Гамильтон Перкинс Кэди: Гелийді ашқан американ химигі
Hamilton Cady
Гамильтон Перкинс Кэди (1874-1943) – американ химигі. 1907 ж. гелийді табиғи газдан бөліп алуды ашты. Биогрфиясы, оқуы және ғылыми еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық химик (1874–1943)
American chemist (1874–1943)
Хамильтон Перкинс Кэди (2 мамыр 1874 – 26 мамыр 1943) – американдық химик. 1907 жылы Дэвид Макфарландпен бірлесіп, гелийді табиғи газдан бөліп алуға болатынын анықтаған.
Hamilton Perkins Cady (May 2, 1874 – May 26, 1943) was an American chemist who in 1907 in collaboration with David McFarland discovered that helium could be extracted from natural gas.
Ерте өмір
1874 жылдың 2 мамырында Кейди Канзас штатының Скидди қаласында туды. Ол Перкинс Илья Кейди мен Элла Фалькенберидің ұлы.
On May 2, 1874, Cady was born in Skiddy, Kansas. He is the son of Perkins Elijah
Cady and Ella Falkenbury.
Білім
Карлтон колледжін бітіргеннен кейін, ол Миннесота штатының Нортфилд қаласындағы Канзас университетіне түсті, онда 1897 жылы А.Б. (бакалавр) дәрежесін, ал 1903 жылы Ph.D. (философия докторы) дәрежесін алды. Оқудың соңғы жылында ол сұйық аммиактағы тұздардың ерітінділерінің электр өткізгіштігін зерттеу бойынша алғашқы тәжірибелер жүргізіп, жаңа және жемісті зерттеу саласын ашты. Бұл аммиак қосылыстары жүйесін әзірлеудегі алғашқы қадам болды, ал Эдвард К. Франклин мен Чарльз А. Краустың кейінгі еңбектерінің арқасында бұл концепция американдық химиялық жетістіктерінің маңызды бір бөлігіне айналды. Бакалавриатты аяқтағаннан кейін ол стипендия, содан кейін Корнелл университетінде стипендия алды, онда 1897-1899 жылдары Уайлдер Д. Банкрофттың жетекшілігімен зерттеулер жүргізді.
After attending Carleton College, Northfield, Minnesota, he enrolled at the University of Kansas, where he graduated in 1897 with an A. B., and in 1903 with a Ph. D. During his senior year he carried out the initial experiments on the electrical conductance of solutions of salts in liquid ammonia, opening up a new and fruitful field of research. This constituted the first step in the development of the ammonia system of compounds, a concept which, owing to the later contributions of Edward C. Franklin and Charles A. Kraus, became an outstanding feature of American chemical achievement. Following the completion of his undergraduate work he was granted a scholarship and then a fellowship at Cornell University where he spent the years 1897–1899 in research under the direction of Wilder D. Bancroft.
Мансап
1899 жылы Кэди Канзас университетіне химия пәнінің ассистент-профессоры болып оралды және Франклинмен бірлесіп сұйық аммиакпен жұмысын жаңартты, осы ортада концентрациялық жасушаларды зерттеуді қамтитын диссертациялық жұмысты жүзеге асырды. 1903 жылы Франклин Стэнфорд университетіне шақырылғанда, Кэди Канзаста оның бейорганикалық және физикалық химия курстарын доцент ретінде жалғастырды. 1911 жылы ол профессор дәрежесіне көтеріліп, 1920 жылы кафедра меңгерушісі болып тағайындалды және 1942 жылға дейін профессор-эмеритус атағымен зейнеткерлікке шықты. Оның ең маңызды еңбегі – гелий газының алғашқы өнеркәсіптік көзін табу және дамыту болды. 1903 жылы оған Канзас штатының Декстер қаласынан алынған, тұрақты түрде қыздырылмаса жағуға болмайтын табиғи газды талдау тапсырылды. Дэвид Макфарлендпен бірлесіп, ол газдың құрамында шамамен 12% гелий бар екенін анықтады. Осыған дейін табиғи газдың құрамында гелий табылмаған, бірақ 1894 жылы гелийдің Жерде бар екендігі және атмосферадан және минералдардан шағын мөлшерде алуға болатындығы анықталған. Кэди кейіннен Техас және Колорадода гелий қоры табылганда консультант ретінде тартылды. 1917 жылы ол гелийге қатысты эксперименттерді бастаған АҚШ Тау-кен бюросының кеңесші химигі болып тағайындалды және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген талдау және зерттеу жұмыстарын жүргізді, оның нәтижелері үкімет салған гелий зауыттарының жобаларына әсер етті. Сонымен қатар, ол гелий мен сутегі қоспаларының тұтанатын шектерін зерттеу және гелийдің шар матасы арқылы өту қабілетіне қатысты бірқатар тәжірибелер жүргізді. 1933 жылы ол мұржа газдарын тоңазытқыш құралын жасау үшін пайдалану процесін әзірледі. 1936 жылы ол газ тығыздығын Вестфаль таразысының модификацияланған түрі арқылы дәл өлшеудің жаңа әдісін жасады. Бұл өнертабыс газдардың молекулалық салмағын басқа әдістерге қарағанда жоғары жылдамдықпен және дәлдікпен анықтауға мүмкіндік берді. Зерттеудегі жетістіктеріне қарамастан, Кэдидің өмірлік жұмысы оқыту болды. Оның курстары бүкіл елде танымал болды және оның көптеген түлектері ғылыми салаларда үлкен жетістіктерге жетті. Ол Эдгар Генри Саммерфилд Бейлимен бірлесіп «Сәйкес талдауды зерттеуге арналған зертханалық нұсқаулық» (1901), «Бейорганикалық химияның қағидалары» (1912) және «Жалпы химия» (1916) кітаптарының авторы болды. Ол Америка ғылымын дамыту қауымдастығының және Америка химия қоғамының мүшесі болды.
In 1899, Cady returned to the University of Kansas as assistant professor of chemistry and resumed his work with liquid ammonia in collaboration with Franklin, carrying out a thesis consisting of a study of concentration cells in this solvent. When Franklin was called to Stanford University in 1903 Cady took over his courses in inorganic and physical chemistry at Kansas as associate professor. In 1911 he was advanced to professor and in 1920 was made chairman of the department, continuing until 1942 when he retired with the title of professor emeritus. His most notable work was in the discovery and development of the first industrial source of helium gas. In 1903 he was called on to analyze a natural gas from Dexter, Kansas, which would not burn unless continuously heated. In collaboration with David McFarland he discovered that the gas contained nearly 12% of helium. No helium in natural gas had been discovered prior to that time, although it had been found in 1894 that helium existed on the earth, and might be extracted in small quantities from the atmosphere and from minerals. Cady was a consultant when helium reserves were later found in Texas and Colorado. In 1917 he was appointed consulting chemist to the U. S. Bureau of Mines upon the inauguration by the Bureau of experiments with regard to helium and during the World War I he did a large amount of analytical and research work, the results of which influenced the designs of the various helium plants which were constructed by the government. He also made valuable research into the limits of the inflammability of helium and hydrogen mixtures and carried out a number of experiments on the permeability of balloon fabric by helium. In 1933 he developed a process for using chimney gases in the manufacture of a refrigerant. In 1936 he developed a new method for the accurate measurement of gaseous densities by means of a modified Westphal balance. The invention made it possible for the determination of molecular weight of gases with a degree of speed and precision not approached by any other method. Despite his achievements in research, teaching constituted Cady's real life work. His courses won nationwide repute, and many of his former students attained eminence in scientific fields. He was co author with Edgar Henry Summerfield Bailey of A Laboratory Guide to the Study of Qualitative Analysis (1901) and author of The Principles of Inorganic Chemistry (1912), and General Chemistry (1916). He was a member of the American Association for the Advancement of Science, and the American Chemical Society.
Жеке
1900 жылы 5 маусымда Кейди Джордж Галлаптың қызы Стелла Корнелия Галлапқа үйленді. Олардың үш баласы болды: Рут Кэролайн, Джордж Гамильтон және Хелен Фрэнсис. 1943 жылы 26 мамырда Кейди Канзас штатының Лоренс қаласында қайтыс болды. Кейдидің өмірі 69 жылды құрады.
On June 5, 1900, Cady married Stella Cornelia Gallup, daughter of George Gallup. They had three children: Ruth Caroline, George Hamilton, and Helen Frances. On May 26, 1943, Cady died in Lawrence, Kansas. Cady was 69.