әрекет қауіпті болды. 1919 жылдың 7 наурызында өткен жиын таратылып, үш мүшесі үстелге тұрып, ұлттық әнұранды шырқауға мәжбүр болды, содан кейін бір топ ветерандар оларды өзенге лақтырып жіберді. Социалистік экономист Морис Добб та осындай жағдайға тап болды, ал 1922 жылы CULC үй иесінің шабуылдан қорқуына байланысты кеңсесін көшіруге мәжбүр болды. 1919 жылдың наурыз айында жергілікті партиямен жоспарланған кездесуге қарсылық білдірген наразылар Достар үйіне басып кіріп, ән шырқағандықтан, оны өткізуге мүмкін болмады. Соның салдарынан университет либералдары мен консерваторлары 1920 жылдары социалистік әріптестерімен ынтымақтастықтан бас тартты.
Between 1918 and 1920 CUSS was the only society in which socialists could meet. Through study circles, investigations, speakers, and joint action with the Cambridge Labour Party, CUSS sought 'the realisation of complete political and industrial democracy' and 'the supersession of the capitalist system by a co operative commonwealth' using common ownership if land and industry. Its key concerns were the Labour Party programme, the land question, the Russian Revolution, German socialism, syndicalism, and American socialism. It continued to debate with the local party and invited such speakers as G. D. H. Cole, Bertrand Russell, George Bernard Shaw, and J. C. Squire. Most importantly, CUSS was pacifist. Affiliated to the No Conscription Fellowship, it vehemently opposed military training in schools. But such activity was dangerous. On 7 March 1919 a meeting was broken up and three members were forced to stand on a table and sing the national anthem before being dunked in the river by a group of veterans. Maurice Dobb, the socialist economist, would experience the same treatment, and in 1922 CULC would be forced to relocate its premises due to its landlord's fear of attacks. A proposed meeting with the local party in March 1919 had to be cancelled as a crowd of hostile demonstrators occupied the Friends' Meeting House and began to sing. The result was that the university's Liberals and Conservatives refused to co operate with their socialist counterparts throughout the 1920s.
1920-шы жылдар 1940-шы жылдар
Еңбек партиясының ұлттық күшеуі 1910-шы жылдардың соңында студенттерді өздерінің Еңбек клубын құруға итермелеген секілді. Бұл, ішінара, CUSS-тің «экстремизміне қанағаттанбаған» қазіргі мүшелердің көп санымен және социалистерге қарсы кең таралған қорқыту салдарынан кездесулерге қатысу мен жиілігінің төмендеуіне байланысты болды. 1920 жылдың 14 сәуірінде CULC ресми түрде құрылды. Соның нәтижесінде CUSS мүшелері Еңбек клубының құрамында зерттеу үйірмесін құруға келісім білдірді. Өзінің ерекшелігін сақтау үшін Морис Добб CUSS-тің «Еңбек клубы үшін тым «қызыл» спикерлермен кездесулер өткізуін, бірақ қызық жонглерлік арқылы, Еңбек клубының басқаруымен, әсіресе қаржылық басқаруымен» ұсынды. Ол, әрине, CULC мүшелерінің көпшілігіне қарағанда радикалды ұстанымды ұстады, «жалпы меншікке», «жұмысшылар бақылауына» және «революциялық жұмысшы қозғалысын» құруға бел буды. Шақырылған барлық «қызыл» спикерлердің ішіндегі ең танымал тұлға – КСРО-ның Сыртқы сауда халық комиссары Леонид Красин болды, ол 1922 жылы Женева конференциясына қатыса алмады. Дегенмен, оларға сыртқы саясат жөнінде Хью Далтон, Гарольд Ласки, Добб және Рассел сөз сөйледі. Бірақ 1923 жылдың қарашасы мен 1925 жылдың қаңтары аралығында ешқандай кездесу өткізілмегендіктен, CULC құру себептері университет социалистеріне әсер еткен сияқты. Шындығында, 1925 жылдың 8 мамырында Добб CUSS-тің Еңбек зерттеулер департаментін қолдау көрсететін, немесе, мүмкін, Плебс лигасы мен Еңбек колледждері үшін оқытушыларды даярлайтын, немесе жергілікті азшылық қозғалыстарымен жұмыс істейтін қоғам ретінде ұйымдастыруды ұсынды: «белгілі бір жұмыс істейтін орган» ретінде ол белгілі бір танымалдылық пен өзектілікті сақтай алады. CULC-ке көптеген танымал спикерлер келді. 1920 жылы ТКК Бас хатшысының көмекшісі Фред Брэмлиден басталған бұл ұйымға көп ұзамай Ж.С. Уэдгвуд, Маргарет Бондфилд, Рамзи Макдональд және Эллен Уилкинсон депутаттары, сонымен қатар академиктер Раймонд Постгейт, Джозеф Нидхам, Гарольд Ласки, Бертран Рассел, Р.Х. Тони және тағы да басқалар келді. 1925 жылы Макдональдтың сапарынан түскен барлық пайданың жартысы (шамамен 15 фунтқа тең) Шепреттегі ереуілшілерге жіберілді. CULC сонымен қатар Кембридж еңбек партиясына жақын болды, оған кеңесші Уильям Бриггс, Хью Далтон, кеңесші Клара Ракхэм және Алек Ферт қатысты. Жалпы алғанда, клуб Университет еңбек федерациясымен (ULF) жазғы мектептер ұйымдастырды, кітапхананы басқарды, жексенбілік шайлар өткізді және зерттеу комитеттерін басқарды. Мүмкін, CULC саяси білім беру мен үгіттеуде тым ынталы болған шығар: 1922 жылдың қаңтар айында ол үй-жайын ауыстыруға мәжбүр болды, өйткені үй иесі клубтың жалға алу мерзімін ұзартудан бас тартты, себебі клуб жеткілікті мөлшерде сыра ішпеді. Сол жақ қанаты ашық болғанына қарамастан, CULC тез өсіп, 1920 жылдардың соңында ең ірі студенттік саяси қоғамға айналды. 1924 жылы 100-ге жуық мүшелері болды, ал 1925 жылы Дэвид Хардман Кембридж одағының тұңғыш социалистік президенті болып сайланды; екі CULC мүшесі, А.Л. Хатчинсон және болашақ педагог Лайонель Элвин одан кейін президенттікке ие болды. CULC қаладағы науқандарда маңызды рөл атқарды. Олар 1922, 1923 және 1924 жылдары парламент сайлауларына қатысты. Соңғы сайлауда CULC округтік Еңбек партиясында ерекше күш салды. Бірақ Хардманды таңдағандары мүшелерді шынымен ынталандырды. Олар 1927 жылы Хардман үшін сауалнама жүргізе бастады және колледж қызметкерлерімен және кәсіподақ жиындарымен әлеуметтік шаралар ұйымдастырды. Сондай-ақ, оларға қазіргі Ньюнам және Касл палаталарының көп бөлігін қамтитын Каслдегі бүкіл науқанды ұйымдастыру тапсырылды. Алайда, CULC көп ұзамай өзінің саяси қиындықтарына тап болады. Мүшелер арасындағы саяси бөліну клубтың 1927 жылы Кембридж университетінің Еңбек қоғамы және 1928 жылы Кембридж университетінің Еңбек және Социалистік клубы деп аталуымен айқындалды. Ұлттық партия 1929 жылы қаржылық дағдарысқа басшылықтың жауабымен туындаған бөлінуді бастан кешірген кезде, CULC «өзін лейбористік үкімет үшін кешірім сұрауға дайын емес сезінеді, оның рекорды оған қатты таңдалмайды», өзінің атын Кембридж университетінің социалистік қоғамына өзгертті және 1930 жылы ұлттық лейбористік партиядан бөлінді. Бірақ оның Кембриджде үйі болды; оның экономикалық жағдайын жергілікті партияның көпшілігі және ең бастысы Алекс Вуд бөлісті. Осылайша CULC жергілікті лейборист кандидаттар үшін үгіт-насихат жұмыстарын жалғастырды. Бірақ жаңа ережелер коммунистер мен басқа да социалистерге кіруге мүмкіндік берді және ол көп ұзамай біріншілердің бақылауына түсті. 1930 жылдары, қазір CUSC (Кембридж университетінің социалистік клубы) деп белгілі болған клуб, пацифистік ұстанымды өте қастерледі, 1938 жылы «Ұлыбритания үшін міндетті әскери қызмет?» деген тақырыпта памфлет шығарды, ол үкіметті ұжымдық қауіпсіздіктен бас тартқаны үшін сынады. Осы негізде CUSC тағылымдық саясатқа да қарсы болды. Пацифизмге берілгендігі университет социалистеріне қауіп келтірді: 1938 жылдың наурыз айында олардың бөлмелеріне шабуыл жасалды және бір бөлменің қабырғаларына Франконы қолдау туралы лозунгтар жазылды, ал Клеммент Атлидің Дәнді сауда орталығындағы CUSC-ге арналған сөйлеуі фейерверктермен тоқтатылды. 1939 жылдың желтоқсанында, соғысқа қатысты ұлттық Еңбек партиясынан өзгеше пікірде болғандар үшін CULC-тің жаңа түрі құрылды. Соғыс кезінде CULC-тің үздіксіз қызметі социализмге көбінесе жылы емес көзқарасқа ие болған студенттерді ынталандырмаған сияқты. 1941 жылдың қазан айында CULC «Еңбек клубының шолуы» атты мерзімдік басылымды шығарды. 1941 жылдың қараша айындағы бір санында социализм «күресуге тұрарлық сенім» деп мақтады. «Сәтті және жақсы орналасқан қозғалыстар әдетте өздерінің бастапқы күшін жояды», - деді редактор. «Енді ата-аналар аға ұлдарының Еңбек партиясына қосылғанда наразылық білдірмейді. Партия «Оның Шаңырағының» үкіметіне айналды. Оның қатары өскен сайын, оның сенімі әлсіреп, барлық бұрынғы құштарлық жоғалды». Партияның 1930 жылдардағы қаржылық дағдарыстың салдарынан ұзақ оппозицияда болуының және идеологиялық мәселелерден гөрі соғысқа назар аудару қажеттігінің үйлесімі, 1940 жылдардың басында студенттердің Еңбек партиясына деген ынтасын басып қалған сияқты. CULC спикерлер шараларын, би сабақтарын, салтанатты кештерді және оқу курстарын ұйымдастырса да, «ресми басшылық, қатаң партиялық ұйым және коалициялық үкіметтің қиындықтары» Еңбек партиясында «ынтақтықты басып тастады».
The national rise of the Labour Party seems to have provoked undergraduates to create their own Labour Club at the end of the 1910s. This was partly motivated by 'a considerable number of the present associates, who were not satisfied with the extremism' of CUSS and by a decline in the attendance and frequency of meetings, perhaps owing to the widespread intimidation of socialists. On 14 April 1920 CULC was duly formed. As a direct result members of CUSS resolved to become a study circle within the Labour Club. To maintain its distinctive identity Maurice Dobb proposed that CUSS 'should hold meetings with speakers too "red" for the Labour Club, but, by some strange jugglery, under Labour Club auspices – particularly financial auspices'. It certainly retained a more radical position than most CULC members, remaining committed to 'common ownership', 'workers' control', and building a 'revolutionary working class movement'. Of all the 'red' speakers it invited, the most prominent was Leonid Krasin of the USSR, the People's Commissar of Foreign Trade, who could not attend in 1922 owing to the Geneva Conference. Nonetheless, they were addressed by Hugh Dalton on foreign policy, Harold Laski, Dobb, and Russell. But with no meetings held at all between November 1923 and January 1925, it seems that the reasons for the formation of CULC had resonated with University socialists. Indeed, on 8 May 1925 Dobb proposed that CUSS be organised as a society which supported the Labour Research Department, or perhaps trained teachers for the Plebs League or the Labour Colleges, or worked with local minority movements: as 'a body doing definite work', it might then retain some popularity and relevance. CULC attracted a wide array of prominent speakers. Beginning in 1920 with Fred Bramley, Assistant General Secretary of the TUC, it was soon visited by the MPs J. C. Wedgwood, Margaret Bondfield, Ramsay MacDonald, and Ellen Wilkinson; and the academics Raymond Postgate, Joseph Needham, Harold Laski, Bertrand Russell, R. H. Tawney, and many others. From MacDonald's visit in 1925, half of all profits (equating to nearly £15) were sent to the strikers in Shepreth. CULC was also close to the Cambridge Labour Party, gaining the attendance of Cllr William Briggs, Hugh Dalton, Cllr Clara Rackham, and Alec Firth. More broadly, the Club organised summer schools with the University Labour Federation (ULF), ran a library, held Sunday teas, and ran research committees. Perhaps CULC was a little too assiduous in its political education and canvassing: in January 1922 it was forced to move its premises as the landlord refused to renew the club's lease 'on the grounds that the Club did not drink enough beer'. Despite its exposed left flank CULC grew rapidly and became the largest student political society by the late 1920s. By 1924 there were around 100 paying members and in 1925 David Hardman was elected as the first ever socialist President of the Cambridge Union Society; two CULC members, A L Hutchinson and the future educationalist Lionel Elvin, would succeed him. CULC would play an important role in campaigning in the town. They participated in the campaigns for the parliamentary elections in 1922, 1923, and 1924. The last of those elections saw CULC make a special effort in the county Labour Party. But it was the selection of Hardman which truly motivated members. They began canvassing for Hardman in 1927 and organising socials with college workers and trade union gatherings for him. They were also entrusted to organise the entire campaign in Castle, a ward which covered most of the areas of the present day Newnham and Castle wards. However, CULC would soon run into its own political difficulties. The political divisions among members were made clear as the club changed its name to Cambridge University Labour Society in 1927 and Cambridge University Labour and Socialist Club in 1928. As the national party confronted the divide created by the leadership's response to the financial crisis in 1929, CULC 'feeling unwilling to tie itself officially to an apology for a Labour Government whose record it did not greatly admire', changed its name to Cambridge University Socialist Society and disaffiliated from the national Labour Party in 1930. But it had a home in Cambridge; its economic position was shared by most members of the local party and, crucially, Alex Wood. CULC thus continued to campaign for local Labour candidates. But its new rules allowed Communists and other socialists to join and it soon fell under the control of the former. In the 1930s, the club now known as CUSC (Cambridge University Socialist Club) took the pacifist case extremely seriously, producing a pamphlet entitled "Conscription for Britain?" in 1938 which attacked the government for abandoning collective security. It was on this basis that CUSC also opposed the policy of appeasement. Their commitment to pacifism brought danger to the university's socialists: in March 1938 their rooms were raided and slogans in support of Franco were scratched on the walls of one room, while a speech by Clement Attlee to CUSC in the Corn Exchange was interrupted by fireworks. In December 1939, a new form of CULC was founded for those whose opinions sat closer to the national Labour Party than CUSC with regard to war. During the war, the ongoing activity of CULC seemed to have failed to inspire an undergraduate population whose enthusiasm for socialism was mostly lukewarm. In October 1941 CULC began a periodical entitled the Labour Club Review. One edition from November 1941 carried an editorial which praised socialism as 'a faith to fight for'. 'Successful and well established movements always tend to lose their early fire', the editor commented. 'Now parents no longer protest when their elder sons join the Labour Party. The Party has become "His Majesty's Government." As its numbers have grown, its belief has weakened and almost all former fervour has been lost'. It seemed that the combination of the party's long period of opposition during the 1930s following the crippling divide of the financial crisis, combined with the need to focus on the war over and above ideological concerns, had dampened undergraduate enthusiasm for the Labour Party during the early 1940s. Although CULC organised speakers' events, dance classes, grand balls, and training classes, it seemed that in the Labour Party, 'official leadership, rigid party organisation, and the difficulties of coalition government' had 'done much to dampen enthusiasm'.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
1940-жылдардың аяғында CULC үкіметке деген халықтың сенімі төмендеп, қиын жағдайға түсті. Дэвид Уиддикомб «Еңбекшілер шолуы» журналына «Білімсіздікке қарсы» деген мақала жазып, үкіметтің өз бағдарламасын халыққа жеткізе алмай жатқанын айтты. Ол партия мүшелері мен депутаттарға «заңнаманың қаңқасына идеалдың етін қосып, біз қандай қоғамға қарай бет бұрып бара жатырмызды көрсетуді» және «догмалық социалистік экономикалық теорияны» «тиімділік пен жалпы қажеттілік» негізіндегі аргументтермен алмастыруды ұсынды. Өзі айтқанын істеп, ол барлығына ашық, сенбі күндері арнайы талқылау топтарын құруды ұсынды; олар бейресми болып, ең бастысы, ол «шай мен тісбөлектерді қолдайды» деді. Уиддикомб үшін CULC-тің «зерттеу құралы» екендігі туралы пікір «біз басқалар білмейтін нәрсені білеміз» деген жаңылыс көзқарасқа негізделген. Әдеттегідей, CULC университеттен тыс саясатқа белсенді қатысты. Мұндай оқиғалардың бірі – 1946 жылы Кембриджде Смитфилдтегі жүк көлік жүргізушілерін қолдау мақсатында өткізілген наразылық ереуілі болды. Кембриджде бар болғаны бес жұмысшы қатысса да, CULC мүшелері Смитфилдтегі жүк көлік жүргізушілеріне төленген жалақыны баспасөз шамадан тыс көрсеткенін жеткізе білді. Тағы бір жағдайда, болашақ министр Питер Шор жас кезінде Кембридж консерваторларына, парламенттік үміткер Хамильтон Керр мен Р.А. «Раб» Батлермен гала кешін өткізгендеріне наразылық білдірді. Олардың сол кештегі ең үлкен жетістігі – консерваторлардың ұлттық әнұранның бірінші шумағын орындауын тоқтату болды. 1960-жылдардың соңында клуб бірнеше топқа бөлінді. CULC солшылдардың бас ұйымы ретінде қарастырылды, оның құрамында Социалистік қоғам мен Марксистік қоғам бар еді. Алайда, комитет мүшелері көбінесе Еңбек партиясының мүшелері болды. Фабиан қоғамымен байланысы бар Еңбек партиясының оң қанаты 1967 жылғы Пасха мерзімінде бөлініп, Демократиялық Еңбек клубын құрды, ол өз мүшелеріне кез келген басқа саяси қоғамға мүше болуға тыйым салды. Кембридж Демократиялық Еңбек клубы Транспорт үйіндегі ұлттық Еңбек партиясымен бірден мойындалды, ал Еңбек клубы ұлттық партия тарапынан мойындалмай қалды. Екі клуб арасында сайлауда бұрмашылық жасады деген айыптамалар айтылды, бұл CULC-тің аға казнашысы профессор Бернард Уильямс «жағымсыз және күмәнді оқиға» деп сипаттады. Сондай-ақ 1960-жылдарға дейін «SocSoc» немесе Кембридж университетінің социалистік қоғамы белсенді болды. Нәтижесінде, 1973 жылдың жазында фракцияларға бөлінген CULC-тің орнын басу үшін Кембридж Еңбек студенттері ұйымы (COLS) құрылды. Ол 2000 жылы Кембридж университетінің Еңбек клубы деген атауын қайта алды және 2007 жылы мүшеліктің кеңеюін көрсету үшін Кембридж университеттерінің Еңбек клубы деп өзгертілді. Клуб 2018 жылы Англия Раскин университетінің өз Еңбек қоғамын құруынан кейін Кембридж университетінің Еңбек клубына қайта оралды.
During the late 1940s CULC then suffered from declining public confidence in the government. One member, David Widdicombe, wrote an article entitled 'Against Ignorance' in the Labour Review in which he argued that the government was failing to explain its programme to the people. He suggested that party members and MPs should 'give the flesh of ideal to the bare bones of legislation, to show towards what type of community we are progressing' and to replace 'doctrinaire socialist economic theory' with arguments based on 'efficiency and the common good'. Practising as he preached, he proposed to set up special Sunday discussion groups open to all; they would be informal and, crucially, he was 'in favour of tea and buns'. For Widdicombe, the view that CULC was 'an instrument of research is overemphasised and founded on the fallacy that we know something others don't'. As it had always done, CULC took an active role in politics outside of the university. One such instance was a sympathy strike in 1946 held in Cambridge in support of lorry drivers in Smithfield. Although only five workers turned out in Cambridge, CULC members argued successfully that the press had exaggerated how much lorry drivers in Smithfield were paid. On another occasion a young Peter Shore, the future cabinet minister, led a protest against the Cambridge Conservatives as they held their gala evening with the parliamentary candidate Hamilton Kerr and R. A. "Rab" Butler. Their greatest achievement that evening was to drown out the Conservatives' chorus of the first verse of the national anthem. In the late 1960s, the club was split among a number of factions. CULC was seen as an umbrella organisation for the Left, including within it a Socialist Society and a Marxist Society. Members of the committee, however, were usually Labour Party members. The Right of the Labour Party, which was largely associated with the Fabian Society, broke off in Easter Term 1967 and formed the Democratic Labour Club, which forbade its members to be part of any other political society. The Cambridge Democratic Labour Club was immediately recognised by the national Labour Party at Transport House, with the Labour Club no longer recognised by the national party. Accusations of electoral malpractice were traded between the two, in what CULC's Senior Treasurer Prof Bernard Williams described as "a disagreeable and seedy affair." Also active until at least the 1960s was 'SocSoc' or the Cambridge University Socialist Society. Ultimately, the Cambridge Organisation of Labour Students (COLS) was formed in the summer of 1973 as a replacement for the faction ridden CULC. It readopted the name Cambridge University Labour Club around 2000 and changed to its current name again in 2007 to Cambridge Universities Labour Club to reflect the opening up of membership. The Club reverted to Cambridge University Labour Club in 2018 following the establishment of Anglia Ruskin University's own Labour Society.
Құрылымы мен ұйымдық құрылымы
CULC сайланған атқару комитетімен басқарылады. Қазіргі төрағалары – Черчилль колледжінен Кейти Хеггс және Хомертон колледжінен Лорен Такер. Клубтың аға қазынашысы ретінде Крайст колледжінің профессоры Ник Гей де бар. Клуб жылдық және семестрлік жалпы жиналыстар өткізеді, онда мүшелері ұсыныстар арқылы саясат қабылдай алады (мысалы, «Тірі жалақы» науқанына қолдау көрсету) және атқарушы комитет мүшелерінен есептер тыңдай алады.
CULC is run by an elected executive committee. The current co chairs are Katie Heggs and Lauren Tucker, of Churchill and Homerton College respectively. The club also has Professor Nick Gay, of Christ's College, as its Senior Treasurer. The club also holds Annual General Meetings and Termly General Meetings at which its members can pass policy in the form of motions (such as supporting the Living Wage Campaign), and hear reports from the executive officers.
Мүшелік
Тарихи тұрғыдан, қоғамға мүшелік Кембридж университетінің студенттеріне ғана ашық болды. 2007 жылы конституциялық түзету жасалды, соның нәтижесінде Англия Раскин университетінің студенттері де мүшелікке қабылданды. Осы фактіні ескере отырып, қоғамның атауы Кембридж университеттерінің Еңбек клубы деп өзгертілді. 2012 жылы CULC атқару комитетіне Англия Раскин университетінен алғашқы мүшесін сайлады. Қазіргі таңда Англия Раскин университетінің жеке Еңбек қоғамы құрылғандықтан, мүшелік Кембридж университетінің студенттеріне ғана арналған.
Historically membership of the society had been open only to students of the University of Cambridge. In 2007 a constitutional amendment was made, opening up membership to students of Anglia Ruskin University also. In recognition of this fact, the name of the society was changed to Cambridge Universities Labour Club. In 2012 CULC elected its first Anglia Ruskin member to the executive committee. The membership is now exclusive to members of the University of Cambridge following the establishment of Anglia Ruskin University's own Labour Society
Қысқартылған атауы
CULC аббревиатурасы бұрын Кембридж университетінің либералдық клубына тиесілі болған, бірақ 1988 жылы олар Кембридж студенттік либералды демократтары болып қайта құрылғаннан кейін, осы аббревиатураны бүгінгі күнге дейін Кембридж университетінің лакросс клубымен бөлісіп келеді.
The acronym CULC had historically belonged to the Cambridge University Liberal Club, before they became the Cambridge Student Liberal Democrats in 1988, and the acronym is still shared to this day with the Cambridge University Lacrosse Club.
Сындар
Кембридж университеттерінің Еңбек клубы ұлттық Еңбек партиясынан тәуелсіз, бірақ оған мүше. Ол кейде Кембридж университетінің консервативтік қауымдастығын (CUCA) және Кембридж университетін тым элиталық екендігі және көне стильдегі сыныптық жіктелулерді сақтауға ұмтылғандығы үшін сынап, дау тудырған. CUCA бұл айыптауларды жоққа шығарып, CULC оларды дұрыс түсінбегенін мәлімдеді.
The Cambridge Universities Labour Club is independent from, but affiliated to the national Labour Party. It has caused controversy at times by making criticisms of the Cambridge University Conservative Association (CUCA) and Cambridge University for being excessively elitist and dedicated to preserving the image of antiquated class distinctions. CUCA has responded denying these claims, arguing that CULC has misconceived CUCA.
Белгілі бұрынғы мүшелері
CULC және оның басқа да әртүрлі формалары көптеген белгілі түлектерді даярлаған.
CULC and its other various manifestations have produced a number of notable alumni.