Перси Жозеф Силлитоу: Полиция қызметіндегі өмірі мен MI5 басшысы қызметі
Percy Sillitoe
Перси Жозеф Силлитоу – британдық полицей, MI5 директоры. Полицияда радио, әйелдер және азаматтық персонал рөлін өзгертіп, қауіпсіздікке үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Перси Джозеф Силлито (22 мамыр 1888 – 5 сәуір 1962) – бірнеше полиция күштерінің бас комиссары болған. Ол полициядағы радионың, азаматтық персоналдың және әйел полицейлердің қызметін өзгертіп, жаңартты. Кейін 1946 жылдан 1953 жылға дейін Ұлыбританияның ішкі қауіпсіздік қызметі – МИ5-тің бас директоры қызметін атқарды.
Sir Percy Joseph Sillitoe KBE DL (22 May 1888 – 5 April 1962) was a chief constable of several police forces. He changed the role of radios, civilian staff, and women police officers within the police. He was later Director General of MI5, the United Kingdom's internal security service, from 1946 to 1953.
Өмір
Лондон қаласында туған Силлитое Санкт-Пол соборы мектебінде (бұрын Санкт-Пол соборы хор мектебінде) білім алған. 1908 жылы ол Британдық Оңтүстік Африка полициясының сарбазы болды, ал 1911 жылы Солтүстік Родезия полициясына ауысты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Солтүстік Родезия полициясының құрамында Шығыс Африкадағы науқандарда қызмет етті. 2009 жылы Силлитоның Солтүстік Родезияның Аберкорн ауданындағы Бемба тайпасының жергілікті әйелі Мэри Мусебамен қарым-қатынаста болғаны белгілі болды; олардың 1918 жылы туған Джон Александр Силлито есімді ұлы болды. 1920 жылға дейін Танганьикада саяси офицер болып қызмет еткеннен кейін, ол отбасымен бірге Англияға оралды. 1923 жылы ол Честерфилдтің бас инспекторы болып тағайындалды және келесі екі жыл бойы осы лауазымда қызмет етті. 1925 жылы Йоркширдің Шығыс жағалауының бас инспекторы болғаннан кейін, 1926 жылы ол Шеффилдтің бас инспекторы болды, онда ол қылмыстық топтардың ықпалын жою үшін «жеткілікті күш қолдануға» рұқсат бергені үшін мақталып, танылды. Ол 1931 жылдан 1943 жылға дейін Глазго қалалық полициясының бас инспекторы болды, осы кезеңде ол жаман даңқымен әйгілі Глазго пышақ ұстаушылардың тобының күшін жойғаны үшін марапатталды, олар «No Mean City» романында суреттелген. Глазгоның бас инспекторы қызметін атқару кезінде ол бас штаб пен көліктер арасында байланыс құруға мүмкіндік берген сымсыз радионы енгізді (бұрын полиция бекеттеріне толық сенген), полициямен байланысты жұмыстарда азаматтық персоналды пайдалану және 30 жыл қызмет еткеннен кейін міндетті зейнеткерлікке шығуды енгізді. Ол сонымен қатар Силлито клеткасын енгізгені үшін де мақталады, ол көбінесе полиция бас киімдеріндегі, әдетте қара және ақ түсті, клеткалы өрнек ретінде танылады, бұл өрнек алғаш рет бірнеше шотланд полкінің Балморал және Гленгарри бас киімдерінде қолданылған. 1944 жылы Силлито Кент графтығының бас инспекторы болып тағайындалды және әйелдер күштерін басқару үшін Барбара Дени де Витрді жұмысқа алды. Ол келген кезде Кентте екі полиция қызметкері болды, ал келесі жылы олардың саны 150-ге жуық болды. Силлито МИ-5-ті басқарды. Оның беделі 1951 жылы Гай Берджесс пен Дональд Дюарт Маклин шпиондарының Кеңес Одағына қашқаннан кейін, сондай-ақ одан кейін жүргізілген тергеуден кейін зардап шекті, ол МИ-5 бұл туралы хабарсыз болғанын және кешіккенін көрсетті. Ол 1936 жылы Британ империясы орденінің командирі (CBE) және 1942 жылғы Жаңа жылдық құрметтелуге ие болды.
Born in London, Sillitoe was educated at St Paul's Cathedral School (then St Paul's Cathedral Choir School). By 1908, he had become a Trooper in the British South Africa Police and, in 1911, transferred to the Northern Rhodesia Police. During the First World War he served in the East African campaign with the Northern Rhodesia Police. In 2009 it was revealed that Sillitoe had had a relationship with Mary Museba, a local woman of the Bemba people, from the Abercorn District of Northern Rhodesia; they had a son, John Alexander Sillitoe, born in 1918. After serving as a political officer in Tanganyika until 1920, he returned to England with his family. In 1923 he was appointed Chief Constable of Chesterfield, a position he held for the next two years. After a further year as Chief Constable of the East Riding of Yorkshire in 1925, he became in 1926 the Chief Constable of Sheffield, where he was credited with authorising "reasonable force" to break the hold of criminal gangs. He was Chief Constable of City of Glasgow Police from 1931 to 1943, when he was credited with breaking the power of the notorious Glasgow razor gangs, made infamous in the novel No Mean City. During his time as chief constable of Glasgow, he was also credited with the introduction of wireless radios allowing communication between headquarters and vehicles (which had previously relied completely upon the use of police boxes), use of civilians in police related roles, and the introduction of compulsory retirement after 30 years service. He is further credited with the introduction of the Sillitoe tartan, which is more commonly recognized as the checkered pattern, usually black and white, on police cap bands, originally based on that used by several Scottish regiments on their Balmoral and Glengarry headdresses. In 1944 Sillitoe was made the chief constable of Kent and he employed Barbara Denis de Vitre to lead the women's force. When she arrived Kent had two policewomen and the following year there were nearly 150. Sillitoe went on to head MI5. His reputation was damaged by the 1951 defection to the Soviet Union of the spies Guy Burgess and Donald Duart Maclean, and by the investigation afterwards, which showed that MI5 had been unaware and slow to act. He was made a Commander of the Order of the British Empire (CBE) in 1936 and knighted in the 1942 New Year Honours.