Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Глутамат рецепторларының түрі Метаботроптық глютамат рецепторлары немесе mGluRs - бұл жанама метаботроптық процесс арқылы белсенді болатын глютамат рецепторларының бір түрі. Олар G протеинді жұптасқан рецепторлардың немесе GPCR- ның C тобының мүшелері. Барлық глутамат рецепторлары сияқты mGluR- лар да қоздырғыштық нейротрансмитер ретінде қызмет ететін амин қышқылы - глутаматпен байланысады.
Type of glutamate receptor
The metabotropic glutamate receptors, or mGluRs, are a type of glutamate receptor that are active through an indirect metabotropic process. They are members of the group C family of G protein coupled receptors, or GPCRs. Like all glutamate receptors, mGluRs bind with glutamate, an amino acid that functions as an excitatory neurotransmitter.
Функциясы мен құрылымы
mGluRs орталық және шеткі жүйке жүйесінде әр түрлі функцияларды орындайды: мысалы, олар оқу, есте сақтау, алаңдаушылық және ауырсынуды қабылдаумен айналысады. Олар гиппокамп, мишақша және ми қабығының синапстарындағы пре- және постсинаптикалық нейрондарда, сондай-ақ мидың басқа бөліктерінде және перифериялық тіндерде кездеседі. Басқа метаботроптық рецепторлар сияқты mGluR- да клетка мембранасын қамтитын жеті трансмембраналық домен бар. Ионотроптық рецепторлардан айырмашылығы, метаботроптық глутамат рецепторлары иондық арналар емес. Керісінше, олар биохимиялық каскадтарды белсендіреді, бұл иондық арналар сияқты басқа ақуыздарды өзгертуге әкеледі. Бұл синапстың қозғызу қабілетінің өзгеруіне әкелуі мүмкін, мысалы, нейротрансмиссияның пресинаптық ингибициясы немесе постсинаптық жауаптардың модуляциясы және тіпті индукциясы арқылы. Агонисттер арқылы индуцирленген сигнализация үшін mGluR- лардың димерлік ұйымы қажет.
The mGluRs perform a variety of functions in the central and peripheral nervous systems: For example, they are involved in learning, memory, anxiety, and the perception of pain. They are found in pre and postsynaptic neurons in synapses of the hippocampus, cerebellum, and the cerebral cortex, as well as other parts of the brain and in peripheral tissues. Like other metabotropic receptors, mGluRs have seven transmembrane domains that span the cell membrane. Unlike ionotropic receptors, metabotropic glutamate receptors are not ion channels. Instead, they activate biochemical cascades, leading to the modification of other proteins, such as ion channels. This can lead to changes in the synapse's excitability, for example by presynaptic inhibition of neurotransmission, or modulation and even induction of postsynaptic responses. A dimeric organization of mGluRs is required for signaling induced by agonists.
II және III топтар
II топтағы рецепторлар, оның ішінде mGluRs 2 және 3, және III топтағы рецепторлар, оның ішінде mGluRs 4, 6, 7 және 8 (кейбір ерекшеліктермен) циклдік аденозин монофосфатының немесе cAMP- ның түзілуін, аденозил циклаза ферментін, ATP- ден cAMP- ді түзеді. Бұл рецепторлар пресинаптикалық ингибицияға қатысады, RO4491533 mGluR2 және mGluR3 терс аллостериялық модуляторы ретінде әрекет етеді.
The receptors in group II, including mGluRs 2 and 3, and group III, including mGluRs 4, 6, 7, and 8, (with some exceptions) prevent the formation of cyclic adenosine monophosphate, or cAMP, by activating a G protein that inhibits the enzyme adenylyl cyclase, which forms cAMP from ATP. These receptors are involved in presynaptic inhibition, RO4491533 acts as a negative allosteric modulator of mGluR2 and mGluR3.
Жергілікті жер
mGluR- ның әртүрлі түрлері жасушаларда әртүрлі таралады. Мысалы, бір зерттеуде I топтағы mGluR-лер көбінесе жасушалардың постсинаптикалық бөліктерінде, ал II және III топтар көбінесе пресинаптикалық элементтерде орналасқан. mGluR6 -дан басқа барлық mGluR-лер гиппокамп пен энторинальді қабықта бар деп есептеледі. экситотоксикалық деп аталатын нейротоксикалық процесте негізгі рөл атқаратын иондық арнаға байланысты рецептордың түрі. PDZ ақуыздары деп аталатын ақуыздар mGluR- ларды олардың белсенділігін модуляциялау үшін NMDAR- ға жеткілікті жақын бекітеді. mGluRs нейрондардың экзитотоксикацияға (глютамат рецепторларының белсенділігі жоғары болатын өлімге әкелетін нейрохимиялық процесс) бейімділігін реттейтін регулятор ретінде әрекет етуі мүмкін, бұл процеске ең көп қатысатын рецептор NMDARs модуляциясы арқылы. NMDAR- ның селективті спецификалық агонистінің (NMDA) артық мөлшері I топтағы mGluR агонисттерінің қатысуымен нейрондарға көбірек зақым келтіреді. Екінші жағынан, II және III топтағы mGluR- лардың агонисттері NMDAR белсенділігін төмендетеді. II және III топтағы препараттардың белсенділігін азайту арқылы. Метаботроптық глутамат рецепторлары дофаминергиялық және адренергиялық нейротрансмиссияға әсер етеді деп есептеледі.
Different types of mGluRs are distributed differently in cells. For example, one study found that Group I mGluRs are located mostly on postsynaptic parts of cells, while groups II and III are mostly located on presynaptic elements, All mGluRs except mGluR6 are thought to exist in the hippocampus and entorhinal cortex. a type of ion channel linked receptor that is central in a neurotoxic process called excitotoxicity. Proteins called PDZ proteins frequently anchor mGluRs near enough to NMDARs to modulate their activity. It has been suggested that mGluRs may act as regulators of neurons' vulnerability to excitotoxicity (a deadly neurochemical process involving glutamate receptor overactivation) through their modulation of NMDARs, the receptor most involved in that process. Excessive amounts of N methyl D aspartate (NMDA), the selective specific agonist of NMDARs, has been found to cause more damage to neurons in the presence of group I mGluR agonists. On the other hand, agonists of group II and III mGluRs reduce NMDAR activity. Group II and III possibly by reducing the activity of NMDARs. Metabotropic glutamate receptors are also thought to affect dopaminergic and adrenergic neurotransmission.
Тарих
Глютаматтың негізгі екінші хабаршы жүйесіне жататын молекулалардың түзілуін 1985 жылы, инозитол фосфаттарының түзілуін ынталандыра алатыны көрсетілді. Бұл 1987 жылы иондық глютаматтың тербеліс реакциясын түсіндіруге және метаботроптық глютамат рецепторларының бар екеніне қосымша дәлел беруге мүмкіндік берді. 1991 жылы жеті трансмембраналық домендер отбасының алғашқы метаботроптық глутамат рецепторы клондалды. Метаботроптық трансдукция жүйелеріне қосыла алатын ионотроптық глутамат рецепторлары туралы соңғы мәліметтер глутаматтың метаботроптық жауаптары жеті трансмембраналық доменді метаботроптық глутамат рецепторларымен шектелмеуі мүмкін екенін көрсетеді.
The first demonstration that glutamate could induce the formation of molecules belonging to a major second messenger system was in 1985, when it was shown that it could stimulate the formation of inositol phosphates. This finding allowed in 1987 to yield an explanation for oscillatory ionic glutamate responses and to provide further evidence for the existence of metabotropic glutamate receptors. In 1991 the first metabotropic glutamate receptor of the seven transmembrane domain family was cloned. More recent reports on ionotropic glutamate receptors able to couple to metabotropic transduction systems suggest that metabotropic responses of glutamate might not be limited to seven transmembrane domain metabotropic glutamate receptors.