Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Барбадос крикетшісі сэр Конрад Клеофас Хант, KA (9 мамыр 1932 – 3 желтоқсан 1999) – барбадос крикетшісі. Хант Вест-Индия құрамасы үшін ашылушы шабуылшы ретінде 44 тестілік матчта ойнады.
Barbadian cricketer
Sir Conrad Cleophas Hunte, KA (9 May 1932 – 3 December 1999) was a Barbadian cricketer. Hunte played 44 Test matches as an opening batsman for the West Indies.
Ерте өмір және мансап
Хант Барбадостың солтүстігіндегі ауылдық Сент-Эндрю аймағында, қант плантациясында жұмыс істейтін адамның ұлы болып дүниеге келді. Ханттың отбасы кедей болған. Тоғыз баланың бірі болған Хант бір бөлмелі үйде өсті. Алты жасқа келгенде, ол ауылдағы балалармен бірге пальма жапырақтарынан жасалған импровизациялық найзағаймен крикет ойнай бастады. Хант өзінің дағдысының алғашқы белгілерін көрсетті, 10 жасында мектептің бірінші құрамасына (First XI) ілігіп, өзінен әлдеқайда үлкен және ересек балалармен ойнады. 12 жастағы Хант Аллийн орта мектебінде оқуға стипендия ұтып алды. Оның талантын мектептегі спорт шебері байқап, оны бірден мектептің бірінші құрамасына қосты, онда ол 18 жасқа дейінгі балалармен ойнады. Ойын шебері Хантқа 25 ұпай жинаған сайын бір шиллинг сыйлық берді. Хант мектеп командасының капитаны соңғы үш жылы болды. Хантқа Барбадос крикет қауымдастығының бірінші дивизионындағы элиталық Империя крикет клубында орын ұсынылды, бұл клуб оның спорттық құдайы Эвертон Уикске де үй болған. Келесі маусымда Хант үлкен аренада өзінің қабілетін көрсетті, Англиядан келген және Э. В. Свантон басқарған командаға қарсы екі ойында 151 және 95 ұпай жинады. Хант Англияға көшкен кезде, Вест-Индия командасының іріктеушілеріне егер оны таңдаса, 1957 жылы Англияға саяхаттауға дайын екенін хабарлады. Саяхатқа шақыруды күтіп отырғанда, Хант Англия графтық чемпионатында Кент графтығының крикет клубына ілігуге тырысуды қарастырып, кейін бас тартты.
Hunte was born in rural St Andrew Parish in the north of Barbados, the son of a sugar plantation worker. Hunte's family was poor. One of nine children, Hunte grew up in a one room house. By the time he was six years old, he was playing cricket with the village boys, using an improvised bat made from palm fronds. Hunte showed the first glimpses of his talent, making the school First XI aged 10 where he played with and against boys much bigger and older than himself. Hunte, aged 12, won a scholarship to attend Alleyne Secondary School. His talent was soon noted by the school gamesmaster, who placed him straight into the school First XI, where he played against boys aged up to 18. As an incentive the gamesmaster offered Hunte a shilling every time he made 25 runs. Hunte captained the school team in his last three years. Hunte was also offered a place with the elite Empire Cricket Club in Division 1 of the Barbados Cricket Association, the home club of his sporting idol Everton Weekes. It was the following season when Hunte finally showed his ability on a larger stage, scoring 151 and 95 in two matches against a touring team from England managed by E. W. Swanton. When Hunte moved to England, he had advised the selectors of the West Indies team that he was available to tour England in 1957 should he be chosen. While waiting for an invitation for the tour, Hunte considered and rejected attempting to become eligible for selection for Kent County Cricket Club in the English County Championship.
Вест-Индия карьерасы
Хант келесі қыста өз үйінің жанында, Кенсингтон Овалда Пәкістанға қарсы тұңғыш тест матчын өткізді. Ол Фазал Махмудтан алғашқы екі допты төрттікке соқты және алғашқы иннингінде 142 ұпай жинады. Сол серияның үшінші тестінде ол 260 ұпай жинады, оның ішінде Гарфилд Соберспен 446 ұпайлық серіктестік жасады, бұл тарихтағы екінші ең жоғары серіктестік еді және қазіргі таңда алтыншы орында тұр. Соберс 365 ұпай жинап, сол кездегі әлемдік рекордты орнатты. Төртінші тест матчында Хант тағы бір жүздік соқты. Ол өзінің тұңғыш сериясын 77.75 орташа есеппен 622 ұпаймен аяқтады, ал Вест-Индия серияны 3–1 есебімен жеңді. Осы сәтті бастамадан кейін Хант келесі тоғыз жыл бойы Вест-Индия құрамасының тұрақты ашылушы ойыншысы болды және оның сегіз жылында команданың вице-капитаны болды. Бұл Вест-Индия үшін өте табысты кезең болды, олар қатысқан он серияның жетісінде жеңіске жетті. Хант 1963 жылы Англиядағы Вест-Индияның жеңісінде маңызды рөл атқарды. Ол шабуылға ұмтылысын басып, иннингс үшін берік негіз құрды. Бұл екі маңызды жүздікке ие болды. Жазғы маусымның алғашқы матчында ол 182 ұпай жинап, Вест-Индия 10 қақпамен жеңіске жетті. Содан кейін, жазғы маусымның соңғы тест матчында Вест-Индия серияны жеңу үшін жеңілістен сақтануы керек болды. Олар төртінші иннингсте жеңіске жету үшін 253 ұпай жинауға міндетті болды, бұл сол кезде қиын мақсат саналды, ал ойынға екі күннен астам уақыт қалған еді. Бірақ Хант 108 ұпай жинап, Вест-Индия 8 қақпамен жеңіске жетті және серияны 3–1 есебімен жеңді. Хант серияны 58.87 орташа есеппен аяқтады және 1964 жылы «Wisden Cricketers of the Year» тізіміне енді. Англияға жасаған турдан кейін Вест-Индия құрамасының капитаны Фрэнк Уоррелл зейнеткерлікке шықты. Хант оның орнына капитан болып тағайындалатынын күткен, бірақ Гарфилд Соберс таңдалғанда қатты көңілі қалды және алты апта бойы өзін қызметтен босатуды ойлады. Бірақ ол ойынды жалғастыруды шешті, ал келесі серияда, 1965 жылы Австралияға қарсы, ол 550 ұпай жинады, бірақ жүздікке жетпеді: он иннингсте алты жартылай жүздік соқты, ең жоғары ұпайы 89 және орташа есебі 61.11 болды. Бұл рекорд 1993 жылы Майк Атертон Австралияға қарсы алты тесттік серияда 553 ұпай жинағанға дейін сақталды. Барлығында, Хант 1958 мен 1967 жылдар аралығында 44 тест матчында ойнады. Тест карьерасында 13 түрлі серіктеспен ойнағанына қарамастан, ол 45.06 орташа есеппен 3245 ұпай жинады. Ол сегіз жүздік соқты, оның ішінде ол ойнаған әр елге қарсы кем дегенде бір рет.
Hunte did make his Test debut the following winter against Pakistan at his home ground of Kensington Oval. He hit the first two balls that he faced, from Fazal Mahmood, for fours and made 142 runs in his first innings. In the third Test of the same series he made 260, including a partnership of 446 with Garfield Sobers which was then the second highest partnership in history and is still the sixth highest – Sobers went on to make a then world record 365 not out as the West Indies reached 790 for 3 declared. In the fourth Test of the series, Hunte made another century. He finished his debut series with 622 runs at an average of 77.75, and the West Indies won the series 3–1. After this successful start, Hunte was the West Indies' regular opening batsman for the next nine years, and vice captain of the team for eight of them. This was a successful period for the West Indies, in which they won seven of the ten series in which he played. Hunte played a major role in West Indies' series win in England in 1963. He curbed his aggressive instincts as a batsman to build a solid platform for the innings. This was rewarded with two crucial centuries. He scored 182 in the first innings of the summer as West Indies won by 10 wickets. Then in the final Test of the summer, the West Indies needed to avoid losing to win the series. They were set 253 to win in the fourth innings, at that time regarded as a difficult target, with over two days to play. But Hunte scored 108 not out as the West Indies won by eight wickets, and won the series 3–1. Hunte finished the series with a batting average of 58.87, and was chosen as one of the Wisden Cricketers of the Year in 1964. After the tour to England, the captain of the West Indies, Frank Worrell, retired. Hunte expected to be appointed captain in his place, and when Garfield Sobers was chosen instead, he was bitterly disappointed, and for six weeks considered resigning himself. But he chose to continue playing, and in the next series, against Australia in 1965, he scored 550 runs, although without a century: he scored six fifties in ten innings, with a highest score of 89 and an average of 61.11. This was the record for the highest series aggregate without a century until Mike Atherton scored 553 in a six Test series against Australia in 1993. In total, Hunte played in 44 Tests between 1958 and 1967. Despite having 13 different opening partners in his Test career, he accumulated 3245 runs at an average of 45.06. He scored eight centuries, including at least one against every country he played against.
Криккеттен кейінгі өмір
Хант – шын ниетті христиан еді. Оның өміріндегі шешуші оқиға 1961 жылы Батыс Индия командасының Австралияға сапары барысында, қара нәсілді американдық педагог Мэри МакЛеод Бетуннің өмірі туралы "Таж кигізу тәжірибесі" деген фильмін көргені болды. Бұл фильмді Moral Re-Armament (MRA) ұйымы таныстырды, ол – абсолютті моральдық және этикалық мінез-құлық стандарттарын жақтайтын, түрлі діндерді біріктіретін ұйым. Хант өмірінің соңына дейін осы ұйымға адалдығын сақтады. Хант өз сенімдерін жасырмады. Кейбір мәліметтерге сәйкес, Батыс Индия командасының басқа мүшелері оның киім ауыстыру бөлмесінде үнемі айтатын сөздерінен жалыққан, және бұл оның 1963 жылы капитандыққа ие болмауына себеп болды. Хант 1967 жылы крикеттен кетіп, MRA ұйымында толық уақыт жұмыс істеу үшін, түрлі нәсілдер арасындағы келісімді дамытуға белсенділік танытты. 1971 жылы "Жеңіске ойнау" деген автобиографиясын жазды. Бірнеше жыл Ұлыбританияда тұрғаннан кейін, ол Атлантаға (Джорджия штаты) көшіп, ондағы нәсілдік мәселелерді шешуге көмектесті. Сол жерде ол жергілікті жаңалықтарды оқитын Патрициямен танысып, үш қызы болды. 1991 жылы Оңтүстік Африкада апартеид режимі аяқталар кезде, Хант Оңтүстік Африканың жаңа Біріккен Крикет Кеңесінің директоры Али Бачерге қоңырау шалып, қара нәсілді қалаларда крикетті дамытуға және нәсілдер арасындағы татулықты нығайтуға көмектесуді ұсынды. Ол жеті жыл бойы MCC қаржыландырған Ұлттық даму жаттықтырушысы болып жұмыс істеді. Хант 1997 жылы Үндістанда өткен Әйелдер Крикеті Чемпионатында Оңтүстік Африка әйелдер құрамасын жаттықтырды – бұл турнирдегі олардың алғашқы қатысуы еді. 1998 жылы Хант Барбадостың ең жоғары наградасын алды; ол Барбадос орденінің Қасиетті Эндрю (KA) орденімен марапатталды. 1999 жылы Барбадос үкіметінің қолдауымен туған жеріне оралды. Ол Барбадос Крикет Ассоциациясының президенті болып сайланды, елде крикетті жаңаруды жоспарлады, бірақ екі айдан кейін MRA конференциясында сөз сөйлеу үшін Австралияға барғанда қайтыс болды.
Hunte was a committed Christian. The defining experience of his life was when in 1961, on the West Indies' tour of Australia, he saw the film The Crowning Experience, about the life of the black American educator Mary McLeod Bethune. This film was promoted by Moral Re Armament (MRA), a multi faith organisation promoting absolute moral and ethical standards of behaviour, to which Hunte committed the remainder of his life. Hunte made no secret of his beliefs. Some reports suggest that the other members of the West Indies team became tired of his constantly expressing them in the dressing room, and that this contributed to his not being awarded the captaincy in 1963. Hunte retired from cricket in 1967, although he could possibly have continued for some more years, to work full time for MRA, promoting harmonious race relations. He wrote his autobiography, entitled Playing to Win, in 1971. After several years in Britain, he moved to Atlanta, Georgia, to help with the racial situation there. It was there that he met his wife Patricia, a local newscaster, with whom he had three daughters. In 1991, as apartheid was coming to an end in South Africa, Hunte rang the director of the new United Cricket Board of South Africa, Ali Bacher, and offered to help develop cricket in the black townships and promote reconciliation between the races. He worked as National Development Coach, funded by the MCC, for seven years. Hunte coached the South Africa women's national cricket team at the 1997 Women's Cricket World Cup in India, its first appearance in the tournament. In 1998 Hunte was conferred the highest honour in Barbados; he was made a Knight of St. Andrew (KA) of the Order of Barbados. In 1999, with encouragement from the government of Barbados, he returned to the island of his birth. He was elected to the presidency of the Barbados Cricket Association, with plans to revive cricket in the country, but he died two months later, while in Australia to speak at a conference of the MRA.