Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс Индия крикетшісі
West Indies cricketer
Ллойд – биік бойлы, күшті орта сапындағы соққы беруші және кейде орташа жылдамдықпен доп тастаушы болатын. Жастық шағында ол жақсы қорғаушы да болған. Ол көзге ескірген ережемен тигендіктен, әйгілі көзілдірігін таққан. Оның тестілік матчтағы дебюті 1966 жылы өтті. Ллойд тестілік деңгейде 7,515 ұпай жинады, орташа көрсеткіші 46.67 болды. Тестілік карьерасында ол 70 алтылық соқты, бұл барлық ойыншылардың арасында 14-ші орын. Ол Батыс Индияның ішкі крикетінде туған елі Гайана үшін, ал Англияда Ланкашир үшін (1981 жылы капитан болды) ойнады. Ллойд бір күндік матчта дебютінде алғашқы доппен қақпадан өткізген Батыс Индияның алғашқы ойыншысы болды. Ол спин-боулер Лэнс Гиббстің туысы. Ойыншылық жолын аяқтағаннан бері Ллойд крикетке белсенді қатысып келеді, 1990 жылдардың соңында Батыс Индия құрамасын басқарды, сондай-ақ жаттықтырушылықпен және комментаторлықпен айналысты. 2001-2006 жылдары ICC матч төрешісі қызметін атқарды. 2009 жылы Ллойд ICC Крикет Даңқы залына енгізілді. 2020 жылғы Жаңа жылдық құрметте крикетке қосқан үлесі үшін рыцарь атағын алды.
Lloyd was a tall, powerful middle order batsman and occasional medium pace bowler. In his youth he was also a strong cover point fielder. He wore his famous glasses as a result of being poked in the eye with a ruler. His Test match debut came in 1966. Lloyd scored 7,515 runs at Test level, at an average of 46.67. He hit 70 sixes in his Test career, which is the 14th highest number of any player. He played for his home nation of Guyana in West Indies domestic cricket, and for Lancashire (he was made captain in 1981) in England. Lloyd was the first West Indian player to take a wicket on his first ball on ODI debut. He is a cousin of spin bowler Lance Gibbs. Since retiring as a player, Lloyd has remained heavily involved in cricket, managing the West Indies in the late 1990s, and coaching and commentating. He was an ICC match referee from 2001 to 2006. In 2009, Lloyd was inducted into the ICC Cricket Hall of Fame. He was knighted in the 2020 New Year Honours for services to cricket.
Ерте өмір
Ллойд Джорджтаун қаласында, Британдық Гвианада өскен, оның әкесі жергілікті дәрігердің шофері болып жұмыс істеген. Ол екі ұл мен төрт қыздың екінші баласы еді. Ллойд 14 жасынан бастап Чатем орта мектебінің крикет командасының капитаны болды. 1958 жылы әкесі қайтыс болды, Ллойд 16 жасында мектепті тастап, Джорджтаун ауруханасының әкімшілік бөлімінде жұмыс істеді. Кейін Демерара крикет клубында клубтық крикетпен айналысты. Ол алғаш рет 1964 жылы Британ Гвианасын өкілдік етті. Үндістанға саяхаттан кейін Ллойд Хаслингден клубына қосылды және Ланкашир лигасында ойнады. Ллойд бұл туралы былай деді: "Мен алғаш рет келгенде, бұл нағыз мәдени шок болды, өйткені ол өте суық еді. Жел соғып, жаңбыр жауып, мен өмірімде мұндай суық көрген емеспін". 1967 жылы 861 ұпай жинап, 1968 жылы 1226 ұпай жинады. Ол бұл тәжірибе туралы "Бұл маған өз дағдыларым мен техникамды жетілдіруге мүмкіндік берді, өйткені жағдай мен үшін әдеттегіден өзгеше болды" деді. 1967 жылы Дерик Робиннің XI құрамасында да ойнады. Содан кейін ол 1968 жылдан 1986 жылға дейін Ланкашир үшін ойнады. Ланкашир 1970 жылы Джон Плейер лигасы мен Гиллетт кубогын жеңіп алды. 1971–72 жылдары Ллойд Аделаида оваласында Rest of the World командасы үшін ойнап жүргенде, арқа жарақат алды. Ол қақпаға шабуыл жасап жатқанда, Эшли Маллетт оның аумағына қарай ұшып келді. Ол ұстауға тырысты, бірақ ол жерге ұрылғанда қолынан қашып кетті. Ол орнынан тұрғанда, арқасына өткір қысым сезіп, қозғала алмады. Кейінгі бірнеше аптаны Аделаида ауруханасында арқасымен жатып өткізді. Ол Вест-Индия құрамасына Жаңа Зеландияға қарсы төртінші тестіге шақырылды. Ойын алаңында бөтелкелер лақтырылды. Ллойд радио комментаторларына барып, 20 минуттан кейін ойынды қайта бастауға мүмкіндік беретін тыныштыққа шақыру жасады. 1975 жылы Үндістанға қарсы Мумбаиде өткен бесінші тестілік матчта Ллойд өзінің ең жоғары бірінші сыныптық ұпайларын – 242 ұпайды шығарды. Бұл Вест-Индияның алғашқы төрт матчтан кейін теңдікке (2:2) жеткен соң соңғы тестілік матчты жеңуіне көмектесті. Ллойд 429 минут ойнады және Дерик Мюрреймен 250 ұпайлық серіктестік құрды. Ллойд иннинг туралы былай деді: "Мен 200-ден өттім және сол күні 300-ге де жете алатынымды сезіндім, егер жанкүйерлердің наразылығы ойынды тоқтатпаса. Оқиғаның жалғыз көрермені, жасөспірім жігіт, 200 ұпайдан кейін маған қол беріп, қоршаудан асып келді. Бұл жаппай шабуыл болған жоқ, мен бұған мән бермедім, бірақ полиция басқаша ойлады. Барлығының көз алдында олар бамбуктан жасалған ұзын таяқтарды, латистерді, кедей жігітке кек қайтарды және көпшілікті соншалықты ашуландырды, соның салдарынан шай ішу уақытында толыққанды бүлік шықты, бұл жерді соғыс алаңына айналдырды. Біз киім ауыстыру бөлмесінде болдық және ешқандай қауіпке тап болмадық". 1975 жылғы Крикет әлем чемпионатының финалында Австралияға қарсы Вест-Индия 3/50 есебімен қиын жағдайда болды, сол кезде Ллойд ойынға түсті. Ол 85 доптан 102 ұпай жинады, бұл оның мансабындағы жалғыз шектеулі форматтағы халықаралық ғасырлық көрсеткіші. Ллойд "оның командасының тыныш бастамасынан кейін австралиялықтардың оған лақтырған барлық нәрселерді жеңе алатындай" деп сипатталды. Бір кезде ол Деннис Лиллиден 6 ұпайлық соққы алды. Рохан Канхаймен бірге Вест-Индия 149 ұпай қосып, 17 ұпаймен жеңіске жетті. Ойын 20:40-та аяқталды және бұл Лордс стадионында өткен ең ұзақ ойын күні болды. Ллойд 1979 жылы Жаңа Зеландияға жасаған турнеде Вест-Индия құрамасының капитаны болды. Ол тур туралы "Біз шаршадық, ал Вив Ричардс арқасы ауырып үйге кетті" деді. Турда кейбір даулы төрешілік шешімдер мен командалар арасындағы жаман қарым-қатынас байқалды. Ллойд: "Олар жай ғана жаман төрешілер еді, бірақ біз мұндай әрекет жасауымыз керек емес еді. Егер менің уақытым қайтадан қайталанса, мен оны басқаша шешер едім. Мен әлі күнге дейін жағдайдың осылай өршіп кеткеніне өкінемін". 1985 жылғы 22 қаңтарда Ллойд Австралия орденінің құрметті офицері болды, ол крикет спортына, әсіресе Австралиядағы ойынға оң және ерекше әсері үшін марапатталды. 2005 жылы Ллойд АҚШ-та өткізілетін алғашқы мемлекетаралық крикет кубогына, Сэр Клайв Ллойд кубогы деп аталатын Major League Cricket-ке өзінің демеушілігін ұсынды. Оның ұлы Джейсон Клайв Ллойд Гайана ұлттық футбол құрамасының қақпашысы болды. 2007 жылы Ллойдтың "Суперкэт" атты өмірбаяны жарық көрді. Оны крикет журналисі Саймон Листер жазды. 2022 жылы Ллойд Виндзор сарайында өткен салтанатты шарада рыцарлық атақ алды. Клайв ойын тарихындағы ең ұлы капитанның бірі саналады.
Lloyd grew up in Georgetown, British Guiana, where his father worked as a chauffeur for a local doctor. He was the second oldest of two boys and four girls. Lloyd was the captain of the Chatham High School cricket team from the age of 14. His father died in 1958, and Lloyd left school to work in the administrative section of the Georgetown hospital to help support the family at age 16. He then played club cricket for Demerara Cricket Club. He first represented British Guiana in 1964. After the tour to India, Lloyd joined Haslingden and played in the Lancashire League. Lloyd said of it "It was a real culture shock when I first got there because it was pretty cold. It was windy and raining and I hadn't been that cold in my life". He scored 861 runs in 1967 and then 1226 runs in 1968. He said of the experience " it gave you a chance to hone your skills and your technique because the conditions were so different than what I was used to". He also played for the Derrick Robin's XI in 1967. He then played for Lancashire from 1968 until 1986. and Lancashire won both the John Player's League and Gillette Cup in 1970. In 1971–72, Lloyd suffered a back injury while playing for a Rest of the World team at the Adelaide Oval. He was fielding in the covers when Ashley Mallett hit a lofted drive towards his area. He made an effort to take the catch but it bounced out of his hands when he hit the ground awkwardly. When he went to get up, he felt a stabbing pain in his back and he was unable to move. He spent the next few weeks in an Adelaide hospital flat on his back. He was recalled to play for the West Indies in the fourth test against New Zealand and was run out for 43 runs in the first innings. This led to bottles being thrown on the pitch. Lloyd had to go to the radio commentary team and broadcast an appeal for calm which allowed the game to be restarted 20 minutes later. In the fifth test match in Mumbai against India in 1975, Lloyd scored his highest first class score of 242 not out. This helped the West Indies win the final test match after the series was tied (2 2) after first four matches. Lloyd batted for 429 minutes and had a 250 run partnership with Deryck Murray. Lloyd said of the innings: "I went past 200 and really felt that I could have got to 300 that day had not a crowd riot halted play. What happened was that a lone spectator, a young lad in his teens, jumped the fence and came on to shake my hand after I got 200. Since it was not a mass invasion, I thought nothing of it but the police had other ideas. In front of everyone they used their long bamboo sticks, the lathis, with a vengeance on the poor boy and incensed the crowd to such an extent that, by tea, there was a full scale riot which left the place looking like a battlefield. We remained in our dressing room and were never in any danger". In the 1975 Cricket World Cup Final against Australia, the West Indies were deep in trouble at 3/50 when Lloyd strode to the crease. He duly made 102 from 85 balls, the only limited overs international century of his career. Lloyd was described as "more than able to handle everything the Australians threw at him after his team’s sedate start". At one stage during his innings, he hooked Dennis Lillee for six runs. With Rohan Kanhai he added 149 for the West Indies to win by 17 runs. Play ended at 8:40pm and was the longest day's play ever at Lord's. Lloyd captained the West Indies on their tour of New Zealand in 1979. He said of the tour "We were jaded and Viv Richards had gone home with a sore back". The tour was noted for some controversial umpiring decisions and bad blood between the teams. Lloyd said "They were just bad umpires but we should not have behaved in that manner. I think if I'd had my time over again I'd have handled it differently. I regret it even until this day, that things went so far". On 22 January 1985, Lloyd was made an honorary Officer of the Order of Australia for his services to the sport of cricket, particularly in relation to his outstanding and positive influence on the game in Australia. In 2005, Lloyd offered his patronage to Major League Cricket for their inaugural Interstate Cricket Cup in the United States, to be named the Sir Clive Lloyd Cup. His son, Jason Clive Lloyd, was a goalkeeper for the Guyana national football team. In 2007, Lloyd's authorised biography, Supercat, was published. It was written by the cricket journalist Simon Lister. In 2022, Lloyd received a knighthood at an investiture ceremony at Windsor Castle. Clive is regarded as one of the greatest captains in the history of the game.
Жеке өмір
Ллойд ағылшын футбол клубы «Эвертонның» жанкүйері.
Lloyd is a fan of English football club Everton FC.